วันต่อมา...
นักศึกษาปีสามเดินเข้ามาในคณะด้วยชุดลำลอง แต่ชุดลำลองของธีร์นั้นมันอาจจะดูแฟชั่นมากไปหน่อยจนดึงดูดสายตาคนอื่นเป็อย่างมาก ในมือของร่างเล็กถือชีทรายงานที่พึ่งเขียนเสร็จใหม่ๆมาด้วย เมื่อขึ้นมาถึงห้องทำงานของอาจารย์เมธาวิน เด็กหนุ่มก็ถือวิสาสะผลักประตูเข้าไปโดยไม่เคาะเสียก่อน เขาไม่คิดว่าเ้าของห้องจะอยู่ข้างในนั้น แค่จะเอางานมาส่งให้จบๆไปโดยไม่ต้องเจอะหน้าคร่าตากันให้เสียอารมณ์
“….”
“ข…ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าอาจารย์จะอยู่”
“ก็ผมนัดคุณแล้ว ทำไมผมจะไม่อยู่”
เสียงทุ้มต่ำและสายตาคมเข้มสอดแนมการแต่งกายของธีร์ผ่านแว่นกรอบหนา ร่างเล็กรู้สึกเสียมารยาทแต่ก็ไม่อยากแสดงออกไปมากกว่านี้ ธีร์วางชีทรายงานไว้บนโต๊ะ ก่อนที่เมธาวินจะเริ่มหยิบมันขึ้นมาดูและฉีกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“มาตรงเวลาขนาดนี้ ฝนจะตกหรือเปล่า”
“อาจารย์รีบตรวจเถอะครับ”
“อืม…สองคะแนน”
“ฮะ!?”
เสียงเล็กอุทานออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่รอยยิ้มของอาจารย์หนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้ากลับฉีกกว้างด้วยความพึงพอใจมากกว่าเดิม
“ผมตรวจแล้ว นี่ไงคะแนนคุณ”
“ต…แต่มันจะได้แค่สองคะแนนได้ยังไง”
“ทำไมล่ะ”
“ผม…ผมก็ไม่ได้เขียนอะไรมั่วซั่วขนาดนั้นซะหน่อย อีกอย่าง คำถามมันเปิดกว้างขนาดนั้น จะได้คะแนนแค่นี้ได้ยังไง”
“คำตอบของคุณก็ดีนะ”
“แล้วทำไมถึงได้แค่สองคะแนนล่ะ”
“หือ? คุณได้โอกาสให้ส่งงานช้ากว่าคนอื่น แล้วยังอยากจะได้คะแนนเท่าคนที่เขาส่งตรงเวลาอย่างนั้นหรอ”
“…..”
ใบหน้าเรียวเล็กเริ่มมีการบูดบึ้ง แก้มนิ่มที่ตกแต่งเครื่องสำอางมาเล็กน้อยเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มที่ส่งยิ้มยียวนมาให้ ก่อนจะค่อยๆเดินถอยหลังจากไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด เสียงประตูปิดดังสนั่น ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะเหยียบย้ำบนพื้นตึกๆเหมือนเด็กอนุบาล
“ไอ้…ไอ้….ไอ้แว่นหน้าโง่ อื้ออออ”
ธีร์สบถเบาๆตรงหน้าประตู
ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอารมณ์เสีย ยิ่งได้เห็นหน้าก็ยิ่งทำให้ชีวิตหม่นหมอง ร่างเล็กเดินลงมาตามบันไดก่อนจะมานั่งพักหายใจที่ร้านกาแฟหน้าคณะ เครื่องดื่มเย็นๆและแอร์ฉ่ำช่วยให้อารมณ์ร้อนระอุดับลงได้บ้าง มือบางไถโทรศัพท์ไปพรางๆ ก่อนที่ข้อความจากชายหนุ่มปริศนาจะทักทายเข้ามาอีกครั้ง
“อย่างน้อยวันนี้ก็มีเื่ดีๆ”
ธีร์ยิ้มจ้างๆ ก่อนจะโต้ตอบกับบุคคลดังกล่าวด้วยคำสองแง่สองง่ามมากมาย เมื่อคืนนี้พวกเขาส่งรูปทักทายกันตลอดเวลา แต่ส่วนใหญ่จะเป็รูปถอดเสื้อผ้าและเห็นสัดส่วนเรือนร่างและของลับจนหมดเปลือก ร่างเล็กอยากเจอชายคนนี้เหลือเกิน เขาอยากจะรู้นักว่ารูปแท่งลำกับเนื้อหนังของจริงมันจะอวบใหญ่เหมือนกันหรือเปล่า
เพราะแค่หุ่นล่ำๆและรอยสักตามแขนแล้ว ต่อให้หน้าตาจะไม่ถูกใจเขาก็ไม่สนอะไรทั้งนั้น!
ติ๊ง...
“หือ? ทำไมคุ้นๆนะ”
รูปภาพใหม่ที่ชายปริศนาผู้นั้นส่งมาทำให้ธีร์ขมวดคิ้ว มันเป็รูปที่เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีจางๆ แต่เป้านูนเด่นพาดเป็ลำในกางเกงกลับทำให้ร่างเล็กหันไปสนใจสิ่งนั้นมากกว่า เด็กหนุ่มสะบัดความสงสัยออกจากหัว ก่อนจะหันมาสนใจเื่นัดแนะเช็คของที่ชายหนุ่มผู้นัดเสนอมา
“โรงแรมเลยหรอ…แค่จะนัดมาลองของแค่นี้ไม่ต้องไปถึงโรงแรมก็ได้มั้ง แต่ช่างเถอะ”
ธีร์ตอบตกลงไปโดยไม่สนอะไร ก่อนที่ชายหนุ่มผู้นั้นจะส่งโลเคชั่นของโรงแรมมาให้และนัดหมายให้เด็กหนุ่มไปรอเขาที่นั่นก่อนเป็คนแรก ธีร์ตอบตกลงไปอีกครั้ง จากนั้นอารมณ์ขุ่นมัวที่เคยมีก็หายไป และหันมาแน่วแน่กับขนาดแท่งใหญ่ที่ชายปริศนาส่งมาให้อีกรอบ
“อยากเจอเร็วๆซะแล้วสิ…”
1K
