จ้ายเหว่ยพลิกชีวิตลิขิตชะตา

“เธอมาเล่นไกลขนาดนี้เลยเหรอ”

“ไม่ทุกวันครับมาวันที่มีเพื่อนเท่านั้น”

“อ้อ…ปกติเล่นอยู่ในหมู่บ้านซินะ”

เขาส่ายหน้าไปมา แต่ไม่พูดอะไร

“เราไปหาที่นั่งคุยกันไหม” จ้าวเหว่ยเดินไปจูงมือเด็กชายตัวน้อย

เขามองมือจองเธอที่จูงมือเขาแล้วยิ้มออกมาด้วยความดีใจ จ้าวเหว่ยเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างก่อนที่เขาจะพาเธอไปที่ที่หนึ่ง

ริมแม่น้ำข้างหมู่บ้าน…

“เราเดินไปตรงนั้นกันไหมฮะ เผื่อจะได้เจอพ่อที่นั่น”

“พ่อเธอชอบมาที่นี่เหรอ? ใครเป็๲คนบอกเธอกัน” จ้าวเหว่ยหาที่นั่งใต้ต้นไม้ชวนเขานั่งคุยกัน

“อาเป็๲คนบอก ถ้าหาพ่อไม่เจอให้มาหาที่นี่”

“แล้วเธอมาตามพ่อบ่อยเหรอ”

เขาส่ายหน้า

“ไหนเล่ามาซิทำไมเธอมาเล่นไกลจังเลยคนที่บ้านไม่เป็๲ห่วงเหรอ ทำไมไม่เล่นในหมู่บ้าน” จ้าวเหว่ยปะเหลาะถามเขา

“เขาชอบบอกผมไม่มีแม่ บางคนก็บอกผมโดนพ่อทิ้ง บางคนก็บอกผมมันซวยทำให้แม่ตาย” เขาก้มหน้าค่อยๆ เล่าให้เธอฟัง

ให้ตายเถอะ เด็กยังไม่สี่ขวบเลยนะ บทนี้แม่เขียนไว้หรือเปล่าเนี่ยแม่จะใจร้ายเกินไปแล้วนะแม่

“ไม่หรอกเธอไม่ได้ทำผิดอะไรเลยพวกเขาพูดไปเรื่อยน่ะ” จ้าวเหว่ยไม่รู้จะปลอบใจยังไง

“คนอื่นก็ไม่อยากเล่นกับผมบอกว่าผมไม่มีแม่ เพื่อนบางคนพ่อก็ไปเป็๲ทหารเหมือนกัน เพื่อนๆ กลัวพ่อเขาไม่กล้าแกล้ง แต่ไม่มีใครกลัวพ่อผมเลย เขาบอกปู่ผมเคยติดคุกพ่อผมก็ลูกคนคุก” เขาน้ำตาซึมออกมาซิงซิงเอามือน้อยๆ เช็ดน้ำตาตัวเอง

ไม่ใช่แม่เขียนแล้วล่ะบทแบบนี้แม่ไม่ใจร้ายขนาดนี้หรอก ฉันจะปลอบเขายังไงดีเนี่ย

จ้าวเหว่ยดึงเด็กน้อยมานั่งตักเธอไม่รู้จะปลอบเขายังไง ทำได้แค่กอดเขาเอาไว้

“พี่เป็๲แม่ให้ผมได้ไหม” ซิงซิงเงยหน้ามองเธอ

“เธออยากมีแม่มากเหรอ?” จ้าวเหว่ยก้มหน้าลงไปมองเขา

“อือ... ถ้ามีแม่พวกนั้นก็ล้อผมไม่ได้อีกแล้วล่ะ”

จ้าวเหว่ยสงสารเขามากแต่เธอก็ต้องใจแข็งกับเขา

“ถ้าฉันไปแล้วเธอจะไม่คิดถึงฉันแย่เหรอ? ถ้าให้ฉันเป็๲แม่ของเธอ”

“ตอนนั้นผมก็โตแล้ว ผมไปหาได้” ซิงซิงพยายามอ้อนเธอ

“ก็ได้ แต่มีข้อแม้สองข้อ ถ้าเธอทำได้ฉันจะเป็๲แม่ให้เธอเอง”

ซิงซิงพยักหน้าตั้งใจฟัง

“ข้อแรกถ้าฉันไปแล้วเธอต้องเข้มแข็งเวลาที่เธอโตขึ้นเราค่อยมาเจอกันอีกเธอทำได้ไหม”

ซิงซิงพยักหน้า

“ข้อสองห้ามเรียกฉันว่าแม่ต่อหน้าพ่อของเธอ ถ้าเธอทำได้สองข้อนี้เราก็มาเกี่ยวก้อยสัญญากัน”

ซิงซิงยื่นมือมาเกี่ยวก้อยกับจ้าวเหว่ยพวกเขาสองคนหัวเราะให้กัน ก่อนที่ซิงซิงจะเล่าเ๱ื่๵๹ราวต่างๆ ของเขาให้แม่ใหม่ฟัง จ้าวเหว่ยก็รับฟังด้วยความเต็มใจพวกเขานั่งเล่นอยู่ตรงนี้เป็๲เวลานาน

เฉินเล่อที่เดินมาจากริมแม่น้ำอีกฝั่งเพราะได้ยินเสียงลูกชายของเขาหัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุขลอยมาแต่ไกล

ซิงซิงไม่เคยหัวเราะดังขนาดนี้ เขาเป็๲เด็กรู้ความมากปกติเขาจะเป็๲เด็กนิ่งๆ มากกว่า เฉินเล่อคิดว่าตัวเองได้ยินผิดเลยเดินมาดูเพื่อความแน่ใจ

ภาพที่เขาเห็นคือภรรยาของเขากับลูกชายกำลังหัวเราะเล่นกันอย่างมีความสุข ภรรยางั้นเหรอถ้าเปลี่ยนจากยายเด็กเสแสร้งเป็๲เยว่ซินได้เขาคงมีความสุขมากที่สุดในโลก

เฉินเล่อมองดูพวกเขาสองคนอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินจากไป

จ้าวเหว่ยเห็นว่าใกล้เย็นแล้วเธอเลยพาซิงซิงเดินกลับบ้าน ระหว่างเธอเจอหยางอ้ายเหรินน้องชายของเฉินเล่อระหว่างทาง

“อาฮะ อามาทำอะไรเหรอ” ซิงซิงวิ่งไปหาเขา

“พี่ใหญ่ให้มาตามซิงซิงกับพี่สะใภ้กลับบ้านน่ะ” อ้ายเหรินอุ้มซิงซิง แล้วหันไปบอกจ้าวเหว่ย

จ้าวเหว่ยทำหน้าไม่ถูกเลยกับสรรพนามที่เขาเรียก

“เรียกฉันจ้าวเหว่ยเถอะ ฉันอายุน้อยกว่าพี่อีก”

“แต่เธอเป็๲พี่สะใภ้ฉันนี่ เรียกแบบนี้ก็สมควรแล้ว”

“โธ่พี่อ้ายเหรินอย่าแกล้งฉันเลย” จ้าวเหว่ยรับไม่ไหวจริง ๆ เพราะในความทรงจำ คนคนนี้ก็ดีกับเธอมาตลอดถึงจะไม่สนิทกันแต่เขาก็ไม่เคยทำเ๱ื่๵๹แย่ๆ กับเธอเลย

พวกเขาเดินกลับบ้านไปด้วยกัน

หยางอ้ายเหริน อายุ 20 ปี ตอนนี้เขาเรียนวิทยาลัยครูอยู่ปีสองในเมือง เขาเป็๲คนจิตใจดีเหมือนพ่อแม่ของเขา

บ้านตระกูลหยาง…

เฉินเล่อเห็นภาพที่สามคนเดินกลับเข้าบ้านมาพร้อมกันก็หงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูกเขามองทั้งสามคนก่อนจะเดินกลับเข้าข้างในไป

“สรุปแล้วลูกหยุดกี่วันพ่อถามไปสองรอบแล้วนะ”

“อีกสองวันผมก็กลับแล้วครับ”

“ทำไมลูกลาพักน้อยขนาดนี้ นี่เรามาแต่งงานนะแทนที่จะใช้เวลาอยู่กับเหว่ยเอ๋อร์ แม่เห็นลูกออกไปข้างนอกทุกวัน” แม่สามีบ่น

“พี่เขามีธุระค่ะแม่ แม่อย่าบ่นเขาเลย” จ้าวเหว่ยเป็๲ห่วงแม่สามีไม่อยากให้อารมณ์เสีย

เธอหันไปยิ้มให้เฉินเล่อ

สมน้ำหน้า!! ถ้าชอบหนีออกจากบ้านมากกลับไปหน่วยก็ไม่ต้องกลับมาเลยนะ จะหย่าเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมา ใครเขาอยากอยู่ห้องเดียวกับนายกัน

เฉินเล่อหรี่ตามองหน้าเธอนับวันยิ่งเสแสร้งจะให้เขาเชื่อได้ยังไงว่าเธอไม่เหมือนพ่อของเธอ ไม่อยากอยู่กับฉันมากใช่ไหม งั้นได้พรุ่งนี้ฉันจะอยู่กับเธอทั้งวันเลย

“ถ้าแม่ไม่สบายใจพรุ่งนี้ผมจะอยู่กับเธอทั้งวันเลยครับ จะได้มีเวลาอยู่กับภรรยาก่อนจะกลับไปทำงาน” เฉินเล่อยิ้มกลับให้จ้าวเหว่ย

ผีเข้าเหรอ? ใครอยากอยู่ด้วย? ใครเขาขอ?

จ้าวเหว่ยฝืนยิ้มกลับไปเช่นกัน

ห้องนอนเฉินเล่อ…

หลังจากกินข้าวล้างจานเรียบร้อยจ้าวเหว่ยก็มาอาบน้ำให้ซิงซิง ก่อนที่เธอจะบอกเขาว่าพรุ่งนี้เธอสอนเข้าเขียนหนังสือที่ห้อง ซิงซิงยิ้มรับด้วยความเต็มใจ ก่อนที่เธอจะไปอาบน้ำ

ที่นี่ไม่มีอะไรทำเลย ตอนกลางคืนก็เหงามากทำได้แค่นอนเท่านั้น จ้าวเหว่ยเล่นกับซิงซิงบนเตียงก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะหลับไป

เฉินเล่อเข้ามาในห้องเห็นไฟยังติดอยู่ก็คิดว่าสองคนนั้นยังไม่หลับ เขากำลังคิดวิธีเอาคืนยายเสแสร้งยังไงดี พอเปิดประตูมาก็เห็นทั้งเธอและลูกชายของเขาหลับไปแล้วทั้งคู่

ก่อนหน้านี้เขาไปอยู่ห้องน้องชายมา

“พี่นอนกับผมก็ได้นะ ถ้าไม่อยากกลับห้อง”

“เดี๋ยวพ่อกับแม่รู้ก็จะไม่สบายใจ แกกลัวฉันทำอะไรหล่อนงั้นเหรอ? ” อยู่ดีๆ เขาก็อยากถามแบบนี้ขึ้นมา

“ใครจะคิดแบบนั้นกันล่ะ พี่ก็ถามแปลกๆ ”

“ฉันว่าเธอเปลี่ยนไปมากตอนที่ฉันไม่อยู่มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า เธอบอกเธอไม่ได้ชอบฉันเธอขอหย่า”

“ไม่มีนะ ก่อนหน้าวันแต่งงานเธอก็ยังเขินอายอยู่เลยตอนที่คนถามเ๱ื่๵๹งานแต่ง ที่ฉันเห็นกับตาก็วันแต่งงานนั่นล่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันถามซีอันที่วิทยาลัยให้”

“แกสืบมาให้ฉันหน่อยก็แล้วกัน”

เฉินเล่อคิดถึงเ๱ื่๵๹ที่คุยกับน้องขายระหว่างที่แต่งตัวหลังอาบน้ำเสร็จ เพราะอะไรเธอถึงเปลี่ยนไป? แล้วทำไมเขาได้ยินความคิดเธอ?

กลับมาคราวนี้ถ้าไม่ทำธุระ พอมีเวลาว่างเขาจะไปนั่งแถวกระท่อมริมแม่น้ำเพื่อระลึกถึงเยว่ซิน แต่หลังจากแต่งงานเขามักจะคิดสองเ๱ื่๵๹นี้ตลอดเวลาที่เขานั่งที่นั่น

เฉินเล่อสลัดความคิดไร้สาระออกไป เขาไปจัดการสองคนที่นอนไม่เป็๲ที่บนเตียง

เฉินเล่อประคองจ้าวเหว่ยเบาๆ ให้ไปนอนที่ฝั่งข้างใน ก่อนที่จะอุ้มซิงซิงให้นอนตรงกลาง ก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนในที่ของตัวเอง เขายังนอนมองเพดานห้องคิดเ๱ื่๵๹จ้าวเหว่ยเหมือนทุกคืน

ในขณะที่กำลังเหม่ออยู่ แขนของจ้าวเหว่ยก็พาดผ่านตัวซิงซิงมาอยู่ตรงท้องเขา เฉินเล่อโมโหจับข้อมือเธอจะเหวี่ยงไปยังฝั่งเธอแต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ

เขานอนตะแคงมองหน้าเธอปล่อยให้มือเธอวางไว้บนตัวเขาอยู่แบบนั้น เขามองเธออยู่แบบนั้นจนหลับไป

จ้าวเหว่ยตื่นมาในตอนเช้าตอนที่กำลังงัวเงียลืมตาขึ้นมาเธอเห็นเฉินเล่อยังนอนอยู่บนเตียงเธอก็คิดว่ากำลังฝันอยู่ก่อนที่จะรู้ตัวว่าไม่ได้ฝันหน้าเธอกับเขาห่างกันไม่เกินคืบ เธอนอนกอดเขาใกล้ขนาดนี้ได้ยังไง ส่วนซิงซิงนอนดิ้นไปนอนที่ปลายเตียงเรียบร้อยแล้ว

จ้าวเหว่ยพยายามดึงมือออกจากตัวเขา เฉินเล่อขยับตัวพอดี จ้าวเหว่ยรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงมาก ก่อนที่จะนอนนิ่ง

จะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมทำไม หน้าจะโดนหน้าฉันอยู่แล้วนะ

พอเห็นว่าเขาไม่ขยับแล้วเธอก็ค่อยๆ ดึงมือออกมาจากตัวเขาอย่างช้าๆ นอนนิ่งๆ เพื่อมองหน้าเขาอย่างพิจารณา โอกาสแบบนี้หาไม่ได้จริง ๆ

เป็๲ทหารจริงๆ ใช่ไหมหน้าจะเนียนแบบนี้ได้ยังไง ลูกรักพระเ๽้าแน่ๆ ตากแดดก็ไม่ทำให้หน้ากร้านเลยสักนิด ถ้าขาวกว่านี้จะหล่อขนาดไหนน่ะ เสียอย่างเดียวปากเสียแถมยังโง่งมในความรักอีกต่างหาก ปล่อยวาง รู้จักคำนี้ไหมสุดหล่อปล่อยวางได้แล้ว

จ้าวเหว่ยค่อยๆ เอานิ้วลูบจมูกเขาเบาๆ เธออยากรู้ว่าเขาเป็๲ทหารผิวเขาจะเป็๲ยังไง ก่อนจะเอานิ้วลองจิ้มแก้มเขาอย่างระมัดระวัง

ผิวก็ยังเนียนอยู่จริงๆ ด้วย แถมนุ่มอีกต่างหาก เฮ้อ!!! หน้าแบบนี้ จมูกแบบนี้ ผิวแบบนี้ น่าจะไปอยู่บนหน้าคนจิตใจดี ไม่น่ามาอยู่กับตานี่เลย จ้าวเหว่ยเอ๊ยเธอนี่อ่อนหัดจริงๆ ที่หลงหมอนี่มาตั้งหลายปี

จ้าวเหว่ยถอนหายใจเมื่อคิดถึงตัวละครนี้ แม่ก็เขียนซะน่าสงสารเกินไปล่ะ แม่มีปมตอนสาวๆ หรือเปล่านะก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลุกจากที่นอน เพื่อไปล้างหน้าแต่งตัว

เฉินเล่อที่นอนอยู่มุมปากเขามีรอยยิ้มเล็กน้อย