ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        รถม้าแน่นเอี๊ยดเดินทางออกจากจวนอวี้ โลดแล่นบนถนนใหญ่ ก่อนจะตรงมาที่บ้านสกุลหลินซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง

        แม้หลินมู่จือจะเป็นเจ้าตระกูลทว่าสกุลหลินยังมีผู้นำคนอื่นที่ยิ่งใหญ่เหลืออยู่

        เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเกียรติยศของวงศ์ตระกูลปกติแล้วจะมีผู้อาวุโสทั้งสามเป็นคนตัดสินใจ

        โชคดีที่หลินมู่จือเป็นคนอบอุ่นและจิตใจกว้างขวางมารดาของหลินเมิ้งหยาเองก็อ่อนโยนและจิตใจโอบอ้อมอารี

        ดังนั้นผู้อาวุโสทั้งสามล้วนดูแลหลินเมิ้งหยาเป็นอย่างดี

        แน่นอนว่านั่นคือเรื่องราวก่อนที่ซ่างกวนชิงจะแต่งงานเข้ามา

        ในห้องโถงของเหล่าบรรพบุรุษผู้อาวุโสนั่งรวมตัวกัน

        นั่งอยู่ด้านบนคือเหล่าผู้อาวุโสที่มีอายุยืนยาว อยู่มานานกว่าสามรุ่น

        ปกติผู้อาวุโสสกุลหลินมักจะอาศัยอยู่ที่บ้านของตนเองทว่าวันนี้พวกเขากลับมารวมตัวกัน

        นั่นก็เพราะหลินเมิ้งหยาที่เคยเป็นคนสติฟั่นเฟือน ตอนนี้กลายเป็นชายาอวี้ไปแล้ว

        “มาแล้วมาแล้ว ผู้อาวุโสทั้งสาม ชายาอวี้เสด็จแล้ว”

        ทันทีที่รถม้าของหลินเมิ้งหยาปรากฏขึ้นบนถนนฝั่งตะวันตกเสี่ยวซีก็รีบร้อนร้องประกาศ

        “ตื่นเต้นจนกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ไม่รู้อย่าทำให้พวกข้าขายหน้า ตามมา พวกเราไปรับพระชายากัน”

        หากมองในแง่ของความอาวุโสหลินเมิ้งหยาควรเรียกพวกเขาทั้งสามว่าท่านปู่

        แต่เพราะตอนที่ยังทำงานในวังหลวงพวกเขาเป็นเพียงขุนนางระดับสี่ ดังนั้นสถานะของพวกเขาจึงด้อยกว่าหลินเมิ้งหยามาก

        ทุกคนยืนอยู่ด้านหลังผู้อาวุโสทั้งสามเพื่อรอต้อนรับหลินเมิ้งหยา

        “ข้าน้อยหลินเล่ยขอต้อนรับพระชายา”

        ผู้อาวุโสหลินเล่ยเคยเป็นทหารในกองทัพอีกทั้งยังเป็นคนซื่อตรงและเป็นลุงแท้ ๆ ของหลินมู่จือ

        กอปรกับอายุที่มากกว่าผู้อื่นและสถานะที่สูงที่สุดดังนั้นเขาจึงเป็นตัวแทนของบ้านสกุลหลินในการต้อนรับหลินเมิ้งหยา

        “ทุกท่านได้โปรดลุกขึ้นเถิดล้วนเป็นญาติมิตรกันทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องมากพิธี”

        เสียงหวานเสมือนคนไร้เรี่ยวแรงดังขึ้นจากภายในรถม้าก่อนที่แขนสีขาวราวหิมะจะแหวกผ้าสีฟ้าเข้มออก

        ต่อมาสาวใช้หน้าตางดงามสี่คนเดินลงจากรถม้าแล้วยืนเรียงเป็นสองแถว

        “ไม่ได้เจอกันหลายปีมิรู้ว่าผู้อาวุโสทั้งสามยังสบายดีหรือไม่? ”

        ภายในรถม้าไม่นานหญิงสาวหน้าตางดงามคนหนึ่งเดินลงมา

        ใบหน้าเรียวเล็กโดดเด่นงดงาม แม้สีหน้าจะขาวซีด แต่มิได้ทำให้ความสง่างามลดลงไปเลย

        สาวใช้พยุงร่างหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้า

        “ทุกคนสบายดีพ่ะย่ะค่ะทำให้พระชายาต้องเป็นกังวลแล้ว เชิญด้านในเถิด”

        หลินเล่ยเอ่ยด้วยความเกรงใจก่อนจะพาพวกหลินเมิ้งหยาเข้าไป ปกติแล้วไม่ค่อยมีใครมาเยี่ยมที่นี่นัก

        แต่มักมีคนมาทำความสะอาด ดังนั้นแม้บ้านหลังนี้จะเก่า แต่ยังคงสมบูรณ์ดี

        พวกเขาเดินผ่านสวนดอกไม้เข้ามาจนกระทั่งมาถึงห้องโถงบรรพชน

        ขณะนี้ไร้ซึ่งคนนอกหลินเมิ้งหยาจึงโค้งคำนับผู้อาวุโสทั้งสามตามกฎระเบียบ

        “หลานหลินเมิ้งหยาขอคำนับบรรพบุรุษและผู้อาวุโสทั้งสาม”

        หลินเมิ้งหยาก้มตัวลงความพึงพอใจถูกวาดลงบนดวงตาของผู้อาวุโสทั้งสาม

        มิใช่วัวลืมตีน แม้นางจะเป็นถึงพระชายาแต่ยังคงเคารพกฎระเบียบของสกุลหลิน

        ดูเหมือนลูกสาวของมู่จือจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี

        ตอนที่ยังอยู่บนรถม้า สาวใช้ทั้งสี่ช่วยกันหวีผมให้หลินเมิ้งหยา

        ชิงหูทนไม่ได้ที่ต้องเห็นร่างกายอ่อนแอของหลินเมิ้งหยาดังนั้นเขาจึงหาโสมมาให้นางกิน

        เมื่อกินโสมลงท้องแขนและขาของหลินเมิ้งหยาก็ไม่สั่นเทิ้มอีกต่อไป

        “ผู้อาวุโสทั้งสามได้โปรดอภัยหลังจากเมิ้งหยาออกเรือน เมิ้งหยาควรมาไหว้บรรพบุรุษแต่เพราะงานในจวนมีค่อนข้างมาก หย๋าเอ๋อร์เพิ่งเคยจัดการงานเหล่านั้นเป็นครั้งแรกดังนั้นจึงยังขาดตกบกพร่องอยู่บ้าง ผู้อาวุโสได้โปรดอภัยให้เมิ้งหยาด้วย”

        หลินเมิ้งหยาคุกเข่าอยู่บนพื้นท่าทางเช่นนี้ประหยัดแรงได้มากกว่าการยืน

        แต่ในสายตาของผู้อาวุโสทั้งสาม พวกเขารู้สึกว่านางเคารพนับถือพวกเขาอย่างแท้จริง

        “เจ้าเด็กคนนี้นี่ พวกเราอายุมากขนาดนี้แล้วแท้ ๆจะไม่รู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร ลุกขึ้นเถิด พื้นมันเย็น”

        หลินเล่ยนั่งตรงกลางขณะเดียวกันเขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

        ทว่า หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า สีหน้ามุ่งมั่น

        “ที่มาในครั้งนี้ก็เพราะมีเรื่องต้องการขอร้องผู้อาวุโสทั้งสาม”

        ผู้อาวุโสทั้งสามสบตากันหลินเมิ้งหยาเป็นถึงพระชายาหรือนางมีเรื่องที่ต้องการให้พวกเขาออกหน้าให้อย่างนั้นหรือ?

        “ลองพูดมาก่อนเถิด แม้อำนาจของพวกเราจะมีขีดจำกัดแต่ถ้าหากช่วยได้ พวกเราจะช่วย”

        ผู้อาวุโสรีบตอบตกลงหลินเมิ้งหยาไม่รู้สึกประหลาดใจเลย

        “ข้าอยากนำป้ายสถิตวิญญาณของพี่เยว่ถิงมาไว้ที่สุสานบรรพชนของสกุลหลินโดยให้นางได้เข้ามาในฐานะลูกสะใภ้และฝังร่างของนางไว้ในสุสานสกุลหลิน”

        “อะไรนะ? ”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนราดน้ำมันเข้ากองไฟ

        ทุกคนในเมืองหลวงรู้เรื่องการตายของเยว่ถิง

        มีคนบอกว่านางตายทั้งที่ยังเป็นสาวพรหมจรรย์

        บางคนบอกว่าเพราะเรื่องน่ารังเกียจในสิ่งที่นางได้กระทำดังนั้นสกุลเยว่จึงทอดทิ้งนาง

        สรุปแล้ว มีทั้งคำพูดที่ดีและไม่ดี

        ส่วนสกุลหลินที่ได้ทำการหมั้นหมายกับสกุลเยว่เอาไว้ต้องแบกรับผลกระทบจากข่าวลือเหล่านี้

        สีหน้าของผู้อาวุโสทั้งสามเปลี่ยนเป็นไม่น่ามอง

        หลินเมิ้งหยาเป็นพระชายาแต่คำขอเช่นนี้ก็ยากที่จะอนุญาต

        หลินเล่ยเงียบไปก่อนจะส่งเสียงตัดทอนกำลังใจไม่ให้พูดต่อ

        “ไร้สาระ! ร่างกายของเยว่ถิงมีมลทินอีกทั้งยังถูกคนทั้งเมืองประณามหรือเจ้าเองก็อยากให้สกุลหลินของพวกเราต้องแปดเปื้อนไปด้วย? เมิ้งหยาพวกเราไม่คิดเอาเรื่องเจ้าเพราะเห็นว่าเจ้าเป็นลูกสาวของมู่จือแต่อย่าได้เอ่ยเรื่องนี้ออกมาอีก”

        เสียงเคร่งขรึม เขาเป็นตัวแทนในการแสดงเจตนารมณ์ของสกุลหลิน

        หลินเมิ้งหยาเดาไว้อยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงโขกหน้าผากกับพื้น

        “ข้ารู้ว่าผู้อาวุโสหมายความว่าอย่างไรข้ารู้ดีที่สุดว่าการขอร้องเช่นนี้เป็นสิ่งที่มากเกินไป แต่ว่า...ท่านปู่นับตั้งแต่วันที่พี่เยว่ถิงและพี่ชายหมั้นหมายกันนั่นก็เท่ากับว่าทั้งสองตระกูลได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วมิใช่หรือ? ”

        ตอนนั้นความรู้สึกที่พี่ชายมีต่อพี่เยว่ถิงเป็นเพียงความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง

        แต่เพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองตระกูลพวกเขาเพิกเฉยต่อการต่อต้านของพี่ชายและทำการหมั้นหมายจนสำเร็จ

        แม้ว่าต่อมาความอ่อนโยนของพี่เยว่ถิงจะเอาชนะใจของพี่ชายได้ก็ตาม

        ตอนนั้นก็เหมือนกัน เพื่อผลประโยชน์แล้ว พวกผู้อาวุโสบีบบังคับให้ท่านพ่อแต่งงานกับซ่างกวนชิง

        สิ่งนี้ได้กลายเป็นหนามยอกอกของพวกเขาเหล่านี้

        “ตอนนั้นก็คือตอนนั้น ตอนนี้ก็คือตอนนี้หากมิได้เกิดเรื่องน่ารังเกียจกับเยว่ถิง พวกเราอาจจะพิจารณายินยอมให้ก็ได้แต่ตอนนี้...ไม่มีทาง”

        คำพูดของหลินเล่ยได้รับความเห็นชอบจากคนที่เหลือ

        ทว่า ในตอนนั้นเองหลินเมิ้งหยามิได้แสดงท่าทางนอบน้อมอีกต่อไปสาวใช้เข้ามาพยุงร่างของนางให้ลุกขึ้น

        “สกุลหลิน? ฮึ น่าขันนัก”

        หญิงสาวที่เคยมีท่าทางนอบน้อมถ่อมตนเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเสียงเย็นยะเยือกเจือไว้ซึ่งความเย่อหยิ่ง

        “ตอนนั้นพวกท่านบังคับให้ท่านพ่อของข้าแต่งงานกับซ่างกวนชิงโดยไม่สนใจใยดีหลานสาวผู้น่าสงสารอย่างข้าที่ถูกซ่างกวนชิงทรมาน ผู้อาวุโสท่านยังจำคำขอร้องที่ท่านแม่ของข้าร้องขอต่อพวกท่านในวันที่นางตายได้หรือไม่? ”

        เพียงได้ยินหลินเมิ้งหยาเอ่ยถึงมารดาผู้ให้กำเนิดสีหน้าของผู้อาวุโสก็เปลี่ยนไป

        ผู้อาวุโสคนที่สอง หลินฉงโบกมือไล่

        “เอาล่ะ พวกเจ้าออกไปก่อน”

        เหล่าผู้คนที่พยายามเงี่ยหูฟังความลับของต้นตระกูลทั้งหลายจำใจเดินออกไป

        “คำขอร้องของแม่เจ้า พวกเรายังจำได้ขึ้นใจเพียงแค่...เรื่องนี้กับเรื่องนั้นมันคนละเรื่องกัน มิอาจเอามาปะปนกันได้ไม่”

        หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากเก้าอี้ แค่นยิ้มเย็นชาสายตาจ้องมองพวกเขาเหล่านั้น

        "หลังจากที่แม่ข้าตายข้าพบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งในห้องของท่านแม่ ตอนนั้นข้ายังเด็ก ไม่รู้ว่าตัวเลขเหล่านั้นคืออะไรน่าเสียดาย ข้ายังคงจดจำมันได้พอโตขึ้นมาจึงได้รู้ว่าสมุดเล่มนั้นเขียนอะไรเอาไว้”

        เพียงได้ยินคำว่าสมุดบัญชีผู้อาวุโสทั้งสามก็เริ่มตื่นตระหนก

        แม่ของหลินเมิ้งหยาเป็นคนฉลาดเฉลียว

        แน่นอนว่านางเป็นคนควบคุมดูแลบ้านสกุลหลิน

        แม้แต่ทรัพย์สินของพวกเขาทั้งสามก็เป็นทรัพย์สินส่วนรวมแม่ของหลินเมิ้งหยารู้ดีที่สุด

        “ที่ร้านผ้าไหมถนนตะวันตกวันที่ยี่สิบแปดเดือนธันวาคมเงินในสมุดบัญชีส่วนรวมถูกเบิกไปสามร้อยยี่สิบตำลึงเพื่อซ่อมแซมบ้าน ที่ยุ้งข้าวถนนต้าเหลียงวันที่สามสิบเดือนพฤษภาคมมีการขอเบิกเงินสนับสนุนผู้ประสบภัยจำนวนห้าร้อยยี่สิบ...”

        “หยุด ทั้งหมดล้วนเป็นข้อมูลเก่าแม้จะเปิดออกมาดูก็มิอาจหาหลักฐานได้”

        หลินฉงรีบร้องห้าม สีหน้าเย็นชา

        “ถูกต้องพวกเราไม่อาจหาหลักฐานจากข้อมูลในสมุดบัญชีเก่าได้อีกทั้งคงมิเคยมีใครไม่เคยทำความผิด แต่ว่า...ชีวิตคนเราไม่แน่นอนใครจะรับประกันได้ว่าความลับจะไม่รั่วไหลข้าคิดว่าคงไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่?”

        คำขู่ของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของคนทั้งสามเปลี่ยนไปจนยากจะคาดเดา

        แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นท่าทางมุ่งมั่นของหลินเมิ้งหยาเกรงว่า พวกเขาคงกลายเป็นปลาที่ติดเบ็ดนานแล้ว

        เมื่อปรับอารมณ์ให้ใจเย็นลงสุดท้ายหลินเล่ยเป็นตัวแทนในการพูด

        “เมิ้งหยา เจ้าเป็นลูกสาวของสกุลหลินหากเรื่องนี้ถูกแพร่ออกไปและทำให้วงศ์ตระกูลต้องเสื่อมเสีย เกรงว่าเจ้าเองก็คงไม่มีหน้าให้แบกอีกต่อไปสู้พวกเรามาหาทางคิดแก้ปัญหาเรื่องนี้กันดีหรือไม่? ”

        ในที่สุดก็เริ่มกลัวแล้วสินะหลินเมิ้งหยาเก็บใบหน้าเย็นชาของตนเอง

        เรื่องนี้...นางจะบีบคั้นพวกเขาไม่ได้

        “ได้ เมิ้งหยามิเคยคิดแทงข้างหลังพวกท่านขอพวกท่านได้โปรดอภัยด้วย”

        เมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยายอมถอยหนึ่งก้าวทั้งสามจึงผ่อนอารมณ์ตาม

        หลังจากปรึกษากันสุดท้ายผู้อาวุโสทั้งสามยินยอมให้ร่างของเยว่ถิงฝังอยู่ในอาณาเขตของสกุลหลินในบริเวณที่ห่างออกไปเล็กน้อย

        เยว่ถิงสามารถเข้ามาอยู่ในสุสานบรรพชนของสกุลหลินได้แต่ป้ายวิญญาณจะต้องถูกคลุมผ้าสีแดงเอาไว้อีกทั้งคนรุ่นหลังจะไม่มีการจุดธูปไหว้ใด ๆ ทั้งสิ้น

        ส่วนชื่อบนสุสาน สุดท้ายพวกเขายอมทำตามคำขอของหลินเมิ้งหยา

        “ภรรยาของหลินหนานเซิง”

        แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า

        ระหว่างที่กำลังปรึกษากันนั้น หลินเมิ้งหยาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ

        ข่มขู่...เป็นเพียงวิธีการตื้น ๆ เท่านั้น สุดท้ายหลินเมิ้งหยาใช้สิ่งของล้ำค่าในการปิดปากเหล่าผู้อาวุโส...