CHAPTER 00 : รักแรกของม่านมุก
สนามบินเชียงใหม่
“พี่มาร์ค!”
ฉันะโเรียกพี่ชายดังลั่นก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจเพราะว่านานแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน พี่มาร์คไปเรียนในกรุงเทพั้แ่มอสี่ เกือบหกเดือนแล้วมั้งที่พี่ชายฉันไม่ได้กลับบ้านเพราะต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัย
“ไงเรา คิดถึงพี่อ่ะดิ” พี่มาร์คโยกหัวฉันไปมาเมื่อเราผละออกจากกัน
“คิดถึงสิ ไหนของฝากน้องอ่ะ” ฉันแบมือยื่นไปตรงหน้าแต่ก็ได้ฝ่ามือฟาดกลับมาจนฉันชักมือกลับแทบไม่ทัน รุนแรงกับน้องตลอดอ่ะ
“คิดถึงแม่จัง แล้วพ่อล่ะครับ” พี่มาร์คส่ายหัวไปมาอย่างเอือมๆ ก่อนจะเมินฉันแล้วเดินเข้าไปกอดแม่แทน
ฉันก็ล้อเล่นหรอกน่า ไม่ได้อยากได้หรอกของฟงของฝากอะไรเนี่ย แค่พี่กลับมาก็ดีใจแล้ว จริงๆ นะ
“พ่อเข้าไปดูไร่น่ะ น่าจะกลับเย็นๆ แล้วไหนเพื่อนที่บอกจะพามาด้วยล่ะ” แม่ถาม
จริงด้วย พี่มาร์คบอกว่าจะพาเพื่อนมาเที่ยวด้วยนี่นา ฉันลืมไปเลย เป็เพื่อนที่มาจากกรุงเทพนั่นแหละ เห็นพี่มาร์คบอกว่าพวกเขาอยากมาเที่ยวที่เชียงใหม่เลยพามาด้วย
“นี่ คิมหันต์ ไต้ฝุ่น แล้วก็ธาม ส่วนนี่ แม่กับม่านมุกน้องสาวกู” พี่มาร์คแนะนำเพื่อนของพี่มันให้ฉันกับแม่ แล้วก็แนะนำฉันกับแม่ให้เพื่อนรู้จัก
ม่านมุก เป็ชื่อของฉันเองค่ะ ทุกคนจะชอบเรียกมุกเฉยๆ มีแต่พี่ชายฉันนี่แหละที่เรียกฉันว่าม่าน เหตุผลเพราะรู้ว่าโตมาจะต้องมีแต่คนเรียกมุกพี่มันจึงเรียกฉันว่าม่านมาตลอด ฉันล่ะเหนื่อยใจ ปีนี้ฉันอายุสิบหกปีห่างกับพี่มาร์คสองปี แต่เราก็สนิทกันจนเหมือนเป็เพื่อนกันก็ไม่ปาน
“สวัสดีครับ” คนที่พี่มาร์คบอกว่าชื่อคิมหันต์ยกมือไหว้แม่ฉันพร้อมกับยิ้มให้ฉันอย่างเป็มิตร พี่เขาน่ารักจัง
“นี่เป็ของฝากของพวกเราครับ” คนที่ชื่อไต้ฝุ่นยื่นของฝากให้แม่ฉัน “นี่ของเรา ไม่รู้ว่าถูกใจหรือเปล่า”
“ขอบคุณค่ะ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณพี่ไต้ฝุ่นที่ยื่นของฝากมาให้และยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น ใจดีจัง ซื้อของมาฝากฉันด้วย ดีกว่าพี่ชายแท้ๆ ของฉันเสียอีก
“สวัสดีครับ” และจบด้วยคนสุดท้ายที่ชื่อธาม พี่เขายกมือไหว้แม่และหันมายกยิ้มน้อยๆ ให้ฉันแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรหัวใจฉันถึงได้เต้นแรงขนาดนี้ พี่เขาไม่ได้มีรอยยิ้มน่ารักเหมือนพี่คิมหันต์ และไม่ได้มีรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนพี่ไต้ฝุ่น หน้าเขาออกจะติดนิ่งๆ แต่ก็ดูหล่อและดูดีมาก แต่ไม่ใช่ว่าพี่คิมหันต์หรือว่าพี่ไต้ฝุ่นไม่หล่อนะ พวกเขาหล่อกันมากๆ เลยล่ะ แต่กับพี่ธาม ฉันละสายตาไปจากเขาไม่ได้เลย
เขากำลังทำให้ฉันหวั่นไหว ทั้งๆ ที่ฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครเลยสักคน
พี่ธามเป็คนแรก
“ดีจ้ะทุกคน กลับบ้านกันดีกว่า จะได้พักผ่อนให้หายเหนื่อย” เสียงของแม่ดังขึ้นก่อนจะเดินนำไปที่รถ
“อ่ะ” ฉันละสายตาจากพี่ธามเมื่อพี่มาร์คมากอดคอฉันไว้แล้วลากให้เดินไปพร้อมกัน ฮาร์ดคอไปนะพี่ชาย
“เพื่อนพี่หล่ออ่ะดิถึงได้มองขนาดนั้นอ่ะ” พี่มาร์คถาม
“ก็หล่อกว่าพี่อ่ะ” ฉันโกหก เอาจริงๆ พวกเขาก็หล่อเหมือนกันแต่แค่คนละแบบ พี่คิมหันต์จะหล่อแบบกะล่อนๆ หน่อย พี่ไต้ฝุ่นจะหล่อแบบแบดๆ แต่พอยิ้มทีนี่โคตรรอบอุ่นเลย พี่ชายฉันก็หล่อนะแต่หล่อแบบน่ารักอ่ะน่ารักเหมือนฉันเนี่ยแหละ ส่วนพี่ธามก็จะหล่อแบบนิ่งๆ แต่ก็โคตรหล่ออ่ะ เพราะความขรึมเลยทำให้พี่เขามีเสน่ห์ล่ะมั้ง
“ม่าน ปากคอเราะร้ายนะเรา” พี่มาร์คทำหน้าไม่พอใจจนฉันขำออกมา
“ก็มุกพูดเื่จริง”
“เชอะ” พี่มาร์คทำหน้างอนๆ แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากคอฉันจนเราเดินมาถึงที่รถ
เมื่อมาถึงที่บ้านแม่ก็ให้พวกพี่เขาเอาของไปเก็บแล้วก็พักผ่อนที่บ้านเล็กซึ่งอยู่ติดกับบ้านใหญ่มีทางเดินเชื่อมหากันเพราะเดินทางกันมาเหนื่อยๆ ความจริงแล้วบ้านเล็กที่ฉันเรียกเป็บ้านของลุงฉันซึ่งตอนนี้ท่านย้ายไปอยู่ที่อังกฤษกับป้ามาเรียภรรยาของท่านแล้ว บ้านหลังนี้ลุงก็เลยยกให้ฉันกับพี่มาร์คไว้
ฉันมาช่วยแม่ในครัวเพราะไม่มีอะไรทำ แต่ฉันทำอะไรไม่เป็หรอกมาเกะกะแม่เฉยๆ แหละ เพราะมีป้าพรแม่บ้านของที่นี่ช่วยอยู่แล้ว
“มุกไปตามพวกพี่เขาไป อาหารเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่มาร์คแม่ไปเรียกเอง” แม่หันมาบอกฉันในตอนที่กำลังยกอาหารจานสุดท้ายไปวางที่โต๊ะ
“ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปที่บ้านเล็กตามที่แม่สั่ง ส่วนแม่ก็ขึ้นไปเรียกพี่มาร์คชั้นบนตามที่บอกเพราะพี่มาร์คนอนอยู่ที่บ้านใหญ่
ฉันเดินเข้ามาในบ้านเล็กที่มีแค่ห้องนั่งเล่นกับห้องนอนที่มีห้องน้ำในตัวสองห้อง ฉันเลือกเคาะห้องที่อยู่ซ้ายมือก่อน ไม่รู้ว่าใครพักอยู่ห้องนี้เหมือนกัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“มีอะ...”
พะ พี่ธาม
ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็เขา ฉันจะไม่ใขนาดนี้เลยถ้าพี่ธามไม่ได้เปลือย้าส่วนด้านล่างมีแค่ผ้าขนหนูพันไว้เท่านั้น ผู้ชายอายุสิบแปดจำเป็ต้องหุ่นดีขนาดนี้ไหม
“โทษที ฉันนึกว่าไอ้มาร์คน่ะ” พี่ธามบอก เขาเองก็คงใไม่ต่างจากฉัน
“เอ่อ คือแม่ให้มาตามไปทานข้าวค่ะ” ฉันบอกและพยายามละสายตาจากกล้ามหน้าท้องไปมองหน้าเขาแทน แต่พอมองหน้าหล่อๆ ของเขาเท่านั้นแหละ เข่าฉันแทบทรุด ใบหน้าที่ยังมีหยดน้ำเกาะเพราะเพิ่งผ่านการอาบน้ำมา ผมที่เปียกหมาดๆ พันกันยุ่งเหยิงไปหมด แต่ไม่ได้ทำให้พี่ธามหล่อน้อยลงเลย แค่เห็นหน้าเขาก็ทำให้หัวใจฉันเต้นผิดปกติอีกแล้ว
“อืม” พี่ธามตอบแค่นั้นก่อนจะปิดประตู
เ็าชะมัด...
ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะหันไปเคาะประตูอีกฝั่งที่เป็ห้องของพี่คิมหันต์กับพี่ไต้ฝุ่นพราะพี่ธามอยู่คนเดียว ที่รู้ก็เพราะแอบมองเข้าไปในห้องเขาน่ะสิ
“มีอะไรครับ” พี่คิมหันต์เป็คนมาเปิดประตู เขายิ้มให้ทันทีที่เห็นว่าเป็ฉัน
“แม่ให้มาตามไปทานข้าวค่ะ” ฉันบอกพร้อมกับยิ้มตอบ พี่คิมยิ้มน่ารักจริงๆ นะ
“อ่อ เดี๋ยวพี่ตามไปนะ” ฉันพยักหน้าก่อนจะเดินกลับมาที่บ้านใหญ่พร้อมกับเอามือทาบที่หน้าอกของตัวเอง
หัวใจฉันยังเต้นเร็วอยู่เลย แค่นึกถึงหน้าพี่ธามก็ทำให้ฉันยิ้มออกมาแล้ว อาการที่ฉันเป็นี่เรียกว่าอะไรกันนะ ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
เมื่อมาครบกันทุกคนแล้วเราก็เริ่มทานข้าวกันโดยมีพ่อฉันที่เพิ่งกลับมาจากไร่เพิ่มอีกหนึ่งคน ที่บ้านฉันทำไร่องุ่นน่ะ เป็ไร่ที่ไม่ได้ใหญ่อะไรมากแต่ก็เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชมได้ส่วนรายได้หลักจะมาจากการส่งองุ่นให้กับบริษัทผลิตไวน์ที่มีชื่อเสียงในเชียงใหม่
บรรยากาศในโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย ซึ่งส่วนมากจะคุยกันเื่ที่พวกเขากำลังจะเข้ามหาลัย เห็นบอกว่าเลือกมหาลัยเดียวกันหมดเลย ตอนนี้ก็รอแค่ผลสอบออกมาเท่านั้น ซึ่งฉันคิดว่าพวกเขาทำได้อยู่แล้ว
เมื่อทานข้าวเสร็จฉันก็รีบขึ้นมาบนห้องเพื่อมาให้อาหารทาชิ แมวที่ฉันเลี้ยงไว้เพราะตอนที่ออกไปมันยังนอนอยู่ไม่รู้ป่านนี้จะตื่นหรือยังเป็แมวที่ขี้เซาที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย
“หายไปไหนเนี่ย” ฉันเดินมาดูที่ที่มันชอบนอนแต่ไม่มี หาดูรอบห้องก็ไม่เจอ ข้างล่างก็ไม่มีนี่นา หายไปไหนอีกแล้วนะ
ฉันลงไปหาข้างล่างอีกรอบทั้งที่เพิ่งขึ้น อาหารก็ยังไม่ได้กิน เดี๋ยวจะให้อดให้เข็ดเลย ซนนัก ถ้าไปเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้พี่มาร์คมีหวังได้โดนจับไปปล่อยวัดแน่รายนั้นยิ่งไม่ชอบแมวอยู่ด้วย ที่เป็แบบนี้ก็เพราะพี่มาร์คแพ้ขนแมวไงล่ะ แพ้แบบรุนแรงด้วย ฉันที่ชอบแมวมากๆ ก็เพิ่งจะได้มีโอกาสเลี้ยงตอนที่พี่มันไปเรียนนั่นแหละ
“ไง ชื่ออะไรเหรอเรา”
ฉันเดินมาหาที่สวนหลังบ้านก็เจอกับทาชิที่อยู่ในอ้อมแขนของพี่ธาม ใช่ พี่ธามอุ้มทาชิ ที่เขาไม่เห็นฉันเพราะว่ากำลังนั่งก้มหน้าเล่นกับทาชิอยู่ไง ผู้ชายกับแมวมันเป็ภาพที่ดูดีมากเลยนะ อิจฉาทาชิจัง เดี๋ยวนะ นี่ฉันคิดอะไรออกไปเนี่ย อิจฉาแมวเนี่ยนะ
“เมี๊ยว~” เมื่อทาชิเห็นฉันมันเลยร้องออกมา พี่ธามก็มองมาที่ฉันเหมือนกันฉันเลยยิ้มให้เขาก่อนจะเดินไปนั่งอยู่ตรงหน้าเขา
“มันชื่อทาชิค่ะ” ฉันบอกเพราะเมื่อกี๊ได้ยินว่าพี่ธามถามชื่อมัน
“อ่อ แมวเธอเหรอ”
“ใช่ค่ะ พี่ธามก็ชอบแมวเหมือนกันเหรอคะ” ฉันถาม แปลกนะที่ฉันไม่ได้รู้สึกเกร็งเมื่อได้มานั่งคุยกับเขาแบบนี้ ทั้งที่ปกติแค่เห็นหน้าฉันก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว
“เปล่า” คำตอบของพี่ธามทำเอาฉันหน้าเจื่อนลงไปเลย คิดว่าพี่ธามจะชอบแมวเหมือนกันซะอีก
เหมือนทาชิจะรับรู้ในสิ่งที่เขาพูดมันถึงได้ดิ้นออกจากอ้อมแขนของพี่ธามแล้ววิ่งมานั่งบนตักฉันแทน ทำทาชิเสียใจแล้วเนี่ย
“อ่อ ค่ะ”
“ไม่ได้ชอบ แต่ก็ไม่ได้เกลียด เนอะ” คำสุดท้ายพี่ธามพูดกับทาชิแล้วเอามือมาลูบหัวมันอย่างอ่อนโยนก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูเมื่อทาชิเองก็เอาหัวถูกับมือของเขา
พี่ธามยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ใช่แค่ยกยิ้มอย่างที่ฉันเคยเห็น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฉันสั่นไหวอย่างรุนแรง ฉันต้องยอมรับใช่ไหมว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักคนตรงหน้า ความจริงฉันควรจะรู้ั้แ่เจอกันที่สนามบิน
ฉันหลงรักพี่ธามั้แ่แรกพบ
“มุก!”
“หะ ห๊ะ มีอะไรทำไมต้องเรียกเสียงดังด้วย” ฉันถามป่านที่ะโเรียกฉันเสียงดังในขณะที่เรานั่งอยู่ในสนามบินรอให้พี่ชายฉันมารับ
“ก็เรียกตั้งหลายรอบแล้วไม่ได้ยิน มัวคิดอะไรอยู่ล่ะ” คำถามของป่านทำให้ฉันยิ้มออกมา
“คิดถึงพี่ธามอยู่อ่ะดิ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนี้” กายพูดขึ้นพร้อมกับเบะปากอย่างหมั่นไส้
ป่านกับกายเป็เพื่อนของฉัน พวกเราสอบติดมหาลัยเดียวกันและตอนนี้ก็นั่งรอพี่มาร์คมารับอยู่ ใช่ เราสอบติดมหาลัยเดียวกับพี่มาร์คซึ่งก็คือที่เดียวกับพี่ธามนั่นแหละ ฉันขึ้นปีหนึ่งส่วนพี่ธามก็อยู่ปีสามแล้ว อยากเห็นเขาใส่ชุดนักศึกษาจัง
“เดี๋ยวก็ได้เจอแล้วไหม รักแรกของเธอน่ะ” ป่านบอก
สองคนนี้ไม่เคยเห็นพี่ธามตัวจริงหรอก เห็นแต่ในรูปที่ฉันเอาให้ดู รู้แค่ว่าฉันชอบเขาแค่ไหนเพราะฉันเล่าเื่ของพี่ธามให้สองคนนี้ฟังตลอด เราสามคนเป็เพื่อนกันมาั้แ่มอต้นแล้วเพราะฉะนั้นเวลามีอะไรก็จะบอกกันตลอด
“รักสุดท้ายด้วยย่ะ” ฉันบอกพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ
หลังจากพี่ธามกลับกรุงเทพฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีก วันนั้นฉันแอบไปร้องไห้อยู่บนห้องด้วยล่ะ นี่ก็ผ่านมาสามปีแล้ว สามปีที่ฉันหลงรักพี่ธาม สามปีที่ฉันไม่ได้มองใครอีกเลย ฉันขยันและตั้งใจเรียนเพื่อที่จะสอบเข้ามหาลัยเดียวกับเขา และฉันก็ทำได้ ฉันกำลังจะได้เจอพี่ธามอีกครั้ง
แล้วเจอกันนะคะ
รักแรกของฉัน
-TBC-
4K
![[จบ] ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712919091_24814754.webp)