[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

"..."แพรววากับครามรู้สึกตกใจกับคำพูดของมาร์ทตินที่คาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าพูดออกมาโดยที่ไม่มีหลักฐาน

"ท่านอาคือคนที่พ่อไว้ใจและหยุดสงคราม"เรื่องนี้ท่านรู้ดีและถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์

"ดูเหมือนนายจะเข้าใจบางอย่างผิดไปนะ"

"เข้าใจผิด?"

"แดเนียลเป็นเพียงแพทย์ธรรมดาเขาไม่ใช่มาเฟียแต่แรกแล้ว"

"ว่าไงนะ!"

"การที่เขาไม่ยอมให้ตรวจสอบเพราะเหตุผลบางอย่างและคนที่ได้รับสืบทอดคือพอร์ทต่างหาก"

"คาดไม่ถึงเลยนะว่าจะรอดมาได้"พอร์ทที่บิดเสื้อของตัวเองอยู่พูดขึ้นก่อนหันไปจ้องมองแดเนียลที่ถูกยิงขนาดที่สีหน้ายังคงดูไม่ค่อยดีนัก

"อ่าคาดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนซุ่มยิง ฝีมือมาร์ทตินสินะ"

"อ่า ตอนแรกฉันก็ตกใจ แต่คาดไม่ถึงว่าเจ้านั่นจะใช้วิธีนี้"

"ก็ฉันไม่ใช่แกตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่มาร์ทตินถึงได้ไม่ลังเลที่จะยิงฉัน แต่นับว่าโชคดีแล้วจะรอดมาได้"

"สภาพดูไม่ได้เลยนี่นา"

"หึ ว่าแต่แกคงไม่ได้พึ่งimmortal หรอกใช่ไหม"

"อย่าห่วงเลยนา แต่ว่าคาดไม่ถึงว่าวันนั้นจะเจอแกที่สะพานนั้น"

"ฉันก็ตกใจที่แกถูกยิง ในตอนนั้นฉันเลยสั่งให้ลูกน้องฟินิกซ์ออกตามหา แต่ช้าไปก้าวเดียว"

"ถึงว่าพวกมาร์ทตินเจอฉันก่อนสินะ หึ"

"แกพลาดเองที่พาแพรววาไปเที่ยวกลางวงล้อมศัตรูที่เพ่งเล็งได้ง่าย"

"ช่วยไม่ได้นี่นา สัญญาไว้จะพาเที่ยวแล้วนิ อีกอย่างฉันไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อ"

"ว่าแต่สองคนนั้นที่ตอนนี้ถูกไล่ล่าอยู่คือตัวปลอมสินะ"แดเนียลพูดขึ้นขนาดที่ทานยาบางอย่างไปพร้อมดื่มน้ำเข้าไป

"อ่าใช่มันฉุกเฉินเลยไม่ได้บอกไว้ ว่าแต่แกมีเวลาพกน้ำพกยามาด้วยเหรอ?"

"เพราะพ่อนายมาช่วยได้ทันเวลาต่างหาก"

"พ่อ? หึ งานเข้าแล้วไง"

"ทำไม"

"แพรววาไม่ได้อ่อนแอแบบที่คิดหรอกนะ"

"นั่นสินะ ยิ่งท่านเสกชัยไม่เคยเฝ้าติดตามยิ่งไม่รู้ไปใหญ่ ถึงความน่ากลัวของเธอ"

"งานนี้ฉันว่าหลบออกมาสักพักคงจะดีกว่า"

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นขนาดที่ทุกคนหันไปยังต้นเสียงก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นแพรววาถือปืนขึ้นมายิงเฉี่ยวเสกชัยไปเล็กน้อย

"เธอได้รับรางวัลการยิงปืนในนักยิงปืนหญิงเลยนะ"

"ถ้าพ่อรู้ฉันถูกฆ่าตายแน่ ที่แอบสอนการยิงปืนให้แพรว"

"ฮ่าๆๆ ยังไงฉันกับแกก็คาดเดาถึงเหตุการณ์แบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ถึงสอนให้เธอ แต่คาดไม่ถึงว่าพ่อนายส่งเธอไปอยู่กับมาร์ทติน

"อ่า"

"ท...ทำไมถึง"เสกชัยที่ตกใจอยู่ถามขึ้นขนาดที่ไม่มีใครปริปากสักคน

"อยากรู้?"

"..."

"ไว้แพรวฝังกระสุนใส่หัวท่านแล้วค่อยตอบทีหลังแล้วกัน"แพรววาที่เวลานี้ขาดสติใช้มือสองข้างจับกระบอกปืนก่อนที่จะทำการเหนี่ยวไกลปืน

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นไปยังบนฟ้าขนาดที่แพรววาเบิกตากว้างก่อนดิ้นมือไปมาเมื่อถูกมือหนาจับไว้ ก่อนที่เขาจะจับมือเธอแน่นจนกระบอกปืนเธอหลุดมาอยู่บนมือเขา

"เอาคืนมานะ"

"นั่นพ่อเธอนะ"

"ไม่ใช่ พ่อแม่ฉันตายตั้งแต่อุบัติเหตุรถชนแล้ว"

"เธอสูญเสียความทรงจำส่วนหนึ่งสินะ"

"..."

"เพราะเธอคือต้นเหตุให้พ่อแม่ตาย"

"ไม่จริง!"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะมาร์ทติน"

"เพราะเธอหยิบของบางอย่างออกมา"มาร์ทตินเลือกที่จะพูดออกมาเพราะหลังจากได้ข้อมูลของแดเนียลแล้ว เขายังได้ข้อมูลทุกอย่างมาอีก

"มาร์ทฉันบอกให้หยุดไง"เสกชัยหยิบปืนขึ้นมาเล็งไปหามาร์ทตินขนาดที่ครามรีบเข้าไปแย่งปืนในจังหวะที่เสกชัยไม่ทันตั้งตัว

"ซึ่งช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่หัวหน้าไลออนและสพิเดอร์ตามหาพ่อแม่เธออยู่ เด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรล้มไปกับพื้นจนของบางอย่างตกลงกับพื้นทำให้หัวหน้าไลออนที่เดินผ่านมาเห็น ซึ่งเป็นจังหวะที่แดเนียลมาพอดิบพอดี เรื่องนี้เขารู้ดี มีเพียงเธอที่สูญเสียความทรงจำไม่รู้"

"..."

"เธอที่ได้รับมอบหมายให้นำสิ่งนี้ไปให้พ่อฉันแต่กับทำพลาดจนทำให้ตัวเธอถูกจับเป็นตัวประกัน"

"ไม่จริง"ภาพเหตุการณ์นั้นเริ่มผุดขึ้นมาในสมองของแพรววาจนเธอกุมหัวไว้แน่นด้วยความเจ็บปวด

"จากนั้นพ่อแม่เธอที่ต้องการปกป้องเธอยอมออกมาเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอ ในสงครามนั้นคนที่ปกป้องเธอจนตายมีพ่อของฉันกับพ่อของพอร์ทรวมทั้งแม่เธอด้วย ในท่ามกลางที่พวกท่านถูกฆ่ามันอยู่ในสายตาเธอทั้งหมด เรื่องนี้แดเนียลรู้ดี"

"..."แพรววาเบิกตากว้างเมื่อเธอได้ยินชื่อของพี่ชายที่ปิดบังเธอมาโดยตลอดทั้งๆ ที่ผ่านมาเธอถามถึงพ่อแม่มาโดยตลอดแท้ๆ

'พี่ค่ะเมื่อไรพ่อกับแม่จะกลับมาหาแพรว'

'แพรว ฟังพี่นะ ตอนนี้พ่อแม่ไปทำงานที่ต่างประเทศเพราะงั้นแพรวต้องเป็นเด็กดีนะ'

จนกระทั่ง...

'พี่ไม่จริงใช่ไหม'

'...'

'พ่อแม่แค่หลับไปใช่ไหม'

'แพรว...'

'ไม่จริง ทำไม ทำไม!'

'แพรวใจเย็นๆ ไว้ พ่อแม่แค่หลับไปเท่านั้น'

'แต่ทำไมถึงมีเลือดเต็มไปหมด'แดเนียลหรี่ตาลงขบกรามไว้แน่นก่อนที่จะกอดแพรววา

'แพรวพี่จะปกป้องเธอเองเพราะงั้นจนลืมเรื่องทั้งหมดไปซะ'

'ลืม แต่ภาพนั้นยังติดตาแพรวนะ จะให้ลืมงั้นเหรอ ไม่ได้หรอก ไม่! กรี๊ด!!!'

'แพรว แพรวา'แดเนียลพยายามปลุกแพรววาที่สลบไป

"ฉันไม่อยากให้แพรวต้องมาเจ็บปวดอีก"พอร์ทพูดขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น

"เพราะงั้นนายถึงปกป้องเธอจนยอมเสี่ยงถึงขนาดนี้สินะ คิดว่าเธอจะไม่โกรธหรือไง"

"เพราะงั้นฉันถึงหนีออกมานี่ไง"

"หึ แล้วให้พ่อนายรับแทนสินะ"

"ช่วยไม่ได้ก็เจ้านั้นมันเป็นสาเหตุที่ก่อเรื่องขึ้นมานิ"

"งั้นแสดงว่ายังมีต่ออีก?"

"อ่า อยากฟังไหมล่ะ"