ถึงแม้ว่าในรายงานของแม่ทัพหลิวที่หลานเยว่เทียนแอบไปค้นโต๊ะของอีกฝ่ายจะเขียนเอาไว้ว่ารู้แหล่งอาวุธและแหล่งที่มาของพิษแต่นั่นก็เป็เพียงแหล่งที่สร้างขึ้นชั่วคราวพอจบงานลอบสังหารหลานเยว่เทียนไม่ว่าจะสำเร็จหรือพลาดแหล่งสร้างอาวุธกับพิษก็จะถูกทำลายในทันทีจนไม่สามารถสืบหาต้นตอหรือผู้ที่เกี่ยวข้องได้แต่หลานเยว่เทียนก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้ง่ายๆเช่นกันตอนนี้เขาอยู่ที่เมืองที่อยู่ห่างจากฉางหวั่นมาพอสมควรจนต้องค้างแรมอยู่ที่นี่เพราะเดินทางไปกลับในวันเดียวไม่ได้
ภายในเมืองแห่งนี้มีหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่เขตชานเมืองและยังเป็ที่ที่เขา้าจะมาร่างโปร่งเดินไปทักทายคนในหมู่บ้านอย่างเป็กันเองพร้อมทั้งพูดคุยอย่างสนิทสนมสอบถามถึงสิ่งที่แปลกตาไปจากเดิมภายในหมู่บ้านซึ่งชาวบ้านก็บอกว่าที่ท้ายหมู่บ้านมีเสียงแปลกๆดังอยู่ตลอดเวลาไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้เพราะผู้ใหญ่บ้านของที่นี่ห้ามเอาไว้แต่่นี้เสียงนั้นเหมือนจะเงียบหายไปแล้ว
“ก่อนหน้านี้มีท่านแม่ทัพสวมเกราะสีดำมาหนหนึ่งแล้วเ้าค่ะแต่เขามาที่นี่ไม่นานก็กลับไป ไม่สนทนากับใครเลย ดูน่ากลัวมากเ้าค่ะ” หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยบอกหลานเยว่เทียนพลางรินน้ำชาให้แววตาหยาดเยิ้มเหมือนอยากจะกินหลานเยว่เทียนเข้าไปทั้งตัวเสียอย่างนั้น
“แม่ทัพรึ?” แม่ทัพสวมเกราะสีดำ ละแวกนี้จะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากแม่ทัพใหญ่หลิวชิงฟง
เขามาที่นี่ด้วยรึนึกว่าแค่ให้คนมาสืบเท่านั้นไม่คิดว่าจะมาด้วยตัวเอง
“เ้าค่ะ รูปงามมาก แต่ไม่งามเท่าคุณชายหรอกเ้าค่ะ”หญิงผู้นั้นเอ่ยเสียงหวาน หลานเยว่เทียนหัวเราะในลำคอ นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วว่าเขานั้นต้องงามกว่าแม่ทัพหลิวแต่แม่ทัพหลิวนั้นก็มิใช่ว่าจะไม่ทรงเสน่ห์เสียที่ไหนสาวเล็กสาวน้อยแอบตามดูอยู่ไม่ห่างแต่ด้วยความเ็าที่แผ่ออกมาจากร่างมีหรือผู้ใดจะกล้าเข้าใกล้
“แม่นางก็ชมข้าเกินไป” คนที่ปลอมตัวอยู่ทำท่าเหนียมอายยกชาขึ้นจิบด้วยทางท่าที่ราวกับคุณชายผู้สูงส่งกำลังสุนทรีย์กับน้ำชาใน่สายและด้วยความที่ไม่อยากเปิดเผยตัวเขาจึงไม่ได้สวมชุดเหมือนอย่างเคยสมแล้วที่เป็ชุดที่โอรสเทพเป็ผู้มอบให้ออร่าเปล่งประกายดุจขุนนางหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์ช่างถอดแบบออกมาจากผู้ให้เสียจริงๆ
“ปกติแล้วท่านผู้ใหญ่บ้านอยู่ที่ไหนรึข้ามาเที่ยวพักผ่อนที่หมู่บ้านทั้งทีก็อยากไปคารวะผู้ใหญ่เสียหน่อย” หลานเยว่เทียนถามหาเป้าหมาย บรรดานางหญิงทั้งหลายรีบโบกมือเป็พัลวัน
“อย่าเลยเ้าค่ะคุณชายถึงจะเป็ผู้ใหญ่บ้านแต่ก็ไม่ได้น่าเคารพถึงเพียงนั้นหรอกเ้าค่ะท่านอย่าเจอเลยจะดีกว่า” หญิงสาวต่างกระซิบกระซาบร่างโปร่งเลิกคิ้ว
“ทำไมรึ”
“คือแบบนี้เ้าค่ะ....” ว่าแล้วก็ล้อมวงเข้ามากระซิบกันเหมือนกำลังนินทาชาวบ้านอันที่จริงก็นินทานั่นแหละนะหลานเยว่เทียนพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วไม่เซ้าซี้ถามถึงผู้ใหญ่บ้านต่อแต่แค่นี้ก็ได้ข้อมูลที่เป็ประโยชน์มามากพอแล้ว
กว่าจะปลีกตัวออกมาจากวงล้อมของสาวน้อยสาวใหญ่ได้หลานเยว่เทียนก็ใช้เวลาอยู่นานเพราะพวกนางอยากให้เขาอยู่ต่อหลานเยว่เทียนเดินมาที่ท้ายหมู่บ้านที่มีสะพานข้ามแม่น้ำสายเล็กๆที่นี่ดูเงียบสงบอย่างมากแต่ไม่มีคนมา น่าจะไม่มีคนมาที่นี่นานแล้วคงนับั้แ่ที่มีเสียงแปลกๆที่ชาวบ้านพูดถึงและถูกผู้ใหญ่บ้านสั่งห้ามเอาไว้
ร่างโปร่งเดินข้ามสะพานเล็กๆไปยังท้ายหมู่บ้าน ที่นั่นไม่มีอะไรนอกจากเศษไม้ที่คาดว่าจะเป็ส่วนหนึ่งของสิ่งก่อสร้างมันคงถูกรื้อถอนไปั้แ่ที่หลานเยว่เทียนถูกลอบสังหารครั้งแรกเพราะดูจากร่องรอยที่นี่ถูกรื้อทิ้งไปนานแล้วที่อื่นๆก็คงไม่ต่างกันมากนักรู้สึกว่าในการลอบสังหารแต่ละครั้งที่มาของอาวุธและพิษก็ไม่ซ้ำที่กันเลยการลอบสังหารเงียบหายไปได้เจ็ดวันแล้วพวกมันอาจจะกำลังเตรียมสถานที่สร้างอาวุธแห่งใหม่หรืออาจจะล้มเลิกความตั้งใจที่จะลอบสังหารเขาแล้วก็ได้
ก็พลาดมาเกือบสิบหน เป็เขาคงล้มเลิกไปตั้งนานแล้ว
ถึงแม้ว่าสถานที่ทำอาวุธและพิษจะถูกทำลายไปแล้ว แต่เป้าหมายในการมาที่นี่ของหลานเยว่เทียนก็ไม่ใช่เพื่อมาดูที่ร้างแบบนี้ั้แ่แรกที่เขามาก็เพราะ้าหาตัวคนที่รู้ถึงเื่นี้และยังมีชีวิตอยู่ก็แค่นั้น
ซึ่งเขาเจอแล้วหนึ่งคน
เห็นทีคืนนี้เขาคงต้องไปแวะเที่ยวที่หอนางโลมเสียหน่อยแล้ว
เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรื่นหูและสาวงามมากมายกำลังร่ายรำท่วงท่าพลิ้วไหวดุจนางฟ้านาง์เสื้อผ้าอาภรณ์เปิดเผยเนื้อหนังบางส่วนทำให้ชวนมองรูปร่างเล็กอรชรของสาวงามดึงดูดผู้คนให้มาเสพสุขหาความสำราญจากที่นี่แต่สิ่งที่หลานเยว่เทียนกำลังงงสุดขีดพร้อมทั้งมีเครื่องหมายคำถามอยู่เต็มหน้าคือ....
แม่ทัพหลิวมาทำอะไรที่หอนางโลมแห่งนี้!!
“เ้ามาแอบอะไรตรงนี้น่ะ” สตรีนางหนึ่งที่ทำงานอยู่ในหอนางโลมแห่งนี้สะกิดหลานเยว่เทียนที่แอบอยู่มุมหนึ่งของร้านเขารีบหันไปมองพลางทำท่าเขินอายเล็กน้อย
“ท่านพี่ คือข้ารู้สึกขัดเขิน...ก็เลย....”
“เป็เ้าเองรึที่เป็คนใหม่ที่พี่ใหญ่บอกมา” หลานเยว่เทียนพยักหน้าต้องขอบคุณรูปร่างที่ติดจะคล้ายผู้หญิงของหลานเยว่เทียนกับรูปหน้าของเขาที่ทำให้ปลอมเป็ผู้หญิงได้แม้ว่าส่วนสูงจะผิดกับผู้หญิงโดยทั่วไปก็ตามอีกทั้งหลานเยว่เทียนสวมผ้าแพรผืนบางปิดใบหน้า่ล่างเอาไว้จึงทำให้คนมองไม่เอะใจว่าเขาเป็ผู้ชาย
ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี
“เ้าค่ะ ข้ายังไม่เคยทำงานเช่นนี้ทำอย่างไรดีล่ะเ้าคะท่านพี่” สำหรับหอนางโลมแห่งนี้ผู้ที่เข้ามาใหม่ต้องเรียกคนที่อยู่มาก่อนว่าท่านพี่ซึ่งหลานเยว่เทียนนั้นเสน่ห์แพรวพราวอยู่แล้ว การเรียกอีกฝ่ายว่าท่านพี่ยิ่งทำให้เขาได้รับความเอ็นดู
“เ้าไม่ต้องกลัวไปหรอก มา ข้าจะสอนเ้าเอง” นางคว้ามือหลานเยว่เทียนเดินไปอีกทางหลานเยว่เทียนกำลังคิดวิธีที่จะเข้าไปให้ถึงตัวของผู้ใหญ่บ้านคนนั้นจากที่ชาวบ้านบอก ผู้ใหญ่บ้านเป็คนที่ชอบเที่ยวหอนางโลม มั่วได้ทั้งผู้หญิงผู้ชายและ่นี้เหมือนเขาจะมีเงินมากขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุเที่ยวหอนางโลมทุกวันจนตอนนี้ไม่ได้รับความเคารพจากคนในหมู่บ้านแล้วเดิมทีหน้าตาของเขาก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไรแต่เพราะมีเงินและร่ำรวยสาวๆในหอนางโลมจึงร่วมกันปรนนิบัติพัดวีผู้ใหญ่บ้านอย่างเต็มที่พอได้เห็นหน้าที่ยิ้มจนปากแทบฉีกแล้วหลานเยว่เทียนอยากจะปาจอกเหล้าใส่หน้าเสียจริงๆ
แต่เหนือสิ่งอื่นใดแม่ทัพหลิวมาทำอะไรที่นี่ทั้งที่อยู่ห่างจากฉางหวั่นไม่น้อยอีกอย่างเขานั้นแอบมาจึงกลัวว่าที่แม่ทัพหลิวมาที่นี่ก็เพราะมาตามเขากลับ
อืม มาตามที่หอนางโลมดูท่าว่าจะไม่ใช่กระมังหรือว่าแม่ทัพหลิวก็มาเพราะจุดประสงค์เดียวกันกับเขาเพราะที่นั่งของเขาอยู่ไม่ไกลจากผู้ใหญ่บ้านเท่าไหร่หากนั่งตรงนั้นคงได้ยินบทสนทนาของผู้ใหญ่บ้านที่กำลังโอ้อวดตนกับบรรดาสาวงามที่รายล้อมอยู่แน่
กระนั้นก็เถอะ เขาในตอนนี้เกิดไปเจอแม่ทัพหลิวตรงๆก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว
ร่างโปร่งมองดูตัวเองในกระจกรูปร่างสูงเพรียวสวมชุดของสตรีเป็ผ้าโปร่งพลิ้วเผยขาเรียวั้แ่ต้นขาจนถึงข้อเท้า่บนเปิดเผยไหล่และแขนเรียวคลุมด้วยผ้าผืนบาง เครื่องประดับเสียงดังกรุ้งกริ๊งยามขยับตัวยิ่งชวนให้น่ามองใบหน้านั้นแต่งแต้มด้วยสีชาดและสวมผ้าแพรทำให้ดูเป็หญิงสาวที่ลึกลับน่าค้นหาหน้าอกหน้าใจที่เอาผ้ายัดไว้ให้พอเหมาะก็ดูน่าัั หลานเยว่เทียนถอนหายใจแบบนี้มันจะเหมือนมากเกินไปหรือเปล่านะ
“เ้าถือนี่ไว้นะ ส่วนนี้เป็ของแขกท่านนั้นเ้าวางเสร็จก็ขอตัวออกมาเลยนะ” ดวงตาสีแดงหันไปมองตามทิศทางที่ท่านพี่ของเขาชี้แล้วก็แทบอยากจะวางถาดเหล้ากับกับแกล้มลงเดี๋ยวนั้นเอ่อ เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้มีแค่แม่ทัพหลิวแต่ตอนนี้มีรองแม่ทัพลี่ฮุ่ยซิ่วอยู่ด้วย! พวกเขาคิดจะทำอะไรกัน!
“แค่เอาไปให้ที่โต๊ะก็พอรึเ้าคะ”
“หากแขกขอให้เ้ารินเหล้าเ้าก็ต้องทำสถานที่นี้เป็อย่างไรเ้าย่อมรู้ดี มิเช่นนั้นเ้าคงไม่มาทำงานที่นี่หรอก”เขาไม่ได้ทำงานที่นี่แต่ปลอมตัวมาเพื่อจับเป็ผู้ใหญ่บ้านต่างหากไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ลงทุนแต่งเป็ผู้หญิงแบบนี้หรอก
“ทราบแล้วเ้าค่ะ” หลานเยว่เทียนสูดลมหายใจเข้าอย่างไรเสียที่นั่งของแม่ทัพหลิวก็อยู่ไม่ไกลจากผู้ใหญ่บ้านและต้องเดินผ่านที่นั่งของผู้ใหญ่บ้านก่อนถึงที่นั่งของแม่ทัพหลิวสบโอกาสนั้นฟังบทสนทนาก็ย่อมได้ อีกอย่างเขาปลอมตัวได้แเีขนาดนี้หากไม่เผยพิรุธพวกเขาก็จับไม่ได้หรอก
หญิงสาวปลอมๆถือถาดเหล้าไปยังที่นั่งของแม่ทัพหลิวจงใจเดินช้าๆเพื่อสังเกตพฤติกรรมและฟังบทสนทนาที่นั่งของผู้ใหญ่บ้านมีสาวงามรายล้อมห้าหกนาง บทสนทนาไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากนักที่พูดก็มีประมาณว่าข้านั้นมีเงินทองมากมาย พวกเ้าอยากจะได้อะไรแล้วบรรดาสาวงามก็ไม่ได้เอ่ยถึงที่มาของความร่ำรวยนั้นจึงทำให้ไม่ได้ข้อมูลอะไรนักแต่เอาเถอะผู้ใหญ่บ้านมีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้างอาวุธลอบสังหารและได้รับผลประโยชน์หากจับตัวมาได้ก็นับว่าไม่เสียเที่ยวที่มาที่นี่
“ขออภัยเ้าค่ะ” หลานเยว่เทียนเอ่ยเสียงหวานพลางขออนุญาตนำเหล้ากับกับแกล้มมาให้ไม่ใช่แค่แม่ทัพหลิวกับรองแม่ทัพลี่ฮุ่ยซิ่วยังมีคนอื่นๆที่ติดตามมาด้วยอีกสามสี่คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะถัดไปอีกหลานเยว่เทียนขนลุกซู่
“จะไม่อยู่รินเหล้าให้ข้าก่อนรึ” เมื่อหลานเยว่เทียนทำท่าจะเดินออกไปโดยไวหลังจากวางเหล้าและกับแกล้มเสร็จแม่ทัพหลิวก็เอ่ยถามขึ้นเสียก่อน ริมฝีปากภายใต้แพรผืนบางยิ้มหวาน เอียงคอเล็กน้อยให้ดูน่ารักก่อนจะนั่งลงในระดับเดียวกันกับทุกคนแต่ว่านะ เ้าไม่ดื่มสุรามิใช่รึ! แล้วไยจึงอยากให้ข้ารินสุราให้เ้ากัน
“หากนายท่านประสงค์ข้ายินดีอยู่ปรนนิบัติเ้าค่ะ”มือเรียวบรรจงรินเหล้าลงในจอกของแม่ทัพหลิวรวมทั้งรินเหล้าลงในจอกของรองแม่ทัพด้วย ให้ป้อนด้วยไหม?
“แม่นาง เ้ารู้จักชายผู้นั้นหรือไม่” ลี่ฮุ่ยซิ่วเอ่ยถามพลางยกจอกเหล้าขึ้นจิบ ดวงตาสีทองมองไปยังผู้ใหญ่บ้านที่กำลังหัวเราะโอ้อวดตัวเองอยู่
“ผู้ใหญ่บ้านน่ะหรือเ้าคะ”
“เขาดูร่ำรวยมีฐานะช่างแตกต่างจากรูปลักษณ์” ลี่ฮุ่ยซิ่วสังเกตซึ่งไม่ผิดนักเพราะผู้ใหญ่บ้านเหมือนชาวบ้านทั่วไปไม่ได้ดูเหมือนคนมีเงินเลยแม้แต่น้อย แต่ว่านะมาถามข้าแล้วจะให้ข้าไปถามใครล่ะ
“ดูเหมือน่นี้ผู้ใหญ่บ้านจะร่ำรวยเป็พิเศษน่ะเ้าค่ะเขามาที่นี่ทุกวัน บรรดาท่านพี่ต่างชื่นชอบในตัวเขานัก” นั่นคือสิ่งที่หลานเยว่เทียนรู้มาแต่ในความเป็จริงแล้วที่พวกนางชื่นชอบมิใช่ตัวผู้ใหญ่บ้านแต่เป็ความร่ำรวยของเขาต่างหาก
“เขาร่ำรวยขึ้นจากเมื่อก่อนรึ?”
“เ้าค่ะ ผู้ใหญ่บ้านคงไปทำการค้าดีๆมาจึงได้มีเงินทองมากมายเช่นนั้น”หลิวชิงฟงยังคงนั่งนิ่งไม่ได้แตะเหล้าที่สั่งให้เขารินเลยแม้แต่น้อย แม่ทัพหลิวคออ่อนนี่นะแค่จอกเดียวก็เห็นผลแล้ว
หลานเยว่เทียนยังคงปรนนิบัติแขกแม้ว่าส่วนใหญ่คนที่ดื่มจะเป็ลี่ฮุ่ยซิ่วเพียงคนเดียวก็ตามหลิวชิงฟงยังคงนั่งนิ่งเช่นเดิม จนเขาอดไม่ได้ที่จะแกล้งอีกฝ่ายเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ดื่มสุรา
“นายท่านไม่โปรดสุราหรือเ้าคะ สุราของที่นี่หอมหวานดื่มแล้วจะสุนทรีย์ยิ่งนักเ้าค่ะ” ดื่มสิแม่ทัพหลิวข้าอุตส่าห์รินให้เ้าเชียวนะ รับรองว่าวันนี้เ้าจะสุนทรีย์เพราะฤทธิ์ของสุราอย่างแน่นอนหึๆๆ
หลิวชิงฟงมองดูหญิงสาวข้างกายกลิ่นหอมฟุ้งกระจายอยู่ทั่วร่างของนางราวกับมีบุปผานับพันบานอยู่รอบๆผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนม เสียงอ่อนหวานเหมือนน้ำผึ้งมุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อย มือหนายกจอกเหล้าที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆขึ้นมาก่อนจะยกขึ้นจรดปากทีเดียวหมดจอก
“ว้าว นายท่านเก่งจังเลยเ้าค่ะ” เสียงหวานเอ่ยชมพลางปรบมือเอียงคออย่างน่ารักแต่แล้วเสียงหวานนั้นต้องถูกกลืนหายไปเมื่อมือหนาคว้าตัวคนที่นั่งอยู่ข้างๆขึ้นมานั่งตักตรึงต้นคอขาวเอาไว้ก่อนจะดึงผ้าแพรปิดหน้าออก โน้มหน้าลงไปประกบปากอย่างรวดเร็วส่งผ่านเหล้าหอมสู่ปากหวานของคนที่นั่งอยู่บนตัก
หลานเยว่เทียนตะลึงลานไปเสียเดี๋ยวนั้นอยากจะผลักอีกฝ่ายออกแล้วต่อยเข้าที่หน้าสักหมัดแต่จนใจที่ร่างกายถูกตรึงให้ติดกับร่างสูงจนขยับไปไหนไม่ได้มือหนาข้างหนึ่งตรึงหลังคอเขาเอาไว้ส่วนอีกข้างรั้งเอวไม่ให้ขยับไปไหนเหล้าหอมถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอลิ้นอุ่นกวาดแทรกทั่วโพรงปากของเขาอย่างจ้าบจ้วงจนได้ยินเสียงน่าอายเกี่ยวกระหวัดลิ้นของเขาจนเผลอครางเบาๆออกมา
“อื้อ~” ใบหน้าหล่อเหลายังคงไม่ละไปจากใบหน้าสวยคลอเคลียอยู่แบบนั้นขบกัดริมฝีปากบางอย่างหยอกล้อจนหลานเยว่เทียนทนไม่ไหวตีไหล่คนที่นัวเนียเขาอยู่อย่างเจ็บแค้น
เห็นๆกันอยู่ว่าเ้าไม่เคยเข้าหอนางโลมไม่มีความสัมพันธ์กับสตรีที่ไหน แต่ไยช่ำชองถึงเพียงนี้!
แม้จะตีไปตั้งหลายหนแต่หลิวชิงฟงก็หาได้สนใจไม่ จับมือของอีกฝ่ายมาคล้องคอให้ััแนบชิดยิ่งขึ้นร่างโปร่งรู้สึกหัวหมุนตาลายไปชั่วขณะจนต้องหลับตาลงในใจก็ภาวนาขอให้หลิวชิงฟงปล่อยเขาเร็วๆเพราะเขาสู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ
ถ้าเ้ารู้ว่าคนที่เ้ากำลังนัวเนียอยู่ตอนนี้เป็ข้าเ้ามิกระอักเืตายลงตรงนี้เลยรึแม่ทัพหลิว!!
เ้าหลีกหนีข้ามาตั้งหลายวันข้าไม่อยากจะนึกหลังจากที่เ้ารู้ว่าคนที่อยู่ตรงนี้เป็หลานเยว่เทียนเลย
“จูบไม่เก่งเช่นนี้ทำงานที่นี่ได้ด้วยรึ หืม?” ร่างสูงยอมผละออกไปกดใบหน้าสวยให้ซบอยู่กับไหล่เขาจึงไม่มีใครเห็นใบหน้านั้นกระซิบถ้อยคำที่หลานเยว่เทียนฟังแล้วอยากจะะโกรอกหูอีกฝ่ายแล้วก็ประเคนหมัดสวยๆให้สักหมัด
ว่าใครจูบไม่เก่งกันหา!
เ้าต่างหากที่ไม่น่าจะจูบเป็!
มันแปลกั้แ่ที่เ้ามาเที่ยวหอนางโลมแล้ว!
“ชอบแบบนั้นหรือขอรับ” ลี่ฮุ่ยซิ่วเอ่ยถามหลังได้เห็นจูบอันดูดดื่มของแม่ทัพใหญ่ไม่ใช่แค่หญิงสาวในอ้อมแขนของแม่ทัพหลิวหรอกที่ใรองแม่ทัพกับคนที่ติดตามมาด้วยกันยิ่งใ บางคนทำจอกเหล้าหล่นลงพื้นไปหลายจอกแล้วยิ่งเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของแม่ทัพใหญ่ผู้เยือกเย็นคนนั้นยิ่งรู้สึกเหมือนฟ้าดินจะกลับตาลปัตร
“ไม่เลว สุราของที่นี่หอมหวานอย่างที่เ้าบอกจริงๆ”เอ่ยเสร็จก็โน้มหน้าลงไปหอมแก้มคนในอ้อมแขนที่พยายามเบือนหน้าหนีเล็กน้อยได้ยินเสียงหัวเราะต่ำๆในลำคอของร่างสูง
คงถูกอกถูกใจแม่นางผู้นั้นมิใช่น้อยแล้วกับแม่ทัพที่ไม่เคยสนใจเื่ความสัมพันธ์ทางกายเช่นนี้กลับทำให้แม่นางที่ทำงานอยู่ในหอนางโลมแห่งนี้เหนื่อยหอบได้อย่างไรเสียแม่ทัพหลิวก็เป็ชายชาตรี สัญชาตญาณย่อมไม่ทิ้งรอยแต่ไม่คิดว่าจะทำเช่นนี้ให้เห็นต่อหน้าลูกน้อง ไม่ใช่แค่ใหรือแปลกใจเรียกได้ว่าช็อกจนพูดไม่ออกเสียมากกว่า
แม่ทัพหลานคงได้กระอักเืยิ่งกว่าพวกเขาเป็แน่แท้
“อื้อ~ นายท่านใจร้าย” เสียงหวานเอ่ยพลางยกมือปาดริมฝีปากตัวเองแม่ทัพหลิวคงชอบผู้หญิงที่น่ารักน่าเอ็นดูเช่นแม่นางผู้นี้กระมังใบหน้าหวานก้มหน้าซบอยู่กับไหล่ของแม่ทัพหลิวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายจะตัดพ้อตีไหล่อีกข้างของร่างสูงเต็มแรงไปหนหนึ่งแล้วก็หยิกแขนเขาด้วย
ข้าจะตีเ้าให้ช้ำเสีย หลิวชิงฟง!
“จะซื้อตัวนางหรือไม่ขอรับ”ลี่ฮุ่ยซิ่วเอ่ยถามเมื่อเห็นแม่ทัพของตนถูกใจหญิงสาวนางนี้ หลิวชิงฟงเงยหน้าขึ้นแม่นางผู้นั้นกลับมาสวมผ้าแพรเช่นเดิมแล้วแต่ก็ยังลุกออกจากตักของแม่ทัพหลิวไม่ได้เพราะเขาโอบเอวอีกฝ่ายเอาไว้อยู่
“เดี๋ยวก็ได้เจอกัน” มือหนายอมปล่อยตัวหญิงสาวแต่โดยดีก่อนที่นางจะเดินลิ่วๆหนีจากไปอย่างรวดเร็วหลิวชิงฟงมองตามร่างนั้นไปจนลับสายตาหันกลับมามองยังที่นั่งของผู้ใหญ่บ้านที่เมาได้ที่แล้ว
“เริ่มงาน”
หลานเยว่เทียนหลังจากหลุดจากหลิวชิงฟงมาได้ก็เดินลิ่วๆมาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเกือบขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสียอยู่แล้วถ้าไม่ติดว่ากว่าจะแต่งได้ขนาดนี้มันใช้เวลานานมากงานยังไม่จบจะยังกลับไปเป็หลานเยว่เทียนไม่ได้ ผู้ใหญ่บ้านตอนนี้ก็เมาได้ที่แล้วเขาจะต้องอยู่ค้างที่นี่แน่นอนฉวยโอกาสตอนนั้นเข้าประชิดตัวแล้วเค้นถามถึงคนที่เกี่ยวข้องเสีย
เพียงไม่นานผู้ใหญ่บ้านก็ถูกหิ้วไปยังชั้นบนของหอนางโลมสาวเล็กสาวน้อยต่างคอยปรนนิบัติไม่ห่างร่างนั้นโอนเอนไปมาโอบสาวข้างกายพลางหอมแก้มหยอกเย้าไม่หยุดห้องนอนถูกเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วผู้ใหญ่บ้านเมามายจนไม่รับรู้ว่าหญิงสาวทั้งหลายนางที่หิ้วปีกเขามาเมื่อครู่ตอนนี้ได้หายไปหมดแล้วเหลือเพียงหญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังช่วยประคองเขานอนลงบนเตียง
หลานเยว่เทียนยื่นถุงเงินให้บรรดาสาวงามทั้งหลายตอนที่เข้ามาในห้องก่อนที่พวกนางจะรีบสลายตัวไปในทันทีก่อนหน้านี้ก็เป็เขาที่จ้างวานแม่นางเหล่านี้ให้ไปมอมเหล้าผู้ใหญ่บ้าน จากนั้นก็ให้พาตัวมาที่นี่แล้วหลานเยว่เทียนจะรับ่ต่อเอง
“มาม่ะคนสวย คืนนี้ยังอีกยาวไกลนะจ๊ะ” ผู้ใหญ่บ้านคว้าตัวหลานเยว่เทียนมากกกอดก่อนที่หลานเยว่เทียนจะทำเป็เนียนแกะแขนอีกฝ่ายออกแล้วเอ่ยถามเสียงหวาน
“นายท่านเ้าคะ่นี้ไปทำอะไรมารึเ้าคะถึงได้มั่งมีเพียงนี้ ข้าเองก็อยากมั่งมีเช่นท่านบ้าง”
“อะไรกัน อยากได้รึ มาม่ะข้าให้หมดเลย” ผู้ใหญ่บ้านยกมือกอดหลานเยว่เทียนอีกหนแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยกันจับร่างหลานเยว่เทียนตรึงไว้กับเตียงพลางเอ่ยเสียงหวานที่หลานเยว่เทียนฟังแล้วขนลุก
“มาสนุกกันเถอะคนสวย” สวยกับมารดาแกเถอะ!
“บอกข้าหน่อยนะเ้าคะนายท่านเ้าขา” หลานเยว่เทียนออดอ้อนเต็มที่ แอบขนลุกตัวเองไปในตัว ผู้ใหญ่บ้านยิ้มหวาน
“ถ้าข้าบอกเ้าเ้าจะยอมเป็ของข้าใช่หรือไม่คนสวย”
“แน่นอนเ้าค่ะ” หลานเยว่เทียนยิ้มหวานกลับรีบๆบอกสักทีอยู่แบบนี้มันเมื่อยแขนไปหมดแล้ว
ผู้ใหญ่บ้านเมื่อถูกทั้งฤทธิ์ของสุราและสาวงามหว่านล้อมก็เอ่ยออกมาเสียหมดเปลือก
“ข้าน่ะนะ ไปเจอคนใหญ่คนโตมาเขาจ้างข้าให้มาดูแลงานหนึ่ง งานนี้ได้เงินดีมาก เ้าอยากรู้หรือไม่ว่าอะไร”
“เ้าค่ะ บอกข้านะเ้าคะ” ผู้ใหญ่บ้านแม้จะเมาก็ยังมีลูกเล่นเอียงแก้มมาให้หลานเยว่เทียนเหมือนคน้าการเอาใจร่างโปร่งได้แต่กัดฟันกรอดๆแต่ก็ยอมหอมแก้มแต่โดยดี
วันนี้จะเปลืองตัวกับผู้ชายมากไปแล้ว!! ข้าจะไม่ทนอีกหากเ้าไม่ยอมบอกข้าดีๆ!
“สร้างอาวุธ” ผู้ใหญ่บ้านบอกอย่างตื่นเต้นทำให้หลานเยว่เทียนต้องทำท่าตื่นเต้นตามอาวุธที่ว่าต้องเป็หน้าไม้กับลูกดอกพวกนั้นที่ใช้ลอบสังหารเขาอย่างแน่นอนแต่จนป่านนี้ผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่ได้ถูกฆ่าปิดปากแปลว่าเขาไม่ได้รู้ถึงเบื้องลึกเื้ัจริงๆ
ถ้าอย่างนั้นก็ต้องสืบให้ได้ว่าเขาไปเจอผู้ที่เกี่ยวข้องคนไหนบ้างแล้วหลานเยว่เทียนจะตามล่าทีละคน
“อาวุธหรือเ้าคะ”
“แน่นอน น่าเสียดายที่งานนั้นจบลงไปแล้วแต่ข้าก็ยังมีเงินเหลือกินเหลือใช้ มาเป็ของข้าแล้วข้าจะให้เ้าทั้งหมดเลย”ผู้ใหญ่บ้านคนนี้ต้องประจบสอพอคนที่ใหญ่กว่ามาแน่มิเช่นนั้นแค่ดูแลการสร้างอาวุธเขาคงไม่ได้เงินมากขนาดนี้หรือไม่ก็ต้องมีคนใหญ่กว่าคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ถึงยังอยู่รอดจนถึงป่านนี้ได้
“คนที่จ้างวานนายท่านจะต้องร่ำรวยมากเป็แน่”
“ร่ำรวยระดับคุณชายของเมืองเชียวล่ะหน้าตาไม่หล่อเหลาเท่าข้าแต่มีเงินมหาศาล” เ้าต่างหากที่ไม่หล่อเหลาถ้าเป็ระดับคุณชายของเมืองจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากคุณชายของเ้าเมืองที่ดูแลเมืองนี้อยู่ท่าทางเื่จะยุ่งยากขึ้นเสียแล้ว แต่มีหรือหลานเยว่เทียนจะปล่อยไปง่ายๆ
กิตติศักดิ์ของลูกชายท่านเ้าเมืองเป็เช่นไรหลานเยว่เทียนมีหรือจะไม่รู้
จัดการง่ายยิ่งกว่าผู้ใหญ่บ้านเสียอีก หึ
“ขอบพระคุณนายท่านที่เล่าเื่ให้ข้าฟังนะเ้าคะ”หลานเยว่เทียนยิ้มหวานก่อนจะซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านเต็มแรงก่อนที่อีกฝ่ายจะสลบเหมือดไปทั้งอย่างนั้นเขาเขี่ยร่างของคนที่นอนทับอยู่ไปนอนอีกทางก่อนจะขยับตัวอย่างเหนื่อยอ่อนลงจากเตียงก่อนจะหันซ้ายขวาหาอะไรมามัดเ้าผู้ชายมักมากคนนี้เอาไว้หลังจากนี้ก็ปล่อยให้เป็หน้าที่ของแม่ทัพหลิวเพื่อพาผู้ชายคนนี้กลับไปสอบสวน
แต่ยังไม่ทันที่จะหาอะไรมามัดเขาก็ััได้ถึงการเคลื่อนไหวที่กำลังใกล้เข้ามาจึงได้รีบซ่อนตัวอยู่นอกระเบียงห้องย่อตัวลงให้พ้นจากแสงไฟเพื่อไม่ให้คนที่อยู่ในห้องรู้ตัว
มาไวเกินคาด
ในห้องนั้นหลังจากที่หลานเยว่เทียนซ่อนตัวทั้งแม่ทัพหลิวและรองแม่ทัพลี่ฮุ่ยซิ่วก็เข้ามาในห้องพวกเขามองร่างที่อยู่บนเตียงที่เหมือนจะถูกทำให้สลบไปแล้ว
“มีคนเจอเขาก่อนเรา” ลี่ฮุ่ยซิ่วสำรวจร่องรอยก่อนจะพบว่าบนใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านเหมือนจะถูกหมัดของใครต่อยจนสลบใบหน้านั้นช้ำเป็ปื้นดูแล้วคนต่อยคงใส่ไปเต็มแรง
“พาตัวกลับไปสอบสวน ส่วนคนที่เจอเขา......” หลิวชิงฟงมองออกไปนอกระเบียง ตรงนั้นไม่มีใครอยู่ััก่อนหน้านี้ได้หายไปหมดแล้ว แต่กลิ่นหอมอ่อนๆของบุปผายังมีหลงเหลืออยู่
คงบรรลุสิ่งที่้าแล้วถึงได้ไม่อยู่ที่นี่
“จะให้ตามหาแม่ทัพหลานต่อหรือไม่ขอรับ” ลี่ฮุ่ยซิ่วเอ่ยถามหลังสั่งคนจับตัวผู้ใหญ่บ้านไว้แล้ว ดวงตาสีทองทอดสายตามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
“ไม่ พรุ่งนี้คงกลับฉางหวั่นได้เอง” จบคำก็เดินออกไปจากห้องกลับที่พักหลานเยว่เทียนที่เสร็จภารกิจของตัวเองก็เดินทางกลับที่พักที่อยู่ในหมู่บ้านเขตชานเมืองเช่นกันเขาล้างสีชาดและทิ้งชุดที่ใส่วันนี้ทิ้งทันทีที่กลับไปถึง
ข้าต้องมาปลอมเป็ผู้หญิงไม่พอยังต้องมาเปลืองเนื้อเปลืองตัวกับผู้ชายด้วยกัน คิดแล้วมันช่าง......!
แต่ในตอนนั้นเ้าเหมือนจะกำลังยิ้ม........หรือเปล่านะ
2K
![ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742380268_23942756.webp)
![CHRISTMAS ร้อนรัก [เรื่องสั้นเรื่องเสียว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832684_21580514.webp)
