“เฮ้ เร็ว ออกไปให้พ้น ประตูเขื่อนเปิดแล้ว”
เสียงที่ร้องเตือนนั้นมันสร้างความกลัวให้เกิดขึ้นในใจของชาวแพทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ต้องทำหน้าที่คัดท้ายแพซุงอยู่ในท่ามกลางความเชี่ยวกรากของกระแสน้ำแต่สำหรับชาร์ลส์ มันเป็เหตุการณ์ที่เกิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันราวกับเป็ส่วนหนึ่งของงานใหม่ที่เขาสมัครเข้ามาทำ เขาเป็คนประสาทแข็งมาก และสำหรับเขาแล้วเงินพิเศษที่ได้รับมานั้นไม่มีความหมายอะไรเลย เขาถือว่าการเลือกมาทำงานนี้มันก็เหมือนกับการเลือกเล่นเกมอะไรสักอย่างหนึ่งเป็การท้าทายต่อโชคชะตานับแต่วันที่เขาไม่มีอะไรในชีวิตเหลือไว้ให้ต้องสูญเสียอีกต่อไป
เขาะโข้ามไปตามท่อนซุงโดยใช้ไม้ท่อนเล็กๆ ยันตัวไว้ ทางด้านหลังเขานั้นมีเสียงอื้ออึงของสายน้ำดังขึ้น บอกให้รู้ว่ามันจะต้องมีซุงที่ตัดใหม่ล่องลอยมากับกระแสที่เชี่ยวกรากด้วย แต่ตอนที่เขาจะะโออกไปให้พ้นทางท่อนซุงเหนือน้ำจะลอยลิ่วตรงมานั้นเอง ชาร์ลส์ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งะโร้องขึ้น
“ช่วยด้วย...ช่วยลูกผมที”
ชาร์ลส์หันขวับไปและเขาก็ได้เห็นบนเส้นทางที่ท่อนซุงจะต้องพุ่งผ่านเข้ามานั้น มันมีหัวของเด็กชายคนหนึ่งซึ่งสวมหมวกแก๊ปสีแดงไว้กำลังผลุบๆ โผล่ๆ อยู่เสียงที่บอกถึงความตระหนกใของผู้ชายคนนั้นมันช่างเหมือนกับความใที่เคยเกิดขึ้นกับเขาในซาราโตก้าเมื่อได้พบว่าทั้งภรรยาและลูกหายสาบสูญไปราวกับว่าทั้งสองได้ตายจากเขาไปแล้ว
เด็กคนนั้นมีโอกาสน้อยมากที่จะรอดชีวิต มันขึ้นอยู่กับคนที่จะคัดแพซุงด้วย
ตอนนั้นชาร์ลส์ยังยืนประคองตัวอยู่บนแพด้วยไม้ค้ำ ทันใดมันก็มีแรงกระแทกเกิดขึ้นอย่างไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวทำให้ไม้ที่ยึดไว้ในมือหลุดร่วงและไหลไปตามกระแสที่เชี่ยวกรากราวฉมวกที่พุ่งออกไป ซุงท่อนหนึ่งเข้ามาติดอยู่กับแพซุงข้างหลังเขา ชาร์ลส์พยายามประคองตัวขึ้นนั่งคุกเข่าบนซุงที่เลือกลื่น
“ช่วยด้วย...ช่วยลูกผมด้วย...” เสียงร้องของผู้ชายคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
จากปลายหางตา ชาร์ลส์มองเห็นเพียงจุดแดงๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่ในระหว่างท่อนซุงไม่ห่างจากที่เขากำลังนั่งคุกเข่าอยู่เท่าไรนัก
ชาร์ลส์กระโจนลงไปตรงนั้น ในท่ามกลางสายน้ำที่เย็นเยือกเนื่องจากหิมะได้ละลายลง เขาพยายามคว้าตัวเด็กขึ้นมาจากน้ำ เมื่อจับตัวเด็กได้แล้วเขาก็กลิ้งร่างมาทางข้างหลังอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ทั้งเขาและเด็กต้องจมหายลงไปใต้น้ำเมื่อซุงท่อนแรกเริ่มแยกตัวออก
เขาหอบหายใจเข้าปอดเต็มแรง ขณะที่เด็กคนนั้นสำลักน้ำจนหน้าเขียว ขณะนี้ทั้งเขาและเด็กกำลังอยู่ในท่ามกลางความเชี่ยวกรากของกระแสน้ำที่มีท่อนซุงพุ่มผ่านเข้ามา ราวกับมันพร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้าอยู่
ชาร์ลส์ไม่เคยผละจากแพซุงมาตามสายน้ำไกลเช่นนี้มาก่อน แม่น้ำตอนนั้นกว้างกว่า่อื่นๆ ปัญหาที่ตามมาก็คือเขาจะทำอย่างไรจึงจะกลับเข้าถึงฝั่งได้ทันเวลา ขณะที่ชาร์ลส์กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะทำอย่างไรจึงจะคัดซุงต้นที่เกาะอยู่ให้ห่างจากท่อนซุงที่กำลังพุ่งเข้ามาไม่ขาดสายได้นั้น เสียงน้ำตกที่ดังกึกก้องอยู่ในระยะไกลก็มีส่วนช่วยในการตัดสินใจของเขา
“ปืนขึ้นมาเกาะหลังฉันไว้นะไอ้หนู” เขาออกคำสั่ง “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าปล่อยมือจากคอเป็อันขาด”
เด็กชายที่กำลังตื่นใปฏิบัติตามคำสั่งทันที แขนเล็กๆ ที่รวบรัดลงตรง่ลำคอแทบจะทำให้เขาหายใจไม่ออก
ความคิดที่ว่าจะยืนขึ้นบนซุงต้นนั้นออกจะไม่สำเร็จเขาต้องทรุดเข่าลงอีกครั้งเมื่อซุงเคลื่อนตัว และแล้วเขาก็ใช้ความพยายามเป็ครั้งที่สอง รีบผลุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วประคองตัวไว้มั่นก่อนจะออกะโข้ามซุงแต่ละต้นไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคง
แต่ระยะทางที่ผ่านมาหลายร้อยหลา ทำให้สภาพของริมฝั่งเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่ชายหาดที่ขนานไปกับลำน้ำอีกต่อไปแต่เป็อ่าวเล็กซอกน้อยเนื่องจากถูกกระแสน้ำกัดกร่อนเพื่อจะผ่านเข้าไปในป่าทึบ แสงสีรุ้งที่ปรากฏให้เห็นบอกให้รู้ว่าใกล้จะถึงบริเวณน้ำตกแล้ว ซุงบางต้นลอยเข้ามากระแทกกับซุงต้นที่เขายืนอยู่อย่างแรงแต่ก็ไม่ทำให้เด็กหลุดจากหลังลงได้
กระแสน้ำพัดพาทั้งเขาและเด็กตรงเข้าไปยังแอ่งน้ำตก ชาร์ลส์เอื้อมมือไปคว้า แม้แต่พุ่มไม้เล็กๆ เพื่อให้ลดความเร็วลงขณะที่ทั้งเขาและเด็กคนนั้นกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับความวิบัติอย่างแท้จริง ก่อนหน้านั้นเขาเฝ้าบอกตัวเองอยู่แต่ว่า ชีวิตของเขาไม่มีอะไรเหลืออีกแล้วนอกจากความทุกข์ทรมานที่โชคชะตาได้หยิบยื่นให้
แต่ทว่าในท่ามกลางกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากนี้มันคล้ายกับมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ความคั่งแค้นในโชคชะตาราวจะถูกชำระล้างให้เหือดหายไปสิ้น เขารู้ได้ด้วยสามัญสำนึกว่าเขายังไม่อยากตาย ยัง้ามีชีวิตอยู่ดูโลกต่อไป
เมื่อตระหนักในความเป็จริงดังกล่าว จิตใจของเขาก็สงบเยือกเย็นลงและพละกำลังก็ดูราวจะกลับคืนมาสู่อีกครั้ง เขาไม่คิดที่จะไขว่คว้าหาแม้แต่เศษไม้เพื่อพยุงตัวไว้แต่ปล่อยให้ไหลไปตามน้ำ จนกระทั่งมองเห็นโอกาสที่ตนและเด็กชายที่ช่วยชีวิตไว้จะมีทางรอดได้ เขามองเห็นต้นไม้ใหญ่ที่โค่นลงมาจากหน้าผา และลอยเรืออยู่กับน้ำก่อนจะเข้าถึงแอ่งใหญ่หน้าน้ำตกเข้า
“เราจะหลุดเข้าไปในน้ำตกแล้ว” เด็กชายะโออกมาด้วยความตื่นใ
“ไม่หรอก เกาะไว้ให้แน่นนะไอ้หนู” ชาร์ลส์ปลอบ
ทันใดเขาก็ตวัดแขนเข้าเกาะต้นไม้นั้นไว้พร้อมกับดีดตัวขึ้นจากน้ำ ซึ่งก็พอดีกับที่ท่อนซุงซึ่งเขาเกาะอยู่เมื่อครู่พุ่งผ่านเข้าไปในแอ่งน้ำตกอย่างรวดเร็ว
เสียงน้ำกึกก้องอยู่ในหูคละเคล้าอยู่กับเสียงท่อนซุงที่ชนกันเข้าเต็มเหนี่ยว ชาร์ลส์เกาะต้นไม้ต้นนั้นไว้แน่นหลังจากที่เวลาผ่านไปเป็ครู่ และเขาได้หยุดพักจนพละกำลังกลับคืนมาแล้ว เขาก็ค่อยๆ ไต่ไปตามลำต้นทีละนิดๆ โดยมีเด็กชายเกาะติดอยู่บนหลังแน่น
จนในที่สุดเขาก็ขึ้นมาถึงริมตลิ่งที่รกร้างปราศจากสิ่งมีชีวิต เมื่อเด็กชายลงจากหลังแล้วเขาก็ทอดตัวลงบนพื้นหญ้าหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
“เราพักกันที่นี่สักครู่ก่อน” เขาบอก
“ผมหนาวเหลือเกิน” เด็กชายเนื้อตัวสั่งเทาริมฝีปากเขียวจัด
“ฉันรู้...ฉันก็หนาวเหมือนกัน” ชาร์ลส์รั้งตัวเด็กชายเข้ามากอดไว้
จนเมื่อเนื้อตัวหายสั่นเทาด้วยเริ่มอุ่นขึ้นแล้วชาร์ลส์จึงได้ลุกขึ้นยืนบอกกับเด็กคนนั้นว่า
“เราไปกันได้แล้ว”
แต่ชาร์ลส์ไม่ได้ย้อนกลับไปยังเขื่อนนั้นอีก เนื่องอยู่บนฝั่งเดียวกับที่ตั้งแคมป์ เขารู้ว่าสิ่งที่จะต้องทำในตอนนี้คือให้เด็กได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วมากกว่าจะมาเสียเวลาอันมีค่ารอพ่อของเด็กที่กำลังตามมาอยู่
เมื่อชาร์ลส์อุ้มเด็กกลับเข้าไปในแคมป์ คนทำอาหารที่ยืนอยู่ข้างเอาไฟถึงกับยกมือขึ้นทำเครื่องหมายกางเขนตรงหน้าอก
“มอง ดุย” เขาร้องออกมา “ผมนึกว่ากำลังเห็นผีเสียอีก”
“ไม่ใช่ผีสางอะไรหรอกน่าโทนี่ แต่เป็หนูสองตัวที่ตกน้ำจนเปียกโชก และตอนนี้กำลังอยากได้อะไรร้อนๆ มาดื่มกันหน่อย”
เมื่อคนครัวหาผ้ามาให้ห่มและชาร์ลส์กับเด็กน้อยต่างนั่งจิบเครื่องดื่มร้อนๆ อยู่หน้าเตาไฟนั้น ผู้ชายอีกสามคนก็เดินเข้ามา เด็กชายถลุนลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปหาผู้ชายคนหนึ่ง
“ปาป้า...”
“เอ็ดเวิร์ด แกรอดตายแล้วจริงๆ มีคนเขาไปบอกแต่พ่อไม่อยากเชื่อเลย”
“เราขี่ซุงมากันฮะพ่อ เกือบจะเข้าไปในแอ่งตรงน้ำตกนั่นไปแล้วสิ แต่ผู้ชายคนนี้เขาช่วยชีวิตผมไว้”
พ่อของเด็กชายเดินช้าๆ เข้ามาหาชาร์ลส์ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มตื้นด้วยความขอบคุณ เขาเอ่ยขึ้นว่า
“เมอซิเออร์ ถ้าคุณสามารถขอพรได้สักอย่างหนึ่งคุณจะขออะไร”
ชาร์ลส์ถึงกับยิ้มออกมาด้วยความขบขัน เพราะรู้ว่าจะไม่มีผู้ใดสามารถให้พรในสิ่งที่เขาปรารถนาได้ แต่ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นภาพป่าเขาลำเนาไพรที่เต็มไปด้วยโรคภัยไข้เจ็บ มีเสียงร้องของผู้คนที่เปี่ยมด้วยความทุกข์ทรมานจากโรคร้ายนานาชนิด เขาจึงตอบออกไปว่า
“ผมอยากเป็หมอสิครับ”
ชาร์ลส์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบตัวเองอยู่ภายในเรือยอร์ทช์ลำนั้น เหลือบตามองไปทางกระเป๋าเครื่องมืออันล้ำค่าซึ่งอยู่ใกล้มือเอื้อม
ในวันที่เขาช่วยชีวิตเด็กชายคนนั้นไว้ ความปรารถนาประการที่สองของเขาดูจะไม่มีทางเป็ไปได้เช่นเดียวกับประการแรก แต่ในตอนนั้นเองที่เขาได้รับรู้ว่า แท้ที่จริงเด็กชายคนนั้นเป็ทายาทของเบอร์เนท ซึ่งเป็เ้าของสัมปทานป่าไม้ที่ใหญ่ที่สุดในแคนาดา
และอัลฟองซ์ เบอร์เนท นั่นเองที่เป็ผู้ส่งเสียให้เขาได้เข้าเป็นักศึกษาแพทย์ และยังเป็ผู้จัดเตรียมคณะศัลยแพทย์ที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการผ่าตัดให้กับประธานาธิบดีคลีฟแลนด์เป็ผลให้ชาร์ลส์ได้เป็นายแพทย์คนหนึ่ง ซึ่งเดินทางมาพร้อมกับคณะศัลยแพทย์เพื่อทำการผ่าตัดครั้งนี้
2K
