ตอนที่ 9 ใครทำให้นางขุ่นเคือง นางจะทำให้มันต้องเสียใจ
หลิวเอ้อร์หลางที่กำลังมุงจากอยู่บนหลังคาพลันขมวดคิ้วเมื่อเห็นหลิวต้าหลางกลับมามือเปล่า
“พี่ใหญ่ ท่านไม่ได้ไปซื้อเนื้อในเมืองหรอกหรือ เนื้ออยู่ที่ใดเล่า?”
“อย่าบอกนะว่าที่กลับมามือเปล่าแบบนี้ เพราะท่านไปเล่นพนันอีกแล้ว?”
เมื่อได้รับความเงียบแทนคำตอบ โทสะก็ปะทุขึ้น เขารีบปีนลงมาจากหลังคา “พี่ใหญ่ พี่ทำเช่นนี้ได้อย่างไร? ท่านย่าเห็นว่าพวกเราทำงานหนักตลอดสองวันที่ผ่านมา จึงให้เงินห้าตำลึง เพื่อไปซื้อเนื้อมากินกันให้พร้อมหน้าพร้อมตา แต่พี่ดันเอาไปเล่นการพนันงั้นหรือ?”
หลิวต้าหลางแก้ตัว “ข้าเห็นว่าเงินมันน้อยไปหน่อย เลยเอาไปเล่นพนันสักสองสามตา ถ้าข้าชนะ ทุกคนก็จะได้กินเนื้อกันจนอ้วก”
“แต่สุดท้ายท่านก็แพ้” หลิวเอ้อร์หลางพยายามระงับความโกรธด้วยสีหน้าผิดหวัง
“ไม่แพ้ เดิมทีข้าชนะ และได้มามากกว่าสามสิบหยวนอีก” หลิวต้าหลางโต้กลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่สุดท้ายก็เจือด้วยความอายและความโกรธ “ข้าแค่อยากจะเทหมดหน้าตักเพื่อรางวัลใหญ่ ถ้าข้าชนะ ข้าไม่เพียงแต่จะซื้อเนื้อได้เท่านั้น แต่ยังสามารถซื้อลูกหมูทั้งตัวได้ด้วยซ้ำ”
“แต่ท่านก็แพ้แล้ว แถมสุดท้ายก็เสียเงินห้าตำลึงไปด้วย” หลิวเอ้อร์หลางคำรามด้วยความโกรธ “ท่านรู้หรือไม่ว่าสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้เป็อย่างไร ท่านยังมีแก่ใจจะเล่นพนันอยู่อีกหรือ?”
“มันก็แค่อาหารมื้อเดียว จะอะไรนักหนา? ข้าจะบอกเ้าว่า ถ้าข้าชนะแล้วรวยขึ้นมา ฮึ่ม ข้าจะสร้างบ้านด้วยอิฐและกระเบื้องหินชนวนให้เ้า” หลิวต้าหลางมองด้วยสายตาเหยียดหยาม “ไม่ช้าก็เร็วข้าจะมีโชคลาภใหญ่ เ้ารอดูเอาเถิด”
ดวงตาหรี่เรียวของหลิวเอ้อร์หลางเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ท่านยังคงฝันกลางวันอยู่ ถ้าท่านมีโชคลาภจริงก็คงชนะไปแล้ว คงไม่ต้อง...”
“พี่ใหญ่ พี่รอง ท่าไม่ดีแล้วเ้าค่ะ” หลิวซานนีรีบวิ่งเข้ามาจากข้างนอก ขัดจังหวะพี่ชายสองคนที่กำลังโต้เถียงกัน แล้วพูดด้วยสีหน้ากังวล “ซื่อหลางเป็ลมไปแล้ว พี่ใหญ่ พี่รอง ซื่อหลางเป็ลมตอนที่กำลังตัดหญ้า พวกพี่รีบไปดูกันเถอะ!”
อะไรนะ!
สองพี่น้องรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจโต้เถียงกันอีก
เมื่อนางมาถึง หลิวอู่นีกำลังกอดหลิวซื่อหลางร้องไห้ แต่หลิวซื่อหลางก็ไม่ตอบสนองใดๆ
“ซื่อหลาง!”
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของหลิวซื่อหลางและเหงื่อบนใบหน้าของเขา หลิวเอ้อร์หลางก็กังวลมาก
“เอ้อร์หลาง ข้าว่าซื่อหลางดูหิวมาก เหตุใดเขาถึงหิวโซจนเป็ลมไปได้?” ความสงสัยฉายแววในดวงตาของหลิวต้าหลาง “เ้าจำจางต้าสุ่ยที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านเมื่อก่อนได้หรือไม่ ตอนที่เขาเป็ลมไปเพราะความหิว เขาก็เหมือนที่ซื่อหลางเป็อยู่ตอนนี้”
หลิวเอ้อร์หลางขมวดคิ้ว “เหตุใดซื่อหลางถึงเป็ลมเพราะความหิว เมื่อเช้านี้เขายังเอามันเทศลูกเล็กสองลูกไปแล้ว และบอกว่าจะเอามันไปย่างกิน...”
เมื่อพูดถึงเื่นี้ หลิวเอ้อร์หลางก็ให้อาหารเขาครบทุกมื้อ
ซื่อหลางเอามันเทศออกไป แต่เขาไม่เห็นซื่อหลางย่างมันเลย นับประสาอันใดกับการกินเข้าไป
หลิวเอ้อร์หลางจ้องมองหลิวซื่อหลางด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ซื่อหลางเขา...
“หลิวซื่อหลางช่างโง่เขลานัก” เห็นได้ชัดว่าหลิวต้าหลางนึกบางอย่างได้ แล้วพูดจาหยาบคาย “เขาต้องแอบนำอาหารของเขาไปให้หญิงสารเลวคนนั้นกิน ถ้าจะอดอาหารจนตายก็สมควรแล้ว”
“พี่ใหญ่ นั่นคือแม่ของเราเหมือนกันนะ” หลิวเอ้อร์หลางก้มหน้าลง
“ไม่ ข้าไม่ยอมรับว่านางเป็แม่ของเรา ข้าไม่ยอมรับ” หลิวต้าหลางคำราม แล้วจ้องมองหลิวซื่อหลางที่หมดสติไปด้วยสายตาดุร้าย “เอ้อร์หลาง เ้าแบกเ้าโง่คนนี้กลับไป ข้าจะไปคิดบัญชีหญิงชั่วคนนั้น”
“ให้ตายเถอะ ตัดความสัมพันธ์กันไปแล้ว แต่ยังมาเอาเปรียบครอบครัวของข้า มาดูกันว่าข้าจะคิดบัญชีนางอย่างไร”
หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่สนใจคำพูดโน้มน้าวของหลิวเอ้อร์หลางเลย เขารีบตรงไปที่บ้านของหลินจิ่วเหนียงเหมือนลูกวัวงุ่นง่าน
“พี่ใหญ่...”
……
ปัง! ปัง! ปัง!
หลิวต้าหลางวิ่งกลับไปที่บ้านเดิมของตนที่ตอนนี้เป็บ้านของหลินจิ่วเหนียงเพียงผู้เดียว เขาทุบประตูด้วยความโมโหพลางพ่นคำหยาบคายออกมาสารพัด โดยบอกหลินจิ่วเหนียงให้ออกไปจากที่นี่โดยเร็ว บอกว่าตัดขาดความสัมพันธ์กันไปแล้ว แต่เหตุใดยังบอกให้ซื่อหลางนำอาหารมาให้กินอีก?
แต่ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไร หลินจิ่วเหนียงก็ไม่มาเปิดประตู แต่กลับดึงดูดผู้ชมกลุ่มหนึ่งที่้าดูความตื่นเต้น และคิดว่าเกิดเื่ใหญ่อะไรขึ้น
ภายใต้การยุยงของคนที่มายืนดูเหล่านี้ สมองของหลิวต้าหลางก็ร้อนขึ้นกว่าเดิม เขาตัดสินใจถีบประตู แล้วพาผู้คนเข้าไปในบ้านที่เป็ระเบียบเรียบร้อยของหลินจิ่วเหนียง
ไม่พบคน แต่พบหม้อมันเทศต้มที่ไม่ร้อนแล้ววางอยู่บนเตา
นี่คือหลักฐาน!
หลิวต้าหลางถือหม้อมันเทศต้ม แล้วะโเสียงดัง
“ใช่หรือไม่ก็ลองดู นี่คือหลักฐาน”
“พวกเ้าดูสิว่านางเป็แม่แบบไหน นางแย่งอาหารของลูกชายไปจนทำให้ลูกชายเป็ลมเพราะอดอาหาร ซื่อหลางอายุแค่สิบสามปี นางจงใจพยายามทำให้ซื่อหลางอดตายหรือ?”
เมื่อชาวบ้านในหมู่บ้านอันเล่อได้ยินดังนั้น ก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ กล่าวหาว่าหลินจิ่วเหนียงทำในสิ่งที่มนุษย์ไม่ทำกัน
เมื่อรวมกับคำพูดยุยงของหลี่ต้าจุ่ยท่ามกลางฝูงชน ความไม่ชอบขี้หน้าหลินจิ่วเหนียงของชาวบ้านก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในทันที
กระทั่งบางคนยังพูดถึงวิธีจัดการกับหลินจิ่วเหนียง
แต่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่าในขณะนี้หลินจิ่วเหนียงกำลังยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาด้วยสีหน้ากระหายเื
นางฟังพวกเขาคุยกันอย่างสนุกปาก บ้างก็จะขับไล่นางออกจากหมู่บ้านอันเล่อ บ้างก็ให้ขังไว้ในกรงหมู...นางพลันแสยะยิ้มชั่วร้าย วิ่งมาถึงบ้านของข้า เพื่อหารือกันเื่วิธีจัดการกับข้า พวกเ้าไปเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน?
นาง หลินจิ่วเหนียง ไม่เคยเป็คนประเภทกล้ำกลืนฝืนทน ใครทำให้ไม่พอใจ นางจะทำให้คนผู้นั้นต้องเสียใจ
สายตาของนางจับจ้องไปยังไม้พลองที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วเดินช้า ๆ ไปหยิบมันมา แล้วลองชั่งน้ำหนักในมือ
พอใช้ได้
นางค่อย ๆ เดินเข้าไปในบ้าน เมื่อนางเหวี่ยงไม้ในมือไปทางทุกคน เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น
“เ้าข้าเอ๊ย มีโจร โจรบุกเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว!”
ไม้พลองในมือนางทักทายกลุ่มคนที่วุ่นวายเหล่านี้อย่างรวดเร็ว ฝูงชนส่งเสียงคร่ำครวญชั่วครู่หนึ่ง แล้วรีบวิ่งไปที่ประตูกันอย่างโกลาหล
เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ หลิวต้าหลางจึงรีบตามฝูงชนออกไปด้วย หลังจากแม่ของเขาหายจากอาการป่วย นางก็เกือบจะเหมือนคนบ้า ต้องทุบตีคนอื่นตลอด!
แต่หลินจิ่วเหนียงจะปล่อยหมาป่าตาขาวตัวนี้ไปได้อย่างไร?
รอยยิ้มน่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง นางถีบหลังของหลิวต้าหลาง แล้วเตะเขาลงไปนอนกับพื้น เมื่อเห็นเขาไม่ตอบสนอง ไม้ในมือนางก็ฟาดไปที่บั้นท้ายของเขาอย่างแรง
เสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือดดังลั่น
เมื่อกู้ฉางอันหัวหน้าหมู่บ้านมาถึง ชาวบ้านเกือบทุกคนในหมู่บ้านอันเล่อก็ถูกดึงดูดมาที่นี่หมด บ้านของหลินจิ่วเหนียงจึงถูกผู้คนล้อมรอบทั้งภายในและภายนอก
เมื่อได้ยินเสียงโหยหวนของคนถูกทำร้าย มุมปากของกู้ฉางอันก็กระตุก ในที่สุดเขาก็มองไปที่หลินจิ่วเหนียงด้วยอาการปวดหัว “จิ่วเหนียง เ้ากำลังทำอันใดอยู่?”
เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าหลินจิ่วเหนียงเป็คนก่อเื่ในครั้งนี้?
ก่อนที่หลินจิ่วเหนียงจะทันได้พูด คนที่ถูกทุบตีก็เริ่มร้องเรียนหลินจิ่วเหนียงแล้ว กล่าวโดยย่อว่าจู่ ๆ หลินจิ่วเหนียงก็บุกเข้ามา แล้วไล่ตีผู้คนโดยไม่มีเหตุผลเหมือนคนบ้า
ตีทุกคนที่มองเห็น ยังปกติดีหรือไม่?
กู้ฉางอันมองหลินจิ่วเหนียงผู้ก่อเื่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หลินจิ่วเหนียง สิ่งที่พวกเขาพูดเป็ความจริงหรือไม่?”
หลินจิ่วเหนียงยกยิ้มอ่อน “หากข้าบอกว่าข้าโดนโจรบุกบ้าน หัวหน้าหมู่บ้านจะเชื่อข้าหรือไม่?”
“ก่อนจะตีใครข้าก็ะโเสียงดังแล้วว่ามีโจรบุก เหตุใดข้าจะตีพวกโจรไม่ได้!”
คนที่ถูกทุบตีรู้สึกไม่พอใจกับท่าทางไร้ยางอายของหลินจิ่วเหนียง พวกเขาเริ่มะโด่าทอหลินจิ่วเหนียงอีกครั้งด้วยถ้อยคำหยาบคาย
ในที่สุดกู้ฉางอันที่กำลังโกรธก็พยายามสงบสติอารมณ์
หลังจากระงับความโกรธ กู้ฉางอันก็มองหลินจิ่วเหนียงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “จิ่วเหนียง ไม่ใช่ว่าข้าช่วยพวกเขาหรอกนะ แต่คนในบ้านเกิดพวกเราอยู่ที่นี่กันมาหลายปี เ้าจะไม่รู้เลยหรือว่าพวกเขาเป็โจรหรือไม่ได้เป็?”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร?”
หลินจิ่วเหนียงเย้ยหยัน ในที่สุดก็รู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านไม่ใช่คนดีนัก
“ข้าไม่รู้อันใดเลย ข้ารู้แค่ว่าตอนที่ข้ากลับมาจากหาอาหารบนูเา ข้าเห็นประตูบ้านของข้าถูกถีบมาแต่ไกล และมีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้าไปในบ้านของข้า และรื้อค้นบ้านข้าด้วย ถ้าไม่ใช่โจรแล้วจะให้เรียกว่าอันใด?”
“เหตุใดหัวหน้าหมู่บ้านถึงพยายามปกป้องพวกเขา? ข้าไม่สนใจหรอก ข้าจะเดินทางไปขอให้นายอำเภอให้ความเป็ธรรมแก่ข้า”
คิดว่าการบุกเข้าไปในบ้านของคนอื่นแล้วทำการรื้อค้นโดยพลการเป็เื่เล็กน้อยอย่างนั้นหรือ?
.............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
ผิดเต็มๆ อยู่แล้ว บุกบ้านเขาโดยพลการแบบนี้ เห็นทีหมู่บ้านนี้คงหายไปจากแผนที่แน่นอน
ไหหม่า(海馬)
4K
