โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 86 ศักดิ์ศรีในแบบของผม

หลังจากพูดคุยกับแอนนาจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีคนรับใช้ก็เข้ามาจุดเชิงเทียนพร้อมนำถาดอาหารมาเสิร์ฟ

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อสัตว์ ผักและผลไม้หลากชนิดที่โชยมาเตะจมูกมันชวนน้ำลายสอเสียจนท้องของผมส่งเสียงร้องประท้วงออกมา

“มากินด้วยกันสิข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้กินอะไรดีๆ มาหลายวันแล้ว”

แอนนาเอ่ยชวนพลางหย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะอาหาร

นาทีนี้ไม่มีความเกรงใจหลงเหลืออยู่แล้วผมไม่คิดจะปฏิเสธให้เสียเวลา รีบก้าวเข้าไปนั่งร่วมวง และลงมือจัดการอาหารตรงหน้าทันที

“ผมมีเวลานานแค่ไหนสำหรับการไถ่ตัว?”

ผมก็เปิดประเด็นขึ้นหลังจากที่เริ่มกินอาหาร

“หนึ่งปีมั้ง”

แอนนาตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะยัดเนื้อย่างเข้าปาก

“แต่คุณเพิ่งบอกเองว่า ทหารเลเวล 50 ทำงานทั้งปียังได้แค่เหรียญทองเดียวเองนะครับ”

แอนนาพยักหน้าพลางจิบไวน์ตาม

“ใช่”

“ตอนนี้ผมเลเวลแค่ 27แล้วผมจะไปหาเงินก้อนโตขนาดนั้นมาคืนได้ยังไงครับ”

“นั่นสินะ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองผมแล้วหลุดหัวเราะเบาๆ

“เวลาเจ้าทำหน้าจริงจังนี่มันตลกชะมัด”

ยัยนี่... กวนประสาทไม่ดูเวลาเลยแฮะผมพยายามใจเย็นสุดขีดเพราะไม่อยากโดนหวดจนสลบไปอีกรอบ

“แสดงว่าผมมีเวลาสิบสองเดือนในการหาเงินมาคืนให้ครบสองร้อยเหรียญทองใช่ไหมครับ?”

ถ้าได้เวลาหนึ่งปีเต็มคงไม่มีปัญหาอะไรเพราะเควสชั้นสองนี้อาจจะจบลงก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำระหว่างนี้ผมแค่หาทางประวิงเวลาไปก่อน

ทว่าคำตอบของแอนนากลับทำให้ผมชะงัก

“เปล่า... ต้องผ่อนจ่ายเป็นรายเดือนย่ะ”

ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาขี้เล่นของเธอ...นี่เธอพูดจริงหรือกำลังปั่นหัวผมเล่นกันแน่ ยัยนี่มีอะไรที่เชื่อได้บ้างไหมเนี่ย?

แอนนาหัวเราะร่าจนต้องวางแก้วไวน์ในมือลง

“เห็นเจ้าทำหน้าเครียดแบบนี้แล้วมันสนุกจริงๆแต่เอาเถอะ เรื่องเงินสำหรับท่านมาสเตอร์น่ะไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก”

“เจ้าลองหาเงินมาจ่ายสักเดือนสองเดือนถ้ามาสเตอร์พึงพอใจ ท่านก็อาจจะยกหนี้ให้หมดเลยก็ได้ แต่ถ้าทำตัวหัวแข็ง...ท่านคงไม่ชอบใจแน่ เพราะท่านเกลียดการโดนขัดใจที่สุด”

ฟังดูแล้วก็ไม่ได้แย่เกินไปนักอย่างน้อยก็พอมีหวังขึ้นมาบ้าง

“แล้วมีงานอะไรที่ทำแล้วได้เงินดีบ้างครับ?”

“ทหารไง รายได้ค่อนข้างดีเลยละ”

ผมขมวดคิ้วทันที

“คุณเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าทหารเลเวล 50 ได้แค่ปีละเหรียญทองเอง”

“ใช่จ้ะ”

เธอยังคงยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย

“ทหารธรรมดารายได้ไม่เยอะแต่ถ้าลองไต่เต้าไปเป็นระดับองครักษ์ดูสิ รายได้งามเลยล่ะ”

“องครักษ์เหรอครับ?ผมเป็นได้ด้วยเหรอ?”

“ไม่...”

แอนนาตอบหน้านิ่ง

“อย่างน้อยๆ เจ้าต้องมีเลเวลสัก 100 ตอนนี้เจ้าทำไม่ได้หรอก”

พูดจบเธอก็หัวเราะชอบใจออกมาอีกรอบ จนผมเริ่มจะหมดปัญญาจะรับมือกับผู้หญิงคนนี้แล้ว

“แต่เอาเถอะยังมีงานอื่นอีกสองสามอย่างที่ถ้าดวงดีก็อาจจะพอหาเงินได้เร็วอยู่”

ผมพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

“เช่นอะไรบ้างครับ?”

“ขายตัวไง?”

“ห๊ะ... ขายอวัยวะเหรอครับ?”

แอนนาขำกิ๊กกัก เอามือกุมท้อง

“หมายถึงไปเป็นโสเภนีย่ะ! เจ้าหน้าตาดีแถมยังมีดวงตาสองสีแปลกประหลาดแบบนี้ มันดึงดูดพวกชอบของแปลกได้ดีเลยล่ะขุนนางระดับสูงที่มีรสนิยมแบบนี้มีเยอะแยะจะตายไป”

“...”

ผมถึงกับพูดไม่ออก... แต่พอมาลองคิดดูดีๆถ้ามันทำเงินได้เร็วขนาดนั้น บางทีผมอาจจะลองเก็บไว้เป็นทางเลือกดูจริงๆ ก็ได้แฮะ

“ถ้าเข้าตาจนจริงๆผมอาจจะเก็บไปคิดดูครับ... แต่พอจะมีงานอื่นอีกไหม?”

“แหม ไม่สนใจหน่อยเหรอ?เดี๋ยวข้าประเดิมเป็นลูกค้ารายแรกให้เลยก็ได้นะ จ่ายหนักเลย...ห้าสิบเหรียญทองแดง!”

ห้าสิบเหรียญทองแดงเนี่ยนะ...แล้วชาติไหนมันจะครบหนึ่งร้อยเหรียญทองล่ะ

“ไม่ดีกว่าครับ มีงานอื่นอีกไหม?”

ผมถามย้ำ

“ไม่สนใจจริงๆ เร้อ?”

แอนนายังคงส่งสายตาเย้าแหย่ไม่เลิก

ผมลอบถอนหายใจยาว

“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้จริงจังหรอกขืนผมตกปากรับคำไป ก็คงกลายเป็นแค่ตัวตลกให้คุณหัวเราะเล่นเปล่าๆ”

“เจ้านี่รู้ทันชะมัด”

แอนนาหัวเราะคิกคัก

“แล้วถ้าข้าหาลูกค้าให้ได้จริงๆขึ้นมาล่ะ?”

ผมไม่ตอบ ทำเพียงยักไหล่แล้วเอื้อมมือไปหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

“ถ้าคุณพูดจริงและมันทำเงินให้ผมได้จริง... ผมก็ทำครับ”

แอนนาชะงักไปเล็กน้อยสีหน้าขี้เล่นเริ่มเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ

“ผู้พลัดถิ่นอย่างพวกเจ้าไม่มีศักดิ์ศรีกันเลยหรือไง?แล้วถ้าข้าสั่งให้เจ้าก้มลงเลียรองเท้าเพื่อแลกกับเหรียญเงินซักเหรียญล่ะเจ้าจะทำไหม?”

“ถ้าคุณพูดจริงและจ่ายจริงผมก็ทำให้ได้ครับ”

แววตาขบขันของเธอเลือนหายไปแทนที่ด้วยความสนใจ หลังจากได้ยินคำตอบอันไร้ความลังเลของผม

ผมไม่ปล่อยให้เธอต้องเอ่ยปากถามต่อแต่เลือกที่จะพูดสิ่งท่ีอยู่ในใจออกไปตรงๆ

“ศักดิ์ศรีในมุมมองของผมมันต่างออกไป...ถ้าการยอมก้มหัวมันช่วยให้ผมรอดชีวิตต่อไปได้ ผมก็จะทำและหลังจากที่เรื่องราวทุกอย่างจบลงโดยที่ผมยังมีลมหายใจอยู่...”

ผมวางแก้วน้ำลงพลางสบสายตากับเธอ

“ผมจะกลับมา”

แอนนามองตรงมาที่ผมแม้บนใบหน้าจะยังคงมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่แต่แววตาขี้เล่นสนุกสนานของเธอได้เลือนหายไปจนหมดแล้ว

ผมพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ทุกอย่างที่เคยเสียไป...ผมจะทวงคืนมันกลับมาอย่างไม่ปรานี... นี่แหละคือศักดิ์ศรีในแบบของผม”

สิ่งที่ผมพูดออกไปคือความจริงแท้โดยไร้ซึ่งการเสแสร้งมันคือวิถีที่ผมยึดถือมาตลอด

ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหมีเถ้าถ่านที่เคยคุกคามผมหรือเวอร์โก้ที่เคยทรมานผม... ทันทีที่ผมมีกำลังมากพอ ผมจะกลับไปบดขยี้พวกมันคืนและจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป ผมจะไม่เปลี่ยนวิถีตัวเองอย่างแน่นอน

ห้องรับรองตกอยู่ในความเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่แอนนาจะหลุดหัวเราะออกมา

คราวนี้มันไม่ใช่เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันไร้สาระเหมือนทุกทีแต่มันคือเสียงหัวเราะอย่างถูกอกถูกใจในสิ่งท่ีเธอเพิ่งได้ยิน

“ข้าชอบความคิดแบบนี้!”

ดวงตาสีเหลืองคู่นั้นทอประกายวาบด้วยความตื่นเต้น

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท่านมาสเตอร์ถึงถูกใจเจ้านักข้าว่าคนอย่างเจ้าเหมาะกับอาชีพนักล่าที่สุดแล้วละเอาเป็นว่าข้าจะช่วยสนับสนุนเจ้าเอง แล้วข้าจะคอยจับตาดูว่าคนอย่างเจ้าจะปีนขึ้นไปได้ไกลแค่ไหน”

แอนนาพูดพลางตบโต๊ะดังปังราวกับเคาะค้อนตกลงก่อนที่เธอจะหันไปหยิบเอกสารปึกหนึ่งโยนมาตรงหน้าผมพร้อมกับดาบเหล็กสภาพผุพังอีกหนึ่งเล่ม

นั่นแหละครับคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมตัดสินใจเลือกเป็นนักล่าอิสระ 

ถ้าจะให้พูดง่ายๆอาชีพนี้ก็ไม่ต่างจากทหารรับจ้างที่คอยรับงานกำจัดมอนสเตอร์เป็นหลักรายได้จะมาจากซากวัตถุดิบที่ล่ามาได้หรือไม่ก็ค่าจ้างจากภารกิจคุ้มกันและกวาดล้างภัยจากมอนสเตอร์

รายได้ก็มีตั้งแต่หลักเหรียญทองแดง ไปจนถึงเหรียญทองตามระดับความยาก

เหตุผลที่ผมเลือกอาชีพนี้อย่างไม่ลังเลไม่ใช่แค่เรื่องเงิน...แต่เพราะมันเป็นหนทางเดียวที่เปิดโอกาสให้ผมได้ต่อสู้และอัปเลเวลไปพร้อมกันซึ่งเป็นสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในตอนนี้

หลังจากวันนั้นผมก็ถูกปล่อยตัวเป็นอิสระโดยมีเงื่อนไขว่าทุกสัปดาห์จะต้องมารายงานตัวที่คฤหาสน์และทุกเดือนต้องนำเงินมาผ่อนชำระหนี้ตามกำหนด

เอาเข้าจริงผมก็แปลกใจที่พวกเขายอมปล่อยตัวทาสค่าตัวแสนแพงอย่างผมออกมาง่ายๆ แบบนี้

แต่เมื่อนึกถึงแววตาแปลกๆของแอนนาก่อนออกมา ผมก็รู้ทันทีว่านี่คือการทดสอบ...

ขนาดโรแลนด์ที่เป็นแค่ทหารธรรมดายังใช้อีกาสร้างตราประทับข่มขู่พวกเราไม่ให้หนีได้ตัวตนระดับสัตว์ประหลาดอย่างมาสเตอร์ของแอนนาย่อมต้องมีวิธีที่น่ากลัวกว่านั้นซ่อนอยู่แน่ๆ

ในเมื่อยังมองไม่เห็นร่องรอยผมจึงเลือกที่จะทำตามเกมของพวกเขาก่อนระหว่างนี้ผมจะฝึกฝนตัวเองและพยายามตรวจหาสิ่งผิดปกติบนร่างกายไปด้วยเพราะผมไม่มีวันยอมตกเป็นทาสของใครไปตลอดชีวิตหรอก

ผมเดินลงจากเนินเขาอันเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์มุ่งหน้ากลับสูู่สโตนเฮเวน ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านผิวเนื้อทำให้รู้สึกแปลกพึลึก...

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ขึ้นมาบนชั้นสองที่ไม่มีใครคอยเดินนำ และคอยออกคำสั่งมันเป็นความรู้สึกของคนที่เพิ่งพ้นขีดอันตราย ที่มีทั้งความโล่งใจและหวาดระแวงปนเปกันไป

ระหว่างที่กำลังก้าวเท้าไปยังสถานที่รับงานของเหล่านักล่าอิสระผมก็เปิดระบบคอมมูนิตี้ขึ้นมาเพื่อตรวจดูข้อความของคนอื่นๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกันนาน

นิรนาม (ระดับนรก,กลุ่ม 4): “มีใครอยู่ไหม?”

โคตรอัจฉริยะ (ระดับนรก,ปีกขาว): “ว่าไงนิรนาม มีคนบ่นหาแกตลอดเลยว่ะ น่ารำคาญชะมัด”

เซ็ต (ระดับนรก,กลุ่ม 4): “มาช้าจังนะ กริมปี้เพิ่งจะออกไปเอง”

นิรนาม (ระดับนรก,กลุ่ม 4): “ฉันเพิ่งจะว่างน่ะ”

เซ็ต (ระดับนรก,กลุ่ม 4): “ฝั่งนั้นเรียบร้อยดีไหม?”

นิรนาม (ระดับนรก,กลุ่ม 4): “เรียบร้อยดี เห็นเคยบอกว่าเป็นนักล่าตอนนี้อยู่แถวสโตนเฮเวนหรือเปล่า?”

เซ็ต (ระดับนรก,กลุ่ม 4): “เปล่าเลย พวกเขาพาพวกเราไปเมืองอื่นน่ะแถมตอนนี้ยังโดนล่ามโซ่คุมพฤติกรรมอยู่เลย แต่ก็พอจะหาทางอัปเลเวลกันได้อยู่”

ได้ยินแบบนั้นผมก็เบาใจลงไปเปลาะหนึ่งอย่างน้อยพวกเขาก็ยังปลอดภัยดี

โคตรอัจฉริยะ (ระดับนรก,ปีกขาว): “เออ นี่นิรนาม และเซ็ต! ฉันมีเรื่องจะบอก ตอนที่พวกนายไม่อยู่มีสมาชิกใหม่เข้าร่วมคอมมูนิตี้ด้วยที่ต้องมาเตือนเพราะไอ้หมอนี่มันบ้าหลุดโลกชะมัดตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครเป็นเอามากขนาดนี้เลย”

ตอนแรกผมตั้งท่าจะเลื่อนผ่านคำพูดของเขาไปเพราะไม่ได้อยากรู้เรื่องคนอื่นอยู่แล้วทว่าประโยคต่อมาของเขากลับดึงดูดความสนใจของผมเข้าอย่างจัง

โคตรอัจฉริยะ (ระดับนรก,ปีกขาว): “หมอนั่นมาจากกลุ่มของพวกนายนั่นแหละ น่าจะรู้จักดี มันตั้งชื่อตัวเองว่าอาหารอาหาร แล้วเอาแต่สแปมคำเดียวซ้ำๆ ตลอดเวล ไม่ อาหาร! ก็ อาหาร? นี่ถ้ารายงานระบบได้ฉันคงทำไปแล้ว พวกนายไปจัดการอะไรกับมันหน่อยเถอะ!”

ผมถึงกับหลุดหัวเราะพลางลอบถอนหายใจยาว

เจ้าบิสกิต...

ดูเหมือนว่าไอ้คอร์กี้ตัวแสบของกลุ่มจะยังมีชีวิตอยู่สินะ