Love Status : รัก..แบบไหน?

“กูว่า.. กูจะไม่เคลียร์เรื่องเชี่ยอะไรกับไอ้พี่ควอตซ์มันแล้วว่ะ” ผมตัดสินใจบอกไอ้ก็อตมันออกไปแบบนั้น หลังจากที่เอาแต่คิดเรื่องที่เจอกับไอ้พี่ควอตซ์มันมาตลอดทั้งคืน..“เอ้าาา..ทำไมวะ?” ไอ้ก็อตถามกลับมาแทบจะในทันทีด้วยสีหน้าปนแปลกใจมันก็คงจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วล่ะครับ.. ก็ในเมื่อไอ้ก็อตมันเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องราวทั้งหมดของผมมาตลอดนี่นา..อีกอย่าง.. เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ผมค้างคาในใจมานานถึง 3 ปี .. ตั้ง 3 ปีเลยนะครับ มันก็นานพอดูเหมือนกัน แต่จู่ๆผมก็ดันมาบอกมันว่าจะปล่อยวางเรื่องนี้ไปซะอย่างนั้น .. คงเป็นธรรมดาที่ไอ้ก็อตมันจะอดแปลกใจไม่ได้แหละครับแต่จะทำยังได้ล่ะ..ก็ในเมื่อผมคิดแล้วว่า..นี่น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ~...“กูว่า..มันนานเกินไปแล้วว่ะ มันคงไม่มีประโยชน์อะไรแล้วรึเปล่าว่ะ?” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มพูดต่ออีกครั้ง “บางที.. ถึงกูได้เคลียร์เรื่องนี้ไป กูอาจจะหายข้องใจไปบ้างก็จริงนะเว้ย แต่กูว่ามันอาจมีเรื่องใหม่ให้รู้สึกแย่ลงไปอีกรึเปล่าวะ?” ผมพยายามอธิบายต่อ ทำได้แค่เพียงมองออกไปนอกหน้าต่างทั้งอย่างนี้เท่านั้น..“เดี๋ยวนะ..กูไม่เข้าใจ นี่มึงไปโดนอะไรมาเนี่ยะ? มึงหันมาคุยกับกูก่อนนน..” ไอ้ก็อตเริ่มทำหน้าหงุดหงิดขมวดคิ้วใหญ่ มันลุกขึ้นมาจับหัวผมให้หันกลับมามองหน้ามันตรงๆอีกครั้ง....“เล่ามา!” มันพูดยืนยันหนักแน่น“คือ..” แล้วกูจะเริ่มเล่ายังไงดีล่ะวะ?“คือ..?”“เมื่อวาน.. กูไปดูหนังกับพี่อาร์ตมาว่ะ” ผมเล่าไปพลางนึกย้อนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานไปด้วย“อืม.. แล้วไงวะ?” ไอ้ก็อตถามต่อ“แล้ว.. กูก็เจอกับไอ้พี่ควอตซ์มัน.. ตอนนั้นกูหิวข้าว พี่อาร์ตกับกูเลยจะไปหาของกินกัน แต่.. พี่อาร์ตก็ชวนมันกับพี่แพร์รี่ไปกินข้าวกับพวกกูด้วยว่ะ”“แล้ว.. นี่พี่เค้าไปกับพวกมึงปะ?”“เปล่าอ่ะ.. มันบอกว่ามันอยากไปกินข้าวกับพี่แพร์รี่..แค่สองคน” ไม่รู้ทำไม..พอนึกย้อนไปถึงคำไม่กี่คำนี้ อยู่ๆผมก็รู้สึกหวิวๆขึ้นมาอีกแล้วแฮะ..แปลกจัง..?..หรือนี่..อาจจะเป็นเพราะไอ้พี่ควอตซ์มันไม่เคยแสดงออกต่อหน้าผมมาก่อนว่ามันชอบพี่แพร์รี่ .. หรืออาจเพราะผมยังยึดติดกับเสียงของมันที่เคยบอกกับผมว่ามันไม่ได้ชอบพี่แพร์รี่กันแน่ .. อะไรกันวะที่มันทำให้ผมเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้..หรือบางทีอาจเป็นทั้งสองสาเหตุนี้ล่ะมั้ง? .. เพราะแค่เจอไอ้พี่ควอตซ์มันพูดแสดงออกอะไรมาแค่ไม่กี่คำ มันเหมือนยิ่งตอกย้ำให้ผมรู้สึกราวกับได้ยินคำยืนยันความสัมพันธ์ของเค้าทั้งคู่ที่เปลี่ยนไปแล้ว ให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ~..“กูว่า.. ก็ปกติเปล่าวะ?” ไอ้ก็อตบอก “คนเค้าเป็นแฟนกันนี่ ก็คงอยากไปกินข้าวด้วยกันสองคนแหละ เผลอๆเค้าอาจจะกำลังเดทด้วยกันอยู่ก็ได้นะเว้ย..”“กูก็คิดอย่างงั้น.. ก็.. ถ้าตอนนี้มันชอบพี่แพร์รี่ไปแล้วจริงๆ ถึงกูจะเคลียร์เรื่องที่คาใจไป มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้วรึเปล่าวะ?”“ก็.. จริงของมึง..” ไอ้ก็อตทำท่าคิดตาม“อีกอย่าง แม่งก็ยังเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วอีก คือกู.. ไม่อยากเป็นคนรื้อว่ะ ถ้าพี่แพร์รี่เค้ารู้..ว่าครั้งนึงไอ้พี่ควอตซ์มันเคยพูดกับกูยังไง พี่เค้าก็คงจะเสียใจอ่ะ.. กูไม่อยากให้พี่เค้าเสียใจเพราะกู.. เผลอๆอาจทำให้เค้าสองคนมีปัญหากันด้วย.. กูว่าปล่อยให้มันผ่านไปแบบนี้ก็น่าจะดีแล้วรึเปล่าวะ?” แล้วสิ่งที่คิดอยู่ในหัวก็พรั่งพรูออกมาจนหมด“เฮ้อออ~” ไอ้ก็อตถอนหายใจ“พี่เค้าสองคนแม่ง..ไปถึงไหนต่อไหนละ แต่กูก็ยัง.. มัวแต่คิดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วอยู่เลยว่ะ.. เก็บมาคาใจไปเองคนเดียว อึดอัดไปเองคนเดียว ทั้งที่กูควรจะปล่อยไปตั้งนานแล้วเหมือนกัน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกอีกรอบยังไงไม่รู้เลยว่ะ..” ผมมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งพลางเขี่ยข้าวที่อยู่ในจาน....“บางที.. กูว่ามึงอาจแคร์พี่ควอตซ์เค้ามากเกินไป.. สนใจคำพูดของเค้ามากเกินไปรึเปล่าวะไอ้ดรีม” ไอ้ก็อตมองมาที่ผม“กูเนี่ยะนะ..? ไม่มั้ง?” หรือว่าใช่วะ?“เหอะ.. ไม่เลยเนอะ..” ไอ้ก็อตประชด..“ส่วนไอ้เรื่องที่มึงไปเป็นไม้กันหมาให้พี่เค้าก็เหมือนกัน.. บางทีมึงต้องแยกแยะนะเว้ย ว่านี่อาจเป็นสิ่งที่มึงทำให้กับพี่เค้าเอง.. ถึงเมื่อก่อนพี่เค้าอาจจะเคยบอกมึงว่าไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนี้ เขามีแฟนอยู่แล้วก็ยังมาจีบพี่เค้าอีก คบกันแม่งก็ไปไม่รอด หรืออะไรก็ตามที่มึงได้ยินจากพี่เค้ามา แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าในอนาคต พี่เค้าจะเปลี่ยนใจไม่ได้เลยนะเว้ย..”“.................” บทมึงจะพูดตรงๆมึงก็ยิงกูรัวเป็นปืนกลเลยเนอะ~เออออออออออ..กูยอมรับ.. ก็จริงอย่างที่มึงว่ามานั่นแหละกูเสือกทำให้มันไปเองงงงงงกูเสือกเสนอตัวเป็นไม้กันหมาเอง แอร็กกกกกกกกก.. T^T//“แต่กูว่ามึงมีสิทธิ์จะเฟลว่ะ..! เพราะถ้าพี่ควอตซ์เค้าไม่มาบอกมึงแบบนั้น มึงก็คงไม่หวังดีช่วยกันท่าให้แม่งเหมือนกัน.. แต่มึงจะเอาเรื่องนี้มาทำให้ตัวมึงนอยแดกไปเองคนเดียวตลอดไม่ได้นะเว้ย เพราะกูว่า.. คงมีแค่มึงเท่านั้นแหละ.. ที่คิดถึงมัน”“กูไม่ได้คิดถึงมัน..” ผมรีบตอบปฏิเสธ“แหมมม~ม๊.. ปากแข็ง.. ไม่คิดถึงเลยเนอะ..” ไอ้ก็อตทำหน้าพยักพเยิดอีกรอบ ก่อนจะพูดต่อ “แต่เอาเหอะ.. ถ้ามึงตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เคลียร์ต่อ กูก็เห็นด้วยกับมึงนะ กูไม่อยากให้มึงอยู่กับอดีตว่ะ.. ไม่ว่ายังไงกูก็จะอยู่ข้างมึงนะเว้ย.. อย่าสนใจแม่งเลย” ไอ้ก็อตพูดพลางกับเอื้อมมือมาแตะไหล่ผมเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ“ขอบใจว่ะ” ผมยิ้มตอบกลับไปถึงยังไงซะ.. อย่างน้อยการตัดสินใจของผมที่จะปล่อยวางเรื่องนี้ และไม่สนใจอะไรไอ้พี่ควอตซ์มันอีก ก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วจริงๆล่ะนะ.. เป็นอันว่าอนุมัติ!!!...“เอาวะ..! ไม่ว่ามึงจะจิตตกลงมาสูงแค่ไหน กูจะคอยแปลงร่างเป็นฟูกที่แข็งแกร่งอยู่รองรับมึงเอาไว้ด้วยอ้อมกอดของกูเองไอ้ดรีม ไม่ต้องห่วง ฮ่าๆๆๆ~”“สาดดด.. มันใช่มั้ยเนี่ยะ? แทนที่จะช่วยกูไฟว์” ปัดโถ่ววว์~“เหอะหน่า.. สไตล์กูก็แบบนี้แหละ มามะ โอ๋ๆๆๆ..” ถึงตรงนี้ไอ้ก็อตมันย้ายฝั่งมานั่งข้างผมแทนแล้วล่ะครับแต่………!!!ใช่ว่ามันจะนั่งอยู่เฉยๆซะที่ไหน .. ก็ตอนนี้แม่งเปลี่ยนจากท่าตบบ่าเพื่อให้กำลังใจ กลายมาเป็นล็อคคอพร้อมขยี้หัวด้วยมือใหญ่ๆไปซะแล้วน่ะเซ่~!!..แว๊กกกกก~ *0*//..ผมรีบหดคอกลับในทันที .. ไอ้เชี่ยก็อตนี่ก็รู้จุดอ่อนของผมไง ถึงผมจะบ้าจี้ที่ต้นคออยู่บ้างก็เถอะ แต่พีคสุดคืออย่ามายุ่งกับหูของกูเด็ดขะ.. ข๊าดดด..!!!!!ไอ้เชี่ยยยยยยยย~!!!!!!!!!!!!เอามือมึงออกไปเดี๋ยวเน้.. อย่ายุ่งกับหูกู้ววว์~ >//<“ออกป้ายยย..กูจั๊กจี้.. ฮ่าๆๆๆ~” ผมพยายามดิ้นหนีเอาตัวรอดจากการจั๊กจี้ต้นคอและหูของไอ้ก็อตในรอบที่ล้านของชีวิต แถมตีบวกไปอีกจนนับครั้งไม่ถ้วนกันเลยทีเดียว!!!อ่านไม่ผิดหรอกครับ.. รอบที่ล้าน บวก บวก บวกกก..เลยจริงๆ เพราะนี่นับว่าเป็นท่าไม้ตายของไอ้ก็อตเวลาที่มันนิมิตอยากจะแกล้งผมขึ้นมาตั้งแต่สมัยเด็กยันตอนนี้เลยล่ะ!แม่งงง.. แขนก็ใหญ่ มึงไม่คิดบ้างเหรอไงว่าคอกูจะหักคาแขนของมึงเข้าสักวันเนี่ยะห๊า ~ T^T//“ฮ่าๆๆๆ.. น้องดรีมอย่านอยไปเลยนะเคิ๊ฟ..” ไอ้ก็อตหัวเราะร่า พร้อมกับท่าที่มันยังคงล็อคคออยู่ทั้งอย่างนั้น แถมมืออีกข้างก็ยังจับหูผมยืดไปมาอีกด้วย ยัง.. มึงยังไม่หยุดอี๊กกก..!!“ไอ้ก็อตตต.. ไอ้เชี่ยยย.. กูจั๊กกะจี้ ฮ่าๆๆๆ~”..“นี่กูมาขัดจังหวะพวกมึงจู๋จี๋กันอยู่รึเปล่า..” ผมกับไอ้ก็อตชะงัก พร้อมกับหันไปมองทางต้นเสียงในทันที..ไอ้พี่ควอตซ์ !! *0*//ผมกับไอ้ก็อตลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคนที่พึ่งเข้ามาใหม่ แม่งงง.. ปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน ลุกพรวดแบบนี้แทบหน้ามืด ทำไมมันถึงชอบโผล่มาในจังหวะแบบนี้กันทุกทีเลยวะ คนออฟฟิตนี้แม่งผลุบๆโผล่ๆเก่งฉิบหายหรือนี่มันจะหายตัวทะลุมิติมาได้กันแน่..?พอก่อน ชักจะเลอะเทอะละไอ้ดรีม ~ = =“..และแล้ว..โต๊ะกินข้าวยามเที่ยงวันของพวกผม ก็กลายเป็นเป้านิ่งให้สายตาของบรรดาพนักงานสาวๆในออฟฟิตนับสิบจ้องมองมาแบบใหญ่เป้งเข้าไปอีก.. เพราะนอกจากจะมีไอ้ก็อตเพื่อนสุดหล่อของผมในชุดนักศึกษาขาวสะอาดขวัญใจแม่ยกพนักงานสาวแล้วนั้น ตอนนี้ยังมีตัวละครลับอย่างไอ้พี่ควอตซ์ โผล่มายืนล้วงกระเป๋า จมูกโด่ง คิ้วหนา สูงเด่น 190 เซ็นฯเป็นสง่า อยู่ที่โต๊ะผมด้วยอีกคนยังไงล่ะ.. *0*ตั้งแต่เกิดมาก็พึ่งถึงรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตกหลุมอากาศแม้ว่าจะแค่ยืนนิ่งๆอยู่บนพื้นโลกก็ตอนนี้แหละ.. มึงสองคนช่วยไปยืนห่างๆกูหน่อยได้มะ กูยอมรับ กูมันเกิดมาเตี้ยเอง.. เขย่งสุดแล้วเนี๊ยะ = =”175 เซนฯของกู มันไม่ช่วยอะไรเลยจริงๆ = =“แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น..!!..“เอ่อออ~” ผมอึกอัก .. แล้ววันแบบนี้ไอ้พี่ควอตซ์มันจะมาทักพวกผมทำไมกันวะ?แต่ก่อนที่ผมจะทันได้พูดอะไรออกไปมากกว่านี้ ไอ้ก็อตก็นำร่องออกไปก่อนซะแล้ว..“นี่พี่มีอะไรกับเพื่อนผมปะ..?” ป๊าดดด..!!ไอ้ก็อตพุ่งคำถามใส่คนตัวสูงที่กำลังยืนล้วงกระเป๋ามองมาทางพวกผมในทันที สาบานว่าคำถามนี้เล่นเอาทำเอาผมหันควับไปมองไอ้ก็อตคอแทบเคล็ด~ *0*//เดี๋ยวๆ.. ถึงกูจะบอกให้มึงช่วยกูไฟว์ แต่มึงจะมาเปิดวอร์ตอนนี้ไม่ได้นะเว้ย.. แว๊กกก.. กลับไปเป็นฟูกให้กูแบบเดิมเถอะนะ กูยอมละ โอยยย~T^T#ผมจับหลังเสื้อไอ้ก็อตไว้ด้วย..“มี.. แต่ถ้าพวกมึงมีความสุขกันอยู่ เสร็จแล้วมึงค่อยขึ้นไปหากูข้างบนก็ได้นะ” ไอ้พี่ควอตซ์ตอบไอ้ก็อต แต่ท้ายประโยคดันหันมาพูดกับผมแทนซะงั้น.. จ่ะ..ขอบคุณมาก กดดันกูเข้าไปอีกสิ = =“เมื่อกี้ก็พึ่งขำก๊ากตัวเกร็งไป ทำไมเปลี่ยนเป็นมาคุได้ไวขนาดนี้เลยวะเนี่ยะ.. ไม่คิดจะเกตเลยสักกะนิด?.. “ไอ้ก็อต เอ่อ.. กูว่า.. มึงไปก่อนเหอะ” ผมกระตุกหลังเสื้อไอ้ก็อตบอกมันไป ไอ้ก็อตหันมามองผมที มองไอ้พี่ควอตซ์มันทีแบบชั่งใจคือ..แบบว่า กูกับมึงยังต้องผ่านฝึกงานที่นี่อยู่นะคุณเพื่อน อย่าพึ่งมาไฟว์กันตอนนี้เลยโน๊ะ.. ไม่ดีโน๊ะ.. กูเกรงใจ T^T//“งั้นกูไปก็ได้.. เลิกงานกลับบ้านพร้อมกูเหมือนเดิมนะ”“อือ..” ผมพยักหน้าให้ไอ้ก็อต“หวัดดีพี่” มันหันกลับไปมองไอ้พี่ควอตซ์อีกครั้ง ก่อนจะบอกลาแล้วเดินจากไป..บรรยายกาศชวนอึดอัดหวนกลับ นี่ขนาดอยู่ในโรงอาหารยามพักกลางวันที่มีคนเยอะแยะนะเนี่ยะ.. แม่งงง.. ทะมึนมาเชียว เล่นเอานึกว่ามีแค่ผมกับไอ้พี่ควอตซ์คู่เดียวซะอีก ที่ยืนหัวโด่อยู่กลางโรงอาหารยามพักกลางวันแบบนี้.. ถึงแม้จะมีเสียงหึ่งๆดังออกมาจากบรรดาพี่ๆพนักงานอยู่บ้างเป็นระยะๆก็เถอะ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไรอยู่ดี~เอาน่ะ.. หลังจากนี้ความอึดอัดก็คงไม่เท่าไหร่แล้วล่ะมั้ง?ก็ตัดสินใจว่าจะไม่สนใจอะไรมันแล้วนี่~... “เพื่อนหรือแฟนวะ หวงมึงซะขนาดนี้” ไอ้พี่ควอตซ์เริ่มพูดหลังจากที่ไอ้ก็อตเดินจากไป ว่าแต่..“หะ..?”“เมื่อวานก็ไปกับคนโน้นที.. วันนี้ก็เปลี่ยนมาเป็นคนนี้ที.. นี่ขนาดมึงบอกว่าไม่ชอบผู้ชายนะ” เดี๋ยวนะ.. นี่มัน.. อะไรกันวะ?“อะไรของพี่เนี่ยะ..?” งงสิครับแบบนี้ = =?“สับรางเก่งดีว่ะ กูก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้ามึงจะเลือกคบทีละคน”“เลือกคบทีละคน..?”“ก็เพื่อนมึง กับ เพื่อนกูไง ควบสองแบบเนี่ยะ..กูสงสารเพื่อนกูว่ะ” มันพูดต่อพร้อมมองผมด้วยสายตานิ่งๆ..เชี่ย.. พึ่งถึงบางอ้อ.. นี่มึงคิดว่ากูกับ..???โอ๊ยยยยย~ >o<//อะไรของแม่งวะเนี่ยะห๊าาา..!!!..เรื่องนี้เนี่ยะนะที่มึงอยากจะคุย.. แต่แบบนี้กูว่าชักจะไม่ใช่ละม้างงง.. แม่ง..เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วเนี่ยะ.. มึงรู้มั้ย..กูพึ่งจะปล่อยวางเรื่องเก่าของมึงไปตะกี้นี่เองนะ.. แล้วนี่มึงก็ยังจะมาบิ้วเรื่องใหม่ให้กูขึ้นไปอีกงั้นเรอะะะ~ = =“..“ไอ้ก็อตก็เพื่อน พี่อาร์ตก็พี่ปะ มันก็ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ” ผมตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิดสุดๆ“เหอะ.. ไม่มีอะไรแน่เหรอวะ?” แล้วมึงจะทำท่าจับผิดกูเพื่อออ~ = =?“ไม่มีก็บอกไม่มีดิ.. บ้าปะเนี่ยะ? แค่นี้ใช่ปะ?” ผมพูดพร้อมหันหลังกลับมาเก็บจานข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อจะเดินออกมาจากการสนทนา..แม่ง..ทำเอาหงุดหงิดขึ้นมาเรื่อยๆเลยวุ้ยยย.. อยู่ๆไอ้สูงนี่มันไปแดกอะไรมาวะ ใส่กูเป็นชุดเลย เป็นบ้าอะไรของแม่งเนี่ยะ ~ >o<//..“เดี๋ยววว~” ไอ้พี่ควอตซ์ร้องบอกก่อนที่ผมจะเดินเบี่ยงตัวออกไป“อะไรอีกกก..” ผมหันกลับมาประจันหน้าคนตัวสูงกว่าเป็นครั้งที่สองไม่จบ..? มึงไม่จบสินะ จะเอาไงว่ามา.. นี่มึงอยากว่ากูอีกงั้นดิ.. ยังไม่พอใจใช่ปะ? เอาเล้ย~ จะว่าอะไรก็ว่ามาเลย.. กูพร้อมละ.. เอาให้จบทีเดียวเลยนะ.. กูจะได้ไปซะที!!..“นี่มึง.. ไม่พูด ‘ครับ’ กับกูแล้วเหรอ?” โอ้โห..ไอ้สูงพูดพร้อมทำท่าสงสัย แต่ดูจากท่าเอียงคอของมันที่มองมาทางผมแล้ว แบบนี้น่าจะเรียกว่าท่ากวนตีนซะมากกว่าน่ะเซ่ = =“โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย..!!!สัสเอ้ยยยยยย..!!!เห็นแบบนี้แม่งอยากโดดถีบขาคู่ให้รู้แล้วรู้รอดไปเล้ย ~ = =“ไอ้ก็อต~ มึงช่วยวกกลับมารับกูไปด้วยเซ่~ T^T//..หายใจเข้า~ หายใจออก~ ใจเย็นเข้าไว้ หายใจเข้าลึกๆไอ้ดรีม ฟู้วว์~ ฟู้ววว์~ มองฟ้ามองฝน นับหนึ่งถึงร้อย ถึงพัน ถึงล้านไปเลยเอ้าาา.. T^T//..“ขอโทษนะครับคุณควอตซ์ ผมจะไปแล้ว คุณควอตซ์มีอะไรอีกรึเปล่าครับ?” ผมพูดอย่างชัดเจน เน้นแต่ละคำช้าๆไม่ขาดตกบกพร่อง ใช่เซ่..!!! มึงกับกูแทบไม่รู้จักกันแล้วนี่..มึงมันเป็นหัวหน้าแผนก มึงมันเป็นผู้ใหญ่ มึงมัน..“แต่กูว่า.. มึงพูดกับกูแบบเดิมก็ดีแล้วนะ”“นี่กวนปะเนี่ยะ?”“มั้ง?” มันตอบด้วยใบหน้าเซ็งๆสไตล์เบื่อโลกเหมือนทุกที แถมยังยักไหล่กว้างของมันหน่อยๆก่อนจะเดินจากผมไป.. #ด้วยความอารมณ์ดี ของมันคนเดียว “……” ~ = =..อืม.....อารมณ์ดีเลยเนอะ.....แต่มึงก็ทิ้งให้กูยืนไฟลุกแบบนี้เนี่ยะนะ ~ = =“ไอ้..ไอ้..ไอ้เชี่ยยยยยยยย ~!!!ไอ้..^@#%*DQ!^R*&^)#+*%$@E& ( ด่ารัวในใจจนพิมพ์ออกมาไม่ทัน )โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย..!!!!!แล้วมึงจะมาบิ้วให้กูหัวร้อนทำไมเนี่ยะห๊าาา~!!!!!! >o<//

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง