“เสี่ยวไป๋ นายไม่เป็ไรใช่ไหม?”
“ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้นายยังกินยาประสานเืไม่ได้”
เมื่อเห็นท่าทางทรมานของไป๋ฉางเซิงหลินจิงเหยาก็ไม่รู้ว่าเขาจะฟังออกหรือไม่ ได้แต่พูดขอโทษซ้ำๆ ด้วยความลนลาน
แต่เจียงจืออวี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆกลับััได้ถึงบางอย่าง เธอมองไปที่ไป๋ฉางเซิงด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความสงสัย
หลินจิงเหยาััไม่ได้แต่เธอที่ทำพันธสัญญาิญญากับไป๋ฉางเซิงสามารถรับรู้ความรู้สึกได้คร่าวๆ
ใน่แรกไป๋ฉางเซิงดูเหมือนจะถูกฤทธิ์ยาประสานเือัดแน่นจนร่างกายแทบะเิและมีกระแสความเ็ปส่งผ่านมาเป็ระยะ
ทว่าเพียงสองสามวินาทีต่อมาอารมณ์เ็ปเ่าั้ก็หายไป กลับกลายเป็ความยินดีและตื่นเต้นเข้ามาแทนที่
ฤทธิ์ยาประสานเืถูกมันดูดซับไปหมดแล้ว!
แม้เจียงจืออวี๋ในชาติก่อนจะผ่านโลกมาโชกโชนแต่ในยามนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ
เ้างูเกล็ดขาวที่เธอเลือกมาโดยบังเอิญตัวนี้ดูเหมือนจะไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอกเสียแล้ว
ทั้งรู้ความเห็นแก่กินผิดปกติ กลายพันธุ์รอบสองและตอนนี้ถึงขั้นดูดซับยาประสานเืเข้าไปได้ทั้งที่ค่าพลังเืยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
แน่นอนว่ามันก็แค่ความรู้สึกประหลาดใจเท่านั้น
ความผิดปกติเหล่านี้ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่เป็รากฐานได้เลย
งูเกล็ดขาวก็ยังเป็งูเกล็ดขาวแค่จะเติบโตไปเป็ทหารอสูรยังลำบากย่อมไม่คุ้มค่าพอให้เธอต้องให้ความสนใจมากเกินไป
แต่ถ้าเป็ไปได้เจียงจืออวี๋ก็ยังอยากจะหาทางช่วยมันสักหน่อย
“วางใจเถอะ เสี่ยวไป๋ไม่เป็ไรหรอก”
เมื่อเห็นเพื่อนสนิทกระวนกระวายเจียงจืออวี๋จึงเอ่ยปากอธิบายไปประโยคหนึ่ง
หลินจิงเหยาถึงค่อยสงบลงบ้างและพบว่าไป๋ฉางเซิงกลับมานิ่งเงียบั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้แถมสายตายังจับจ้องไปที่มือข้างที่ถือยาประสานเืของเธออีกต่างหาก
ท่าทางแบบนี้ดูเหมือนว่าตราบใดที่หลินจิงเหยากล้าป้อนเขาก็กล้ากินต่อ
“ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด”
หลินจิงเหยารีบส่งยาประสานเืที่เหลืออีกเม็ดให้เจียงจืออวี๋ทันที
“ถ้ากินอีกนายได้ะเิตายจริงๆ แน่ ฉันไม่กล้าป้อนนายแล้ว”
ภาพเมื่อครู่ก็น่าสยดสยองพอแล้วถ้าไป๋ฉางเซิงต้องมาตายเพราะเธอจริงๆ จะไปสู้หน้าเจียงจืออวี๋ได้อย่างไร?
ตอนนี้ไม่เป็ไรก็ถือว่าโชคดีมหาศาลแล้วหลินจิงเหยาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก
เมื่อเห็นว่าหลินจิงเหยาไม่กล้าป้อนส่วนเจียงจืออวี๋ก็ไม่มีทีท่าว่าจะให้เขากิน ไป๋ฉางเซิงก็ได้แต่แลบลิ้นฟ่อๆ นึกเสียดายอยู่ในใจ
ยาประสานเืเพียงเม็ดเดียวให้ค่าพลังเืถึง28แต้ม และแต้มวิวัฒนาการอีก 12 แต้มถ้าได้กินอีกสักสองสามเม็ดเกรงว่าอีกไม่นานเขาคงจะเริ่มการวิวัฒนาการครั้งที่สามได้ทันที
แต่ไป๋ฉางเซิงเองก็รู้ตัวดีแม้ว่าเสริมพลังการย่อยจะถูกยกระดับเป็เลเวลสามแล้วแต่การจะย่อยฤทธิ์ยาประสานเืให้หมดจดจริงๆ ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก
หากกินเข้าไปอีกเม็ดในตอนนี้ร่างกายคงดูดซับฤทธิ์ยาไม่ไหวจริงๆ
ที่เขายังอยากกินก็แค่เพราะสัญชาตญาณความโลภของเผ่าพันธุ์งูมันคอยรบกวนเท่านั้น
มนุษย์ไม่รู้จักพองูคิดกลืนช้าง เจียงจืออวี๋ไม่ป้อนเม็ดที่สองให้น่ะถูกต้องแล้ว
ไป๋ฉางเซิงหดตัวกลับเข้าไปในกระเป๋าเป้เพื่อดูดซับฤทธิ์ยาเจียงจืออวี๋ยื่นมือไปสะพายกระเป๋าขึ้นหลังอีกครั้งก่อนจะเดินตรงไปหาเ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับ
“จืออวี๋ เธอจะไปไหนน่ะ?”
“เสี่ยวไป๋เริ่มกินจุขึ้นเรื่อยๆ แล้วแถมดูเหมือนมันจะชอบกินเนื้อสัตว์อสูรมากกว่า ฉันเลยว่าจะลองไปขอแบ่งมาดูหน่อย”
หลินจิงเหยาร้องอ้อแล้วรีบตามไปทันที
“สวัสดีค่ะ ฉันอยากจะขอซื้อเนื้อสัตว์อสูรหน่อยไม่ทราบว่าพอจะซื้อได้ที่ไหนบ้างคะ?”
ใบหน้าของเจียงจืออวี๋ดูเ็าเล็กน้อยแต่เพราะความสวยโดดเด่น ใครเห็นเข้าก็อดที่จะรู้สึกเอ็นดูไม่ได้
ยิ่งมีหลินจิงเหยาที่สวยไม่แพ้กันอยู่ข้างๆแถมยังปากหวานสุดๆ อีก
พอรู้ว่าเจียงจืออวี๋จะซื้อเนื้อสัตว์อสูรไปเป็อาหารให้ไป๋ฉางเซิงหลินจิงเหยาก็รีบชิงพูดทันทีพลางส่งสายตาออดอ้อนดูน่าสงสารไปทางเ้าหน้าที่ชายคนนั้น
“พี่ชายคะ พวกเราเลี้ยงงูเกล็ดขาวไว้ตัวหนึ่ง แต่มันกินจุมากเลยแถมยังนิสัยเสียด้วย เนื้อกุ้งธรรมดามันไม่ยอมกินเลยละค่ะ”
“พี่พอจะช่วย...”
ไม่ทันที่หลินจิงเหยาจะพูดจบเ้าหน้าที่คนนั้นก็ ‘ยอมจำนน’ อย่างเด็ดขาด
“ไม่มีปัญหาครับ”
ใบหน้าของเ้าหน้าที่หนุ่มแดงระเรื่อสงสัยคงไม่เคยถูกสาวสวยเรียกว่าพี่ชายมาก่อนเลยทำตัวไม่ถูก
“พวกเราเองก็ล่าสัตว์อสูรมาส่งตามโรงแรมในเมืองอยู่บ่อยๆพอดีมีสต็อกเหลืออยู่บ้าง”
“ซากสัตว์อสูรระดับทหารอสูรกับตัวที่เนื้ออร่อยๆ ผมให้ไม่ได้แต่ตัวอื่นน่ะพอไหว ถ้าจะเอาไปเลี้ยงสัตว์อสูรก็พอดีเลยครับ”
“พวกคุณตามผมมาเถอะ”
เ้าหน้าที่คนนี้ใจกว้างกว่าที่เจียงจืออวี๋ทั้งสองคิดไว้มาก
ส่วนหนึ่งเป็เพราะซากสัตว์อสูรไร้ระดับที่เนื้อไม่อร่อยพวกนี้ไม่มีใคร้าและตัวมันเองก็แทบไม่มีราคาค่างวดอะไร
เก็บไว้ก็รกเปล่าสู้ยกให้เป็สินน้ำใจ แลกกับการได้ยินคำว่าพี่ชายอีกสักสองสามคำยังคุ้มกว่า
ภายในโกดังแช่เย็นขนาดเล็กมีซากสัตว์อสูรเก็บไว้ไม่น้อย
เจียงจืออวี๋ไม่ได้มีความเกรงใจเลยสักนิดเธอเลือกมาทีเดียวสิบกว่าตัว ซึ่งแต่ละตัวล้วนมีขนาดไม่เล็กเลย
พอเลือกเสร็จเธอก็หันไปมองหลินจิงเหยา
แหวนมิติขนาดสามลูกบาศก์เมตรราคาตั้งสามพันเหรียญเธอซื้อไม่ลง แต่หลินจิงเหยามี
หลินจิงเหยาเห็นสายตานั้นก็หน้าถอดสีทันที“ในแหวนมิติของฉันมีแต่ขนมทั้งนั้นเลยนะ...”
ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เพื่อไม่ให้เสี่ยวไป๋ต้องอดตายหลินจิงเหยาก็จำใจยัดเนื้อสัตว์อสูรเ่าั้ลงไปในแหวนมิติของตัวเองอย่างสุดความสามารถ
จนกระทั่งยัดไม่ลงอีกแล้วทั้งสองคนจึงเดินทางกลับบ้านด้วยความพึงพอใจ
ไป๋ฉางเซิงไม่รู้เลยว่าหลินจิงเหยาต้องเสียสละเพื่อเขาขนาดไหนฤทธิ์ยาประสานเืที่เหลืออยู่ทำให้เขาหลับใหลไปเกือบตลอดบ่ายพอตื่นขึ้นมาอีกทีก็ถึงบ้านแล้ว
เมื่อลืมตาขึ้นภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเจียงจืออวี๋ในชุดเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น
ผมยังคงรวบสูงเหมือนเดิมแต่ในยามนี้ใบหน้าของเธอแดงซ่าน และมีหยาดเหงื่อซึมออกมาตามร่างกาย
เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงสองมือประสานเป็มุทราห้าดาราชี้ฟ้าราวกับกำลังโคจรลมปราณเพื่อดูดซับพลังิญญาฟ้าดินอยู่
ถุงเท้าสีขาวถูกถอดออกไปแล้วขาเรียวยาวทั้งสองข้างจึงปรากฏชัดต่อหน้าไป๋ฉางเซิงรวมถึงเอวคอดกิ่วและทรวดทรงอันสง่างามที่ด้านหน้าด้วย
ไป๋ฉางเซิงไม่ได้รบกวนเธอเพียงแต่จ้องมองนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น
สารภาพตามตรงนี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้พิจารณาเจียงจืออวี๋อย่างเงียบๆ ต้องยอมรับเลยว่าหากวัดกันแค่หน้าตาและรูปร่างเจียงจืออวี๋นับว่าสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ
ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเป็จักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดทั้งพร์และประสบการณ์ย่อมไม่มีใครเทียบเคียงได้
หากไม่มีอะไรผิดพลาดในชาตินี้อนาคตของเธอจะต้องบรรลุมรรคาระดับจักรพรรดิได้อย่างแน่นอน
การได้ติดตามอนาคตจักรพรรดินีที่ทั้งสวยสง่าและมีศักยภาพไร้ขีดจำกัดเช่นนี้ต่อให้ต้องเป็สัตว์เลี้ยงิญญาไปตลอดชีวิตก็คงเพียงพอจะทำให้ผู้คนนับล้านต้องอิจฉาตาร้อน
ทว่าในทางกลับกันเขามีระบบติดตัวอยู่ พร์ของเขาเองก็ไร้ขีดจำกัดไม่ใช่หรือ?ความสำเร็จในอนาคตเกรงว่าจะไม่ด้อยไปกว่าเจียงจืออวี๋หรอก
ลูกผู้ชายเกิดมาใต้ฟ้าดินจะยอมก้มหัวอยู่ใต้เท้าใครไปตลอดได้ยังไง!
เขาก็เป็ถึงผู้ทะลุมิติคนหนึ่งเชียวนะต่อให้ข้าวแดงแกงร้อนของดาวโรงเรียนจักรพรรดินีมันจะหอมหวานแค่ไหนก็เถอะ...
“ฟู่... ผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่ง สำเร็จ!”
ขณะที่ไป๋ฉางเซิงกำลังคิดฟุ้งซ่านเจียงจืออวี๋ก็ผ่อนลมหายใจยาวแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ในขณะเดียวกันแรงกดดันพลังเืที่อธิบายไม่ได้ก็แผ่ซ่านออกมาปกคลุมตัวไป๋ฉางเซิง
เอาเป็ว่าคงต้องฝากท้องกินข้าวแดงแกงร้อนบ้านนี้ต่อไปอีกสักพักใหญ่ๆ เลยละ
581
