ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เหลียงหู่คิดเช่นกันดูจากสภาพบ้านที่ยากจนข้นแค้นไม่น่ามีชาดีใดได้

        ยอมยกขึ้นจิบหนึ่งคำตามมารยาทคิดไม่ถึงว่าลองจิบแล้วจะรู้สึกหอมหวานและอร่อยมาก

        ลองมองก็พบว่าน้ำชามีสีเขียวอ่อนมีเก๋ากี้สีแดงสองเม็ดลอยอยู่หน้าตาสวยงามมาก

        “น้องสะใภ้นี่คือชากระไรหรือ?” เหลียงหู่อดถามไม่ได้

        หลินหวั่นชิวแนะนำด้วยรอยยิ้ม “ชาดอกเก๊กฮวยป่าใส่เก๋ากี้ล้วนเก็บจากภูเขาด้านหลังทั้งสิ้นดื่มชาเก๊กฮวยใส่เก้ากี้ในฤดูใบไม้ร่วงจะช่วยบำรุงเลือดลมขับความแห้งบำรุงตับและสายตา หากเหลียงต้าเกอไม่รังเกียจก็นำกลับไปหน่อยเถิดอย่างไรล้วนแล้วเป็นของจากป่า ไม่มีราคาใด” อีกฝ่ายมาจากบ่อนพนันคือเพื่อนร่วมงานของเจียงหงหย่วนในอนาคต นางย่อมต้องช่วยผูกมิตรอยู่แล้ว

        เหลียงหู่ชื่นชม “โอ้ช่างมีน้ำใจยิ่งนัก! ขอบคุณน้องสะใภ้! น้องสะใภ้ไตร่ตรองมาดีบุรุษเช่นพวกข้าไม่ได้ละเอียดรอบคอบเช่นนั้นหนึ่งปีดื่มชาทุกฤดูแต่แค่กลอกเข้าปากคลายกระหายเท่านั้นไม่เคยคิดถึงรายละเอียดพวกนี้ น้องเจียง เจ้านี่ช่างโชคดี!”

        “ฮ่าฮ่าฮ่าท่านหัวหน้าพูดได้ตรงใจข้ายิ่งนัก!” มีคนชมภรรยาตัวเองเขาต้องดีใจอยู่แล้ว

        แน่นอนว่าเจียงหงหย่วนเห็นด้วยกับคำพูดอีกฝ่ายเช่นกัน

        หลินหวั่นชิวถอยออกจากห้องเงียบๆปล่อยให้บุรุษทั้งสองอยู่กันเพียงลำพัง

        เหลียงหู่พูดว่า “น้องเจียงไม่ต้องเกรงใจข้าอายุมากกว่าเจ้าแค่ไม่กี่ปี เรียกข้าว่าเหลียงต้าเกอก็ได้ระหว่างเราไม่ต้องห่างเหินกันเช่นนั้น” บ้านเกิดเขาอยู่ที่เมืองเอกประจำมณฑลมาทำงานที่บ่อนซิงหลงตั้งแต่อายุสิบกว่า ต่อมาเพราะเขาทำงานดีเถ้าแก่จึงส่งมาเป็นหัวหน้าผู้คุมงานที่อำเภอนี้

        ครั้งนี้เบื้องบนบอกให้เขาฝึกฝนเจียงหงหย่วนปล่อยมือได้เมื่อไรจะให้เขากลับไปเป็นผู้ดูแลที่หัวเมือง

        นี่เทียบเท่าการเลื่อนตำแหน่งเงินเดือนเพิ่มขึ้นเท่าทวี

        และด้วยเหตุนี้เองเขาถึงได้เป็นมิตรกับเจียงหงหย่วนที่เข้ามาแบบปุบปับ เพราะหากเขาไม่ถูกส่งกลับหัวเมืองคงตั้งท่าป้องกันเจียงหงหย่วนไปแล้ว

        ไม่ต้องทำสิ่งใดมากแค่แอบกลั่นแกล้งให้ลำบากเป็นพอ

        ไม่สนว่าเข้ามาทำงานในบ่อนด้วยเส้นสายใดหน้าที่หลักของบ่อนคือที่ทำเงินหากเจียงหงหย่วนทำผิดบ่อยครั้งและส่งผลต่อการหาเงินเข้าบ่อนเช่นนั้นต่อให้คนหนุนหลังเขาจะมีความสามารถหรือใหญ่โตเพียงใดย่อมช่วยไม่ได้

        นี่คือสิ่งที่เรียกว่าพญายมสบาย ผีน้อยลำบาก

        “เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะขอรับเหลียงต้าเกอ” เจียงหงหย่วนคล้อยตามอีกฝ่ายเป็นหัวหน้าผู้คุมงาน เขาอุตส่าห์ให้เกียรติเจ้า จะมามัวเล่นตัวไม่ได้

        “ไม่ทราบว่าน้องเจียงจะไปบ่อนได้เมื่อไร?” เหลียงหู่ถาม

        “เดือนนี้เหลืออีกไม่กี่วันเช่นนั้นเริ่มวันที่หนึ่งเดือนหน้าเถิดขอรับ จะได้คิดเงินเดือนง่ายด้วย”เจียงหงหย่วนตอบเขาคิดเรื่องนี้เรียบร้อยตั้งแต่ตอนกลับมาแล้ว

        “ได้ข้าจะรอเจ้าที่บ่อนในวันที่หนึ่ง บ่อนเราไม่เปิดช่วงเช้า เจ้ามาหาข้าตอนสายย่อมได้นี่คือป้ายแขวนเอวประจำบ่อน ข้าจะให้เจ้าไว้ก่อน อีกเรื่องที่ข้าจะถามคืองานที่บ่อนมีวันหยุดแค่เดือนละสามวันเริ่มงานแล้วเจ้าจะอยู่พักในอำเภอหรือพักที่บ้าน? หากพักในอำเภอ ด้านหลังบ่อนมีบ้านพักว่างอยู่เป็นกิจการของเถ้าแก่พวกเรา ถ้าเจ้าสนใจ ข้าจะให้คนเก็บไว้ให้ก่อน วางใจได้ค่าเช่าสำหรับคนในบ่อนไม่สูงนัก”

        เจียงหงหย่วนคิดแล้วตอบว่า “เช่นนั้นคงต้องขอบคุณเหลียงต้าเกอมากแล้วรบกวนให้ท่านช่วยเก็บให้ก่อน ไว้ข้าจะหาเวลาไปดูแล้วค่อยตัดสินใจ”

        เจียงหงหย่วนเกิดความสนใจแม้ตอนนี้เขาจะยังไม่อยากย้ายออกจากหมู่บ้านแต่การมีที่อยู่ในอำเภอเป็นสิ่งจำเป็นเช่นกัน

        “ได้ ตกลงตามนี้ข้ายังมีงานอื่น คงต้องขอตัวก่อน”

        “ขอรับครั้งหน้าค่อยเชิญเหลียงต้าเกอดื่มเหล้า!” เจียงหงหย่วนพูดจบก็เรียกหลินหวั่นชิว “ภรรยาจ๋าไปเอาเนื้อเสือมาให้เหลียงต้าเกอหนึ่งก้อน!”

        “ได้เลย!” หลินหวั่นชิวรีบไปหั่นเนื้อเสือหนักห้าชั่งจากห้องครัวใช้กระดาษห่อให้เรียบร้อยและมอบให้เจียงหงหย่วนพร้อมกับชาดอกเก๊กฮวยป่าหนึ่งห่อ

        เจียงหงหย่วนยัดใส่มือเหลียงหู่

        เหลียงหู่ปฏิเสธ “ข้ามามือเปล่าจะกล้าเอาของติดมือกลับไปได้อย่างไร”

        เจียงหงหย่วนพูดว่า “เหลียงต้าเกอไม่ต้องเกรงใจข้าหากท่านเกรงใจ วันหน้าข้ามีปัญหาขึ้นมาจะกล้าบอกท่านหรือ?”

        เหลียงหู่รับเนื้อเสือพร้อมหัวเราะคำโต “ฮ่าฮ่าฮ่า ได้เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจเจ้าแล้ว!”

        หลินหวั่นชิวพูดเสริมหนึ่งประโยค “เหลียงต้าเกอเนื้อเสือค่อนข้างคาว ตอนพี่สะใภ้ทำต้องใส่หัวหอม ขิงกระเทียมให้มากจากนั้นใส่เปลือกส้มกับเหล้าขาวดับคาว”

        “ได้ข้าจะจำกลับไปบอกภรรยาที่บ้าน จะให้ของดีนี่เสียของไม่ได้” ล้อกันเล่นหรือไรผู้ใดจะไปมีปัญญาล่าเสือจากภูเขาได้บ่อยๆ?

        ของนี่มีแต่ต้องพบเจอเองไม่อาจเรียกร้อง

        ส่งเหลียงหู่ออกไปแล้วเจียงหงหย่วนลากหลินหวั่นชิวไปด้านข้าง “วันหลังห้ามเรียกผู้อื่นว่าต้าเกอ”

        หลินหวั่นชิวงุนงง “เช่นนั้นให้เรียกว่าอย่างไร? คุณลุง? แบบนั้นไม่ผิดลำดับอาวุโสหรือ? อีกอย่างข้าก็เรียกตามท่านไม่ใช่หรือไร?”

        เจียงหงหย่วนส่ายมือด้วยความหงุดหงิด “ช่างเถิดๆตามใจเจ้าแล้วกัน!” เขาแค่ทนฟังภรรยาตัวน้อยเรียกคนอื่นเสียงอ่อนเสียงหวานว่าต้าเกอไม่ได้

        แต่ที่ภรรยาตัวน้อยพูดก็ถูกนางเรียกตามเขา

        “หย่วนเกอท่านเป็นกระไรไป?” หลินหวั่นชิวเห็นสีหน้าเขาแปลกๆไม่รู้เป็นกระไรขึ้นมาอีกจึงอดถามไม่ได้

        คำว่าหย่วนเกอลอยเข้าหูเหมือนขนนกคันยุบยิบไปถึงในใจ

        เจียงหงหย่วนอารมณ์ดีทันทีเหลียงต้าเกอ หวางต้าเกอ หลิวต้าเกอ…คำเรียกพวกนี้สนิทสนมไม่เท่าคำว่าหย่วนเกอ

        ใจที่คับแคบของชายผู้ป่าเถื่อนได้รับการเติมเต็มทันที

        “ไม่มีกระไร ไปวันนี้พวกเราเข้าอำเภอกัน ข้าจะไปยืมเกวียนวัวจากฟู่กุ้ย” เจียงหงหย่วนพูดจบก็เดินออกไปหลินหวั่นชิวคิดว่าเขาคงยืมเกวียนเพราะไม่อยากรบกวนหวางฟู่กุ้ยไม่รู้เลยว่าเจียงหงหย่วนแค่อยากอยู่กับนางตามลำพังต่างหากไม่อยากให้ตลอดทางมีก้างขวางคอ

        ทั้งคู่คุยกันไว้แล้วว่าจะเข้าอำเภอแค่ยังไม่กำหนดวันก็เท่านั้น

        วันนี้เหลียงหู่มางานของเจียงหงหย่วนกำหนดเรียบร้อยแล้ว พวกเขาย่อมมีเวลาเข้าอำเภอไม่ต้องรอที่บ้านอีก

        หลินหวั่นชิวไปเก็บของหนังสือที่คัดให้ร้านหนังสือคัดเสร็จเรียบร้อยและเก็บอยู่ในช่องเก็บของบนเสียนอวี๋แต่ในเมื่อต้องไปกับเจียงหงหย่วน นางจึงต้องนำของออกมาเพื่อไม่ให้เผยพิรุธใด

        จากนั้นหยิบหนังเสือกับน้ำมันกระดูกเสือที่เจียงหงหย่วนทำออกมาด้วยนอกจากซื้อของแล้วเป้าหมายสำคัญในการเข้าอำเภอครั้งนี้ยังคือเพื่อนำหนังเสือกับน้ำมันกระดูกเสือไปขาย

        ทำทุกอย่างเสร็จสิ้นหลินหวั่นชิวใช้รองพื้นสีเข้มที่ซื้อจากเสียนอวี๋มาทาบนหน้าและแต่งหน้าแบบง่ายๆผิวหมองคล้ำลงแล้วจะได้ไม่ดูสะดุดตา

        นี่เป็นสาเหตุที่เมื่อนางไปบอกเจียงหงหนิงกับเจียงหงป๋อสองพี่น้องจึงพากันคิดว่านางป่วย เป็นห่วงกันขึ้นมา

        “…ข้าแค่แต่งหน้าให้ตัวเองดูขี้เหร่หน่อยไม่ได้ไม่สบาย พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง หงหนิงอยู่บ้านดูแลเอ้อร์เกอเจ้าดีๆข้ากับต้าเกอเจ้าจะเข้าไปดูในอำเภอให้ ช่วยเจ้าหาโรงเรียนต้องหาโรงหมอที่น่าเชื่อถือด้วย…ไว้ถามข้อมูลเสร็จแล้วค่อยพาพวกเจ้าเข้าอำเภอครั้งหน้า”

        “อื้มวางใจเถิดขอรับพี่สะใภ้ ข้าจะดูแลเอ้อร์เกอให้ดี” เจียงหงหนิงตบหน้าอกรับประกัน

        หลินหวั่นชิวกำชับเพิ่มอีกว่า “ตอนทำกับข้าวอย่าเสียดายน้ำมันเครื่องปรุงไม่ใช่ข้าไม่อยู่แล้วทำนิดเดียว!” เรื่องเดียวที่นางเป็นห่วงเจียงหงหนิงคือขี้เหนียวเกินไปนี่แหละ