หญิงรับใช้ยกอาหารมาที่เรือนที่พักของหลี่จือเหยา
“ท่านรีบกินจะได้บอกวิธีรักษาข้า”
“ท่านไม่ต้องรีบร้อนการจะรักษาท่านง่ายนิดเดียว”
พูดเสร็จหลิวอี้ก็ลงมือกินอาหาร หลี่จือเหยามองดูเขากินนางก็พูดขึ้นมา
“ท่านไม่เคยกินมาก่อนหรือยังไงทำไมถึงได้กินมุมมามขนาดนี้”
หลิวอี้ไม่สนใจกินต่อไป ในที่สุดเขาก็อิ้ม จือเหยาแทบจะใช้เท้าของนางกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเขาเพราะนางรอเขากินอาหารตั้งนานกว่าจะเสร็จ
นางให้หญิงรับใช้มายกอาหารออกไป
“ถึงเวลาที่ท่านจะต้องบอกวิธีรักษากับข้าแล้ว”
“แม่นาง ข้าพึ่งจะกินอาหารเสร็จก็ต้องมีชามาตบท้ายถึงจะช่วยให้กระเพราะของข้าย่อยอาหารได้เร็วยิ่งขึ้น หากข้าย่อยอาหารได้เร็วข้าจะได้บอกวิธีการกับเ้า”
จือเหยาได้แต่กัดฟันชงชาให้กับเขา ตอนนี้นางแทบจะทนไม่ไหว หูของนางเริ่มที่จะเเดง นางรินชาใส่ถ้วยให้กับเขา อี้หยางรับถ้วยชาจากมือของนางจากนั้นเขาก็ค่อยๆเป่าชาให้หายร้อน
จือเหยาดูเขาเป่าชาตั้งนานเขาก็ไม่ยอมกินเสียที
“เดียวข้าจะช่วยเป่าให้ท่าน”นางหยิบถ้วยชาจากมือของเขาและเป่าให้ชาหายร้อนจากนั้นจึงส่งคืนให้เขา
“มีคนช่วยนี่มันดีจริงๆ”
หลิวอี้ค่อยๆจิบชาที่ละนิดทีละนิด
จือเหยานางก็รู้ว่าเขา้าจะกลั่นแกล้งนางแต่นางก็ทำอะไรเขาไม่ได้เพราะว่ามีเพียงเขาที่บอกว่าสามารถรักษานางได้
ในระหว่างที่คนหนึ่งใจร้อน อีกคนใจเย็น มีชายหนุ่มเดินมาที่หน้าสะพานทางที่จะข้ามมายังเรือนของจือเหยา ชายคนนั้นอยู่ในอาการมึนเมาสุราและเขาก็ะโขึ้นมา
“หลี่จือเหยา เ้าคิดว่าเ้าวิเศษนักหรือไง ถึงกล้าที่จะไม่พบหน้าขององค์ชายอย่างข้า”เขาพูดเสร็จก็เดินขึ้นมาบนสะพานกำลังจะข้ามมาที่เรือน
หลี่จือเหยาที่ตอนแรกก็อารมณ์เสียกับอี้หยางอยู่เป็ทุนเดิม ตอนนี้ยังมาอารมณ์เสียกับองค์ชายขี้เมาอีก นางจึงทนไม่ไหว้าหาที่ระบายแต่ไม่สามารถที่จะระบายกับอี้หยางได้ นางจึงได้ระบายกับองค์ชายแทน
จือเหยายกฝ่ามือของนางขึ้นมาจากนั้นก็กระแทกออกไปยังทิศทางที่องค์ชายยืนอยู่ พลังปราณที่หลังไหลออกจากฝ่ามือของนางพุ่งกระแทกใส่องค์ชายอย่างรุนแรง องค์ชายถึงกับตัวลอยออกไปและตกลงยังพื้นดินจากนั้นก็กระอักเืออกมา
ยอดฝีมือที่คอยคุ้มครององค์ชายในที่ลับออกมาคุ้มครององค์ชายไม่ทันเพราะพลังของฝ่ามือทั้งรวดเร็วและรุนแรง เขารีบเข้าไปประคององค์ชายจากนั้นก็พาเขาออกไปจากที่แห่งนี้
หลิวอี้ที่เห็นทุกอย่างก็ถึงกับปรบมือให้นางและพูดขึ้นมา
“หลังจากที่ท่านใช้ฝ่ามือออกไปรู้สึกเจ็บที่หน้าอกหรือไม่”
เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ จือเหยาก็กระอักเืออกมา นางจับไปที่หน้าอกของนาง
“ท่านรู้ได้ยังไง”
“อาการของท่านช่างเลวร้ายยิ่งนัก เกรงว่าวิธีการของข้าอาจจะใช้กับท่านไม่ได้ผล”
จือเหยาพยายามจะยกฝ่ามือของนางขึ้นมาและกระแทกไปที่อี้หยางแต่นางก็ไม่สามารถทำได้
“ท่านอยู่นิ่งๆจะดีกว่า หากว่าท่านยังฝืนใช้พลังต่อให้เป็แม้แต่เซียนก็คงไม่อาจที่จะรักษาท่านได้”
จือเหยาสงบจิตใจของนางและทำการรวบรวมลมปราณเพื่อที่จะฟื้นฟูร่างกายของนาง นางรู้ดีว่าอาการาเ็ของนางตอนนี้ฟื้นฟูร่างกายหนึ่งวันคงจะไม่หายดี
หลิวอี้เอาฝ่ามือของเขาไปวางไว้ที่หน้าอกของนาง
“นี่ท่านจะทำอะไรคิดจะเอาเปรียบข้าในต้อนที่ข้าาเ็รึ”
หลิวอี้ไม่พูดอะไรเขาทำการดูดซับพลังปราณจากภายนอกเข้าสู่ร่างกายของนาง
จือเหยาััได้ถึงพลังปราณจากฝ่ามือของหลิวอี้ที่ถ่ายทอดให้กับนาง เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจร่างกายของนางก็กลับมาเป็ปกติ
“ข้าหายดีแล้วท่านนำมือของท่านออกไปได้แล้ว”
ตอนนี้ฝ่ามือของหลิวอี้ไม่ได้เพียงแค่วางอยู่บนหน้าอกของนางแต่ตอนนี้มือของเขากำลังขย่ำหน้าอกของนาง จนนางส่งเสียงออกมาเบาๆ
หลิวอี้ได้ยินที่นางพูดก็ดึงมือของเขากลับ
“ท่านหายดีแล้วทำไมถึงบอกข้าช้าเช่นนี้ หรือว่าท่านชอบให้ข้าทำแบบนี้”
นางถึงกับพูดไม่ออก ตอนนี้นางเขินอายเป็อย่างมากเพราะนางยังไม่เคยถูกบุรุษเเตะเนื้อต้องตัวมาก่อน นางยังเป็หญิงบริสุทธิ์
“ท่านยังไม่ยอมรับอีกหรอว่าท่านเอาเปรียบข้า”
“ข้าไม่ได้เอาเปรียบท่าน ข้าเพียงช่วยเหลือท่าน”
“ข้าจะถือว่าท่านได้ช่วยข้า จะไม่กล่าวโทษท่าน”
ในระหว่างนั้นมียอดฝีมือสองคนลอยตัวมาหยุดอยู่ที่ตรงสะพานหน้าเรือน
“ใครที่เป็คนทำร้ายองค์ชายจนาเ็รีบเเสดงตัวออกมา”
1K
