มารเทพทลายสวรรค์ชั้นฟ้า

บทที่2สามเดือนต่อมาติ้ง โกหวัง เลเวล20 (ทายาทแห่งพรรคมาร เทพมารเทวะลำดับที่ 3333)ความแข็งแกร่ง400พละกำลัง 700ความว่องไว 1200(+300)สติปัญญา2000(+300)สกิล ทักษะการต่อสู้พื้นฐานทั้งมือเปล่าลและศาสตราวุธหลักทั้งสี่(เลเวล5สูงสุด)ทักษะการเคลื่อนไหวพื้นฐาน(เลเวล5สูงสุด)ทักษะการเรียนรู้ระดับสูงสุด(เลเวล5สูงสุด) ทักษะ เทพมารเทวะ(3/7สูงสุด)“ในที่สุดก็มาถึงช่วงสุดท้ายก่อนระดับแก่นแท้ และช่วงสุดท้ายของระดับกายเนื้อ”โกหวังคิดและเริ่มสร้างพลังภายในระเบิดพลังเปิดทางคลื่นพลังนั้นได้ระเบิดทุกรูขุมขนของโกหวัง และทำให้พลังภายในร่างกายของโกหวังประทุออกมา ในตอนนี้โกหวังเข้าสู่ระดับแก่นแท้แล้ว และบรรลุขั้นกายเนื้อของทักษะ เทพมารเทวะไปแล้ว รอยยิ้มของโกหวังปรากฏขึ้น“ต่อไป กระดูก แต่ร่างกายของข้ารับผลของทักษะไม่ได้แน่”“ข้าจะต้องไปฝึกฝนร่างกายเพิ่ม”โกหวังคิดและมุ่งหน้าออกไป ในตอนนั้นเองชายชราก็ยิ้มเมื่อเห็นโกหวังแต่รอยยิ้มนั้นหายไปแทนที่ด้วยความตกตะลึง“จะ...เจ้าบรรลุระดับกายเนื้อเข้าสู่ระดับกระดูกแล้ว เวลาเพียงแค่ 4 เดือน ไม่ซิเพียงแค่เกือบสี่เดือน เจ้ามันสัตว์ประหลาดตัวน้อยจริงๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี มันถึงเวลาเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”“โกหวังพ่อจะส่งเจ้าออกไปโลกภายนอก เพื่อค้นหาความแข็งแกร่งและค้นหาข้อมูลของพรรคมารของเรา”โกเทียนกล่าวออกมาอย่างจริงจัง โกหวังพยักหน้าตอบรับแม้จะไม่มีความรู้เกี่ยวกับโลกภายนอกในปัจจุบันนัก แต่โกหวังไม่ได้หวาดกลัวสิ่งใดอยู่แล้ว“ตามพ่อมาเถอะ”ทั้งสองเดินออกมายังภายนอกของถ้ำ อสูรรับใช้ทั้งสามก็ค่อยๆเดินตามทั้งสองไปจนถึงประตูขนาดใหญ่ยักษ์สีแดงฉานเต็มไปด้วยโซ่ละผนึกจำนวนมาก โกหวังจ้องมองอย่างตกใจไมคิดว่าคนที่ผนึกร่างกายของโกเทียนเอาไว้ภายในพื้นที่ด้านล่างนี้จะผนึกหนาขนาดนี้กลัวโกเทียนหนาขนาดนั้นเลยหรือ“ข้าสามารถเปิดมันได้เพียงไม่นานเจ้าจะต้องรีบออกไป นี้คือตราประจำพรรคของประมุขพรรคมาร และนี้คือสิ่งที่เจ้าจะต้องใช้ในอนาคตแน่ๆ”โกเทียนกล่าวกับโกหวังและส่งมอบแหวนมิติกับตราประจำพรรคของประมุขพรรคมารให้กับโกหวัง ทั้งสองสิ่งอยู่ในมือของโกหวังแล้ว โกหวังรับเอาไว้และโค้งคำนับอีกฝ่าย“ข้าขอสาบานจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง ต่อให้ต้องแลกกับการทำลายวิญญาณตนเองก็ตาม”“ฮ่า ฮ่า สมแล้วกับนามของลูกชายข้า โกหวัง ไปเถอะเจ้าราชาตัวน้อยของข้า”โกเทียนกล่าวพริบตาพลังงานที่รุนแรงสีทองดำก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา โกหวังที่ยืนรออยู่ด้านหลังสัมผัสได้ว่ามันคือทักษะ เทพมารเทวะ บทที่หก โกหวังจ้องมองทุกการเร่งพลังทุกการเคลื่อนไหวของพลังภายในอย่างช้าๆพร้อมรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้น“นี้คือบทที่หก เมื่อถึงเวลาข้าจะสามารถบรรลุบทที่หกได้ไม่ยากเลย”เสี้ยวพริบตาที่โกเทียนซัดฝ่ามืออกไปประตูก็ถูกทำลายหลายส่วนจนเกิดรูเล็กๆ โกหวังพุ่งออกไปในเสี้ยวพริบตาและประตูก็กลับคืนสภาพอย่างรวดเร็ว สภาพสุดท้ายที่โกหวังหันกลับมามองคือภาพของโกเทียนที่ยิ้มและค่อยๆล้มลงโดยที่สามอสูรพุ่งเข้ามารับเอาไว้“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”โกหวังกล่าวและพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง และพริบตาร่างกายของโกหวังก็ปรากฏเข้าที่ริมนำ รอยยิ้มและสีหน้าของโกหวังเปลี่ยนไปราวกับอีกคน สีหน้าเย็นยะเยือกและพริบตา ร่างกายของโกหวังก็พุ่งผ่านทะเลสาบมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองที่ไกลที่สุด“เราจะต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับพรรคและข้อมูลของโลกในปัจจุบันก่อนอย่างอื่น”ระหว่างที่โกหวังกำลังวิ่งไปมาเขาจ้องมองไปที่แหวนมิติในมือก็ปรากฏภาพของหน้าจอสีฟ้าพุ่งขึ้นมาและบอกรายระเอียดต่างๆ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือธนู โกหวังไม่คิดว่าโกเทียนจะรู้เรื่องว่าเขาชอบที่จะฝึกฝนธนูมากที่สุด และยังมอบธนูระดับนภาให้กับเขาอีกระดับของศาสตราวุธกับโอสถนั้นแบ่งออกเป็น 4 ระดับ 3 ขั้นระดับมนุษย์ ระดับพิภพ ระดับนภา ระดับสวรรค์แบ่งเป็นสามขั้น ต่ำ กลาง สูง“ขอบคุณมากท่านพ่อ”โกหวังกล่าวออกมาแต่ในระหว่างนั้นเองโกหวังก็เรียกธนูออกมาและหมุนตัวเล็งออกไปทันที ธนูสามดอกถูกสร้างขึ้นจากพลังปราณสีทองดำ และจ้องมองไปที่อีกฝ่ายดวงแววตาดุร้าย ร่างกายของชายสามคนปรากฏขึ้นต่อหน้าของโกหวังทันที ทั้งสามจ้องมองโกหวังด้วยความประหลาดใจ“เหตุใดเจ้าจึงเข้ามายังเขตแดนของอาณาจักรเจียจิง และส่วนของนิกายโบกธงแดงกัน”“ผ่านมากำลังจะเข้าเมืองหาข้อมูลเตรียมเดินทางต่อ”โกหวังตอบออกไปตามความจริงแต่จิตสังหารที่รุนแรงและบ้าคลั่งไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ระดับพลังของโกหวังคือแก่นแท้ขั้นที่หนึ่ง ส่วนอีกฝ่ายระดับพลังไม่ต่ำกว่าแก่นแท้ขั้นที่เก้าทั้งสามคนเลย แต่โกหวังหาได้หวาดกลัวไม่ เขาพร้อมที่จะสู้ตลอดเวลา“หาข้อมูลเตรียมออกมาเดินทางต่อ เจ้าจะไปที่ใด”“ไม่ใช่ธุระของพวกเจ้า”โกหวังกล่าวตอบทั้งสามคนพุ่งเข้าหาโกหวังทันทีเมื่อสิ้นคำกล่าว โกหวังโจมตีกลับโดยไม่ลังเล และพุ่งออกไปรอบๆเป็นวงงกลม โจมตีทั้งสามที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวภายในป่าได้อย่างสะดวงนัก แต่ในตอนนั้นเมื่อลูกศรพุ่งทะลุขาของหนึ่งในกลุ่ม พวกมันก็ตกใจ และอีกฝ่ายคนก็ถูกลูกศรพุ่งทะลุเอวและไหล่จนล้มลง“เจ้ากล้าทำร้ายคนของนิกายโบกธงแดงหรือ”“ขาไม่สนพวกเจ้าพยายามขัดขวางการเดินทางของข้า ข้าไม่สังหารพวกเจ้าทิ้งก็ถือเป็นบุญคุณมากแค่ไหนแล้วละ”โกหวังกล่าวออกมาอย่างแยแส แต่ในตอนนั้นเองชายชราและกลุ่มคนสวมใส่ชุดเหมือนกับคนก่อนหน้านี้มีสัญลักษณ์ธงสีแดงกลางอกก็ปรากฏตัวเข้ามาล้อมโกหวังเต็มไปหมด แต่โกหวังหาได้หวาดกลัว ไม่เข้าค่อยๆยกตัวลงง้างธนูออก พร้อมที่จะสู้ตลอดเวลา“ไม่หวาดกลัวเลยทั้งที่พวกเรามีมากเช่นนี้”“เจ้าหนูเจ้ามีนามว่าอันใด”ชายชรากล่าวถามโกหวังขึ้นมาโดยที่โบกมือเบาๆให้คนของเขานำกลุ่มคนทั้งสามที่บาดเจ็บออกไป แต่โกหวังง้างธนูเตรียมเอาไว้ เพื่อไม่ให้คนของนิกายมาเอาตัวประกันออกไป“โกหวัง แค่โกหวัง พวกเจ้าต้องการสิ่งใดกับข้ากันแน่ ข้าแต่ต้องการเข้าเมืองเพื่อหาข้อมูลเดินทางต่อเท่านั้น”“ดูแล้วเจ้าไม่ใช่คนของนิกายอื่นหรืออาณาจักรแถวนี้เลย ข้อมูลที่เจ้าต้องการข้าเองก็ไม่ได้สนใจ เช่นนั้นเอาตรานี้ไปเจ้าสามารถเข้าเมืองผ่านตรานี้ได้แล้วถ้าต้องการสิ่งใดมาหาข้าที่นิกายแล้วกัน”ชายชรากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มและเดินจากไปพร้อมกลุ่มของเขา โกหวังไม่ได้สนใจและมุ่งหน้าไปที่เมืองต่อทันที“อาจารย์เหตุใดต้องปล่อยมันไป”“เจ้าลืมไปแล้วหรือาจารย์นั้นสามารถมองเห็นพรสวรรค์ของเขาได้ แลหากเราเป็นศัตรูกับเขาด้วยพรสวรรค์ในตอนนี้นิกาย ไม่ซิ ทั้งอาณาจักรได้หายไปจริงๆแน่”ชายชรากล่าวตอบศิษย์ของตนด้วยเสียงที่เบามากๆ แต่ทุกคนสามารถรับรู้ได้ถึงคำกล่าวนั้น ทุกคนไม่อยากที่จะเชื่อเลยว่าเด็กหนุ่มที่อายุน่าจะสิบขวบหรือมากกว่านิดหน่อยจะดูทรงพลังขนาดทำลายทั้งอาณาจักรได้“ข้าไม่เชื่อ”“เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่เจ้า แต่อย่าได้นำหายนะสู่นิกายไม่เช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าซะ กังโจ”ผู้เป็นอาจารย์กล่าวขัดพร้อมกับจิตสังหารที่รุนแรง เขาไม่เคยเห็นอาจารย์เป็นเช่นนี้มาก่อน กังโจผู้เป็นศิษย์จึงทำเพียงแค่เงียบไปเท่านั้น“ข้าจะต้องไปทดสอบฝีมือเจ้าให้ได้”ในอีกด้านโกหวังเข้ามาภายในเมืองได้ด้วยตราสัญลักษณ์ของนิกาย และเขาคิดว่าจะต้องตอบแทนอีกฝ่ายเล็กน้อย จึงมุ่งหน้าออกไปที่โรงเหล้าที่ที่จะหาข้อมูลได้งานที่สุด โกหวังเริ่มหาข้อมูลเขาสวมใส่ชุดคลุมสีดำเดินไปเดินมาแอบฟังข้อมูลต่างๆ“เจ้าได้ยินหรือไม่ว่า ก่อนหน้านี้มีคนของพรรคมารปรากฏตัวเข้ามาโจมตีประมุขของนิกายโบกธงแดงหวัง ขโมย มณีเคลื่อนย้ายสมบูรณ์ สมบัติประจำนิกาย”เสียงของชายที่กำลังเมาดังขึ้นโกหวังหยุลงดวงตาสีดำสนิทเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาปรากฏตัวเข้ามาที่ด้นหลังของกำแพงรอฟังอีกฝ่าย“ข้าได้ยินได้ยินว่าตอนนี้คนของนิกายโบกธงแดงไล่ล่าพวกมันจนถึงยอดของหุบเขา ฝางฝาง แล้วละ อีกไม่นานพวกมันทั้งหมดคงตาย”“แสดงว่าตอนนี้อาณาจักรนี้กำลังเริ่มวุ่นวายเพราะพรรคมารซินะ เหตุใดราชวงศ์ของอาณาจักรจึงไม่ยื่นมือเข้าช่วยละ”ชายอีกคนกล่าวถามขึ้นมา ทุกคนเองก็รอฟังเรื่องราวนี้จนทั้งร้านถึงกับเงียบไปเลย“ข้าได้ยินว่าราชินีของอาณาจักรนั้นไม่ถูกกับประมุขของนิกายจึงได้ขอให้ราชาอยากได้ยื่นมือเขาช่วย”“อืม....ข้าคิดวิธีจัดการพวกมันได้แล้ว ใช้ราชินีให้เป็นประโยชน์ดีกว่า”โกหวังคิดและค่อยๆหายไปพร้อมกับความมีดมิด ในระหว่างที่โกหวังกำลังเดินอยู่ในตอนนั้นมีร่างเงาของชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวเข้ามายืนด้านหลังของเขา พร้อมกับมีดจ่อที่คอของโกหวังโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย“เหตุใดเจ้ามีกลิ่นอายของเทพมารเทวะ”“เจ้าคือคนของพรรคมารซินะ ข้าได้ข่าวว่ากำลังโดยไล่ล่าไปที่หุบเขา ฝางฝาง เหตุจึงมาอยู่ที่นี้”โกหวังกล่าวถามออกมาโดยไม่เกรงกลัวเลย อีกฝ่ายไม่ได้ตอบโกหวังจึงโบกมือปรากฏตราสัญลักษณ์หยกขึ้นมาภายในมือ เมื่ออีกฝ่ายเห็นก็รีบคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว“องศ์ทายาทแห่งเทพมารเทวะ ข้าดงฮวาง มารอาวุโสระดับสูง ขอคาราวะขอรับ”“ดงฮวาง จากความทรงจำตอนนั้นพ่อเป็นคนที่แต่งตั้งให้เจ้าเป็นมารระดับล่าง ไม่คิดว่าผ่านไปไม่กี่สิบปีเจ้าจะกลายเป็นมารระดับสูงแล้ว”พริบตาที่ชายชราคุกเข่า เขาเปลี่ยนร่างกายกลับมาเป็นชายวัยกลางคนต้นๆ โกหวังหันกลับมามองพร้อมกล่าวออกมาตามความทรงจำที่มี อีกฝ่ายนั้นเต็มไปด้วยตกใจและโคกหัวลงที่พื้น“ท่านคือทายาทของท่านโกเทียนจริงๆ ขอบคุณมารเทพที่ส่งท่านมา”“เกิดสิ่งใดขึ้นบางในช่วงเวลาที่พ่อของข้าจากไป”โกหวังกล่าวถามออกมาอีกฝ่ายกับนิ่งไป โกหวังขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างช้า และจ้องมองมาที่แววตาของโกหวังที่พริบตาภาพความทรงจำเกี่ยวกับจากไปของโกเทียน สงครามภายนอกและภายใน และการตั้งจักรพรรดิมารองศ์ใหม่ขึ้นมาโดยที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ประจำพรรคของประมุขแห่งพรรคมาย การร่วมมือกับของเหล่ามารระดับราชันย์ทั้งสิบสองที่แตกออกเป็นสองฝ่าย ฝั่งหนึ่งต้องการให้องศ์ประมุขกลับไป แต่อีกฝั่งต้องการให้จักรพรรดิองศ์ใหม่เป็นประมุขที่แท้จริง“ให้ตายเรื่องเยอะจริงๆ”“ตอนนี้ที่ตั้งของพวกเราอยู่ที่ใด”โกหวังกล่าวถามแต่อีกฝ่ายกับแลบลิ้นออกมาปรากฏว่ามันมีสัญลักษณ์ที่ไม่สามารถมอบกล่าวได้ โกหวังขมวดคิ้วเพราะเมื่อครู่ความทรงจำเกี่ยวกับที่ตั้งก็ไม่ได้ปรากฏเข้ามาภายในสมองนั้นแสดงว่า ความลับสุดยอดจนแม้แต่มารอาวุโสระดับสูงยังเก็บความลับเอาไว้ด้วยชีวิตเลย“ให้ตายซิ เสียเวลาเป็นบ้า ไปกันเถอะข้าต้องการที่จะทำลายอาณาจักรนี้และนำสมบัติของพวกมันมาใช่งานในการเดินทาง”“ขอรับ แต่ข้าว่าข้าพาท่านไปพบคนในกลุ่มมังกรแดงก่อนเถอะขอรับ”ดงฮวางกล่าวออกมาอย่างจริงจัง โกหวังพยักหน้าตอบหลังจากนั้นทั้งสองก็มุ่งหน้าออกไปทันทีพริบตาทั้งสองก็เข้ามาภายในโรงแรมแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยซากศพ เมื่อเดินผ่านภาพมายาเข้ามาซากศพทั้งหมดจึงส่งกลิ่น โกหวังโบกมือเบาๆไล่กลิ่นออกไป“ดงฮวางกลุ่มของพวกเจ้าอยู่ที่ใด เหตุดีเพียงแค่ซากศพของเหล่าคนธรรมดากับทหาร”“พวกเขาจะมาร่วมกันในอีกไม่กี่นาทีขอรับ”ดงฮวางกล่าวออกมาอย่างจริงจัง โกหวังพยักหน้าตอบเวลาผ่านไปไม่นานกลุ่มคนจำนวนมากก็ปรากฏตัวต่อหน้าของดงฉวางและคุกเข่าลง พวกเขาทั้งหมดจ้องมองมาที่โกหวังที่นั่งอยู่และดงฮวางยืนอยู่ด้านข้าง พวกมันทั้งหมดต่างสับสน“พวกเจ้าอย่าได้เสียมารยาทเขาคือทายาทแห่งพรรคมารของเรา”ทุกคนต่างตกใจดงฮวางจึงได้พยักหน้าเบาๆ โกหวังจึงยื่นตราสัญลักษณ์ของออกมาพริบตาทุกคนก็เงียบลงและโคกหัวให้กับโกหวัง แต่มีคนหนึ่งยืนขึ้นเพราะดูแล้วเขาไม่เชื่อว่าโกหวังนั้นคือทายาทจริงๆ“เจ้าศิษย์โง่คุกเข่าลงซะ”ดงฉวางคำรามออกมาด้วยความโกระแต่อีกฝ่ายไม่สนใจและพุ่งเข้าหาโกหวัง เสี้ยววินาทีต่อมาเหมือนกับโล่เงียบลงเพราะว่าศิษย์ของดงฮวางที่มีระดับพลังระดับ ขุนพล ถูกเหวี่ยงลงไปที่พื้นอย่างง่ายดาย โดยที่โกหวังใช้เพียงแค่มือเดียว ไม่เพียงแค่สองนิ้ว“เจ้าอยากตายหรือ”“ข้าขอโปรดท่านทายาทแห่งพรรค โปรดไว้ชีวิตศิษย์ข้าด้วย”ดงฮวางคุกเข่าลงโคกหัวให้กับโกหวังทันที และพยายามที่จะกล่าวออกมาอย่างหวาดกลัว ซึ่งตัวของศิษย์ที่เห็นอาจารย์เป็นเช่นนั้นยิ่งโกรธและพยายามโจมตีเข้าใส่โกหวังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หามีความปราณีไม่ โกหวังยกมือขึ้นและแทงออกไปทันที เสี้ยวพริบตาดงฮวางพุ่งเข้ามาป้องกันการโจมตีของโกหวัง แต่มันกับทะลวงผ่านการป้องกันทะลุอกของดงฮวางไปสี่นิ้ว“ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งดีจึงสามารถป้องกันการโจมตีที่สามารถตัดผ่านทุกการป้องกันเช่นนี้ได้”“ขะ...ขออภัย ขอรับ แต่ข้าไม่อาจให้ลูกศิษย์ของข้าตายได้”ดงฮวางกล่าวออกมาอย่างทรมาน ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตกใจเพราะพลังของโกหวังที่อยู่ในระดับ แก่นแท้ นั้นสามารถที่จะทะลวงผ่านการป้องกันของระดับจอมทัพได้ในการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียวเช่นนี้ ลูกศิษย์ของดงฮวางตกตะลึงรีบพยุงร่างกายของดงฮวางเอาไว้“อาจารย์ เจ้า....”“ข้าจะไว้ชีวิตของเจ้า เพราะความช่วยเหลือของดงฮวางแต่ถ้าหากมีครั้งหน้าอีก ข้าจะฉีกเจ้าให้สุนัขกินซะ”โกหวังกล่าวออกมาทันทีจิตสังหารอันบ้าคลั่งกระจายไปทั่วทั้งโรงแรมแต่ไม่มีแม้แต่น้อยที่กระจายออกไปภายนอกโรงแรม โกหวังค่อยๆยกมือขึ้นและกลิ่นอายของสมุนไพรบางอย่างพุ่งเข้าไปภายในร่างกายของดงฮวางและฟื้นฟูขึ้นทันที“ดอกหญ้าฟื้นฟู”“ตอนนี้กล่าวแผนการของพวกเจ้าออกมา แผนการขโมยลูกแก้วเคลื่อนย้ายสมบูรณ์นั้น”โกหวังกล่าวถามขึ้นมา แต่ที่ได้ยินกับเป็นแผนโง่ๆอย่างเข้าไปเอาตอนที่อีกฝ่ายค้นย้ายและหลอกล่อพวกมัน นั้นทำให้โกหวังปวดหัวตูมๆ ทำเอานิ่งไปพักใหญ่เลย“พวกเจ้าทำสิ่งพวกนี้ได้เช่นใด สิ้นคิดจริงๆ หัวหน้าแผนกแผนการของพวกเจ้าไปที่ใด”“เขาสิ้นชีพไปแล้วขอรับ”ดงฮวางกล่าวออกมาอย่างเจ็บปวด โกหวังถอนหายใจหลังจากนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และทิ้งผ้าคลุมออกไป ใบหน้าที่หล่อเหลาและแววตาที่เยือกเย็น“ข้าจะเข้าไปภายในพระราชวังยืมอำนาจจากราชินีเพื่อทำลายนิกายโบกธงแดง และสร้างสงครามกลางเมืองขึ้น พวกเจ้าเพียงแค่รอข้า เมื่อข้าส่งสัญญาณพวกเจ้าก็เข้าไปเอาลูกแก้วเคลื่อนย้ายสมบูรณ์ที่คลังนั้นซะ”“ท่านทายาท”ดงฮวางพยายามที่จะกล่าวคัดคานแต่พริบตานิ้วของโกหวังก็จ่อคอของดงฮวางแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาพร้อมที่จะดับชีวิตของอีกฝ่ายทันที ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่ทุกคน ดวงร่างกายของโกหวังที่ดูดซับพลังของบ่อโลหิตมาจำนวนมหาศาลและทักษะในโลกเดิมนั้นทำให้ทุกคนไม่สามารถต่อต้านโกหวังได้“หุบปากแค่รอสัญญาณของข้าก็เพียงพอแล้วไม่เช่นนั้นพวกเจ้าตายแน่”“ขอรับ”ดงฮวางหน้าซีดและรีบกล่าวออกมา โกหวังจึงค่อยๆเดินจากไปทันที ทุกคนต่างถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ศิษย์ของดงฮวางกับค่อยๆลุกขึ้นและเดินเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าของอาจารย์“อาจารย์ข้าไม่เข้าใจระดับพลังของเขาเพียงแค่ระดับแก่นแท้ขั้นที่หนึ่ง แต่เหตุเขาจึงสามารถแข็งแกร่งได้ในระดับนั้นกัน แล้วยังทะลวงการป้องกันของท่านได้อีก”“ระดับพลังของเขานั้นอาจจะธรรมดา แต่เข้าไม่เห็นหรือว่าระดับความบริสุทธิ์ของพลังปราณ และร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือทั่วไป กับจิตสังหารที่ป่นผสมผสานไปในทุกการโจมตี มันสามารถทะลวงผ่านหรือบดขยี้ได้ทกพลังปราณที่บริสุทธิ์น้อยกว่าได้ไม่ยากเลย”เมื่อดงฮวางอธิบายออกมาทุกคนจึงได้เข้าไป เพราะพลังของโกหวังทีประสานเข้ากับจิตสังหารอันบ้าคลั่งทำลายการโจมตีทั้งหมดแหวกทุกพลังปราณที่อ่อนแอกว่าได้“พลังของเขาน่าเกรงขามจริง”“แต่ว่าแผนการใดละที่เขาจะสามารถเข้าหาราชินีได้”หญิงสาวคนหนึ่งกล่าวถามออกมา ทุกคนเองก็รู้สึกว่าเหตุใดข้าเพียงคนเดียวจะสามารถสร้างสงครามกลางเมืองขึ้นมาได้ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้โกหวังกำลังอยู่ที่ใด เพราะในตอนนี้โกหวังกำลังอยู่กลางป่าในระหว่างที่เขากำลังหาข้อมูลเขาได้ข้อมูลเกี่ยวกับลูกสาวที่ราชินีรักที่สุดกำลังออกเดินทาง“แผนการที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่จะใช้กับหญิงสาวได้คือ การทำให้ตกหลุมรัก และข้าจะสังหารพวกเจ้าที่รักข้าที่สุด มันคงจะสนุกไม่น้อยเลย”โกหวังกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มปีศาจก่อนที่จะหายไปในความมืด ด้วยพลังของโกหวังที่กระจายออกไปรอบๆทำให้เขาสัมผัสได้ว่ามีกลุ่มคนกำลังจะสุ่มโจมตีในอีกไม่นาน แผนการมันก็พระเอกช่วยนางเอกนั้นแหละ แต่มันต่างตรงที่พระเอกเป็นปีศาจสุดยอดวายร้ายที่แปลกกลายมันเท่านั้นเอง“อีกไม่นานก็คงเริ่มแล้ว ต้องออกไปแบบพระเอกก่อนที่นางเอกจะถูกโจมตี”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่2

นิยายแนะนำ

มารเทพทลายสวรรค์ชั้นฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้