High Human

ณ จุดหนึ่งบนดาวเคราะห์อันหนาวเหน็บ ยานสำรวจขนาดเล็กได้ลงจอดอย่างนิ่มนวล โจและคนอื่นๆสวมชุดป้องกันสีขาว ชุดป้องกันมีเพียงเสื้อและกางเกง แต่มันมีขนาดใหญ่เล็กน้อย เมื่อมันทำงานจะปล่อยคลื่นพลังงานครอบคลุมผู้สวมใส่ มันจะป้องกันรังสี อุณหภูมิและอื่นๆที่เป็นภัยต่อผู้สวมใส่ แต่มันก็มีขีดจำกัดเช่นกัน ดั่งเช่นดาวเคราะห์ดวงนี้ที่มีอุณหภูมิลบสามร้อยองศาเซลเซียส มันเลยทำให้ผู้สวมใส่รู้สึกหนาวเย็นเหมือนอยู่ในตู้เย็น

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นพวกเขาสามารถใช้พลังงานป้องกันความเย็นได้เล็กน้อย แต่มันก็ยังคงหนาวอยู่ดี 

มีเพียงโจที่ไม่ได้รู้สึกหนาวเนื่องจากเขาทะลุขีดจำกัดของกาแลคซี่นี้ไปแล้ว แม้ว่าจะมีพลังให้ใช้เพียง 1% จากทั้งหมด มันก็ยังเหนือกว่าคนอื่นๆ

โจเดินลงมาจากยานพร้อมกับคนอื่นๆอีกสามสิบคน เขาเป็นหัวหน้าของกองสำรวจชุดนี้ 

ผู้ที่แข็งแกร่งดั่งเช่น มายด์ มิ้นต์และคนอื่นๆจะเป็นหัวหน้ากองสำรวจกระจายกันไป

โจสั่งการให้คนจำนวนหนึ่งอยู่เฝ้ายานสำรวจ จากนั้นเขาก็แยกกลุ่มเล็กๆกลุ่มละ 4-5 คน และสั่งให้กระจายไปสำรวจรอบๆ 

“ถ้ามีเรื่องอะไรก็เกิดขึ้นให้รีบติดต่อมาทันที” โจกล่าว

“ครับ/ค่ะ!" 

เมื่อมองทุกคนกระจายไปยังทิศต่างๆ โจก็มุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่งที่ยังไม่มีใครไปด้วยตัวคนเดียว

……

ประมาณสามสิบนาทีหลังจากนั้น กลุ่มสำรวจ 5 คนเดินบนพื้นน้ำแข็ง

“ดาวดวงนี้ดูเคว้งคว้าง” ใครบางคนกล่าวขึ้นมาทำลายความเงียบ เขามองไปรอบๆเห็นเพียงพื้นน้ำแข็งและก้อนน้ำแข็ง ไม่มีลม และมีแสงแดดสลัว มันดูเงียบและวังเวง

“แถมหนาวด้วย” ชายอีกคนกล่าวเสริม

พวกเขาทั้งห้าพูดคุยกันขณะสำรวจไปรอบๆ อย่างไรก็ตามพวกเขาเห็นเพียงพื้นน้ำแข็งที่ทอดยาวไกลสุดขอบโลก 

“เกิดอะไรขึ้น!!” 

ในขณะนั้นเองพื้นน้ำแข็งในบริเวณนั้นสั่นไหว ทุกคนพากันตื่นตระหนกและเตรียมพร้อมกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

ข้างหน้ากลุ่มของพวกเขาห่างออกไปราวห้าสิบเมตรพื้นน้ำแข็งได้ระเบิดออกและมีสิ่งมีชีวิตสีขาวปีนขึ้นมา 

“แม่เจ้า!! ตัวอะไรวะเนี่ย!!” หนึ่งในพวกเขาอุทานด้วยความตกตะลึง

สิ่งมีชีวิตคล้ายด้วงแต่ซี่ฟันเรียงเป็นฟันปลาพร้อมกับเขี้ยวยาวสองเมตรยื่นออกมา ทั้งฟันและเขี้ยวสั่นไหวพร้อมกับเสียง กักๆๆๆ 

พวกเขาเงยหน้ามองสิ่งมีชีวิตที่สูงประมาณตึกสี่ชั้น

“ทิ้งระยะห่าง เร็วเข้า!” ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกน พวกเขาก็พากันถอยห่าง จากนั้นเขาก็รายงานผ่านอุปกรณ์สื่อสารระยะไกล

……

โจกำลังเดินสำรวจคนเดียวในขณะนั้นก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารที่ข้อมือ 

“กลุ่ม 8 มีปัญหาอะไร?” โจกล่าวหลังจากตอบรับ

“มีสิ่งมีชีวิตดุร้ายขนาดใหญ่ครับ หัวหน้า!!” เสียงดังออกมาจากอุปกรณ์สื่อสาร

โจขมวดคิ้วเขาไม่คิดว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้บนดาวเคราะห์ที่ติดลบสามร้อยองศาเซลเซียส 

อย่างไรก็ตามเขาไม่คิดอะไรมากและรีบพูดว่า “ส่งพิกัดของคุณมา ผมจะรีบไป” 

หลังจากได้พิกัดมาแล้วโจก็ระเบิดพลังแล้ววิ่งออกไปทิ้งรอยเท้าไหม้บนพื้นน้ำแข็ง

……

กลับไปที่กลุ่ม 8 ซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ เมื่อมันเห็นเหยื่อตรงหน้าก็ไม่คิดปล่อยจึงส่งเสียงร้องเสียงแหลมแล้ววิ่งไปหาคนที่ใกล้ที่สุด

เมื่อคนที่ถูกหมายหัวเห็นมันวิ่งเข้าหาตัวเองด้วยความเร็วสูง เขาเตรียมรับการโจมตี 

สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ใช้เขี้ยวพุ่งไปหาชายคนนั้นหมายจะกัดให้ขาด ชายคนนั้นกระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็วหลบออกไปได้อย่างเฉียดฉิว

ตูม!

เขี้ยวทั้งสองได้พังพื้นน้ำแข็งที่หนาได้อย่างง่ายดาย คงไม่ต้องคิดเลยว่าหากโดนเขี้ยวนั้นร่างกายจะขาดหรือไม่

ทุกคนได้เห็นพลังของมันต่างก็กลืนน้ำลาย และระวังเขี้ยวของมันมากยิ่งขึ้น

ในจังหวะนั้นได้มีคนลอบเข้าไปใช้โอกาสนี้กระโดดสูงแล้วต่อยที่หัวของมันด้วยกำลังทั้งหมด

ปัง! 

สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เซออกไปเล็กน้อยแต่มันได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ทำให้มันโกรธมากยิ่งขึ้น

“แข็งชะมัด” ชายที่ลอบโจมตีสะบัดมือคลายความเจ็บ 

กว๊ากกกกกก!! มันกรีดร้องด้วยความโกรธ แล้วพุ่งเข้าหากลุ่มคนด้วยความบ้าคลั่ง 

แต่ละคนหลบออกไปคนละทิศคนละทาง สิ่งมีชีวิตเลือกไปหาคนหนึ่งที่ยืนอยู่คนเดียว มันทุ่มแรงทั้งหมดกระโจนเข้าไปหมายจะบดขยี้ให้แหลก 

คนที่ถูกหมายหัวหลบออกไปด้านข้างแต่กระนั้นสิ่งมีชีวิตกลับส่ายหัวของมันกระแทกชายคนนั้นจนลอยออกไปไกล

ชายที่ถูกกระแทกลอยตกพื้นและไถลไปหลายเมตร เขารู้สึกเจ็บปวดบริเวณหน้าอกเพราะถูกกระแทกเต็มๆ แม้ว่าเขาจะฝึกฝนจนแข็งแกร่งพอตัวแต่ร่างกายของเขายังทนรับแรงกระแทกของมันแทบไม่ไหว นี่ยังรวมไปถึงมีชุดป้องกันอีกต่างหาก ถ้าไม่มีชุดป้องกันเขามั่นใจได้เลยว่าตายชัวร์

เมื่อเห็นเหยื่อล้มลงมันก็รีบวิ่งเข้าใส่อีกครั้งและครั้งนี้มันคิดจะใช้เขี้ยวของมันบดขยี้แล้วกลืนกิน 

“โจมตีสุดกำลัง!!” หัวหน้าทีมรู้ทันความคิดของมันจึงสั่งการให้ทุกคนโจมตีเพื่อหันเหความสนใจ ตัวเขาเองก็พุ่งเข้าไปโจมตีเช่นกัน

ตูม! ปัง! 

ครั้งนี้พวกเขาใช้พลังของตัวเองในการโจมตี โดยเฉพาะหัวหน้าทีมมีพลังทำให้ร่างกายหนักขึ้น เขาเพิ่งพลังไปที่ขาขวาจนมันบวมเหมือนขายักษ์แล้วเตะเข้าสีข้างของสิ่งมีชีวิต 

เปรี้ยง!!

ครั้งนี้แม้ว่าเปลือกของมันจะแข็งแค่ไหนก็ไม่อาจต้านได้อยู่ ร่างของมันกระเด็นไปเล็กน้อยพร้อมกับส่งเสียงเจ็บปวด

“ไหวไหม?” หัวหน้าทีมเอ่ยถาม

“ไหวครับ” พอได้พักเล็กน้อยเขาก็ฟื้นตัวขึ้นมาบ้างจึงลุกขึ้นยืน แล้วพูดต่อว่า “หัวหน้า…เปลือกของมันแข็งมากแถมมันยังโจมตีได้หนักหน่วงมาก”

หัวหน้าทีมพยักหน้า

พวกเขามีประสบการณ์การต่อสู้ในระดับสูง ทำให้วิเคราะห์ศัตรูได้อย่างรวดเร็ว ทั้งจุดแข็งและจุดอ่อนของศัตรู

หัวหน้าทีมคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ระวังอย่าเข้าไปใกล้ทางด้านหน้า และคนที่โจมตีระยะไกลได้ให้รักษาระยะไว้ เจ้าตัวนี้มันวิ่งได้ไม่เร็วนัก เดี๋ยวผมและคนที่เหลือจะเข้าไปสู้ระยะประชิดกับมัน ส่วนคนที่โจมตีระยะไกลหาจังหวะแล้วโจมตีมันไปเรื่อยๆ”

หัวหน้าทีมไม่แน่ใจว่าสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ตัวนี้มันอึดแค่ไหน ดังนั้นเขาจะต้องทดสอบมันดูอย่างไรก็ตามมันค่อนข้างเสี่ยงเพราะการต่อสู้ระยะประชิดพวกเขาเสียเปรียบ

แต่เขาไม่มีทางเลือกมากนัก หากหนีก็ไม่รู้จะหนีไปไหน ถ้าเกิดอุบัติเหตุติดต่อคนอื่นๆไม่ได้คงแย่ยิ่งกว่านี้ ตอนนี้แจ้งไปยังหัวหน้าโจแล้วและพวกเขาทำได้เพียงคอยถ่วงเวลาให้เขามาถึง