ร้ายนัก รักนาย

     เวลาผ่านเร็วถึง 10 ปี วันนี้เป็๲วันที่ปลาทูมีความสุขที่สุดเพราะเป็๲วันที่เขาสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท ทั้งสุนีย์ เดชาและนักข่าวอีกมากมายมาร่วมแสดงความยินดีให้กับเขา เเต่ทว่าภายในใจลึกๆแล้วปลาทูนั้นอยากให้ใครอีกคนมาร่วมแสดงความยินดีกับเขามากกว่า

    "ยินดีกับน้องปลาทูด้วยนะครับ จบคณะบริหารแบบนี้คงออกไปช่วยงานคุณพ่อได้อย่างเต็มที่เลยสิครับ"

       "อันนี้ก็ต้องแล้วแต่คุณลุงครับว่าจะให้ทูช่วยงานตรงไหนเพื่อตอบแทนบุญคุณท่านแล้ว ตอนนี้ทูสามารถช่วยงานท่านได้ทุกอย่างครับ"

   "ปลื้มปริ่มแทนคุณพ่อเลยนะคะ ว่าเเต่ท่านเดชาจะให้ลูกชายคนนี้เริ่มทำงานอะไรดีละคะ?"

       "เบื้องต้นก็ขอให้ช่วยเหลือทางด้านโรงแรมนะครับ เพราะตอนเรียนปริญญาตรีปลาทูเขาก็จบด้านนี้มาโดยเฉพาะน่าจะช่วยเหลือและพัฒนาโรงแรมของเราต่อได้"

      "จากที่เดาๆกันไว้ว่าคุณไทเกอร์จะได้เป็๞คนดูแลกิจการนั้นต่อจากท่านเดชากลับกลายเป็๞ว่าตอนนี้คุณปลาทูได้เข้ามาดูแลแทนนะคะ ฮ้าฮ่าฮ้า ว่าเเต่ตอนนี้คุณไทเกอร์ เป็๞ยังไงบ้างคะไม่เห็นท่านเดชากล่าวถึงเลย"

      "ตอนนี้ตาเกอร์ก็คงอยู่มุมไหนสักมุมหนึ่งของโลกนั่นแหละครับ ฮ้าฮ่าฮ้า ผมล้อเล่นนะครับ เค้าอยู่ต่างประเทศ๰่๥๹นี้ตาเกอร์เรียนหนักก็เลยไม่มีเวลาคุยกันนะครับ"

      "แล้วแบบนี้ ถ้าคุณไทเกอร์กลับมา ธุรกิจโรงแรมก็จะถูกส่งต่อให้คุณไทเกอร์ตามเดิมใช่ไหมคะ"

  "วันนี้ก็ต้องดูก่อนครับว่าเขาจะทำมันได้หรือเปล่า" บทสนทนาถูกถ่ายทอดผ่านไลฟ์สด ซึ่งคนที่กำลังดูอยู่นั้นออกอาการโมโหจัด เขากำมือถือเเน่นแล้วปามันลงที่โซฟาอย่างจัง

     "เฮ่อะ! ครอบครัวสุขสันต์จังเลยนะ เห็นแล้วจะอ้วก!!"

     "เป็๲อะไรไทยเกอร์ วันนี้น้าเห็นเราอารมณ์ไม่ดีเลยทั้งวัน"

     "น้านับบอกพ่อใช่ไหมว่าเกอร์อยู่นี่"

     "............."

     "น้านับรู้ใช่ไหมว่าเกอร์เกลียดคนโกหก!"

     "เออ!..น้าบอกเองแหละ พ่อเขาเป็๲ห่วงเกอร์มากนะรู้ไหม ไหนๆก็เรียนจบละ เกอร์น่าจะกลับไปดูเเลพ่อบ้างนะ…พ่อเกอร์แก่ลงทุกวันนะ!"

      "พ่อเขาไม่ได้อยากได้การดูแลจากเกอร์หรอก เพราะพ่อเค้ามีคนดูเเลอยู่แล้ว..และและที่น้านับบอกว่าพ่อเค้าห่วงเกอร์ น้าดูนี่…นี่หน่ะหรอสีหน้าของคนที่เป็๞ห่วงลูกชาย ยิ้มหน้าจะบานเท่าจายเท่าเทียมแล้ว!!" ไทเกอร์ยื่นมือถือให้นับฟ้าก่อนที่จะทำหน้าเบื่อหน่ายหันหลังเดินออกไป ทว่านับฟ้าได้ฉุดมือไทเกอร์ไว้ก่อน เธอพยายามเตือนสติหลานว่าสิ่งที่หลานทำอยู่นั้นมันไม่ถูกต้องและอยากให้หลานกลับไปทำให้มันถูกซักที ทว่าเกอร์นั้นกลับเข้าใจคนละอย่าง

      "สิ่งที่เกอร์ทำอยู่…มันเรียกว่าหนีปัญหา เกอร์จะปล่อยให้พ่อดูแลกิจการคนเดียวเป็๲สิบๆอย่าง เกอร์คิดว่าคนที่อายุเกือบ 60 อย่างพ่อเกอร์จะรับมันไหวหรอ…อีกอย่างเกอร์ก็อยากรู้ไม่ใช่หรอว่าแม่เขาตายเพราะอะไร ทำไมเกอร์ไม่กลับไปหาคำตอบละ ตอนนี้เกอร์โตแล้วหัดใช้เหตุผลบ้าง..อย่าใช้เเต่อารมณ์"

     "นี่น้านับไล่เกอร์หรอ?"

     "น้าไม่ได้ไล่…แต่น้าอยากให้เกอร์กลับไปทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง อย่างน้อยๆก็ช่วยดูเเลพ่อแทนแม่เขาด้วย"

     "พ่อก็มีเมียใหม่คอยดูเเล้ค้าอยู่นี่…เค้าจะเเคร์อะไรอีก"

     "เกอร์อยู่กับพ่อมาตั้งหลายปี เกอร์ดูไม่ออกจริงๆหรอว่าพ่อเค้าเป็๲คนยังไง…เอาเป็๲ว่าน้าจะไม่พูดมากนะ แต่ถ้าเกอร์มีคำตอบอยู่แล้วน้าก็จะไม่ปราม..เเต่ถ้าคำตอบนั้นมันเป็๲เเค่ความรู้สึกของเกอร์ฝ่ายเดียว น้าว่ามันไม่แฟร์กับคนอื่น"

     "น้านับหมายถึง?"

     "กลับไปหาคำตอบให้ได้ แล้วมาตอบน้าทีว่าความจริงมันคืออะไร ที่ทำอยู่อ่ะมันมีความสุขแล้วหรอ"

    "..........." ไทเกอร์นิ่งเงียบไป เขามองหน้านับฟ้าเพื่อทบทวนอะไรบางอย่าง ในตอนนั้นเอง เสียงข้อความจากมือถือก็ดังขึ้น เมื่อเปิดอ่านจึงได้รู้ว่าข้อความนั้นถูกส่งมาจากปลาทู ใจความเขียนว่า…วันนี้ทูเรียนจบปโทแล้ว ทูอยากให้พี่เกอร์อวยพรให้ทูบ้าง นี่ก็ผ่านมาเป็๞ 10 ปีแล้วเมื่อไหร่พี่เกอร์จะเรียนจบและกลับมาอยู่บ้านเราสักที ทูยังรอพี่เกอร์อยู่นะ รอเเค่คนเดียวและจะรอต่อๆไป เพื่อให้ถึงวันที่พี่เกอร์มาทำตามสัญญา ทูคิดถึงพี่นะ พร้อมทิ้งท้ายด้วยรูปยิ้มเฉ่งมา ไทเกอร์เปิดอ่านแล้วนิ่งไป นับฟ้าเห็นแบบนั้นจึงได้แย่งโทรศัพท์ไปดู

     "ท่าทางเด็กคนนี้เขาจะรู้สึกพิเศษกับหลานนานแล้วล่ะ เห็นส่งข้อความมาทุกวันเลย ไม่คิดอยากจะกลับไปทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขาหรอ ฮึ!"

     "ครับ…ผมจะกลับไทย.."

     "นี่น้าไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?"

     "อีกครั้งนะครับ เดือนหน้าผมจะกลับไทย ผมจะกลับไปทำหน้าที่ของลูกที่ดี ตามที่น้านับบอกไงละครับ"

     "คิดได้แบบนั้นก็ดี ถ้างั้นน้าไปทำงานแล้วนะ"

     "ครับ…" นับฟ้ายื่นมือถือให้ไทเกอร์ก่อนที่เธอจะเดินจากไปในตอนนั้นเองเขาก็ได้เหลือบมามองเนื้อหาในข้อความอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นมันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่ดีใจจะได้กลับบ้าน ไทเกอร์พิมพ์ตอบปลาทูไปว่า…

     "เดือนหน้าเจอกัน!!" นี่เป็๲ข้อความสั้นๆในรอบ 10 ปีที่ไทเกอร์ตอบกลับมา จากที่ไม่เคยตอบกลับมาเลย ปลาทูชะงักและอึ้งไปอีกพักใหญ่เพราะตอนนี้ความรู้สึกของเขามันแปรปรวนเขาไม่รู้ว่าจะต้องดีใจหรือจะต้องรู้สึกแบบไหน เเต่ก็ไม่วายจะนำเ๱ื่๵๹นี้ไปบอกเดชากับแม่ของเขา ข้อความสั้นๆนั้นทำให้ปลาทูน้ำตาไหลออกมายังไม่ทราบสาเหตุ เขาได้

เเต่เฝ้ารอให้ถึงเดือนหน้าเร็วๆ