ในมรสุมก็ยังมีโชคช่วย... และพ่อได้กลับเมืองจีน
"ป๊า...เราถูกรางวัลที่สอง โชคเข้าข้างเราตี๋โตมาช่วยเราแล้ว เขาคงรู้ว่าอาม้าร้องไห้บ่อยๆ เลยมาช่วยเรา"แม่อุทานเสียงสั่นเมื่อรู้ว่าถูกรางวัลหลังจากเสียลูกชายได้ปีเศษ เป็ครั้งแรกที่เห็นรอยยิ้มจากแม่ สามารถกลบรอยนํ้าตาที่ชอบหลั่งมาเมื่อพูดถึงลูกชายคนโตบ่อยๆโดยเฉพาะเมื่อพูดคุยกับเพื่อนๆ การได้เงินหนึ่งแสนช่วยการเงินในครอบครัวได้มหาศาลเพราะหนึ่งแสนเมื่อปี พศ.2517มีค่ามาก อย่างแรกพ่อกับแม่ปรึกษากันว่าต้องจ่ายหนี้ให้หมดก่อน และวางแผนต่อเติมหลังบ้านให้เป็สามชั้น ชั้นสามจะได้ให้ลูกสาวที่โตเป็สาวอยู่เพราะปัจจุบันลูกสาวมากางมุ้งนอนรวมกันที่ชั้นล่างตอนกลางคืน อากาศร้อนจัด ไม่มีหน้าต่าง เพราะปิดประตูหมด เมื่อสร้างเสร็จลูกๆต่างดีใจ หลังจากต่อเติมบ้านเสร็จปีสองปีพ่อกับแม่เริ่มเที่ยวต่างประเทศกัน เช่าสามล้อเริ่มมีรายได้ดี และอาฮ้งช่วยซ่อมรถได้สองปีแล้วปล่อยให้ซ่อมเองได้ ประเทศที่ทั้งสองคนอยากไปคือฮ่องกงเพราะพูดภาษาจีนกวางตุ้งที่ทั้งสองคนพูดได้ ส่วนจีนที่สมัยนั้นเรียกจีนแดงนั้นก็เริ่มเปิดประเทศ คนจีนต่างด้าวในเมืองไทยจึงนิยมซื้อจักรยาน,โทรทัศน์ไปฝากญาติที่เมืองจีน ขากลับยังได้ซื้อเห็ดกลับมาเมืองไทยกินอีก ทำให้คนไปเที่ยวเมืองจีนกันมาก
แต่การกลับไปเมืองจีนพ่อ้าดูว่าบ้านที่เมืองจีนยังอยู่ดีหรือเปล่า เพราะตอนที่พ่อกลับไปเมืองจีนเรียนหนังสือแล้วกลับเมืองไทยได้ฝากบ้านกับคนรู้จักไว้ แต่กลับกลายเป็ว่าบ้านเป็ของคนอื่นไปเสียแล้ว สืบสาวราวเื่ได้ว่าคนรู้จักที่ฝากบ้านไว้เอาบ้านไปขายให้คนอื่น พ่อขออุธรณ์เอาบ้านกลับแต่ต้องขอให้ญาติคนจีนช่วยเดินเื่ให้ แต่สุดท้ายก็ได้เงินชดเชยจากเ้าของบ้านคนใหม่แค่สองพันเหรียญ(หยวน) การขอความร่วมมือกับญาติก็ต้องให้ของเป็สินนํ้าใจเขา เลี้ยงทานข้าวตอนไปหา. แถมยังต้องเทียวไปเทียวมากลับเมืองจีนตั้งสี่ห้าครั้ง เขียนจดหมายถามความคืบหน้าตลอด เคยถามพ่อว่าจะเอาบ้านที่เมืองจีนมาทำไม เพราะเห็นพ่อลำบากไม่น้อย พ่อบอกว่า
"ลื้อเป็เด็กไม่รู้อะไร เผื่ออนาคตพวกลื้อต้องกลับเมืองจีนค้าขาย"แต่บางทีเห็นพ่อบ่นถ้าบั้นปลายอยากกลับไปอยู่เมืองจีนเสมอ และบรรพบุรุษรุ่นทวดพอค้าขายที่เมืองไทยไม่ไหว ส่วนมากที่กลับเมืองจีนกัน ใช้ชีวิตบั้นปลายที่เมืองจีน
อีกอย่างพ่ออาจเสียดายบ้านเพราะบ้านพ่ออยู่ในย่านการค้า เดิมทีก็ทำเชือกผูกเปียค้าขาย แต่ต่อมาเกิดการปฏิวัติซินไฮ่ สมัยรัฐบาลซุนยัตเซ็นสั่งคนจีนตัดเปียทิ้งหมดจึงเลิกทำเชือกผูกเปียขาย ดูเหมือนบ้านมีราคา ไม่เหมือนบ้านแม่อยู่แถบชานเมืองชนบทมีแต่ท้องนา
พ่อกับแม่จึงเริ่มรู้จักไปเที่ยวต่างประเทศกัน จนแม่เก็บไว้คุยกับใครๆ
"อั้วไปเที่ยวต่างประเทศไกลๆ อังกฤษ ฝรั่งเศส ฮอลแลนด์ สวิส อั้วก็ไปมาแล้ว"รู้สึกทำให้แม่ไม่น้อยหน้าใคร ถึงแม้ว่าไปครั้งเดียวก็ได้ทัวร์รอบยุโรป ได้ท่องเที่ยว่นี้เหมือนติดลม
"เดี๋ยวนี้อาฮ้งเขาเรียนตอนบ่ายอย่างเดียวนะ มีเวลาตอนเช้าซ่อมรถให้ ตอนนี้เช่าสามล้อดีขึ้น อั้วว่าจะซื้อสามล้อเพิ่มอีก"พ่อเสนอแนะ ดูเหมือนว่าครอบครัวมีการเงินดีขึ้น
"อาฮ้งเรียนมศ.3แล้วนะปีหน้าบอกว่าจะสอบเตรียมอุดมฯ เดี๋ยวจะเหนื่อยเกินไป"ด้วยว่าแม่เห็นการเรียนอาฮ้งยังใช้ได้อยู่ สอบได้ที่2ที่3ประจำ แม่ยั้งไว้
"ไม่เป็ไรอั้วยังมีแรงซ่อมได้อยู่ ถ้าอยากเรียนพิเศษก็ให้ไปเรียน"ทั้งพ่อและแม่ต่างสนับสนุนให้ลูกเรียนหนังสือสูงๆ แต่เนื่องจากที่ผ่านมาครอบครัวขัดสน บางทีค่าเล่าเรียนลูกๆก็ถูกโรงเรียนทวง แต่เดี๋ยวนี้อาฮ้งเรียนโรงเรียนวัดรัฐบาล จึงช่วยค่าใช้จ่ายได้มาก ส่วนพวกพี่สาวก็หันไปเรียนพาณิชย์ของรัฐบาลกันหมด แต่ยังไงก็มีสามล้อเพิ่มถึง7คัน
อาฮ้งอยากเรียนเก่งกับเขาเหมือนกันการเรียนก้าวหน้า พ่อดีใจอยากลบคำสบประมาท
ปีถัดมาอาฮ้งก็สอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมฯได้ ดูเหมือนแม่จะปลื้มมากเพราะได้ยินจากพี่สาวฮ้งว่าสอบเข้ายากดีใจพาไปตัดเสื้อกางเกงนักเรียนใหม่เลยนะ และต่อมาก็สอบเข้าวิศวะ มหาวิทยาลัยได้
"ป๊า อั้วสอบติดมหาวิทยาลัย คณะวิศวะฯนะ"สอบติดครั้งนี้ดีใจจริงๆ หลังจากไปดูผลประกาศที่ติดไว้ตอนคํ่าเพราะเขาว่าต้องเอาไฟฉายไปส่องกัน เพราะตั้งใจจะเรียนสาขาเครื่องกลต่อยอดจากที่เคยซ่อมสามล้อ
"อั้วไม่เชื่อเดี๋ยวอั้วไปดูให้อีกทีนะ"แล้วพ่อก็ไปสนามจุ๊ปแล้วกลับมา
"ไม่เห็นหมายเลขสอบประจำตัวของลื้อเลย เห็นเลขมันะโข้ามเลขลื้อไป ลื้อสอบไม่ติดหรอก"พ่อส่ายหน้าไม่เชื่อ ความฝันที่เป็จริง ครั้งหนึ่งที่น้องชายตัวเองสบประมาทเมื่อครั้งลูกชายคนโตสอบมหาวิทยาลัย"ลูกลื้อสอบอะไร จบมาแล้งกวาดขยะก็มี" ยังจำฝังใจ
"รายชื่อมีสองแถวนะ ชื่ออั้วอยู่ข้างขวา ถ้าอาป๊าดูแต่ข้างซ้ายก็ไม่มี"อาฮ้งอธิบายต่อ ดูเหมือนพ่อยังไม่เชื่อจนกว่าอาฮ้งแต่งตัวไปมหาวิทยาลัย เมื่อเห็นอาฮ้งแต่งตัวขึ้นรถไฟไปมหาวิทยาลัย สังเกตุเห็นพ่อนํ้าตาไหล อาฮ้งถามแม่ว่าทำไมพ่อถึงดีใจขนาดนั้น แม่เล่าให้ฟังว่าตอนที่พี่ชายคนโตสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อไปบอกให้อาฟังว่า "ลูกชายอั้วจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว" อาถามกลับว่า"มหาวิทยาลัยไหน จบมากวาดขยะก็ยังมีนะ" พ่อว่าอาพูดดูถูกครอบครัวเราจัง
"หรือเป็เพราะครอบครัวเราฐานะไม่ดีเหมือนเขานะ" แม่เสริมต่อ ครั้งนี้อาฮ้งสอบมหาวิทยาลัยได้ก็เลยดีใจนํ้าตาไหล เพราะลบคำสบประมาทได้ว่าครอบครัวเราก็มีความสามารถเหมือนเขา คิดว่าถ้าอาฮ้งเรียนจบจะลงประกาศในหนังสือพิมพ์จีนให้รู้กันทั่วหน้าเลย
"อาฮ้งเรียนเก่งๆจบให้ได้นะ ลื้อเป็คนแรกของครอบครัวที่สอบเรียนมหาวิทยาลัยได้ ส่วนพี่สาวคนอื่นๆเขาเรียนโรงเรียนพาณิชย์กันหมด"แม่ว่า
"ได้ อั้วจะเรียนจบมาทำงานเร็วๆช่วยหาเงินให้อาม้านะ" แต่อาฮ้งคิดว่าเรียนสูงๆ และเรียนจบให้เร็วที่สุด จะช่วยให้เราไม่ต้องลำบากมาต้องซ่อมสามล้ออีกต่อไป การเรียนคือทางออกทางเดียวที่จะหาเงินได้มากๆ ไม่เหมือนต่างประเทศเตะบอลได้ค่าตัวมหาศาล บางทีอยากเป็นักบอลเก่งๆแบบเปเล่บ้าง เป็ความใฝ่สูงเกินตัวอย่างหนึ่ง
"อั้วว่าอาฮ้งเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้เรามีสามล้ออยู่เจ็ดคันลดเหลือสี่คันดีกว่า สามล้อเอาไปเปลี่ยนเป็แก๊สเปลี่ยนเครื่องเป็สองสูบเปลี่ยน่ล่างเหมือนยกทั้งคันมันใช้เงินมากอยู่นะ อีกอย่างเราก็ยังซ่อมไม่ค่อยเป็ ถ้ารถเสียก็ต้องจ้างเขาซ่อมอีก"พ่อเสนอแนะ
เมื่อสามล้อเปลี่ยนมาเป็เครื่องยนต์สองสูบใช้แก๊สนับว่าเป็เครื่องยนต์ที่พัฒนาขึ้นมาก เครื่องยนต์เจอนํ้าท่วมก็ไม่ดับง่ายเหมือนเมื่อก่อน กำลังม้าเครื่องยนต์มากกว่าไม่วิ่งเหมือนช้าเหมือนเมื่อก่อน วิ่งยกล้อได้ฝรั่งชอบใจมากคนขับก็ชอบหากินคล่องกว่า ค่าแก๊สก็น้อย ส่วนการซ่อมก็ง่ายขึ้น
อาการรถจามจุดะเิผิดจังหวะ ต้องตั้งทองขาวไม่ต้องยกล้อลอยเหมือนเมื่อก่อนแค่เปิดฝากระโปรงออก ก็ตั้งได้แล้ว เปลี่ยนเกียร์ก็ใช้เกียร์อะไหล่ทั้งลูกเปลี่ยนเลย เอาเกียร์ที่เสียทั้งลูกไปให้โรงกลึงซ่อม มีเกียร์อะไหล่เปลี่ยนทันทีไม่ต้องซ่อมเอง
เลิกใช้คาร์บูเรเตอร์ใส่หม้อต้มแทน แต่อะไหล่ก็แพงผ้าหม้อต้มกว่ามาก ไม่มีนํ้ามันท่วมอีกแล้วแต่ปรับแก๊สที่หม้อต้มสะดวกมาก แค่ใช้มือเอื้อมเข้าใต้ท้องรถไปหมุนหัวน็อตปรับ ถ้าปรับไม่ดีจะเหม็นกลิ่นแก๊สหรือปรับน้อยไปก็เร่งไม่ขึ้น จะมีแต่ระบบเบรคที่เปลี่ยนแปลงมากที่เปลี่ยนจากคันชักเป็ปั้มนํ้ามันเบรคไหลตามท่อไปยังล้อดันขาผ้าเบรคให้อ้าออกอันนี้ต้องยืนดูช่างข้างนอกซ่อม จึงเข้าใจมาซ่อมเองได้ เื่ซ่อมเบรคหรือตั้งไฟดูเหมือนพ่อไม่เข้าใจ ถ้าเปลี่ยนผ้าเบรคก็ต้องรอให้อาฮ้งกลับจากมหาวิทยาลัยมาซ่อม ค่าใช้จ่ายอะไหล่แพงขึ้น แต่ทนดี อะไหล่เซคกั้นแฮนด์จากญี่ปุ่นก็มีมาก ชิ้นส่วนทนดีไม่เสียง่ายเหมือนเมื่อก่อน เวลารถเสียก็ยังวิ่งได้ ไม่จอดสนิทเหมือนสามล้อสูบเดียว แต่นัดมาซ่อมทีหลังได้ อาฮ้งจึงซ่อมตอนกลางคืนหลังกลับจากมหาวิทยาลัยได้
174K
