หอัพฤกษาห้าวตี้
ผ่านไปเกือบสองวันแล้ว เหตุใดผู้าุโฮุ่ยเหมยถึงไม่ปล่อยตัวฮุ่ยซุนมารวมตัวกับคนอื่นๆเห็นทีข้าต้องไปสอบถามด้วยตัวเอง “ เ้าสองคนดูแลความเรียบร้อยให้ดี ข้าจะไปตำหนักผู้าุโฮุ่ยเหมย ” ห้าวตี้จากไปอย่างเร่งรีบ
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
ผู้าุโห้าวตี้ยืนอยู่เบื้องหน้าตำหนัก มันเคาะประตูตำหนักด้วยกำลังภายในปัง ปัง ! ดังสะท้านไปทั่วตำหนัก
หลังจากผู้าุโห้าวตีเคาะประตูในพริบตาเดียว พรึบ ! ประตูตำหนักขนาดใหญ่เปิดออกอย่างฉับพลัน “ เรียนเชิญผู้าุโห้าวตี้ ” ผู้าุโห้าวตี้พุ่งเข้าไปในตำหนักพบผู้าุโฮุ่ยเหมยกำลังยืนต้อนรับ“ ผู้าุโห้าวตี้ ท่านมีธุระอะไรรึ ถึงมาพบข้าถึงที่ ” ผู้าุโห้าวตี้ มองซ้ายมองขวาไม่พบ ฮุ่ยซุน “ ฮุ่ยซุนไม่อยู่ที่นี้เหรอ ” ผู้าุโฮุ่ยเหมยมองตามที่ผู้าุโห้าวตี้กำลังหาอยู่ “ นี้มันยังไม่กลับไปที่หอัพฤกษาอีกงั้นเหรอ
ผู้าุโห้าวตี้มองผู้าุโฮุ่ยเหมยอยากประหลาดใจ "แล้วมันไปที่ใดกัน” ผู้าุโฮุ่ยเหมยไม่สามารถชักช้าต่อไปได้อีก “ ผู้าุโห้าวตี้โปรดตามข้ามา ” พริบตาเดียวผู้าุโเหมยพุ่งมุ่งหน้าไปกรงัเพลิงลงทัณฑ์ โดยผู้าุโห้าวตี้ตามมากระชั้นชิด “นี้มันเื่อันใดกันเหตุใด ทำไมเราถึงมุ่งหน้าไปกรงัเพลิงลงทัณฑ์ ” ผู้าุโฮุ่ยเหมยกล่าวขึ้นอย่างรีบร้อน “วันก่อนข้าทิ้งจมหมายบอกให้มันมุ่งหน้าไปทางขวามือของข้าไปยังหอัพฤกษาห้าวตี้ ทว่ามันดันมุ่งหน้าไปทางขวามือของมันไปยังทิศทางของกรงัเพลิงลงทัณฑ์ ข้าคิดจะแกล้งมัน ให้มันเดินย้อนกลับไปหอัพฤกษา แต่บัดนี้มันยังไม่กลับไปที่หอัพฤกษา ข้าคิดว่ามันคงถูกจับอยู่ที่กรงัเพลิงลงทัณฑ์เป็แน่น
ผู้าุโห้าวตี้ครุ่นคิดอย่างหนัก “ ข้าได้ยินมาว่าผู้าุโฉีเคอะ ออกไปสืบเื่เกราะัเพลิงพันปีด้วยตนเองน่าจะกลับถึงกรงัเพลิงลงทัณฑ์วันนี้ ” ผู้าุโเหมยะเิพลังปราณอย่างรุนแรง “ดี ข้าล่วงหน้าไปก่อนนะ ” ผู้าุโห้าวตี้ััได้ทันทีว่าฮุ่ยซุนผู้นี้ไม่ธรรมดาถึงสามารถทำให้ฮุ่ยเหมยผู้เ็าสามารถเป็ห่วงได้ถึงขนาดนี้ “ต่อไปดูท่าคงมีเื่สนุกให้ดูแน่น ”
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงผู้าุโฮุ่ยเหมยถึงกรงัเพลิงลงทัณฑ์
ชายชุดเกราะผู้เฝ้าประตูกรงัเพลิงลงทัณฑ์เห็นผู้าุโฮุ่ยเหมยพวกมันต่างทำตาเลิ่กลั่ก “ ทะ…ท่านผู้าุโฮุ่ยเหมย มะ…มาที่นี้้าพบผู้าุโฉีเคอะ ใช่หรือไม่ ” ผู้าุโฮุ่ยเหมยเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ “ ใช่ ผู้าุโฉีเคอะ กลับมาหรือยัง ” วาจาที่ผู้าุโฮุ่ยเหมยเอ่ยออกมาทำชายชุดเกราะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล “ผู้าุโฉีเคอะ ยังไม่กลับจากการทำภารกิจแต่คาดว่าน่าจะกลับถึงวันนี้ ขอรับ ” ผู้าุโฮุ่ยเหมยจ้องมองชายชุดเกราะ “เมื่อวานก่อนมีชายหนุ่มชื่อฮุ่ยซุนมาที่แห่งนี้หรือไม่
” ยามชายชุดเกราะได้ยินชื่อฮุ่ยซุนขึ้น แววตามันดูมีชีวิตชีวาขึ้นนมาทันที“ ข้าจำได้ มันมาเมื่อวานก่อนข้าให้มันเข้าไปหาผู้จัดการแต่ปานนี้มันยังไม่กลับออกมาเลย ” ผู้าุโอุ่ยเหมยมองชายชุดเกราะอีกครั้ง “ ข้าขอพบผู้จัดการที่นี้ได้หรือไม่ ” ชายชุดเกราะเปิดประตูพร้อมนำทางไปหยุดที่ปราสาทหลังเล็ก
ตึง ตึง !
“ ท่านผู้จัดการผู้าุโฮุ่ยเหมยมาขอพบ ” ชายชราเคราขาวใบหน้าเหี่ยวย่น เปิดประตูออกมาจดจ้องไปที่ใบหน้าฮุ่ยเหมยอย่างช้าๆ“ นั้น ฮุ่ยเหมย ใช่ไหม ข้าสายตาไม่ค่อยดีเท่าไรแล้ว ” ฮุ่ยเหมยกล่าวอย่างสุภาพ “ คารวะผู้จัดการ ข้ามาสอบถาม ฮุ่ยซุนอยู่ที่นี้หรือไม่ ” ชายชรามองฮุ่ยเหมยอย่างสงสัย “ เ้าหมายถึงใครที่นี้ไม่มีคนที่ชื่อฮุ่ยซุน ” ชายชุดเกราะสะดุ้งใอย่างแรง พลันเอ่ยอย่างเร่งรีบ “ ท่านผู้จัดการเมื่อวานก่อน เ้าเด็กชื่อฮุ่ยซุนจะมาพบท่าน มันไม่ได้เข้ามาพบท่านอย่างงั้นเหรอ ”
ชายชราบังเกิดโทสะปลดปล่อยพลังปราณออกจากทั่วร่าง “ ข้าบอกว่าไม่มี ก็คือไม่มี ” ฮุ่ยเหมยเปลี่ยนสีหน้าอย่างฉับพลันหันไปมองชายชุดเกราะ“ แล้วเ้าฮุ่ยซุนตอนนี้อยู่ที่ไหน ” ฮุ่ยเหมยเริ่มบังเกิดเพลิงโทสะ “ ข้าบอกว่าที่นี้ไม่มีคนที่ชื่อ ฮุ่ยซุนเ้ากลับไปได้แล้วฮุ่ยเหมย ” ฮุ่ยเหมยเอ่ยออกอย่างหมดความอดทน “ งั้น ข้าขอค้นสถานที่แห่งนี้หน่อยละกัน ” ฮุ่ยเหมยเตรียมกำลังใช้ท่าร่างทว่าเบื้องหน้านางปรากฏผู้จัดการขว้างกั้นทิศทางของฮุ่ยเหมย
“ เ้าคิดว่าที่นี้สถานที่แบบใด จงกลับไปตำหนักเ้าไม่อย่างนั้น อย่ามาหาว่าข้าไม่เกรงใจ ” ฮุ่ยเหมยไม่เอ่ยคำใดกับผู้จัดการอีก นางใช้ท่าร่างเฉพาะตัวของนางทะยานออกไป“ บุปผาไร้รูป” จุดที่ฮุ่ยเหมยยืนอยู่ค่อยๆสลายกลายเป็ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมแผ่กระจายทั่วกรงัเพลิงลงทัณฑ์ ชายชราไม่ทันเตรียมตัวรับท่าร่างนี้นางจึงผ่านไปอย่างง่ายดาย
“ ใครบังอาจบุกรุกกรงัเพลิงลงทัณฑ์ ของข้า” ชายร่างั์เปล่งเสียงดังลั่นสะท้านฟ้าที่ปกคลุมรอบกรงัเพลิงลงทัณฑ์ ยามที่ทุกคนได้ยินนั้น พวกมันรู้สึกราวกับภูผากดทับตัวมันอย่างไร้ปราณี“ ฮุ่ยเหมย เ้ามาทำไรที่กรงัเพลิงลงทัณฑ์ของข้า ” ฮุ่ยเหมยหยุดหันมอง “ คารวะผู้าุโฉีเคอะ ข้ามาตามคนของข้ามันอยู่ที่นี้ ” ผู้าุโฉีเคอะ ปรากฏเบื้องหน้าฮุ่ยเหมย มันจ้องมองฮุ่ยเหมยอย่างไม่พอใจ “ เ้าจะหาคนมันก็เื่ของเ้า แต่การที่เ้ากล้าบุกกรงัเพลิงลงทัณฑ์ของข้า มันหมายความว่ายังไง
” ฮุ่ยเหมยไม่สนใจคำผู้ของผู้าุโฉีเคอะ “ ข้ามาหาคนของข้า มันอยู่ที่นี้ ข้าััถึงมันได้ ” ฮุ่ยเหมยเอ่ยเสร็จพลันใช้ท่าร่างอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ผู้าุโฉีเคอะ ไม่อาจฝืนกลั้นโทสะ “ ฮุ่ยเหมยดูท่าเ้าจะไม่เห็นข้าในสายตาเลยใช่ไหม ” ฉีเคอะเคลื่อนย้ายไปพริบตาปรากฏเบื้องหน้าฮุ่ยเหมยนางััถึงพลังปราณสายแข็งแกร่ง พลันะโถอยไปสามก้าว ในพริบตาเดียวนางพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็วดังสายฟ้าฟาดเข้าหาผู้าุโฉีเคอะอีกครา “ ฝ่ามือบุปผาผลาญดารา ” ฉีเคอไม่รีรอปลดปล่อยปราณ “ ฝ่ามือเพลิง์ ” ขณะที่ฝ่ามือทั้งสองกำลังเข้าหักหาญพลังยุทธ์ ทว่าเบื้องหน้าทั้งคู่ปรากฏเสียงสีเขียว
“ ทักษะปราการพฤกษาสลายพลัง ” ฉีเคอะขมวดคิ้ว พลันมองไปที่ทักษะปรากฏเบื้องหน้าเกลียวคลื่นัพฤกษาเข้ากลื่นกินพลังยุทธ์ทั่งทักษะจนหมดสิ้น “ ห้าวตี้ เ้าทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ” ฉีเคอะจองม้องห้วงตี้อย่างไม่พอใจ
“ ฉีเคอะเ้าใจเย็นๆก่อน ข้าก็มาหาศิษย์ใหม่เหมือนกัน คาดว่าน่าจะถูกขังอย่างเข้าใจผิดอยู่ที่นี้ ” ฉีเคอะยืนครุ่นคิดอย่างประหลาดใจ “ มีเื่แบบนี้ด้วยเหรอ ” มันจ้องมองไปที่ชายชุดเกราะ “ พวกเ้า เล่าเื่นี้มาให้ละเอียด ” พวกมันสั่นสะท้านไปทั่งร่าง “ วันก่อนมีเด็กหนุ่มชื่อฮุ่ยซุนมาที่นี้ ข้าให้มันเข้าไปคิดว่ามันมีเื่ด่วนมาแจ้งข้าให้มันเลี้ยวซ้ายเดินไปที่ปราสาทหลังเล็กๆ เพื่อพบผู้จัดการ ” ฉีเคอะพลังจ้องมองผู้จัดการ “ ผู้จัดการเล่ามาสิ ” ผู้จัดการจ้องมองฉีเคอะอย่างเคารพ “ ไม่มีชายที่ชื่อฮุ่ยซุนมาหาข้า ”
ฮุ่ยเหมยยามได้ยินชายชุดเกราะพลันเอ่ยขึ้น “ เ้าบอกให้มันเลี้ยวซ้าย แต่ไม่ได้บอกมันว่าให้มันเลี้ยวซ้ายมือเ้าหรือเลี้ยวซ้ายมือมันใช่หรือไม่ ” ชายชุดเกราะทำตาเลิ่กลั่ก “ ชะ…ใช่ หรือว่ามัน ” ชายชุดเกราะวิ่งหน้าตั้งออกไปจากบริเวณ มุ่งหน้าไปพบชายชุดเกราะสีดำที่เฝ้าคุก“ เมื่อวานก่อนมีเด็กชื่อ ฮุ่ยซุนมาที่นี้หรือไม่ ” พวกมันตอบอย่างใ “ ใช่ ข้าขังมันไว้ในคุก มีอะไรหรือ ” ชายชุดเกราะใสุดขีด “ เ้าไปเอามันออกมาเร็ว รู้หรือไม่ผู้าุโฉีเคอะปะมือกับผู้าุโฮุ่ยเหมยเพราะเ้าคนผู้นี้ ” ชายชุดเกราะสีดำ แข้งขาอ่อนแรง พลันเร่งรีบเข้าไปนำฮุ่ยซุนออกมาจากห้องขัง
“ ผู้าุโเตียวฟง ดูท่าถึงเวลาที่ข้าออกไปแล้ว ขอให้ท่านโปรดดูแลตัวเองข้าขอคารวะให้ท่านอีกครั้ง ” ฮุ่ยซุนคารวะเตียวฟงอย่างจริงใจ “ เ้าไปเถอะ พลังชีวิตข้าใกล้หมดแล้ว ข้าขอฝากจมหมายของข้าก็พอแค่นี้ข้าก็ขอบคุณเ้ามากแล้ว ” เตียวฟงเอ่ยผ่านกระแสจิตก่อนฮุ่ยซุนถูกทหารชุดเกราะสีดำพาออกไป
“ ขอบคุณ์ที่ส่งมันมาที่นี้ ข้าหมดห่วงสักที ” เตียวฟงหมดห่วงทุกอย่าง ทุกสิ่งถูกสานต่อมันตัดสินใจสะบั้นชีพจรตัวเอง สิ้นใจอย่างสงบ
ชายชุดเกราะสีดำนำเด็กหนุ่มเดินไปด้วยกัน “ ข้าพาฮุ่ยซุนมาแล้วขอรับ ” ฉีเคอะมองชายชุดเกราะสีดำพลันมองอย่าง้าคำอธิบาย“ อธิบายมาสิ นี้มันเกิดเื่อะไรขึ้น ” ฉีเคอะเอ่ยอย่างเ็า ชายชุดเกราะสีดำยามได้ยินเสียงผู้าุโฉีเคอะพวกมันเกือบจะรั้งสติไม่อยู่กับตัว “ มะ…เมื่อวานเ้าเด็กหนุ่มเดินตรงมาหาข้ามันบอกจะมารายงานตัว ข้านึกว่านักโทษที่ยอมรับความผิดอย่างสง่าผ่าเผยเลยส่งมันเข้าห้องขังไปขอรับ ”
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผู้าุโฉีเคอะกับผู้าุโห้วงตี้หัวเราะดังสนั่น “ มีเื่แบบนี้ด้วยหรือไอเด็กนี้น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ ” ฮุ่ยเหมยจดจ้องซุนอย่างห่วงใย พลันเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว“ เ้าเด็กบ้า ข้าแค่อยากแกล้งให้เ้าเสียเวลาเดินย้อนกลับไกลๆแต่ข้าไม่คิดว่าเ้าโง่ได้ถึงขนาดเข้าไปนอนในคุกตั้งวันกว่าๆ ” ฮุ่ยซุนจ้องมองที่ใบหน้าฮุ่ยเหมยพลันปรากฏรอยยิ้ม “ ขอบคุณท่าพี่ฮุ่ยเหมยที่เป็ห่วงข้า
ทว่าฮุ่ยเหมยไม่ได้สนใจกับคำหยอกล้อของมัน แต่ัักลิ่นไอพลังปราณของมันที่เปลี่ยนไป “ ฮุ่ยซุน ! เ้าติดคุกมาหนึ่งคืน เหตุใดพลังปราณของเ้าเลื่อนขั้นถึงสองขั้น เ้าไปทำไรอะไรตอนอยู่ในคุกแห่งนี้กันแน่น ” เหล่าผู้าุโจ้องมองฮุ่ยซุนโดยเฉพาะห้วงตี้ ตัวมันเคยอ่านประวัติฮุ่ยซุนได้ที่หนึ่งตอนทดสอบพลังลมปราณก่อตั้งชั้นที่สอง แต่ในยามนี้ห่างเพียงหนึ่งคืน พลังปราณมันเลื่อนขั้นอยู่ลมปราณก่อตั้งขั้นสี่“ ข้าแค่กลั่นเม็ดยาเพิ่มพลังปราณไปเล็กน้อย พลันยิ้มให้ทุกคน ” ผู้าุโฮุ่ยเหมยก้าวหาผู้าุโฉีเคอะ “ ข้าขออภัยที่ล่วงเกินท่าน ข้าขอลา
” ฮุ่ยเหมยจับข้อมือซุนทะยานขึ้นฟ้าออกจากที่นี้อย่างรวดเร็ว“ ฉีเคอะข้าก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน ” ฉีเคอะผงกศีรษะให้ห้วงตี้ “ จับตาเ้าเด็กนั้นให้ดี ” ห้าวตี้ทะยานออกไปมุ่งส่งตำหนักผู้าุโฮุ่ยเหมย
ตำหนักผู้าุโฮุ่ยเหมย
ฮุ่ยเหมยเอ่ยขึ้นต่อว่าสีดัง “เ้าเด็กบ้า! ทำคนอื่นวุ่นวายหาเ้ากันหมด ไม่รู้ให้ถามไม่ใช่เข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ เข้าใจไหม ” ฮุ่ยเหมยจ้องมองมันอย่างโกรธเคือง “ข้าจะจดจำคำของท่านพี่ไว้” ฮุ่ยซุนยิ้มให้ฮุ่ยเหมยอย่างเ้าเล่ห์
ฟุบ ! ผู้าุโห้วงตี้ะโลงมากลางตำหนักของฮุ่ยเหมย “ ผู้าุโเหมย ในเมื่อเราพบฮุ่ยซุนแล้ว ข้าขอนำมันไปรวมตัวกับคนอื่นๆนะ ” ฮุ่ยเหมยจ้องมองไปที่ห้วงตี้ “ เอามันไปเถอะ ” ห้าวตี้จับแขนซุนะโหายจนลับสายตามุ่งหน้าสู่หอัพฤกษาห้าวตี้
“ เ้าชื่อฮุ่ยซุนถูกไหม ” ห้วงตี้สอบถามซุนอีกครั้ง
“ ใช่ เป็ข้า ”
“เ้าเป็อะไรกับผู้าุโเหมยกันแน่น ”
“ ญาติห่างๆ ”
“ เ้ารู้ไหม ในที่นี้เราจะแบ่งฐานะเท่าเทียมต่อให้เ้าเป็ญาติกับผู้าุโ ข้าก็จะปฏิบัติกับเ้าเหมือนทุกคน ”
“ ข้ารู้ ข้าไม่มีปัญหา ”
“ การหายตัวไปของเ้าในครั้งนี้ข้าจะไม่เอาผิดเ้า แต่ครั้งหน้าข้าจะลงโทษตามกฎของสำนัก ”
“ ข้าทราบแล้ว ”
“ ไปถึงแล้ว เ้าจะได้รับคู่มือกฎระเบียบสำนักจงจำให้ขึ้นใจ”
“ ข้าทราบ ข้าจะตั้งใจศึกษามัน ”
“ ดี ! ”
ห้าวตี้พาในฮุ่ยซุนกลับมาถึงในยามเ็ายชุดดำปกปิดใบหน้าก้าวออกมาจากมุมมืดพลันเอ่ยออกมา “ ยินดีต้อนรับกลับท่านผู้าุโห้วงตี้ ” ห้าวตี้เปรยตามองชายชุดดำ “ หลินเจี่ยง เอาคู่มือให้มันหนึ่งเล่มแล้วพามันไปรวมตัวกับเหล่าศิษย์ใหม่”
หลินเจี่ยงจ้องมองมันด้วยสายตาเหยียดหยามพร้อมโยนคู่มือให้มัน เฟยซุนรู้สึกถึงสายตาที่ไม่เป็มิตรจ้องมองมาที่มัน หลินเจี่ยงเอ่ยขึ้นอย่างเ็า “ เ้า ตาม ข้า มา ” หลินเจี่ยงพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปที่พักของเหล่าศิษย์ใหม่มันไม่รีรอเร่งฝีเท้าติดตามไปอย่างกระชั้นชิด หลินเจี่ยงขมวดคิ้วอยู่ในผ้าคลุมเดิมที่มันตั้งจะสลัดเฟยซุนให้หลุด แต่ทว่ามันสามารถติดตามมันได้ทัน หลินเจี่ยงเกิดความรู้สึกไม่ชอบขี้หน้ามันขึ้นอีกเท่าตัว“ ถึงแล้ว อยู่ด้านหน้านี้ ” หลินเจี่ยงเอ่ยเสร็จมันพุ่งกลับหอัพฤกษาทันที
เฟยซุนเดินตรงไปพบบ้านไม้เก่าๆ หลายหลังเรียงติดกัน มันเดินตรงไปทว่ามันรู้สึกถึงสายตาไม่เป็มิตรจ้องมองมันราวกับตาของสับปะรด “ ข้าหายไปเพียงสองวัน เหตุใดจึงมีคนไม่ชอบขี้หน้าผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดเช่นนี้
เฟยซุนพยายามมองหาหลิ่งอี้มันก้าวเดินไปหากลุ่มศิษย์ใหม่กลุ่มหนึ่ง ที่ยืนจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน “ พวกเ้ารู้จัก หลิ่งอี้ ไหม ” เฟยซุนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ พวกข้าไม่รู้จัก ” ชายในกลุ่มตอบกลับมาอย่างเ็า มันไม่สนพวกมันต่อไป มันเดินสำรวจรอบๆที่ด้วยตัวเอง
“ เ้าคือฮุ่ยซุนใช่ไหม ” หญิงสาวเอ่ยจากมุมมืด มันหยุดเดินอย่างฉับพลันมองกลับไปยังต้นเสียพบหญิงสาวปกปิดใบหน้า “ ท่านเป็ใคร เหตุใดทำลับๆล่อๆเช่นนี้ ” หญิงสาวไม่สนใจคำพูดของมัน “ เหตุผลไม่ต้องรู้ ข้าจะบอกเื่สหายของเ้าพอ
เฟยซุนจ้องเข้าไปในดวงตาหญิงสาวพลันเอ่ยชื่อสหายของมัน “ หลิ่งอี้ ” หญิงสาวตอบทันที่ “ ใช่ เป็มัน เมื่อห้าชั่วโมงก่อนเ้ามา เหล่าศิษย์ใหม่รวมตัวขับไล่หลิ่งอี้ เหตุนั้นก็เพราะมันเป็สหายกับเ้าการที่เ้าหายตัวไปทำให้พวกมันต้องอยู่ที่นี้ตลอดสองวันมันถึงโยนความผิดให้สหายเ้าแทน ” เฟยซุนมองแววตาของหญิงสาวอย่างตื่นตระหนก “ เ้ารู้หรือไม่หลิ่งอี้มุ่งหน้าไปทางไหน"
หญิงสาวชี้นิ้วไปทิศตรงข้ามหอัพฤกษาห้าวตี้ “ ขอบคุณมาก ข้าจะตอบแทนเ้าในภายหลัง ” เฟยซุนทะยานออกไปราวกำลังถูกครอบงำด้วยเพลิงโทสะส่งผลให้หญิงสาวรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วร่าง
4K
