คลั่งไคล้แฟนเด็ก

        หลายวันผ่านไป

        “เจเจ~” นับดาวเรียกหาสามีตัวเองเสียงอ่อนเสียงหวานขณะมองเขาที่กำลังขยับตัวหนี

        “เจเจทำให้ได้แทบทุกอย่าง แต่บางอย่างเจเจก็ทำไม่ได้นะคะ” เช่นการทำขนมที่เขาไม่เคยทำ ขนาดกินยังไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่ภรรยาคนสวยของเขาก็ยังจะตื๊อให้ทำให้ได้

        “ก็อยากกินขนมฝีมือสามีนี่นา แค่นี้ทำให้กันไม่ได้เหรอ”

        “คือ...” จิณณวัตที่เห็นสายตาเศร้าก็ใจอ่อนยวบไปหมด

        “ได้ไหมคะ ทำให้ภรรยาคนสวยคนนี้ได้ไหม” นับดาวคลานเข่าไปหาจิณณวัตที่หนีไปนั่งสุดทางของโซฟา ก่อนที่เธอปีนขึ้นไปนั่งตักและใช้สองมือโอบรอบลำคอเขา

        “ก็ได้ค่ะ เจเจจะทำสุดความสามารถเพื่อคนสวยแล้วกัน”

        “เอาบานอฟฟีนะเจเจ ขอคาราเมลเยอะ ๆ กล้วยลูกใหญ่ หวาน ๆ” นับดาวยิ้มออกมาทันทีเมื่อใช้ลูกอ้อนได้ผล

        “ได้ค่ะ เจเจจะไปซื้อของมาแล้วรีบทำให้คนสวยกินเร็ว ๆ เลย โอเคไหมคะ”

        “งั้นพี่เข้าไปนอนดูซีรีส์รอในห้องนะ”

        “เดี๋ยวเจเจอุ้มไปส่งค่ะ” พูดจบร่างสูงก็ช้อนตัวนับดาวขึ้นมาในอ้อมแขนก่อนจะอุ้มไปวางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็รีบขับรถออกไปซื้อวัตถุดิบสำหรับทำบานอฟฟีที่ภรรยาต้องการ

        “เฮ้อ ช่วงนี้คนสวยเป็นอะไรนะ” จิณณวัตบ่นพึมพำหลังจากที่กลับมา ตั้งแต่วันที่นับดาวบอกว่าปวดหัวเธอก็มีอาการงอแงผิดปกติและติดเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้จะรู้สึกดีที่เมียอ้อนแต่บางทีก็มากเกินไปจนเหมือนการบังคับกลาย ๆ เพราะยังไงเขาก็ปฏิเสธลูกอ้อนของเธอไม่ได้

        จิณณวัตใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเต็มในการพยายามทำบานอฟฟีให้ภรรยาด้วยความตั้งใจ โดยที่นับดาวนั้นไม่แม้แต่จะออกมาช่วยเลยสักนิด เขาเชื่อแล้วว่าเธออยากกินฝีมือของเขาจริง ๆ

        “เสร็จแล้วเหรอ” นับดาวยิ้มแฉ่งเมื่อจิณณวัตเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดในมือ

        “ใช่แล้วค่ะ น่ากินไหม” จิณณวัตลองชิมแล้วซึ่งมันก็อร่อยสำหรับเขา แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากเธอหรือเปล่า

        “โห น่ากินมากเลย” นับดาวตาโตเป็นประกายเมื่อเขาวางขนมลงบนโต๊ะข้างเตียง

        “งั้นลองชิมนะคะ”

        “ป้อนหน่อยได้ไหม” นับดาวช้อนตาขึ้นอย่างออดอ้อน

        “ได้อยู่แล้วค่ะ” จิณณวัตตักพอดีคำและป้อนให้ภรรยาได้ลองชิม ก่อนจะนั่งลุ้นว่าเธอจะชอบหรือเปล่า

        นับดาวเคี้ยวจนหมดคำก็ส่งยิ้มให้กับจิณณวัต และอ้าปากรอเพื่อให้เขาป้อนคำใหม่

        “อร่อยจัง เจเจทำเองหมดทุกอย่างเลยเหรอ”

        “ทำเองหมดเลยค่ะ ถ้าอร่อยก็กินให้หมดนะคะ” จิณณวัตยิ้มตามเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสของนับดาว

        นับดาวที่กินจนจะหมดแล้วเพิ่งสังเกตเห็นมือของจิณณวัตที่มีรอยบวมแดงขึ้นมา

        “ทำไมมือบวมไปโดนอะไรมา”

        “น่าจะเผลอไปโดนหม้อนิดหน่อยค่ะ”

        “เจ็บมากไหม” นับดาวคว้ามือของสามีมาดูใกล้ ๆ

        “ไม่เจ็บค่ะ คนสวยกินต่อเถอะ ใกล้จะหมดแล้ว ถ้าไม่อิ่มยังเหลือด้านนอกอีกเยอะเลยนะ” จิณณวัตพูดจบก็ป้อนคำใหม่ให้เธอ

        “ฮึก!” จู่ ๆ นับดาวที่กำลังเคี้ยวอยู่ก็น้ำตาไหลลงมา

        “เป็นอะไรคะ ร้องไห้ทำไม” จิณณวัตรีบวางช้อนในมือลงและเช็ดน้ำตาให้เธอทันที

        “ขอโทษ”

        “ขอโทษทำไมคะ คนสวยยังไม่ได้ทำอะไรเลย” เมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้ไม่หยุดเขาจึงดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้

        “ทั้งที่พี่รู้ว่าเจเจทำขนมไม่เป็นก็ยังจะบังคับจนทำให้เจเจต้องเจ็บตัว พี่งี่เง่ามากเลยใช่ไหม ฮืออ” นับดาวปล่อยโฮออกมาอย่างรู้สึกผิด

        “ไม่เลยค่ะ ไม่งี่เง่าเลย ไม่ร้องไห้นะคะ เจเจไม่ชอบน้ำตาของคนสวย” ภายในใจของจิณณวัตรู้สึกปวดหนึบไปหมดเพราะเขาไม่อยากให้ภรรยารู้สึกผิด

        ผ่านไปเกือบสิบนาทีนับดาวจึงยอมเงียบ เธอร้องไห้จนหลับไปในที่สุด จิณณวัตลูบกล่อมศีรษะของภรรยาจนได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอจึงวางเธอลงบนเตียง ก่อนจะเอาผ้าผืนเล็กไปจุ่มน้ำแล้วมาซับน้ำตาให้เธอ

        นับดาวผิดปกติไปหลายอย่างจนเขาเริ่มทบทวนดูว่าอะไรที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปเป็นคนอารมณ์อ่อนไหวอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่เธอเคยบอกว่าประจำเดือนไม่มาสองเดือนกว่าแล้ว

        “ครับแม่” จิณณวัตรีบโทรศัพท์หาแม่ของเขาทันทีด้วยความตื่นเต้น

        (มีอะไร ทำไมทำเสียงแบบนั้น)

        “คือผมมีเรื่องจะถาม” ต่อจากนั้นจิณณวัตก็ยิงคำถามรัว ๆ จนรับการยืนยันว่าสิ่งที่เขาคิดมีความเป็นไปได้ หลังจากวางสายเขาจึงรีบหยิบกุญแจรถและขับไปยังร้านขายยาใกล้คอนโดอย่างไม่รอช้า

        “เป็นอะไรมาคะ”

        “มาซื้อที่ตรวจครรภ์ครับ เอาสามอัน”

        “สักครู่นะคะ” เภสัชกรก้มลงหยิบที่ตรวจครรภ์มาใส่ถุงและคิดเงินให้

        “โอนไปแล้วนะครับ”

        “ได้รับแล้วค่ะ มีวิธีการใช้อยู่ข้างกล่อง ลองอ่านก่อนนะคะ เมื่อขึ้นสองขีดแปลว่าอาจจะตั้งครรภ์ แนะนำว่าให้ไปตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลอีกทีนะคะ”

        “ขอบคุณครับ” จิณณวัตเดินออกจากร้านขายยาและแวะซื้อผลไม้ที่มีรสเปรี้ยว ก่อนจะขับรถกลับคอนโดไปอย่างรวดเร็ว