วางสายจากเฉินกวานแล้ว จ้าวเฉิงก็เดินไปที่ห้องครัวแล้วพยายามมองว่ามุมไหนจะเหมาะกับการไลฟ์สตรีมดี
หน้าเคาน์เตอร์ตรงกลางน่าจะกำลังดี จ้าวเฉิงคิด
ครัวของเขาพอเข้ามาตู้เย็นจะอยู่ด้านซ้าย ถัดจากตู้เย็นเป็เคาน์เตอร์ที่วางอุปกรณ์การทำอาหารเอาไว้มากมาย เหนือเคาน์เตอร์ยังเป็เคาน์เตอร์ลอยสำหรับเก็บข้าวของเครื่องใช้ในครัวอีก
ตรงกลางครัวเป็เตาแก๊สสำหรับทำอาหาร ซ้ายขวาเป็เคาน์เตอร์แบบเดียวกันกับมุมห้อง สามารถวางและหั่นวัตถุดิบได้สบาย
ถัดมาตรงมุมห้องอีกฝั่งก็จัดไว้เป็มุมสำหรับทานข้าว
น่าจะไม่ต้องปรับอะไรมาก มุมน่าจะโอเคแล้ว
จ้าวเฉิงแม้จะไม่ใช่คนที่โลว์เทคมาก แต่ก็ไม่ได้ชื่นชอบกล้องเป็พิเศษ เลยไม่รู้ว่ากล้องเดี๋ยวนี้พัฒนาเป็ยังไงบ้าง พอไปถึงร้านแล้วอาจจะต้องให้พนักงานช่วยแนะนำอีกที
เพื่อความแน่ใจจ้าวเฉิงเลยถ่ายรูปครัวของตัวเองไว้อย่างละเอียดด้วย พนักงานขายจะได้แนะนำให้ถูกต้องมากยิ่งขึ้น
เมื่อจัดของที่รื้อออกมา และดูมุมห้องเรียบร้อย จ้าวเฉิงก็ออกเดินทางไปห้างสรรพสินค้าทันที
“สวัสดีครับคุณผู้ชาย ้าหาอะไรเป็พิเศษรึเปล่า” เสี่ยวหวังซึ่งเป็พนักงานใหม่เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ เขาเห็นชายวัยกลางคนท่าทางเคร่งขรึมคนหนึ่งกำลังเลือกเดินดูสินค้าอยู่ ลูกค้าประเภทนี้อาจ้าความเป็ส่วนตัวมากกว่า แต่ลูกค้าที่เขากำลังแนะนำและดูมีแนวโน้มว่าจะซื้อถูกรุ่นพี่แย่งไปแทนแล้ว เขาที่ทำตัวไม่ถูกก็ถูกผู้จัดการจ้องตาเขม็ง เลยต้องเดินตัวลีบ ๆ มาถามลูกค้าคนนี้แทน
“ไม่ใช่ว่าคุณกำลังแนะนำลูกค้าทางนั้นอยู่เหรอ?” จ้าวเฉิงขมวดคิ้ว เขามาร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้สักพักแล้ว แต่ก็ไม่มีพนักงานคนไหนออกมาต้อนรับสักคน ทั้ง ๆ ที่ก็ว่างกันแท้ ๆ มีแค่พนักงานขายคนนี้คนเดียวที่กำลังแนะนำสินค้าให้ลูกค้าคนอื่นอยู่ แต่จากที่มองด้วยหางตา เหมือนว่าพอจะปิดดีลได้ก็เลยถูกแย่งไปแทนสินะ
เหตุการณ์มันคุ้น ๆ เลยนะ? จ้าวเฉิงหัวเราะเสียงเย็น
“รุ่นพี่บอกว่าผมยังแนะนำไม่ละเอียดพอ ลูกค้าอาจจะเปลี่ยนใจได้ ก็เลยจะช่วยจัดการแทนน่ะครับ” เสี่ยวหวังก้มหน้าลงก่อนจะสูดลมหายใจ ทิ้งสีหน้าไม่มั่นใจนั้นไป ก่อนจะส่งยิ้มให้ลูกค้าตรงหน้าอย่างมืออาชีพ “คุณผู้ชาย้าให้แนะนำสินค้าชิ้นไหนเป็พิเศษไหมครับ หรือ้าจะเลือกดูก่อน?”
“คุณแนะนำเถอะ ผมกำลังหากล้องสำหรับการไลฟ์สตรีมอยู่ คุณพอจะมีกล้องที่เหมาะสมไหม? ช่วยแนะนำคุณสมบัติกับราคาที” จ้าวเฉิงพูด
“ไลฟ์สตรีม?” เสี่ยวหวังทวนคำ “ไม่ทราบว่าคุณผู้ชาย้าไลฟ์สตรีมอะไรครับ? เรามีกล้องสำหรับการสตรีมค่อนข้างหลากหลาย แล้วแต่ว่า้าที่จะไลฟ์สตรีมอะไร ราคาเองก็จะแตกต่างกันด้วย”
“ไลฟ์สตรีมอาหารน่ะ” จ้าวเฉิงว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือ แล้วเปิดรูปห้องครัวให้ดู “ผม้าใช้ห้องครัวไลฟ์สตรีมทำอาหาร”
“ขออนุญาตนะครับ” เสี่ยวหวังรับโทรศัพท์จากจ้าวเฉิงด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะก้มหน้ามองภาพในมือ “คุณอยากสตรีมทำอาหารหรือครับ? ไม่ใช่สตรีมโชว์ทานอาหารใช่ไหมครับ?”
“ทั้งสองอย่างแตกต่างกันด้วยหรือ?” จ้าวเฉิงรับโทรศัพท์คืนจากพนักงานขาย ก่อนจะถามด้วยความสงสัย
“สำหรับผมคือค่อนข้างต่างครับ” เสี่ยวหวังกระแอมก่อนจะแนะนำต่อ “ในปัจจุบันการไลฟ์สตรีมทำอาหารยังไม่ค่อยได้รับความนิยมครับ มีสตรีมเมอร์ที่ไลฟ์สตรีมอยู่บ้างแต่ค่อนข้างน้อย ตัวเลือกของกล้องจึงน้อยตามไปด้วย ผมอยากเรียนถามว่า คุณผู้ชายมีแผนที่จะไลฟ์สตรีมยังไงบ้างครับ?”
“อืม” งานยากแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีดีเทลที่ค่อนข้างละเอียดขนาดนี้ จ้าวเฉิงคิดก่อนจะพูดเท่าที่พอนึกออก “คุณเห็นเตาแก๊สตรงกลางใช่ไหม ผมกะว่าจะใช้ตรงนั้นเป็สถานที่ในการสตรีมหลัก ทั้งเตรียมวัตถุดิบ แล้วก็ทำอาหาร”
“คุณต้องเดินไปหยิบพวกวัตถุดิบระหว่างการไลฟ์สตรีมไหมครับ?”
“คิดว่านะ อุปกรณ์บางอย่างก็ใหญ่เกินไป ตรงมุมห้องถัดจากเคาน์เตอร์ยังมีเตาอบด้วย บางทีอาจจะต้องเดินไปใช้น่ะ”
“ถ้าให้ผมแนะนำ ตัวเลือกของกล้องตอนนี้ไม่ค่อยจะเหมาะกับห้องครัวของคุณเท่าไรครับ” เสี่ยวหวังพิจารณาข้อมูลทั้งหมด ก่อนจะตัดสินใจบอกตามตรง
“ทำไมล่ะ?” จ้าวเฉิงถามต่อ
“กล้องสำหรับสตรีมอาหาร ส่วนใหญ่เป็กล้องที่อิงมาจากการทำคลิปวิดีโออาหารมากกว่าครับ และมักจะใช้กล้องหลักแค่กล้องเดียว เพราะมักจะใช้แค่มุมมุมเดียว แม้จะให้สีสันที่สดกว่า แต่ถ้าต้องมีการย้ายสถานที่ก็จะต้องยกกล้องตามไปด้วย ซึ่งไม่ค่อยสะดวกในหลาย ๆ อย่าง ผมแนะนำเป็กล้องสำหรับไลฟ์สตรีมกลางแจ้งมากกว่า แต่ราคาก็จะสูงกว่าครับ”
“แล้วกล้องไลฟ์สตรีมกลางแจ้งนี่มีข้อดียังไง?” จ้าวเฉิงไม่ได้สนใจว่ากล้องนั่นจะถูกหรือแพง แค่มันทำงานได้อย่างคุ้มค่า ตอบโจทย์วัตถุประสงค์ และอยู่ในงบที่เขารับได้ก็โอเคแล้ว
“เวลาที่สตรีมเมอร์กลางแจ้งเขาไลฟ์สตรีมกัน เขาจะมีการขยับตัวบ่อย ๆ เดินไปที่นั่นที่นี่ใช่ไหม?” เสี่ยวหวังอธิบาย “กล้องของสตรีมเมอร์กลางแจ้งเลยจะมีกล้องหลักอยู่หนึ่งตัว และกล้องเสริมที่มีเซนเซอร์ไวแสง สามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวได้ เมื่อกล้องหลักจับได้ว่าคุณกำลังเคลื่อนไหวหลุดจากเฟรมไป และกำลังเข้าสู่ระยะของกล้องเสริม กล้องเสริมจะทำการจับภาพของคุณ และสลับภาพที่กำลังทำไลฟ์สตรีมให้เป็ภาพปัจจุบันทันที คุณผู้ชายไม่จำเป็ต้องย้ายกล้องหรือถือกล้องตาม ภาพก็จะสมูทและไม่ทำให้การสตรีมขาด่ด้วยครับ”
“มีตัวเลือกให้เลือกไหม? ราคาแต่ละรุ่นเป็ยังไง?” จ้าวเฉิงที่ได้ยินประสิทธิภาพของกล้องรุ่นนี้ก็รู้สึกว่ามันค่อนข้างตอบโจทย์มาก ๆ
“มีสี่ตัวเลือกครับ” เสี่ยวหวังเห็นลูกค้าที่ตอนแรกดูจะเอาใจยาก แต่จริง ๆ เป็คนตรงไปตรงมามากก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมา “เดี๋ยวเชิญคุณลูกค้าทางนี้ครับ”
จ้าวเฉิงตามพนักงานขายไป ก่อนจะมองกล้องทั้งสี่รุ่นที่พนักงานขายผายมือแนะนำ
“เริ่มจากตัวซ้ายสุดก่อน กล้องตัวนี้เป็ตัวที่ราคาถูกที่สุดครับ มีกล้องเสริมเพิ่มสองตัว ภาพค่อนข้างดี ตรงกับความเป็จริง แต่จะมีปัญหานิดหน่อยตอนที่ตัดสลับไปมาระหว่างกล้องหลักกับกล้องเสริมตอนไลฟ์สตรีมครับ ภาพจะดีเลย์นิดหน่อย” เสี่ยวหวังส่งมือถือที่ทำการทดสอบการดีเลย์ของภาพให้กับจ้าวเฉิง
“คุณผู้ชายลองเดินผ่านกล้องดูนะครับ ภาพที่กล้องจับได้จะแสดงในมือถือเครื่องนี้ เหมือนกับการไลฟ์สตรีมเลยครับ”
จ้าวเฉิงที่ลองเดินผ่านดูพร้อมกับมองภาพในโทรศัพท์ไปด้วยก็รู้สึกว่าภาพดีเลย์จริง ๆ
ดีเลย์ไม่ว่า แต่กล้องบ้านี่ถ่ายเขาให้ดูอ้วนกว่าเดิม กล้องถูกก็อย่างนี้แหละ ไม่ผ่าน ๆ
หลังจากนั้นจ้าวเฉิงก็ลองให้ครบทั้งสี่ตัว ก่อนจะรู้สึกว่าตัวที่สามกับตัวที่สี่นี่ไม่เลว
สองตัวนี้เหมือนจะสามารถถ่ายภาพเขาออกมาได้ดูดีทีเดียว คล้าย ๆ ตัวเขาสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัยเลยเมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้วเลย
ไม่เลวจริง ๆ
“ตัวที่สามกับตัวที่สี่นี่ราคาเท่าไร?”
“ตัวที่สามนี้ราคา หนึ่งหมื่นหยวนครับ ส่วนตัวที่สี่ราคาสามหมื่นหยวน” เสี่ยวหวังที่เห็นลูกค้าสนใจจริง ๆ จัง ๆ ไฟแห่งการขายก็ลุกโชนขึ้นมา
“ทำไมราคาต่างกันสามเท่าเลยล่ะ?” เท่าที่ดูผลลัพธ์ก็พอ ๆ กันนะ
“ตัวที่สี่รุ่นนี้เป็ตัวโปรครับ นำเข้ามาจากญี่ปุ่นก็เลยค่อนข้างแพงครับ สองตัวนี้ถ้าถ่ายคนผลลัพธ์ที่ได้จะใกล้เคียงกัน แต่ถ้าผมแนะนำจริง ๆ ผมแนะนำตัวที่สี่มากกว่าครับ เพราะคุณผู้ชายอยากจะไลฟ์สตรีมอาหารใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมขออนุญาตสักครู่นะครับ” เสี่ยวหวังรอให้จ้าวเฉิงพยักหน้า ก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบข้าวกล่องที่วางไว้ในห้องพักพนักงานออกมา
“ขออภัยนะครับ” เสี่ยวหวังเกาแก้มด้วยความเก้อเขิน “อันนี้เป็ข้าวกล่องที่ผมซื้อไว้สำหรับมือเย็น คุณผู้ชายลองเปิดแล้วเดินผ่านกล้องดูครับ”
จ้าวเฉิงรับกล่องข้าวนั้นไว้ แล้วเปิดออกดู เป็มะเขือเทศผัดไข่ที่ดูง่าย ๆ แต่น่าทานไม่เลว เมื่อเปิดกล่องแล้วเดินผ่านกล้องทั้งสองดูก็พบว่า กล้องตัวที่สี่ที่เป็รุ่นโปรแสดงความเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ภาพของอาหารนั้นให้ความสดใหม่มากกว่า สีสันของอาหารก็ชัดเจน เห็นแล้วก็ดูน่าทานกว่าจริง ๆ
“รุ่นโปรรับประกันสามปี และมีกล้องเสริมในเซต 5 ตัวครับ” เสี่ยวหวังขายต่อ เมื่อเห็นลูกค้าตรงหน้าค่อนข้างพึงพอใจ “สามารถปรับโทนสีของภาพให้สดขึ้นและชัดเจนขึ้นได้อีกสูงสุด 30% นอกจากนี้คุณลูกค้ายังสามารถเลือกกล้องตัวแถมได้อีกหนึ่งตัวด้วยครับ”
“กล้องตัวแถมคืออะไร?”
“เป็กล้องที่จัดโปรโมชั่นของทางแบรนด์ครับ ถ้าเกิดซื้อกล้องรุ่นท็อปแล้ว จะแถมกล้องสำหรับสตรีมอีกหนึ่งตัวด้วย” เสี่ยวหวังกระซิบ “ถ้าคุณผู้ชายตัดสินใจซื้อตัวโปร ผมแนะนำให้คุณเลือกกล้องสำหรับไลฟ์สตรีมทานอาหารเป็ตัวแถมครับ กล้องรุ่นนั้นราคาแพงเป็อันดับสองของกล้องทั้งหมดที่มีให้เลือก ถ้าเทียบกันระหว่างกล้องไลฟ์สตรีมกลางแจ้งกับกล้องไลฟ์สตรีมอาหาร กล้องไลฟ์สตรีมอาหารจะให้สีที่เหมาะสมมากกว่า เผื่อกรณีที่คุณผู้ชายทำอาหารเสร็จแล้ว้าจะไลฟ์สตรีมทานต่อ กล้องรุ่นนี้สามารถเชื่อมต่อกับกล้องโปรกลางแจ้งได้ และตัดภาพได้อย่างสมูท”
“ถ้าอย่างนั้น…” จ้าวเฉิงที่กำลังพูด อยู่ ๆ ก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากพนักงานข้างหลัง
“ขออภัยนะครับคุณลูกค้า” พนักงานท่าทางสุภาพคนหนึ่งโค้งให้เขา “เสี่ยวหวังเป็พนักงานใหม่ อาจให้ข้อมูลรายละเอียดที่ไม่มากพอ ถ้ายังไงให้ผมที่เป็พนักงานขายอันดับหนึ่งของที่นี่ช่วยดูแลแทนนะครับ” พนักงานขายตรงหน้าส่งรอยยิ้มการค้ามาให้
นี่ไม่ใช่คนที่ไปแย่งปิดดีลเพื่อเอาค่าคอมมิชชันเมื่อตะกี้หรอกเหรอ?
จ้าวเฉิงมองพนักงานตรงหน้านิ่ง ๆ ในขณะที่พนักงานขายที่ชื่อเสี่ยวหวังตอนนี้หน้าซีดไปแล้ว
“นั่นสินะ” จ้าวเฉิงเอาแต่จ้องหน้าพนักงานขายอันดับหนึ่ง จนเ้าตัวห่อไหล่ด้วยความกดดัน “ขอบคุณมาก แต่ผมได้รับข้อมูลจากพนักงานที่ดูแลก่อนหน้ามากพอแล้ว”
“แต่ว่า…”
“ผมจำได้ว่าตอนที่เข้าร้านมา เหมือนจะเห็นคุณว่างอยู่นะ ทำไมคุณถึงไม่เข้ามาแนะนำผมล่ะ?” จ้าวเฉิงมองด้วยหางตา ก่อนจะหันมาพูดกับพนักงานขายที่ชื่อเสี่ยวหวัง “ผมเลือกตัวโปรก็แล้วกัน ตัวแถมก็เป็รุ่นที่คุณแนะนำ” พูดจบก็ส่งบัตรเครดิตให้ไป เสี่ยวหวังที่ซาบซึ้งใจค้อมตัวลง ก่อนจะผายมือเชิญเขาไปที่ช่องชำระเงิน
“คุณเป็พนักงานใหม่ก็จริง แต่ก็จริงใจและละเอียดรอบคอบ” จ้าวเฉิงรับบัตรเครดิตคืนมา พร้อมกับกล้องที่ใส่ถุงห่ออย่างดี
“ผมรู้ว่าคุณจะลำบาก เลยไม่ได้หักหน้าเขามากไปกว่านั้น” จ้าวเฉิงลดเสียงพูดลง “การอดทนเป็สิ่งที่ดี แต่คุณต้องไม่ให้คนอื่นอาศัยความอดทนของคุณในการเอาเปรียบตัวคุณเอง” ว่าแล้วก็ตบไหล่ไปที่พนักงานขายตรงหน้า ก่อนจะหิ้วถุงแล้วเดินจากไป
เสี่ยวหวังที่กำลังก้มตัวขอบคุณนั้นตาแดงก่ำขึ้นมา แม้ว่าลูกค้าคนนั้นจะเดินจากไปแล้ว แต่เขายังคงก้มตัวอยู่อย่างนั้น ไหล่ข้างขวาที่ถูกตบนั้นให้ความรู้สึกที่หนักอึ้ง แต่กลับปัดเป่าความกังวลที่อยู่ในใจให้สลายไปไม่น้อย
***********
ลุงหล่อป่ะคะ เทียนเยว่ว่าลุงหล่อนะ55555
กล้องเป็อุปกรณ์สำคัญในการไลฟ์สตรีมเลย ดังนั้นก็ต้องมาเลือกอันที่ดีหน่อย ๆ จัดไปเลยหนึ่งตอนถ้วน เนื่องจากว่านิยายเื่นี้อยู่ในยุคปัจจุบันนะคะ ดังนั้นเลยยังไม่มีเทคโนโลยีที่พอสตรีมเมอร์ทานอาหารเข้าไป คนดูที่ได้ทานก็จะได้รับรสชาตินั้นไปด้วย แต่ไหน ๆ ก็เป็นิยายแล้ว กล้องมันก็ต้องโม้ ๆ หน่อย จะได้ถ่ายทอดความเทพของลุงออกมาได้สม (เกิน) จริง
ใครรู้สึกว่าตอนนี้ลุงหล่อบ้าง เม้นต์มาชมว่าลุงหล่อตรง ๆ ได้นะ ลุงเขาชอบให้คนพูดความจริงให้ฟัง อิอิ
280
