PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        21.00 น.

        'ฉันอยากเจอคุณ มาเจอกันหน่อยได้ไหมคะ ถ้ายังไงติดต่อกลับด้วยค่ะ จากจีน'

        ข้อความของผู้หญิงคนนั้นยังคงชัดเจนในสมองของเธอ ไม่รู้เจตนาที่อยากนัดเจอ ต้องการคุยเรื่องคุณพอลสันหรือต้องการคุยเรื่องอะไรกันแน่ ใจหนึ่งก็อยากเจอหล่อน ใจหนึ่งก็รู้สึกว่าไม่อยากเจอหล่อน ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

        ครืด ครืด ครืด

        "ฮัลโหล"

        [เรียววววววว]

        "แหกปากเสียงดังเชียวนะ"

        [คิดถึงจังเลยแก]

        "คิดถึงเหมือนกัน ว่าแต่เมื่อไหร่จะกลับ"

        [ก็คุณพอร์ชบอกว่าจะกลับหลังเสร็จงาน แต่ไม่รู้ว่าจะเสร็จตอนไหน แกเป็นไงบ้าง สบายดีไหม จะแต่งงานเหมือนไหร่]

        "คงเร็วๆ นี้แหละ"

        [ทำไมน้ำเสียงเป็นแบบนั้น มีอะไรหรือเปล่า]

        "จันทร์เจ้า...ที่แกเคยเตือนฉันเรื่องคุณจีน...แกคิดว่าคุณจีบชอบคุณพอลสันไหม"

        [ใครมองไม่ออกก็โง่ล่ะ สายตาหวานเยิ้มขนาดนั้น ดูท่าจะร้ายอยู่ไม่เบา ระวังไว้ให้ดีเถอะ]

        "อืม"

        [อย่าบอกนะ ว่าแกมีปัญหากับคุณพอลสันเพราะยัยผู้หญิงคนนั้น]

        "..."

        [เรียว...แกจะมีปัญหากับเขาเรื่องอะไรก็ได้ยกเว้นเรื่องผู้หญิงคนนั้น เพราะยัยนั้นต้องสร้างเรื่องให้แกไม่ไว้ใจคุณพอลสันแน่]

        "ทำไม...แกถึงรู้"

        [...ก็...ก็แกเงียบอ่ะ]

        "จะรู้ดีเกินไปแล้วนะ ขนาดอยู่กันคนละที่ ยังรู้มากขนาดนี้"

        [แกลืมไปหรือเปล่า คุณพอร์ชคือน้องชายของคุณพอลสัน เขาก็ต้องรู้เรื่องพี่เชาบ้างสิ]

        "งั้นแกรู้เรื่องอะไรบ้าง"

        [...แก...ฉันก็รู้เรื่องแค่นี้แหละ งั้นแกก็เล่ามาเดี๋ยวนี้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น]

        "ฉัน..."

        [ตอนนี้ฉันว่าง สามารถฟังแกได้หลายชั่วโมง ไม่ต้องห่วง เล่ามาเลยค่ะ]

        "..." เรียวเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับคุณพอลสันให้จันทร์เจ้าฟัง ยิ่งเล่าจันทร์เจ้าก็ยิ่งมีอารมณ์หงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ จน... "แก..."

        [ไหนคลิป!]

        "แกใจเย็นๆ ก่อน"

        [ใจเย็นยังไงวะ ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะทำให้แกกับแฟนแกเลิกกันนะ แกส่งคลิปมาสิ]

        "แก..."

        [แล้วคุณพอลสันหาหรือยังว่าใครเป็นคนส่งคลิปให้]

        "ไม่รู้สิ"

        [แกส่งคลิปมาสิ ฉันจะดู]

        "อืม ฉันกำลังจะส่งไป" เรียวกดส่งคลิปวิดีโอผ่านไลน์ไปให้จันทร์เจ้า

        [ได้ล่ะๆ ดูแปบ]

        "ฉันกำลังคิดว่า คุณจีนส่งมาเพื่อให้ฉันกับคุณพอลสันทะเลาะกัน แต่...มันไม่สมเหตุสมผลเลยอ่ะ"

        [สมเหตุสมผลสิ เพราะเขาต้องการคุณพอลสันยังไงล่ะ]

        "ทั้งที่เขาไม่ชอบเธอเนี่ยนะ"

        [ไม่ชอบไม่ได้แปลว่าจะชอบไม่ได้สักหน่อย...เนี่ย!! ในคลิปอ่ะ คุณพอลสันคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแกแน่ๆ]

        "แกรู้ได้ยังไง ทั้งที่มีคลิปแค่นั้น"

        [แกต้องเชื่อใจแฟนแกสิ เขาจะไปกอดกับคนอื่นได้ยังไง ในเมื่อเขายังบอกรักแกทุกวัน แถมยังขอแต่งงานด้วย]

        "ฉันรู้...แต่ยังไงมันก็เจ็บอยู่ดี ใครจะทนไหวที่เห็นแฟนตัวเองไปทำแบบนั้นกับผู้หญิงคนอื่น"

        [เขาง้อแกแล้วไม่ใช่เหรอ]

        "ก็...นั่นแหละ"

        [แล้วที่นางส่งข้อความมาหาแกอ่ะ แกตอบกลับไปหรือยัง]

        "ยัง"

        [ตอบกลับไปเลยค่ะ ว่าโอเค]

        "แล้ว...แกว่า..."

        [ถามในสิ่งที่แกอยากรู้ อยากคุยอะไรก็คุยไปเลย]

        "เอางั้นเหรอวะ"

        [เอางั้นแหละค่ะ มาเล่าด้วยนะ แล้วอีกอย่าง...อย่าไปทำร้ายเธอจนเลือดตกยางออกนะ...ฉันไม่อยากเห็นแกเป็นข่าว]

        "..."

_________________________________

        11.01 น.

        โรงแรมอีเจ้น

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

        "เชิญค่ะ" เลขาเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกับผายมือให้ใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

        "สวัสดีค่ะ คุณเรียว"

        "สวัสดีค่ะ คุณจีน"

___________________________________

        11.05 น.

        "นายครับ"

        "อืม"

        "เชนโทรมาบอกว่าคุณจีนไปหาคุณเรียวที่โรงแรมครับ"

        "ไปทำไม"

        "ไม่ทราบครับ ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ในห้อง"

        "แล้วไลม์..."

        "เชนในลูกน้องคอยดูเขาอยู่ครับ ตอนนี้เขากำลังดูแปลนงานอยู่ชั้นหนึ่ง"

        "เตรียมรถ"

        "นายจะไปไหนครับ"

        "โรงแรมอีเจ้น"

        "..."

____________________________________

        11.10 น.

        "คุณจีน อยากคุยอะไรกับฉันเหรอคะ"

        "ฉัน..." จีนค่อยๆ เดินไปยืนหน้าโต๊ะทำงานของเธอ สายตามองไปยังกรอบรูปบนโต๊ะ เป็นรูปคู่ของคุณเรียวและคุณพอลสัน "ฉันอยากจะมาคุยกับคุณเรื่องคุณพอลสันค่ะ"

        "เชิญพูดได้เลยค่ะ" จีนค่อยๆ นั่งลงตรงหน้าโต๊ะก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้าง

        "ฉันอยากจะให้คุณช่วยพูดกับคุณพอลสันให้หน่อยได้ไหมคะ"

        "เรื่องอะไรคะ"

        'ตอนนี้ฉันโดนบริษัททิ้งแล้ว งานที่มีก็แคนเซิลหมด แถมยังโดนฉีกสัญญาทิ้งด้วย"

        "หมายความว่า...คุณถูกยกเลิกสัญญางั้นเหรอ"

        "ใช่ค่ะ...ฉันถูกยกเลิกสัญญากับบริษัท LB คุณช่วยพูดกับเขาให้ทีได้ไหมคะ"

        "จะให้ฉันไปพูดอะไรคะ ในเมื่อเรื่องนี้อาจไม่ได้เกี่ยวกับเขาก็ได้"

        "ฉันเชื่อว่าเกี่ยวค่ะ เพราะเขาไม่ชอบฉัน"

        "ทางที่ดีคุณควรไปถามเขาเองดีกว่านะคะ ไปคุยกับเขาเอง มันน่าจะดีกว่า..."

        "ฉันก็อยากจะคุยเหมือนกัน แต่เขา...คง..."

        "ยกเว้นเสียแต่...คุณไปทำเรื่องอะไรไว้ จนเขาโกรธจัดมากๆ "

        "ก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะ แต่ถ้าคุณเรียวไม่สะดวก ก็ไม่เป็นไรค่ะ"

        "ก็ได้ค่ะ ฉันจะไปคุยให้"

        "พวกคุณ...ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันใช่ไหมคะ"

        "เปล่าค่ะ พวกเรารักกันดี อาจมีงอนบ้างตามประสาคนรักกัน"

        "อ่อ..." จีนพยักหน้าก่อนจะยิ้มอ่อน "รักกันก็ดีนะคะ ยังไงก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว"

        เรียวเหลือบสายตาขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า มองเห็นแววตาสดใสเหมือนไม่มีเรื่องอะไร แต่ความจริง แววตาคู่นั้นแฝงไปด้วยพิษงูที่เธอก็คงต้านไม่อยู่ และสิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือคุยเปิดใจกับหล่อนไปเลย ในเรื่องที่ในใจของเธอต้องการคำตอบ

        "คุณจีนคะ...คุณชอบคุณพอลสันใช่ไหมคะ"

        "ที่คุณถาม คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ"

        "ฉันอยากรู้จากปากของคุณ"

        "ฉันรักคุณพอลสัน"

        "ฉันรู้ว่าคุณกับเขาเคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อน แต่มันก็เป็นเรื่องในอดีตที่ฉันไม่คิดจะเอามาสนใจ"

        "คุณไม่สนใจจริงๆ เหรอคะ"

        "ใช่ค่ะ"

        "แล้วถ้าฉันกับเขา ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันในอดีตแต่เป็นปัจจุบันล่ะคะ"

        "...ที่คุณพูด หมายความว่ายังไง" เรียวหัวใจเต้นเร็วมากเมื่อได้ยินสิ่งที่จีนพูดออกมา คำว่าความสัมพันธ์ในปัจจุบัน คงหมายถึงคลิป...คลิปนั้น...เป็นคุณจีนจริงๆ ด้วยสินะ

        "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ จีนแค่สมมติเฉยๆ "

        "ความจริง มีอะไรคุณน่าจะพูดออกมาตรงๆ เลยนะคะ ฉันไม่ชอบที่คุณชอบพูดอะไรให้คิดตลอด"

        "ถ้างั้นคุณอยากถามอะไรฉันไหมล่ะคะ"

        "...."

        "เผื่อมีเรื่องของฉันกับคุณพอลสันที่คุณอยากจะรู้"

        "...คุณพูดมาเองเลยไม่ได้เหรอคะ"

        "ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการรู้เรื่องอะไร"

        "งั้น...ฉันขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่ง"

        "ได้ค่ะ"

        "ฉันได้รับคลิปมาจากเบอร์แปลก...แล้วที่แปลกกว่านั้นคือ ในคลิปฉันเห็นคุณกับคุณพอลสัน..." เรียวลากเสียงยาว ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย "แต่...ฉันกลับคิดว่ามีคนกำลังปั่นหัวฉันกับเขาอยู่ คล้ายกับต้องการทำให้เราสองคนมีปัญหากัน"

        "อ่อ..."

        "และอีกอย่าง ในห้องดันมีบุคคลที่สามกำลังถ่ายคลิปอยู่ด้วย ทั้งที่ปกติไม่น่าจะ..."

        "คุณกำลังจะพูดอะไรกันแน่"

        "ฉันแค่อยากจะถามว่า...คุณคือคนที่ส่งคลิปมาให้ฉันหรือเปล่าคะ"

        "ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะคุณเรียว คุณก็รู้ว่าฉันเสียหายนะคะ ถ้าคุณได้เห็นเรื่องในคืนนั้นจริงๆ มันไม่ได้..."

        "คุณไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ ฉันรู้ว่าเรื่องคืนนั้นไม่มีอะไร คุณพอลสันบอกฉันหมดแล้ว"

        "อ่อ...คุณพอลสันรักคุณมากจริงๆ นะคะ"

        "ก็แน่อยู่แล้วค่ะ เพราะเรากำลังจะแต่งงานกัน ครอบครัวก็จัดการเรียบร้อยแล้ว เรือนหอก็มีแล้ว ชุดแต่งงานก็ดูแล้ว เหลือแค่รอแต่งเท่านั้นเอง...ตอนนี้คุณคือพรีเซนเตอร์ของโรงแรมอีเจ้น ยังไงฉันก็ต้องเอาบัตรเชิญแต่งงานมาให้คุณแน่นอนค่ะ" เธอพูดจบก็ยิ้มหวานที่สุดส่งไปให้จีน

        "ฉัน...จะรอนะคะ"

        "ส่วนเรื่องเกี่ยวกับบริษัท LB ฉันจะลองคุยให้ แต่จะได้ผลหรือไม่ได้ผลก็ไม่รู้เหมือนกัน หวังว่าคุณจะไม่ว่าอะไรนะคะ"

        "ค่ะ" จีนยิ้มพลางกัดฟันตอบก่อนจะลุกขึ้นยืน "งั้นรบกวนคุณด้วยนะคะ ฉันขอตัวก่อน"

        แกร๊ก

        ขณะนั้นเองประตูก็ถูกเปิดเข้ามา ทำให้เห็นชายหนุ่มร่างใหญ่ยืนอยู่ มองจีนด้วยสายตาไม่เป็นมิตร แต่สิ่งนั้นกลับไม่เป็นผลกับเธอ หญิงสาวเดินผ่านหน้าเขาก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆ ให้

        "สวัสดีค่ะคุณพอลสัน"

        "..."

        "จีนขอตัวก่อนนะคะ" เธอพูดจบก็เดินออกไป

        พอลสันรั้งสายตากลับไปมองเรียวที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้มีอาการของคนหงุดหงิดหรือไม่พอใจอะไร เขาเอามือล้วงกระเป๋าและค่อยๆ เดินไปหาเธอ

        "ผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไร"

        "คุณเชนเป็นคนบอกคุณสินะ"

        "...พวกคุณคุยอะไรกัน"

        "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

        "ที่รัก..."

        "เธอบอกว่า บริษัทของคุณเลิกจ้างเธอแล้ว"

        "อืม"

        "ทำไมล่ะคะ"

        "เธอ...มาขอให้คุณคุยกับผมใช่ไหม"

        "ใช่ค่ะ"

        "แล้วคุณจะมาคุยกับผมเพื่อเธองั้นเหรอ"

        "เปล่าเสียหน่อย"

        "แล้ว..." พอลสันหุบปากลงเมื่อเรียวลุกจากที่นั่งแล้วเดินอ้อมมาหาเขาที่กำลังยืนอยู่ เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าอกแกร่งแผ่วเบาก่อนจะเหลือบสายตาขึ้นไปสบตากับเขา

        "ฉันไม่ได้จะมาคุยกับคุณเพื่อเธอเสียหน่อย ทำไมฉันต้องสนใจผู้หญิงคนนั้นด้วยล่ะคะ อีกอย่าง ฉันรู้ว่าเรื่องคลิป เธอต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเพื่อให้เราทะเลาะกัน"

        "ที่รัก..." พอลสันเอื้อมมือไปจับข้อมือบางที่แตะอยู่ตรงหน้าอก ก่อนจะลูบเบาๆ "แค่คุณเชื่อใจผมก็พอ"

        "ฉันเชื่อใจคุณ แต่ไม่เชื่อใจผู้หญิงคนนั้น" เขาใช้มืออีกข้างรั้งเอวให้เธอเข้ามาซบที่หน้าอกและลูบผมของเธอช้าๆ อย่างเอ็นดู

        "จะไม่มีใครมาทำอะไรคุณอีกแน่นอน เชื่อใจผมนะ"

        "คุณ...ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่"

        "ไว้ผมจัดการเรื่องราวเสร็จแล้วจะมาบอกคุณนะ"

        "อย่าทำอะไร ที่จะเป็นการทำร้ายตัวคุณด้วยนะ ฉันเป็นห่วง"

        "ครับ"

        เรียวดันหน้าอกเขา เอื้อมมือไปคล้องคอแล้วเขย่งปลายเท้า จากนั้นก็ใช้ริมฝีปากสัมผัสลงไปอย่างอ่อนโยน และดูเหมือนการกระทำของเธอจะทำให้ร่างของชายหนุ่มเพิ่มความร้อนรุ่มขึ้นมา ทำให้ทุกส่วนในร่างตื่นตัว เขากอดร่างบางแน่น ริมฝีปากกดลงไปจนแทบจะกลืนกินเธออยู่แล้ว...