หลังจากทั้งสองเข้ามาในถ้ำอสูรได้สำเร็จพวกเขาก็พบกับงูวังวนสามตัวที่ดักซ่อนเข้าโจมตีแต่หลงหยุนจัดการปลิดชีพพวกมันได้อย่างรวดเร็วด้วยการใช้หางมังกรเป็นครั้งแรกทำให้เขาได้รู้ถึงประสิทธิภาพของมัน ราวกับได้อาวุธเพิ่มมาอีกชิ้น ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มพูนขึ้น ดูถ้าพวกเขาก็ยังต้องระวังอันตรายมากมายภายในถ้ำแห่งนี้
“ รีบไปกันเถอะ!! เราต้องรีบทำภารกิจให้สำเร็จแล้วรีบกลับไปยังนิกายให้เร็วที่สุดดูเหมือนจะมีอันตรายเป็าจำนวนมาก ยิ่งอยู่ที่นี่ยิ่งนานยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น ”
หลานหยูพยักหน้าเห็นด้วย สถานที่แห่งนี้อันตรายมากจริงๆแค่เข้ามาไม่นานก็เจองูวังวนดักซ่อนเข้าล้อมหมายเอาชีวิตคั้งแต่เข้ามา
“ งั้นพวกเรารีบไปกันต่อเถอะ ” หลานหยูเอ่ย จากนั้นทั้งสองก็รีบวิ่งมุ่งตรงเข้าไปในถ้ำ พวกเขาต้องการออกไปให้เร็วที่สุดดังนั้นการทำภารกิจให้ไวที่สุดคือโอกาสเดียวระหว่างทางเจออสูรมากมาย แต่ส่วนมากเป็นระดับ 8-9 จึงไม่ใช่คู่มือแก่ทั้งสอง
แต่แล้วพวกเขาก็มาถึงผาอันสูงชันที่แยกออกจากกัน ความสูงของผาทำให้มองไม่เห็นยอดจากด้านล่าง แต่พวกเขาก็มองเห็นสะพานอยู่ทางด้านซ้ายที่อยู่ใกล้ๆ
“ มีทางอีกฝั่งด้วยงั้นเหรอ ”
สะพานอันเก่าแก่ดูเหมือนจะถูกสร้างจนสภาพตอนนี้เรียกได้ว่าเข้าขั้นทรุดโทรม รอยแตกจากไม้เป็นจำนวนมาก เห็นได้แจ่มแจ้งว่าใกล้จะแตกสลายพังทลายเต็มที เรียกได้ว่าหากเกิดการต่อสู้รับรองสะพานต้องถูกทำลายในการโจมตีไม่กี่ครั้ง
“ งั้นพวกเราก็รีบไปเถอะ ต้องรีบข้ามไปฝั่งนั้น”
“ ตกลง ” ทั้งสองคนเดินไปยังสะพานเก่าที่เริ่มผุพังเต็มที การข้ามไปดูอันตรายมากแต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
“ งั้นข้าขอไปก่อนนะ ” ขณะที่หลงหยุนก้าวเท้านำไปยังด้านหน้า แต่ทั้งสองไม่รู้เลยว่ามีสัตว์อสูรเกาะอยู่บนผนังถ้ำแววตาดุร้ายพรางตัวรอจังหวะที่หลงหยุนขึ้นไปบนสะพาน สายตาของพวกมันจับจ้องหลงหยุนไม่วางตา และเมื่อหลงหยุนก้าวขาขวาขึ้นไปบนสะพานสัตว์อสูรเหล่านั้นก็ขยับตัวทันที บินพุ่งเข้าหาหลงหยุนด้วยความเร็วสูงไม่ทันระวังตัว
พวกมันคิดจะฉีกกระชากเลือดเนื้อของเขาให้ตายลงไป หลานหยูสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจึงหันไปมอง สิ่งที่นางเห็นคือฝูงค้างคาวแววตาสีแดงฉานกำลังพุ่งเข้าหาหลงหยุนด้วยความเร็วสูงสุด
“ แย่แล้วสินั่น ! มันค้างคาวกระหายโลหิต ทำไมพวกมันมาอยู่ที่นี่ได้”
แถมแต่ละตัวยังเป็นอสูรระดับ 9 ด้วย หลานหยูมองไปทางหลงหยุน ตอนนี้เขาเดินไปบนสะพานได้เกือบครึ่งทางแล้ว
“ หลงหยุน! รีบไปอีกฝั่งเร็วเข้าค้างคาวกระหายโลหิตกำลังมาหาเจ้า! ” หลานหยูตะโกนบอกอย่างร้อนรน
“ เจ้าว่าอะไรนะ ! ” หลงหยุนหันกลับมามองหลานหยู แต่สิ่งที่เขาเห็นคือฝูงค้างคาวกระหายโลหิตกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา ดวงตาสีแดงและฟันแหลมคมของพวกมันบ่งบอกถึงความกระหายเลือด ขนาดตัวใหญ่ประมาณ 1 จั้งจำนวนเป็นร้อยตัว แต่ละตัวเป็นอสูรระดับ 7 8 และ 9
“ ฝูงค้างคาวกระหายโลหิต แย่ล่ะ!อย่าบอกนะว่าพวกมันรอโจมตีตอนกำลังเดินสะพาน”
ตอนที่เขายังไม่เดินขึ้นสะพาน พวกมันไม่โจมตีแต่รอประสบโอกาสพร้อมเมื่อไหร่พวกทันก็จะบุกเข้าสังหารอย่างเลือดเย็น พอเขาเดินข้ามมา พวกมันก็โจมตีทันที แสดงว่าพวกมันใช้ตรงนี้เป็นจุดดักเหยื่อล่อและเขาติดกับเข้าเต็มเปา
“ คิดเหรอว่าข้าจะยอมโดนพวกเจ้าจัดการ ต้องเจอกรงเล็บมังกรสังหารสิ้น! ”
หลงหยุนคิดจะโจมตีฝูงค้างคาวทันที เขามั่นใจว่าถ้าเขาโจมตี พวกมันต้องตายหมดแน่ แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะเขา
“ เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ ” เสียงของหลานหยูสะกดการเคลื่อนไหวของเขาเอาไว้ก่อน
“ เจ้ามีอะไร ทำไมต้องมาขัดขวางข้า ”
“ ห้ามโจมตีเด็ดขาด ! เป็นไปได้ ข้าก็ไม่อยากขัดขวางเจ้าหรอก แต่เจ้าอย่าลืมสิตอนนี้เจ้าอยู่บนสะพานที่ทรุดโทรมใกล้จะพังเต็มทีแล้ว หากเจ้าโจมตีขึ้นมาสะพานนี้พังแน่ แล้วเจ้าก็ต้องตกลงไปในหน้าผาอันสูงชันนี้ ” หลงหยุนได้ยินดังนั้นก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่บนสะพานทรุดโทรม
“ แล้วจะให้ข้าทำยังไง ” หลงหยุนรีบถาม ตอนนี้ถ้าไม่หยุดฝูงค้างคาว เขาต้องตายแน่
“ งั้นเจ้ารีบวิ่งไปอีกฝั่งเร็วเข้า ข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้เอง ” หลานหยูเอ่ยจบเข้าไปสกัดฝูงค้างคาวด้วยตัวคนเดียวกับฝูงค้างคาวกระหายโลหิตนับร้อย หลงหยุนก็ทำตามคำสั่งรีบวิ่งสุดชีวิตไปยังอีกฝั่ง
“ หยุดเดี๋ยวนี้นะพวกเจ้า! ห้ามไปโจมตีเจ้านั่นเด็ดขาด ข้าจะหยุดพวกเจ้าเอง! ” หลานหยูชักกระบี่ออกมาตวัดกระบี่สร้างคลื่นเฉือนฟันฝูงค้างคาวจนสิ้นชีพไปหลายสิบตัวภายในไม่กี่ลมหายใจ แต่ก็มีบางตัวที่พุ่งไปหาหลงหยุน พวกมันไม่สนใจหลานหยูเพราะรู้ดีว่าถ้าไปโจมตีหลานหยูพวกมันต้องตายแน่
ส่วนหลงหยุนตอนนี้วิ่งมาได้เกินครึ่งทางแล้ว แต่ค้างคาวที่ผ่านหลานหยูมาได้ก็พุ่งเข้าใส่เขา พวกมันพยายามกัดหลงหยุนทำให้เขาเจ็บปวดทรมานอย่างมาก
หลงหยุนยังคงพพยายามตอบโต้ด้วยการใช้กรงเล็บมังกรโจมตี ทำให้ค้างคาวบางตัวสิ้นชีพ หลังจากเห็นหลงหยุนโจมตี ค้างคาวที่เหลือก็บินถอยออกมา ล้อมหลงหยุนเอาไว้ทุกทิศทางกลายเป็นขบวนวงล้อม หลานหยูพยายามสะกัดกั้นพลันหันไปเห็นการกระทำของค้างคาวกระหายโลหิต นางรู้ได้โดยทันทีว่าพวกมันคิดจะทำสิ่งใด
“ แย่แล้ว ! พวกมันคิดจะใช้คลื่นเสียงกระหายโลหิต!รีบหนีเร็วเข้า! ” หลานหยูรีบเตือนท่าทางลนลาน เพราะนางรู้อานุภาพของคลื่นเสียงนี้ดี ทันใดนั้นฝูงค้างคาวกระหายโลหิตก็ปล่อยคลื่นเสียงใส่หลงหยุน คลื่นเสียงที่สามารถทำลายประสาทอันแข็งแกร่งของหลงหยุน ทำให้เขาเจ็บปวดประสาทสัมผัสทรมาน
ร่างกายรู้สึกเหมือนกำลังแตกสลายกายาเทพมังกรที่ยังเป็นกายาเกล็ดมังกรไม่สามารถทนเสียงของค้างคาวกระหายโลหิตจำนวนมากแบบนี้ได้ทำให้เขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
"อ๊าาาค ไอ้เจ้าค้างคาวพวกนี้อย่าให้ข้าไปถึงฝั่งนั้นได้เมื่อไหร่ข้าจะจัดการพวกเจ้าทุกตัวเลย คอยดูซิ” หลงหยุนบ่นสบคำออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาไม่สามารถทนฟังเสียงประสานของค้างคาวกระหายโลหิตได้
“ ช่วยไม่ได้แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ต้องทำแบบนี้ เขตแดนเทพมังกร! ” หลงหยุนตัดสินใจปลดปล่อยเขตแดนเทพมังกรออกมาเพื่อแพ้สถานการณ์ต่อไปนี้
ทันใดเสียงคำรามของมังกรทำให้ฝูงค้างคาวที่กำลังปล่อยเสียงประสานหยุดลง พวกมันแทบช็อกหมดสติตาย หลงหยุนหายจากอาการปวดประสาท แล้วรีบวิ่งไปยังอีกฝั่งด้วยความเร็วสูงสุด
“ ในที่สุดข้าก็สามารถผ่านมาถึงได้ ”
เขาหันกลับไปมองฝูงค้างคาวด้วยความโกรธแค้น ตอนนี้เขากลัวพวกมันจนตัวสั่น ร่างกายมีเลือดไหลออกมาทั้งหู ร่างกายรู้สึกเหมือนกำลังแตกสลาย ความเจ็บปวดครั้งนี้ทำให้เขาอยากเอาคืนพวกมันแบบร้อยเท่าพันเท่า หลานหยูเห็นหลงหยุนข้ามไปได้แล้วก็เตรียมตัวข้ามสะพานบ้าง นางเห็นบาดแผลเต็มร่างกายของหลงหยุน ทั้งรูหู ร่างกาย และปาก นางรู้ทันทีว่าหลงหยุนต้องโกรธเจ็บปวดทรมานมากเพียงใดแต่แปลกใจที่ร่างกายหลงหยุนทนคลื่นเสียงพวกมันได้ หากเป็นคนอื่นที่ระดับเดียวกับหลงหยุนคงตายไปแล้ว แต่ไม่ใช่กับเขาที่มีร่างกายแข็งแกร่งทนทาน
“ หลานหยูเจ้ารีบมาเร็วเข้าเดี๋ยวข้าจัดการด้านหลังของเจ้าให้เองไอ้พวกฝูงค้างคาวกระหายโลหิตพวกนั้นมันต้องโดนข้าเอาคืนบ้าง ”
หลงหยุนมองไปยังฝูงค้างคาวด้านหลังหลานหยู เขาอยากฆ่าพวกมันให้หมดโดยเฉพาะพวกที่อยู่ตรงสะพานที่เขาเพิ่งข้ามมา พวกที่โดนเขตแดนมังกรเข้าไปเขาจะไม่ปล่อยให้รอดแม้แต่ตัวเดียว
1K
