ชายแดนแคว้นฟินิกซ์ เทือกเขาปีศาจ
เสียงเท้ากระทบพื้นหญ้าอย่างเบาบาง รอยเท้านั้นแทบจะไม่มีให้เห็น กายสูงโปร่งเกินสามศอกครึ่งแต่ไม่เกินสี่ศอก แต่งตัวมิดชิดแต่มอซอสีดำ ใช้หมวกใบใหญ่และผ้าคลุมสีดำเย็บติดกันเพื่ออำพรางใบหน้า แนบดาบไว้ที่เอวข้างขวา มีผ้าปิดปากสีดำ อำพรางตัว บัดนี้เขากำลังมุ่งหน้าไปที่แห่งหนึ่ง
ที่แห่งนั้นมีกระโจมอย่างง่ายๆ แต่ไม่ผุดเป็ดอกเห็ด พื้นที่แห่งนี้ค่อนข้างเบาบาง ไฟที่เคยได้ก่อบัดนี้แม้แต่ควันก็ไม่มีให้เห็น และร่างสูงโปร่งนั้นยังคงเดินต่อจนสุดทาง กระโจมปลายทางแห่งหนึ่ง ยังคงมีตะเกียงเปิดอยู่ พร้อมกับหญิงวัยกลางคนที่กำลังต้มบางสิ่งบางอย่างแบบหามรุ่งหามค่ำ
“ข้ากลับมาแล้วท่านอาจารย์” ร่างสูงโปร่งถอดหมวกและผ้าคลุมออก เมื่อเดินเข้ามาในห้อง ตะเกียงนั้นฉายหน้าตาอันหล่อเหลาสมชายชาตรี จมูกโด่ง ดวงตากลมโต ปากอิ่มได้รูป ข้างจมูกนั้นมีไฝอ่อนๆ ผิวของเขานั้นขาวซีด ผมยาวม้วนขึ้นลวกๆ และปล่อยผมบางส่วนยาวไว้ข้างหลัง หน้าผากไม่เปิดกว้าง มีผมหน้าม้าปิดไว้สองฝั่ง คล้ายผ้าม่าน รอยยิ้มนั้นค่อยๆเผยออกมาจากตัวเขา ราวกับว่าพื้นที่ตรงนี้ปลอดภัยที่สุดแล้ว เขาวางตัวอย่างเืของใครสักคนไว้ที่แท่นวางหลอดทดลอง บนโต๊ะเต็มไปด้วยสมุนไพรชนิดต่างๆ ที่กำลังทดสอบประสิทธิภาพของมันอยู่ เขาเดินมาช่วยอาจารย์ของเขาต้มอะไรบางอย่าง และหลังจากนั้น เขาเปลือยผ้าทุกชิ้นออก เผยร่างกายกำยำที่แข็งแกร่งผิดมนุษย์ และนั่งบนแท่นพร้อมทั้งพันมือพันเท้าตนเองติดกับไม้กางเขน และใช้ผ้าปิดปากเพื่อกันฟันตนเองเข้าไปกัดที่ลิ้นด้วย ตอนนี้เขารับการทดลองบางอย่างจากท่านอาจารย์
อ้ากกกกกกกกกกกกก!!!
เมื่ออาจารย์ของเขาได้ทำการฉีดยาเข้าไปยังแขนของชายหนุ่ม เสียงหวีดร้องอันบ้าคลั่งด้วยความเ็ปอย่างที่มนุษย์คนไหนก็ไม่อาจทนได้ ตามมาด้วยแรงดิ้นทุรนทุรายส่งเสียงดังไปทั่วห้อง โซ่ตรวนที่เคยรั้งเขาเอาไว้ บัดนี้แทบจะหลุดออกจากกัน เนื้อตัวของเขานั้นแดงไปทั้งตัว เหงื่อไหลไปทั่วร่างเหมือนคนโดนน้ำมาทั้งตัว และไอร้อนจากร่างกายมีแต่จะเพิ่มอุณหภูมิเรื่อยๆ อวัยวะข้างในสุกจวนจะะเิ ไอร้อนบางส่วนพวยพุ่งออกมาจากปาก นับว่าเป็ความทรมานอย่างยิ่ง เมื่อฉีดยาจนหมดหลอดแล้ว เขามีอาการตาเหม่อลอย หอบพร่าด้วยความเหนื่อยล้าจากฤทธิ์ยา และตัวเขาเองหมดแรงลงอย่างไม่น่าเชื่อ
“จื่อเว่ย จื่อเว่ย” เสียงเรียกของอาจารย์กำลังเรียกคนที่เจ็บจนไม่ได้สติ ในที่สุดเขาเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา
“อาจารย์อุ้มข้าที เห็นทีตอนนี้ข้าจะเดินไม่ไหว”
“ได้สิ” อาจารย์ปลดทุกอย่างที่ตรึงร่างชายหนุ่มออก และใส่เสื้อผ้าให้กับชายหนุ่ม จากนั้น ชายหนุ่มก็หดตัวเป็เด็กอายุหกขวบและทำน้ำหนักให้เบาที่สุด เพื่อให้อาจารย์ของเขาได้อุ้มอย่างสบายๆ สุดป่านั้นก็มีถ้ำอยู่ เหล่าค้างคาวก็ออกบินหากินในยามค่ำคืน สุดปลายถ้ำที่เป็ลานกว้างก็มีหีบเหล็กใบใหญ่อยู่ อาจารย์เปิดหีบออกและวางตัวเขาลงในหีบเหล็กอันใหญ่โต เมื่อชายหนุ่มได้นอนในหีบแล้ว ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างแ่เบา
“ราตรีสวัสดิ์ท่านอาจารย์”
“ราตรีสวัสดิ์” และหีบใบนั้นถูกปิดลง พร้อมทั้งอาจารย์สาวก็เข้าไปนอนอีกหีบหนึ่ง เพื่อหลบเลี่ยงแสงอาทิตย์ที่กำลังมาถึงในตอนนี้
-----------------------------------------------------------------
มาถึงเกือบๆตอนแรก เป็อย่างไรกันบ้างคะทุกคน
อย่าลืมกดไลค์ กดแชร์ และติดตามกันเยอะๆๆน้าาาา
ขอบคุณค่ะ ????
729
