"อุ๊ย!!แม่ร่วงงง เจ็บชะมัดเลย อูยย!! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลย"หงส์สิตาเอ่ยทั้งยังปัดใบไม้และเศษหญ้าออกจากชุดสีขาวที่กลายเป็สีเทาไปแล้ว
"คุณหนู!!!"
หงส์สิตาได้ยินเสียงของอิงอิงที่ดังแว่วๆ อยู่ไกลๆเมื่อครู่เธอโดนใครบางคนชนอย่างแรงจนร่างบางกระเด็นกลิ้งไปตามพื้นหญ้าหลังจากนั้นเงยหน้าขึ้นมาพบหญิงสาวอายุน่าจะประมาณ17-18 ปี ยืนจ้องหน้าอยู่ พร้อมรีบเดินเข้ามาขอโทษและปัดเศษดินเศษหญ้ช่วยเธอหญิงสาวหน้าตาหวานสวยมีเสน่ห์เย้ายวน น่าค้นหา ดวงตากลมโตวิบวับ จมูกโด่งรั้นริมฝีปากบางสีแดงธรรมชาติใบหน้าไร้การแต่งแต้ม สวยมาก หงส์สิตาอุทานในใจ
"แม่นางน้อยเ้าเป็อย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่" เสียงหวานปนกังวล ส่งสายตาเอ็นดูมาให้เธอ
"ฉันโอเค เอ้ยข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะ" หงส์สิตาเอ่ยขึ้นพร้อมกระพริบตาเรียกสติตัวเองหญิงสาวผู้นี้มีเสน่ห์จับใจมาก ถ้าเธอเป็ผู้ชายคงอยากจะเข้าไปทำความรู้จักหากเป็โลกก่อนคนตรงหน้าคงเป็ดาราที่มีชื่อเสียงได้ไม่ยาก
"ข้าชื่อลี่เหม่ยจูเ้าชื่อเเซ่อะไรหรือ" หญิงสาวหน้าหวานเย้ายวนตรงหน้าเอ่ยถาม
"ข้าหนี่ว์หลินเฟิ่งเ้าค่ะ"หงส์สิตาเอ่ยนามในโลกปัจจุบันทันที เธอเองก็อยากรู้จักหญิงสาวตรงหน้าเช่นกัน อย่างนี่สินะที่เขาเรียกว่าถูกชะตา
"ยินดีที่ได้รู้จักคุณหนูหนี่ว์"หงส์สิตายื่นมือออกไปเพื่อ Check hand ตามความเคยชินเมื่อนึกได้จึงชักมือกลับเกาท้ายทอยอย่างเขินอาย
"ยินดีที่ได้รู้จักเข้าค่ะเรียกข้าหนี่ว์เออร์ก็ได้เ้าค่ะ"หงส์สิตารีบบอกทันทีเธอไม่ใช่คนเ้ายศเ้าอย่าง ต้องเรียกชื่อแซ่ยาวเหยียด
"อย่างนั้นเ้าก็เรียกข้าว่าพี่สาวหรือจูจู ก็ได้" หญิงสาวตรงหน้ายิ้มกว้างจนตาหยี หงส์สิตาถึงกับตาพล่าเลือน ทั้งกลิ่นกายของอีกฝ่ายยังหอมหวานอีกด้วย
"เ้าค่ะพี่จูจู"หงส์สิตาก็ยิ้มหวานให้อย่างจริงใจเช่นกัน
"เพื่อเป็การขอโทษพี่สาวจะพาเ้าไปหาอะไรอร่อยๆเพื่อตอบแทนดีหรือไม่ จะได้ทำความรู้จักกันด้วย" พี่สาวคนสวยเอ่ยขึ้น
"ดียิ่งเ้าค่ะ"ตอนนี้หงส์สิตาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเพราะท้องน้อยๆ ของนางเริ่มประท้วงแล้วหิวมากบอกได้คำเดียว
"ไปกันเถอะ" ฝ่ามือนุ่มยื่นมาให้เธอจับและจูงมือเธอไปทันทีโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
หงส์สิตากับพี่สาวจูจูเดินมาประมาณ 10นาทีก็มาหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งมีป้ายเขียนว่าโรงเตี๊ยมหมื่นลี้ มี 7 ชั้นเป็อาคารคล้ายโรงแรมมีทั้งห้องพักและภัตตาคารอาหารคาดว่าภายในคงกว้างใหญ่หรูหราสไตส์แนวจีนโบราณกลิ่นอายความโบราณล้ำค่าโชยมาทำให้หงส์สิตายิ้มละมุน มองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น
“หนี่ว์เออร์ ไปนั่งข้างบนกันเถอะจะได้เห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวง"ลี่เหม่ยจูเอ่ยขึ้นหลังจากแจ้งกับเสี่ยวเออร์หน้าโรงเตี๊ยมเรียบร้อย
"เ้าค่ะ ข้าเริ่มหิวแล้ว"หงส์สิตายิ้มตาหยีเอามือลูบท้องเพื่อให้หายครวญคราง
บนชั้นสูงสุดของโรงเตี๊ยมสามารถมองเห็นวิวของเมืองหลวงได้สุดลูกหูลูกตาแสงไฟจากตลาดด้านล่างส่องประกายไปทั่วมิงจากชั้นบนสุดแล้วสวยงามอย่างยิ่งหงส์สิตาซึบซับบรรยากาศที่หายากจากโลกเก่าคาดว่าที่นั่งตรงนี้คงเป็ระดับเฟิร์ส คลาสที่มีราคาแพงไม่น้อยพวกเธอสั่งอาหารหลายอย่างจนเด็กเสริฟ ไม่สิ.. เสี่ยวเออร์มองจนลูกตาแทบถลนออกมาเขาถามอยู่หลายครั้งว่าพวกเธอมาสองคนจริงหรือคงไม่คิดว่าผู้หญิงร่างเล็กสองคนจะสามารถยัดอาหารมากมายเข้าไปได้ตอนนี้เธอหิวจนแทบจะกินได้ทุกอย่างดูท่าทางเพื่อนใหม่ของเธอคงจะหิวไม่น้อยเช่นกัน
"เ้าพึ่งเคยออกมาเที่ยวเล่นเป็ครั้งแรกหรือ"ลี่เหม่ยจูเอ่ยถามเพราะสังเกตจากท่าทางของอีกฝ่ายเหมือนตื่นเต้นยิ่งนักคล้ายพึ่งเคยพบเห็นสิ่งต่างๆ เป็ครั้งแรก
"เ้าค่ะ ข้าป่วยหนักั้แ่เด็กไม่มีโอกาสได้ออกจากจวนมาเที่ยวเล่น" หงส์สิตาทำหน้าเศร้า ความจริงแล้วเธอรู้สึกสงสารและเห็นใจหนี่ว์หลินเฟิ่งตัวจริงที่ได้ตายจากโลกนี้ไปจนเธอได้มาอยู่ในร่างนี้แทนแต่ไม่เป็ไรหงส์สิตาได้สัญญากับตนเองแล้วว่าจะทำหน้าที่แทนหนี่ว์หลินเฟิ่งทุกอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายจากไปอย่างสงบไม่มีสิ่งใดต้องเป็ห่วง
" งั้นหรือ น่าเห็นใจยิ่งนักอย่าเศร้าไปเลยพี่สาวจะพาเ้าไปทำเื่สนุกๆเอง"ลี่เหม่ยจูยิ้มให้กำลังใจพร้อมบีบมือเบาๆจนหงส์สิตารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความหวังดีของอีกฝ่ายในโลกก่อนหงส์สิตามีเพื่อนมากมายหากแต่ไม่มีใครที่จริงใจกับเธออย่างเเท้จริง ทุกคนที่เข้ามาล้วนแต่เพื่อผลประโยชน์ทั้งสิ้นยกเว้น'มะนาว' ที่จริงใจกับเธอหงส์สิตาจึงไม่ค่อยไว้ใจใครและวางช่องว่างสร้างกำแพงเสมอแต่สำหรับลี่เหม่ยจูแล้วเธอััได้ถึงความจริงใจและนิสัยคล้ายคลึงกับมะนาวยิ่งนักลี่เหม่ยจูจึงนับว่าเป็เพื่อนคนแรกในโลกใหม่แห่งนี้ที่ภายภาคหน้าอาจมีสิ่งที่ต้องพึงพาอย่างแน่นอน
"ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าก็มีไอเดียมากมายเอ่อ สิ่งที่อยากทำอีกมากมายเ้าค่ะ"หงส์สิตายังติดคำศัพท์จากโลกเดิมหากแต่ลี่เหม่ยจูไม่ค่อยจะสงสัยในคำพูดแปลกๆ ของเธอมากนักเพราะอีกฝ่ายคิดว่าเธอคงมาจากต่างเมืองในตอนแรก
"ดีเลย ปีนี้เ้าอายุเท่าใดแล้ว"ลี่เหม่ยจูจิบน้ำชารอเพราะอาหารที่สั่งไปยังไม่มา
"14 เ้าค่ะข้ายังมิได้ปักปิ่น" หงส์สิตาเพิ่งนึกได้ว่าร่างใหม่ของเธอยังเป็ดรุณีน้อยยังไม่ใช่หญิงสาวหากพ้นวัยปักปิ่นถึงจะเป็หญิงสาวเต็มตัว
"เฮ้อ...เ้าเองเป็ถึงบุตรสาวขุนนางเมื่อพ้นวัยปักปิ่นแล้วย่อมไม่เเคล้วที่จะต้องถูกคัดตัวเป็สนมอย่างแน่นอน"ลี่เหม่ยจูเอ่ยขึ้นอย่างเสียดาย
" เวลาตั้ง 1 ปีเชียวนะเ้าคะพี่จูจูเรายังทำได้หลายสิ่งหลายอย่างนัก"นั่นสินะเธอต้องคัดตัวเพื่อไปเป็สนมด้วยเพื่อสิ่งที่เรียกว่าคานอำนาจสิ่งใดจะเกิดย่อมต้องเกิดหากเธอเริ่มวางแผนและจัดเตรียมบางสิ่งไว้อนาคตในวังหลังคงไม่น่ากลัวนักหากแต่ต้องใช้ทั้งสติและปัญญาเพื่อตั้งรับเล่ห์กลของมวลบุปผา
"มิต้องกังวลพี่สาวจะคอยช่วยเหลือเ้าเอง"ลี่เหม่ยจูเอามือตบอกตอบอย่างมุ่งมั่น นางเสียดายสาวน้อยผู้นี้ที่จะต้องตกไปอยู่ในมือของฮ่องเต้จอมมักมากยิ่งนักไหนจะต้องรายล้อมด้วยบุปผาพิษแห่งวังหลังก้าวพลาดเพียงก้าวอาจหมายถึงชีวิตซึ่งตนยอมให้เป็เช่นนั้นไม่ได้
"ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าได้ยินข่าวว่าฮ่องเต้ทรงชอบสะสมหญิงงามเห็นท่าจะจริง"หงส์สิตาจิบน้ำชาหลังจากที่พูดคุยอย่างเมามันส์จนคอเริ่มแห้ง
"อืม มันมีเบื้องลึกเื้ัล่ะนะแต่พี่สาวเองคงบอกเ้าไม่ได้..อาหารมาแล้วรีบกินตอนร้อนๆเถอะ"ลี่เหม่ยจูไม่อยากพูดมากให้เสียบรรยากาศเื่ราวผ่านมาเนิ่นนานแล้วเ้าตัวเองคงลืมเลือนไปแล้วกระมังถึงได้เปลี่ยนเป็ชายหนุ่มเ้าสำราญเช่นนั้น
"หูววว น่ากินมากเ้าค่ะ"หงส์สิตาห่อปากอยากตื่นเต้นทั้งสีสัน การจัดตกแต่งราวกับภัตราคารหรูระดับ 5ดาวในโลกก่อนตอนนี้หงส์สิตาอยากสวมบทนักชิมเหมือนรายการอาหารชื่อดังอย่างยิ่ง ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มลิ้มรสชาติที่ถูกปากถูกลิ้นเธอยิ่งนักทั้งในโลกก่อนหงส์สิตาไม่ค่อยชอบอาหารจีนแต่ตอนนี้เธอชอบยิ่งนัก
"อร่อยมากเ้าอยากได้สิ่งใดสั่งเพิ่มได้เต็มที่ พี่สาวมีเงินมากมาย"ลี่เหม่ยจูขยิบตาอย่างทะเล้น จนหงส์สิตาอดหัวเราะไม่ได้
"ข้าจะสั่งของหวานเพิ่มเ้าค่ะ"ต้องลองชิมของหวานของที่นี่ด้วยถึงจะเรียกว่ามาไม่เสียเที่ยวได้ยินว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ต้องจองโต๊ะล่วงหน้าด้วยหากแต่เมื่อครู่เธอเห็นเพียงพี่จูจูบอกบางอย่างกับเสี่ยวเออร์เท่านั้นพวกเธอก็ได้ที่นั่งที่ดีที่สุดทันทีไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพี่จูจูต้องเป็สตรีที่มีอิทธิพลในย่านนี้แน่นอน
"หาา ของหวานหรือ...สั่งเผื่อข้าด้วย" หงส์สิตาหัวเราะอีกรอบเมื่อหันไปสั่งของหวานเสร็จจึงหันไปถามลี่เหม่ยจูอีกครั้ง
"ท่านแต่งงานแล้วจริงหรือ"เสียงใสซื่อของหนี่ว์หลินเฟิ่งทำให้ลี่เหม่ยจูถึงกับสำลักอาหารที่กำลังเคี้ยวอยู่ในปาก
"อืม แต่งเข้าจวนแม่ทัพด้วยราชโองการจากฮ่องเต้"ลี่เหม่ยจูตอบแบบขอไปที และยังตักอาหารเข้าปากไม่หยุดราวกับหิวโหยมากมาย
"เพียง 17 ปีท่านแต่งงานแล้วหรือช่างรวดเร็วนัก" หงส์สิตาเผลอถอนหายใจและนึกถึงอนาคตของตนเองเธอไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับใครเพราะความรักทำให้ครอบครัวเธอไม่มีความสุขหากเธอต้องเข้าไปเป็สนมของฮ่องเต้ที่รายล้อมด้วยนางสนมอีกหลายพันนางเธอต้องอกแตกตายแน่นนอน หรือนี่คือสิ่งที่เขาบอกว่าเกลียดสิ่งใดได้สิ่งนั่นแต่หัวใจเป็ของเราก็ต้องดูแลเอาเองอย่าเผลอใจก็เป็พอและสิ่งที่ต้องทำคือหน้าที่เท่านั้น“สนมเป็เพียงหน้าที่” เธอท่องไว้ในใจ
"ก็ไม่เต็มใจเลิกพูดเถอะเสียบรรยากาศดีๆ"ลี่เหม่ยจูพูดพร้อมกับหันไปอีกทางและทำหน้าเหม็นเบื่อเมื่อเห็นบุรุษหน้าตาหล่อเหลาสองคนกำลังเดินมาโต๊ะที่พวกเธอนั่งอยู่ หงส์สิตามองชายสองคนที่กำลังเดินมาทั้งสองมีบุคลิกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดคนหนึ่งนิ่งขรึมเ็า แต่อีกคนเ้าสำราญมาดหนุ่มจอมกะล่อนออกแนวเ้าชู้หากแต่หล่อเหลากินกันไม่ลงแต่หงส์สิตาไม่สนใจนอกจากอาหารและของหวานตรงหน้าเธอสักพักสองหนุ่มก็เดินมาถึงโต๊ะอย่างรวดเร็วเดาได้ว่าคงรู้จักกับพี่จูจูอย่างแน่นอนเพราะเธอไม่เคยออกจากจวนเป็ไปไม่ได้ที่ทั้งสองคนจะรู้จักเธอ
"จูเออร์เ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรใยไม่บอกข้า" บุรุษที่แต่งตัวคล้ายเพลย์บอยจอมกะล่อนเอ่ยขึ้นทั้งยังทำสายตาวาววับแพรวพราวหลากหลายคาลมเช่นนี้เธอเกลียดยิ่งนัก เห็นหน้าแล้วยิ่งหมั่นใส้จึงไม่สนใจนอกจากเซ่าปิงที่อยู่ตรงหน้าสักพักรู้สึกได้ว่าลี่เหม่ยจูสละที่นั่งย้ายมานั่งข้างเธอกลายเป็ว่าหนุ่มเ้าสำราญคนนี้นั่งตรงข้ามกับเธอไม่ต้องมองก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังสำรวจใบหน้าเธออย่างละเอียดแต่ใครจะสนใยใจเพราะ เซ่าปิงตรงหน้าน่ากินกว่าเยอะ
"จูเออร์จะมาเที่ยวเล่นคราวหลังบอกข้านะข้าจะมาเป็เพื่อน" เริ่มแล้วคารมหวานเลี่ยนกะล่อน ปริ้นปร้อนจนเธออยากจะสำลักอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปแต่เสียดายของอร่อยจึงยอมกลืนลงไปแทน
"ข้าจะแนะนำเพื่อนใหม่ของข้าให้รู้จักนี่คุณหนูหนี่ว์หลินเฟิ่ง" ลี่เหม่ยจูเมินคำถามที่บุรุษผู้สูงศักดิ์จอมกระล่อนถามยิ่งทำให้หงส์สิตาสะใจยิ่งนักจึงอดยิ้มมุมปากไม่ได้แต่อีกฝ่ายเหมือนรับรู้จึงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่เธอแทน
"ยินดีที่ได้รู้จักเ้าค่ะ"หงส์สิตาลุกขึ้นคำนับทั้งสองอย่างงดงามและนั่งลงคีบอาหารเข้าปากต่อไม่สนใจเหมือนผู้ชายที่มีใบหน้าเ็าที่นั่งตรงข้ามกับพี่จูจูปล่อยกลิ่นอายความหึงหวงออกมาทั้งเธอเองนึกหมั่นใส้อยากกลั่นแกล้งบุรุษที่นั่งตรงข้ามนางจึงแกล้งกระซิบหูถามลี่เหม่ยจู
"คนใดเป็สามีท่านเ้าคะ"หงส์สิตากระซิบเบาๆ จนอีกฝ่ายถึงกับสำลักน้ำชาหน้าแดง
"เเคร่กๆ" ลี่เหม่ยจูไม่คิดว่าดรุณีน้อยด้านข้างจะกล้าถามนางตรงๆ เช่นนี้
"เหม่ยจู/จูเออร์"สองเสียงประสานลุกขึ้นพร้อมกันหากแต่ชายจอมกระล่อนต้องนั่งลงเพราะสะดุดขาของหงส์สิตาและถูกสายตาของสามีที่แท้จริงส่งมาข่มขู่และตอนนี้เ้าหน้ากระล่อนคิ้วกระตุกและจ้องหน้าหงส์สิตเธออย่างเอาเป็เอาตาย
"คนนี้สินะเ้าคะ..ดูเหมาะสมกันดีเ้าค่ะท่านพี่เขย"หงส์าตาเอ่ยขึ้นจนลี่เหม่ยจูหน้าแดงหูแดงพร้อมทั้งยักคิ้วยียวนเ้าหน้ากะล่อนหนึ่งทีและหันไปสนใจเซ่าปิงต่อ
"เ้า!!"เ้าหน้ากระล่อนกัดฟันพูดในลำคอ หญิงสาวหน้าตาอัปลักษณ์ไม่ได้อยู่ในสายตาัั้แ่แรกั้แ่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ใดกล้ายักคิ้วหลิ่วตายียวนพระองค์เช่นนี้มาก่อน
"พี่จูจูข้าอิ่มแล้วเ้าค่ะขอบคุณที่ท่านเลี้ยงอาหาร ไว้คราวหน้าค่อยพบกันใหม่..ไม่ต้องไปส่งข้านะเ้าคะพี่เขยข้าฝากดูแลพี่สาวด้วยข้าลาเ้าค่ะ" หงส์สิตาคำนับอ่อนช้อยและเดินจากไปทันที
"เ้า!!"หงส์สิตาได้ยินเพียงเสียวแว่วๆ ที่ลอยมาหากแต่ไม่สนใจหันกลับไปมองแม้แต่น้อย
6K
