ตอน 14
เปียโน
(ส่วนตอนต้น)
“ผมยาวเร็วจัง ลอริส...”
สุรีย์รัตน์ไล้เรือนผมพลางเอ่ยรำพัน ผมสีน้ำตาลแสนนุ่มนิ่มดุจใยไหม หยักลอนสวยเงางามทั้งยังยาวใกล้เนินสะโพก
ลอริสประคองมือพี่เลี้ยงสาวแ่เบา ส่งแววตาคู่งามสีครามแกมฟ้าแสนซื่อ เมื่อก่อนอ่อนโยนเพียงใดตอนนี้ก็ยังดุจเดิม
สาวไทยสาวฝรั่งนั่งเคียงคู่อยู่บนเตียงนอน ห้องสีชมพูไฟสีนวลแสนโรแมนติก โต๊ะเขียนหนังสือยังมีกุหลาบร้อยรูปหัวใจจากวันวาเลนไทน์วางประดับ
มือนวลจากสาวรัสเซียเริ่มโอบเอวพี่เลี้ยง เอื้อนรำพันอ่อนโยนแ่ “มาย ซิสเตอร์...”
ลอริสซบไหล่แล้วหลับตาลง พี่เลี้ยงใจไหวหวั่นสั่นรัว สองมือโอบตอบรับส่งมอบความอบอุ่น ก้มซบไหล่นุ่มนิ่มไล้เรือนผมน่าทะนุถนอม
“คราซิวา...” พี่เลี้ยงส่งเสียงครางผ่านลำคอ
กอดกันก่อนนอนดุจเติมกำลังใจ หวังเพียงให้ตุ๊กตามีชีวิตสู้ต่อไปกับโรคร้าย แม้อาการไม่ดีขึ้นแต่ก็พอประคับประคองจนอยู่รอด
กว่าเจ็ดเดือนเมื่อได้มาอยู่ที่นี่ ไม่เคยรู้สึกเ็ปรวดร้าวใด มีเพียงใจอบอุ่นที่ได้อยู่ในบ้าน 'สุขสรวง์' แห่งนี้
คลายสวมกอดกันต่างพลันรินหลั่งน้ำตา ไยไม่อาจหักห้ามหยาดน้ำใสไหลเอ่อได้เลย ต่างฝ่ายช่วยซับปลอบประโลมกัน
ลอริสแม้ไม่เคยเข้าใจภาษาไทย แต่กลับปลอบโยนพี่เลี้ยงสาวได้เมื่อมีน้ำตา ภาษากายและภาษาใจกลับเป็สื่อวิเศษ
เสียงเคาะประตูแ่เบาสองครั้ง เ้าของห้องเรียกทักอย่างเคยชิน “เข้ามาเลยค่ะพ่อ...”
ลูกสาวที่ชอบ 'แกล้ง' พ่อในบางที รู้ว่าพ่อแสนรักครอบครัวเอาแต่ขี้อาย ไม่ค่อยมอบอ้อมกอดอบอุ่นให้ลอริสทุกวัน ถ้าลูกไม่ร้องขอพ่อก็ไม่ขึ้นมาที่ห้องหรอก หรือต่อให้ขอสำเร็จก็ยังลีลาขี้อายเช่นเคย ต้องออดอ้อนหวานหยดกว่าจะยอมกอดแต่ละครั้ง
ระยะหลังพ่อผู้เขินอายเริ่มใจกล้ากว่าเคย แม้เพิ่มความกล้าขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง แต่ส่วนใหญ่พอจะกอดให้ลอริสกลับถูกสวมกอดเสียก่อน
สุรีย์รัตน์ก็ยังรู้สึกมาตลอด รู้ว่าพ่อขี้อายแค่ไหน แต่ลอริสเป็ฝ่ายเริ่มกอดก่อนเสียส่วนใหญ่ น่าแปลกแต่ก็เป็ไปแล้ว
บางที... ตุ๊กตารัสเซียผู้นี้อาจ้าความอบอุ่นจริง ๆ ทั้งคงเข้าใจว่าผู้อุปการะขี้อายจนรอไม่ไหว คิดไปก็นึกขำไปสนุกดี
“หัวเราะอะไรอยู่ล่ะลูก” เกริกไกรสะพายกล้องเดินเข้ามาใกล้ พลันเห็นลูกสาวชุดนอนลายทางขำน้อยขำใหญ่ “ลอริสมองลูกใหญ่เลย...”
“หนูคิดเพลิน ๆ จนขำน่ะค่ะ... พ่อจะกอดลอริสทีไร ลอริสกอดก่อนแทบทุกทีเลย พ่อมัวแต่อิดออดน่ะค่ะ แฮ่ะ ๆ”
สุรีย์รัตน์ผินมองสบตาลอริส สรรหาคำรำพันหวาน ๆ พลางลูบผมสวยไปมา
“ตาสวยจัง... คราซิวา... เลิฟลี...”
“สามภาษาเลยหรอลูก น้องแปลไม่ทันแล้ว” เกริกไกรใส่มุกเติมบรรยากาศผ่อนคลาย สาววัยสิบเก้าหยีตาขบขัน “หนูก็รู้นะคะน้องคงแปลไม่ออกหรอก แต่เผลอพูดไปแล้ว ฮ่า ๆ”
“แชมพูญี่ปุ่นหมดหรือยังลูก...” เกริกไกรถามไถ่สิ่งบำรุงเพื่อสานฝันให้หญิงสาวฝรั่ง “พ่อซื้อมาใหม่แล้วนะ ไม่ต้องกังวล เลี้ยงไว้ผมยาวเป็ราพันเซลไม่ต้องเกรงใจ”
“ถ้าน้องไว้ยาวถึงขา สระทีหมดขวดได้เลยค่ะพ่อคะ...” สุรีย์รัตน์พูดไปตื่นเต้นไป “พ่อคงหมดไปกับค่าแชมพูอีกเพียบเลยค่ะ”
“ถ้าลอริสไว้ผมยาวเหมือนราพันเซลได้จริง พ่อก็ทุ่มเทไม่ถอยนะ”
เกริกไกรหยิบหนังสือนิทานข้างเตียง หน้าปกเป็ภาพวาดเ้าหญิงผมยาวบนหอคอย ยื่นชูให้ตุ๊กตารัสเซียได้ยลชม “คราซิวา... ราพันเซล”
“ลอริส... ยู วิล บี ราพันเซล...” พี่เลี้ยงช่วยย้ำสิ่งปรารถนา
“ด๊า...” ลอริสก้มผงกอ่อนโยน แล้วสางผมสยายไปมาเพื่อบ่งบอกว่ารักผมยาวเพียงใด
เกริกไกรร้องอุทาน “ว้าว ยาวเกือบแตะสะโพกแล้ว ยาวไวจริง ตอนรับมาวันแรกยังยาวกลางหลังอยู่เลย”
ลูกสาวพรรณนาหลับตาพริ้ม “ก่อนพ่อมา หนูเล็มผมม้าให้ น้องก็ไว้ใจเพราะเล็มมาหลายครั้ง ส่วนปลายผมหนูไม่เคยเล็มเลย ให้น้องดูแลเองตัดสินใจเอง หนูก็ไม่แตะต้องเพราะอยากให้น้องไว้ผมยาว ๆ เหมือนกัน”
“ดูแลดีจัง” เกริกไกรเผยแย้มบางเบา “ได้กอดน้องหรือยัง...”
“กอดแล้วค่ะ กอดตะกี้นี้เลย...” สุรีย์รัตน์เล่าหมดจด พลางหันไปประคองเอวลอริสแล้วเอ่ยชวน “เล็ตส์ สลีป...”
ลอริสเชื่องเชื่อเหมือนลูกแมวตัวน้อย ล้มตัวลงนอนตะแคงแล้วโอบกอดตุ๊กตากระต่าย พี่เลี้ยงห่มผ้าให้แสนอบอุ่น
เกริกไกรเอื้อมมือวางหนังสือนิทานข้างเตียง ยกกล้องกดชัตเตอร์หนึ่งครั้ง ไม่พลาดบันทึกภาพแสนงดงาม
“น้องมองตาแป๋วเลย น่ารักดี” เ้าของกล้องยิ้มกริ่ม กดชัตเตอร์ลั่นอีกหนึ่งหน จนถึงจังหวะพี่เลี้ยงเริ่มต้นฉากโรแมนติก ยื่นหน้าใกล้ลอริสแล้วหอมแก้มคราวหนึ่ง
ชัตเตอร์ลั่นอีกหนึ่งครั้ง เกริกไกรพลันสะดุ้งไหว “โหย... หวานจริง”
สุรีย์รัตน์หันให้กล้องหน้าเขิน ๆ “ตื่นเต้นค่ะ หอมแก้ม... แฮ่ะ ๆ”
“ลอริสแก้มแดงหน้าแดงอีกแล้ว...” พ่อแย้มรวยรินส่งให้สองสาวไทยฝรั่ง
“น้องไม่ยิ้มเลยค่ะ ซ่อนอารมณ์เก่งมาก ๆ” ลูกสาวทึ่งในความสามารถ พลางไล้แก้มนวลเนียนคราวหนึ่ง “แก้มนุ่มมาก ๆ”
“ผิวขาวผ่อง แก้มนวลนุ่ม สระผมหอมกลิ่นดอกไม้ ชุดนอนเดรสแขนยาวตัวยาว ผมยาวย้วยเลยเอว พ่อว่า... น้องคือนางฟ้าบนดินจริง ๆ”
สุรีย์รัตน์แย้มบางเบา “พ่อช่างเปรียบนะคะ ทีนี้ตาพ่อแล้วค่ะ”
เกริกไกรรีบโบกมือส่าย “ไม่ไหวมั้งลูก... แค่กอดก็พอ แต่น้องเข้านอนแล้วละ วันนี้คงกอดไม่ได้...”
ลูกสาวเริ่มชักแม่น้ำพะเน้าพะนอ ทั้งส่งแววตาวิงวอน ฝ่ายพ่อก็เริ่มทัดทานยุเย้าไม่ไหว “นะคะ พ่อ... หอมแก้มน้องไม่เห็นเสียหายเลย สร้างความประทับใจให้น้อง เป็กำลังใจดีออกนะคะ...”
เกริกไกรพลันประหม่าระคนไหวหวั่น แค่กอดก็ตื่นเต้นมากพอแล้ว ยิ่งหอมแก้มให้คงเขินจนเช้าแน่นอน
ลูกสาวลุกจากเตียงขอกล้องจากพ่อ “นะคะ... หนูถ่ายรูปให้ รูปเดียวจริง ๆ พ่อก็ทำครั้งเดียวก็พอค่ะ ลอริสจะได้ประทับใจไปชั่วชีวิตเลยค่ะ”
พ่อส่งกล้องให้เคล้าใจมึนงง ไม่กล้าหอมแก้มแต่ก็ไม่อยากขัดใจลูกสาวที่ตั้งตารอ ได้แต่จนใจก่ายหน้าผาก “เฮ้อ... งานยากของพ่อ”
“ง่ายจะตายค่ะพ่อ แค่หอมแก้ม จุ๊บ... แค่ใช้ใจและความรักที่เรามีถ่ายทอดให้น้อง ง่ายแค่นี้เองค่ะ...”
สุรีย์รัตน์แย้มละเมียดแล้วหว่านล้อมหวาน ๆ รู้ว่าพ่อหวาดหวั่นจึงชอบพูดให้ผ่อนคลาย ฝ่ายพ่อค่อยตั้งสติรวบรวมใจกล้า เดินเข้ามาสบมองใกล้โฉมงามตุ๊กตามีชีวิต
ลอริสยังสบมองตาแป๋วต่อทั้งสองพ่อลูกที่คุยสนิทสนม
มือหนาลูบผมนุ่มนิ่มแ่เบา เลื่อนมาไล้แก้มเนียนจนตุ๊กตาสาวส่งเสียงครางแ่ “ปาปะ...”
บุรุษผู้รักครอบครัวยื่นหน้าเข้าใกล้ทุกขณะ สายตาซื่อ ๆ จากสาวฝรั่งยังสบมองตาเช่นเคย
ไหวหวั่นจริงแท้ เกริกไกรพลันหัวใจเต้นโครมคราม แววตางดงามดั่งไข่มุกทำเอาหายใจไม่เป็จังหวะ
แก้มเนียนนุ่มคือจุดหมายส่งมอบ ถ่ายทอดความรักความอบอุ่นทั้งหมดเท่าที่มี แล้วจังหวะสำคัญแห่งชีวิตก็มาถึง
บุรุษหนึ่งเดียวในบ้านหอมแก้มหญิงสาวฝรั่งในที่สุด...
เพียงครั้งนี้ครั้งเดียวก็เกินพอสำหรับลอริสผู้กำพร้า...
เสียงชัตเตอร์ลั่นอีกครา และคงเป็ภาพบันทึกสุดประทับใจ
เกริกไกรเงยหน้าขึ้น ยังเห็นลอริสมองตาแป๋วแสนเชื่องเชื่อ แต่ที่เปลี่ยนไปกลับเป็โฉมหน้าดูเอิบอิ่มกว่าเดิม แก้มแดงหน้าแดงเหมือนกำลังเขินอาย...
ลอริสเก็บอารมณ์แย้มยิ้มสนิท ซ่อนพรางทุกสิ่งกระทบจนเดาสุดยาก แต่ที่เห็นชัดคือพวงแก้มแดงระเรื่อช่างแสนน่ารัก
เสียงลูกสาวปรบมือเบา “งดงามประทับใจมากค่ะพ่อ... ขอบคุณมากนะคะ ลอริสคงประทับใจไปตลอดชีวิตเลยค่ะ...”
เกริกไกรขวยเขินหนัก หน้าแดงมือสั่นจนมึนงง แค่หอมแก้มให้หญิงสาวฝรั่งนอกสายเืทำไมไหวหวั่นเพียงนี้
เท้าก้าวถอยแช่มช้า แต่ยังสบมองตาลอริสเช่นเดิม ค่อยแปรเปลี่ยนจากความเขินอายเป็ความห่วงใยดั่งที่เคยรู้สึก
“พ่อเหงื่อตกเลย... ตื่นเต้นสินะคะ...” สุรีย์รัตน์แย้มแซว ส่งมอบกล้องสีเงินคืนเ้าของ แม้แต่ตอนพ่อรับกล้องมือยังสั่น “ระวังตกค่ะพ่อ...”
เกริกไกรคล้องกล้องแล้วสูดหายใจลึก “เฮ้อ... พ่อไม่ถนัดเลย...” พลางหันมาทางสาววัยสิบเก้าที่กำลังยืนพริ้มเพราหวาน ๆ
สองพ่อลูกไร้วาจาชั่วขณะ ปล่อยให้ความสงัดซอกซอนผ่านแทรก ต่างเมียงมองลอริสที่เริ่มปรือตาแล้วหลับลง น่าทะนุถนอมดั่งนางฟ้าเคียงผืนดินเป็ที่สุด
จากนี้จึงเริ่มสนทนาเสียงแ่เบา เกริกไกรเพิ่งนึกขึ้นได้ก่อนขึ้นมาเยือน “ปูโทร.มาหานะ ชวนลูกไปมหา'ลัยวันเสาร์ เห็นว่าอยากชวนไปนั่งอ่านนิยายที่หอสมุดสักชั่วโมงสองชั่วโมง แต่ว่า... พรุ่งนี้พ่อไม่ได้ทำงานนะ ลาหนึ่งวัน ก็เลยบอกไปว่าชวนน้ำพรุ่งนี้เลยดีไหม ปูเค้าก็บอกว่าพรุ่งนี้ก็ว่าง”
“อ้าว หรอคะ...” สุรีย์รัตน์พลันแปลกใจ “หนูนึกว่าพ่อจะทำงานพรุ่งนี้ วันนี้พ่อหยุดชดเชยวันแรงงาน มะรืนวันฉัตรมงคลพ่อก็หยุด งั้นวันที่สี่พ่อก็เลยถือโอกาสลาสินะคะ ดีจัง... หยุดห้าวันรวดเลยหนึ่งถึงห้า”
“น้ำไปกับปูไม่ต้องห่วงพ่อนะ พ่อดูแลลอริสสบาย...”
เกริกไกรเว้นจังหวะพูดจนลูกสงสัย “มีอะไรอีกหรอคะพ่อ...”
“ลืมบอกลูกเลย... มีนัดหมายหมอพรุ่งนี้ด้วย แต่เปลี่ยนเป็เช้าก่อนเที่ยง พ่อก็เกือบลืมนึกว่านัด่เย็นเหมือนครั้งก่อน โชคดีวานซืนเปิดใบนัดหมอถึงรู้ว่าเวลาเปลี่ยน”
สุรีย์รัตน์หยีตาพริ้มดีใจ “งั้นก็... เสร็จธุระโรง'บาล พาลอริสทานอาหารเบา ๆ แล้วก็พาน้องไปหอสมุดมหา'ลัยด้วยเลยดีไหมคะ คนนอกเข้าได้่ปิดเทอม มีห้องเปียโนด้วยนะคะ เผื่อขอพี่บรรณารักษ์เปิดห้องได้ เคยมีคนขอแล้วเข้าไปลองเล่น แต่ถ้าเปิดเทอมแล้วจะขอยากค่ะ”
“ว้าว... ตื่นเต้นเลย...” เกริกไกรหน้าบานเป็ปลื้ม “ลอริสคงคิดถึงเปียโน น่าพาไปลองเล่นจริง ๆ นะ เอาแผ่นโน้ตเพลงไปด้วย เช้าพ่อจะขอร้องวนัสกับพี่สานิตย์ดูว่าขออนุญาตแวะหอสมุดมหา'ลัย ให้ลอริสได้หายคิดถึงเปียโนสักหน่อย...”
“ถ้าอนุญาต พรุ่งนี้หนูจะบอกลอริสค่ะ จะพาไปเล่นเปียโน แล้วก็โทร.ชวนปูไปเจอกันที่หอสมุดด้วย...”
สุรีย์รัตน์แย้มให้ตุ๊กตารัสเซียที่หลับปุ๋ยแล้ว “น้องนอนหลับสนิทเลย โอย... น่าร้าก...”
“ขอบใจลูกนะ... ที่ทำเพื่อพ่อ” จู่ ๆ เกริกไกรเอ่ยจนลูกสาวปั้นหน้างงเล็กน้อย “อะไรหรอคะพ่อ...”
“อุตส่าห์ดรอปเรียนไปตัวนึง... แถมเรียนเกรดไม่แย่ด้วย...”
“เกรดหนูตกค่ะ สามจุดสามเจ็ด...” สุรีย์รัตน์ก้มหน้าหงอยสร้อยซึม “ดรอปตัวนึงด้วย คงเป็เกรดไม่สวยเท่าไหร่ค่ะ...”
พ่อตบบ่าแ่ “เก่งแล้วลูก... เก่งกว่าคนได้เกียรตินิยมอีก เพราะลูกแบ่งเบาภาระให้พ่อ ดูแลลอริสทุ่มเทเต็มที่... ตอนพ่อกับแม่เรียนแล้วต้องดูแลลูกด้วย เกรดแย่กว่านี้อีก แต่ก็เรียนจนจบ ทำงานสร้างฐานะจนมีบ้านหลังนี้กัน”
“ขอบคุณค่ะ...” ลูกสาวก้มซบไหล่ซาบซึ้ง “หนูคิดดูแล้ว... ั้แ่วันที่ลอริสมาอยู่ ทำให้หนูกับพ่อเข้าใจกันมากขึ้น หนูเอาแต่ใจน้อยลง เป็ผู้ใหญ่ขึ้น รู้จักรับผิดชอบมากขึ้น ขอบคุณพ่อมาก ๆ และก็... อยากขอบคุณลอริสด้วย...”
ลูกสาวหันมาสบมองลอริสอีกครั้ง ได้เห็นยามนอนหลับกอดตุ๊กตากระต่ายน่ารัก ดุจดั่งภาพวาดโรแมนติกแสดงบนหอศิลป์
เกริกไกรเผยแย้มสุดท้าย โบกมือลาทั้งสองสาว “งั้นพ่อไปก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์ ลูกรัก... และก็ กู๊ดไนต์ ลอริส...”
สุรีย์รัตน์เอ่ยอ่อนโยนอำลา “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ...”
รัตติกาลผ่านล่วงอีกคราว สองสาวไทยฝรั่งประคองมือนอนเคียง จมดิ่งนิทราพาอบอุ่นหัวใจ
คนหนึ่งถ่ายทอดห่วงใยคอยเป็กำลังใจ
อีกคนประคองมือดุจวิงวอน ดั่งร้องขออย่าทิ้งพรากจากไป
ช่างเป็ภาพประทับใจสุดตื้นตันภายในห้องนอนสีหวาน
ตราบจนรุ่งสางวันใหม่ วันที่ต้องพบแพทย์ก่อนเที่ยง เกริกไกรลาหยุดงานเพื่อขอทุ่มเทให้ครอบครัว
เ้าบ้านยกหูหมุนหมายเลขโทรศัพท์ รอฟังปลายสายกดรับแล้วเริ่มสนทนา
เกริกไกรเกรงใจถามไถ่ “วนัสหรอ ขอคุยเื่... อยากพาลอริสไปเล่นเปียโนที่หอสมุดมหา'ลัยของน้ำ อยู่แค่ชั่วโมงเดียวแล้วก็กลับบ้านเลย”
ปลายสายเหมือนจะยืนยันยินดี แต่ก็ลังเลในตอนท้าย “น่าจะได้นะ แต่ขอถามพี่สานิตย์แป๊บนึง...”
สุรีย์รัตน์ยืนลุ้นไม่ห่าง สลับเมียงมองลอริสที่กำลังรับประทานสลัดทูน่ามื้อเช้า สีหน้าอิ่มเอิบน่าเอ็นดูน่าทะนุถนอม ยิ่งได้เห็นสวมเดรสขาวอย่างคราวเดินทางข้ามฟ้า ทั้งประดับกิ๊บโบขาวแกมม่วงจากรัสเซีย กลับยิ่งน่ารักแสนบริสุทธิ์จนอยากโอบกอด
แต่ที่แปลกกว่าครั้งใด และเป็ครั้งแรกที่สองพ่อลูกเพิ่งเห็น ตุ๊กตามีชีวิตเลือกถักผมเปียมัดสวย คงรู้ดีว่าผมที่ยาวใกล้สะโพกและต้องออกนอกบ้าน ถ้าไม่รวบหรือถักเปียก็คงดูไม่เรียบร้อยเท่าใด
สักพักเหมือนเป็ข่าวดี แต่ก็มีเื่ให้ต้องระวัง ปลายสายเปลี่ยนเป็คนยศใหญ่ที่คุ้นเคย
“คุณเกริก ผมอนุญาต แต่ขอครั้งเดียวนะ แล้วก็ที่นั่นที่เดียวด้วยนะ ทำตามที่ผมขอนะ...”
เกริกไกรประหม่าแต่ยังไร้กังวล “ได้ครับ... ขอบคุณพี่สานิตย์มาก ๆ ครับ ขอบคุณที่ช่วยลอริสนะครับ...”
“ไม่เป็ไร... ผมอยากให้น้องมีความสุขสักครั้งหนึ่งก็พอ...” สานิตย์ส่งน้ำเสียงเข้มแข็ง แต่ก็แฝงความเมตตาปรานี “อย่าลืมถ้าจะไปตอนไหน โทร.บอกวนัสเหมือนเดิมนะ...”
สิ้นคำพูดคนยศใหญ่จึงวางสาย บทสนทนาจบลงทันที เกริกไกรวางหูแล้วยิ้มให้ลูกสาว “ลูกได้ยินแล้วเนอะ... ที่เหลือก็... ขอให้บรรณารักษ์อนุญาต”
“ได้แน่นอนค่ะ ก่อนปิดเทอมหนูกับปูเคยขอเข้าไปดูห้องเปียโน พี่บรรณารักษ์ใจดีเห็นว่าใกล้ปิดเทอม หอสมุดคนน้อยลงแล้วเลยเปิดให้ นึกถึงลอริสขึ้นมาทันทีเลยค่ะ...”
“สารวัตรยอมให้แหกกฎครั้งนึง ก็ยังดีนะ กฎของผู้ลี้ภัยที่ต้องอยู่เป็ที่เฉพาะ สงสารลอริสเหมือนกันเนอะ”
เกริกไกรผินมองตุ๊กตาที่เงยหน้าสบมองมาเช่นกัน สายตาหญิงสาวช่างอ่อนโยนเชื่องเชื่อเหมือนลูกแมวน้อย
นึกขึ้นได้ว่าอาจมีอีกหนทางหนึ่งจึงพูดต่อ “แต่ก็... พ่อจะเก็บตังค์ซื้ออิเล็กโทนแล้วกัน อาจลองขอซื้อต่อจากเพื่อนคนนั้น”
“ถ้าหารุ่นที่ปรับเปลี่ยนเป็เสียงเปียโนได้ก็ยังดีนะคะ แต่ถ้าไม่ได้... ยอมเล่นเปียโนจริงเลยดีกว่าค่ะ...”
พ่อพยักหน้าคล้อยตามลูกสาว ถ้าไม่ได้เสียงเปียโนก็คงไม่มีความหมาย เสียงอื่นคงไม่ได้อรรถรสสุนทรีย์สมกับที่ลอริสสู้อุตส่าห์ฝึกหัด
สุรีย์รัตน์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะโทรศัพท์ ยกหูหมุนหมายเลขติดต่อเพื่อนสนิทร่วมเรียนมหาวิทยาลัย
“ปูหรอ... น้ำเองนะ ไปหอสมุดวันนี้เลยดีไหม เห็นพ่อฉันบอกเมื่อคืนโทร.มาชวน...”
ปลายสายดีใจตื่นเต้น “วันนี้หรอ เอาสิ... บ่ายสองบ่ายสามเนอะ”
“ฉันจะพาคนพิเศษไปด้วยนะ ไปเล่นเปียโน...” สุรีย์รัตน์โปรยวาจาให้เพื่อนลุ้น ปูได้ยินพลันระลึกถึงคืนคริสต์มาสแสนประทับใจ “ว้าว... น้องฝรั่งคนนั้นหรอ อยากให้มาเล่นจัง ชื่ออะไรนะ ลอ... ลอริสใช่ไหม”
“ใช่จ้ะ... อยากให้น้องเล่น... ห้องเปียโนเปิดได้ใช่ไหม อยากถามเธอให้แน่ใจ”
สุรีย์รัตน์พลันลังเล แต่ปูก็คล้ายช่วยเพิ่มความหวัง
“งั้นฉันจะถามพี่อรให้นะ ฉันมีเบอร์บ้านพี่เค้า ได้เบอร์ตอนจะขอจองคิวยืมอ่านนิยายออกใหม่ ฉันว่าพี่อรเปิดห้องเปียโนได้นะเพราะเป็่ปิดเทอม ขอพี่เค้าง่ายพี่เค้าใจดี แล้วฉันจะโทร.กลับมาเองนะ...”
ปลายสายวางหู บทสนทนาจบเพื่อรอคำตอบ
ลูกสาวหันมาบอกพ่อ สีหน้าหม่นเฉาอาบเคล้ากังวล “รอคำตอบจากปูก่อนนะคะ กำลังถามพี่บรรณารักษ์...”
เกริกไกรยืนลุ้นไม่ห่างพลางตบบ่า “เดี๋ยวพ่ออาบน้ำแต่งตัวนะ ขอให้ได้คำตอบที่ดีนะลูก”
ห้องกระจกเหลือเพียงสองสาวไทยฝรั่ง...
สุรีย์รัตน์แต่งตัวพร้อมเดินทางั้แ่พาลอริสลงมาชั้นล่าง ชุดเดรสลำลองสีเทายาวคลุมน่องบน เรียบง่ายแต่สวยสง่าแสนน่ารัก
เมียงมองทางตุ๊กตารัสเซียที่รับมื้อเช้าอิ่มแล้ว สีหน้าอิ่มเอิบพร้อมต่อสู้ชีวิตในวันใหม่ เช้านี้ต้องไปโรงพยาบาลตรวจโรคหัวใจบกพร่อง
ลอริสรับยาและนมสดจากพี่เลี้ยง เสียงเอื้อนหวานยังได้ยินแสนคุ้นชิน “สปาซิบะ...”
ระหว่างรอเ้าบ้านจัดแจงแต่งตัว หญิงสาวฝรั่งกลับมองทุกนาทีดั่งมีค่าแสนยิ่งใหญ่ ช่างคล้ายคนขยันในสายตาพี่เลี้ยงใจดี
“ถักเก่งจัง ลอริส...” สุรีย์รัตน์เอื้อนรำพัน มองหญิงสาวผมน้ำตาลก้มถักนิตติ้งแสนชดช้อย งานถักลุล่วงไปไกลได้ผ้าพันคอสีครีมครึ่งผืนแล้ว
เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังช่างระทึก ลอริสเงยหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย ลูกสาวอกสั่นตื่นเต้นลุ้นคำตอบเมื่อยกหู
“สวัสดีค่ะ...” ยังไม่ทันพูดต่อประโยคถัดไป ได้ยินเสียงปลายสายเป็ปูเพื่อนสนิท
เป็เสียงแห่งความปีติยินดี “พี่อรบอกว่าได้ ขอแค่ห้ามถ่ายรูป”
สุรีย์รัตน์พลันยิ้มแช่มชื่น “ขอบใจมากนะ แล้วเจอกันที่หอสมุดนะ”
ดีใจจนบอกไม่ถูก ที่เหลือก็แค่บอกลอริสเท่านั้น วางหูโทรศัพท์แล้วผินมองทางเก้าอี้นวม เห็นแวบเสี้ยววินาทีที่ลอริสวางงานนิตติ้งกลางคัน มือซ้ายแตะอกซ้ายแล้วลดมือลงวางแนบตัก
“คงไม่ได้ตาฝาดไปนะเรา...” สุรีย์รัตน์รำพันแ่ ตุ๊กตารัสเซียยังก้มหน้าแล้วหยิบงานนิตติ้งมาถักต่อ
“หรือคงแค่จัดเสื้อตัวในหรือยกทรงให้เข้าที่กระมัง”
-ยังไม่จบตอน-
200
