กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสถานที่แห่งหนึ่ง เป็สถานที่ที่ไร้ซึ่งความกลัว เป็ศูนย์รวมของเหล่าผู้แข็ง แกร่งเท่านั้นที่จะถูกยอมรับให้เป็ผู้มีอิทธิพลที่ทรงอำนาจ ไร้ซึ่งข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น นี้เป็เื่ราวเกี่ยวกับการต่อสู่ที่ไร้ซึ่งจุดจบของชายหนุ่มผู้มีเรือนผมที่เงินนามนั้นคือ เรกัน
“มันเริ่มขึ้นแล้วสินะ” เรกันเอ่ยขึ้นเมื่อวันที่เขารอมานานก็มาถึง นั้นคือการประลองที่จะทำให้เขาได้เลื่อนขั้นเป็เ้าแห่งการต่อสู้นั้นเอง
ทันใดนั้น ก็มีเสียงคล้ายๆ กำลังดูถูกดังขึ้นจากข้างหลังเขา “อีกแล้วงั้นเหรอ...ปีที่แล้วก็แพ้ั้แ่รอบแรกไม่ใช้รึไงกัน”
ชายหนุ่มหันไปตอบกลับแทบจะในทันทีหลังจากได้ยินคำพูดเ่าั้แล้วว่า “แล้วมันยังไงละ ฉันก็พยายามฝึกอย่างหนักเหมือนกันนะ อย่ามาขัดกันสักครั้งจะได้มั้ยเนี่ยโก” เขาหัวเสียขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำนั้นจากเพื่อนสมัยเด็ก
“งั้นก็ขอให้โชคดีก็แล้วกัน ถ้าเจอกันในรอบแรกละก็...อย่าหวังว่าจะออมมือให้ยากเลยนะ”
“งั้นก็ดี ฉันก็ไม่อยากจะชนะเพราะแกออมมือให้เหมือนกัน” พูดจบเขาก็เดินไปอีกทางโดยทันที
“การแข่งจะเริ่มแล้ว คิดจะไปไหนอีกละ”
“ไปหาอะไรกินหน่อย เดียวไม่มีแรกกันพอดี” เขาคิดอยู่ในใจว่าทำไมถึงชอบรั้งกันไว้อยู่เรื่อยไม่เขาใจเลย พอคิดอย่างนั้นแล้วก็หงุดหงิดจนต้องไปหาอะไรใส่ท้องสักหน่อย
“ใกล้จะเริ่มแล้วสินะ ปีนี้แหละ...ฉันจะต้องเอาชัยชนะมาให้ได้” เด็กสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาด้วยความมั่นใจสูง เธอสวมเสื้อสีฟ้า กระโปรงดำ ดวงตาสีเขียวมรกต ผมสันประบ่าสีฟ้าน้ำทะเล ดูคล้ายจอมเวทย์เพราะในมือของเธอถืออยู่เป็ไม้เท้ายาว แต่ความจริงมันคือเคียวอาวุธประจำตัวของเธอ เพราะเธอนั้นคือนักฆ่าผู้เืร้อยที่แข็งแกร่งติดหนึ่งในสิบนักฆ่าในสมัยนี้รู้จักกันในชื่อ ปีศาจน้ำเซน่า
เธอบ่นพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้า “แถวนี้ดูน่าเบื่อจังเลยน่า”
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังเธอ “ถ้าเธอคิดอย่างนั้นจริง...ก็คงมีเื่ได้ทุกวันนั้นแหละน่า” เสียงของเรกันดังขึ้นจากข้างหลังเธอ ทำให้เธอใเผลอวาดเคียวไปตามต้นเสียง แต่เรกันก็หลบได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
“ใหมดเลย จู่ๆ มาพูดอะไรอยู่ข้างหลังฉันแบบนี้อยากตายรึยังไงนายนะ” เซน่าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนต่อว่าอย่างฉุนเฉียว
เรกันมองจ้องหน้าฝ่ายหญิงพลางกอดอกก่อนจะตอบกลับไป “จะลองดูไหมละ ว่าเธอจะฆ่าฉันได้ไหมนะ...พอดีเลยได้ยืดเส้นยืดสายก่อนลงแข่งแบบนี้เนี่ย”
เขาก็เป็ซะอย่างนี้แหละ ชอบหาเื่คนอื่นไปทั่วเรียกง่ายๆ ว่าเป็นิสัยเสียอย่างหนึ่งของเขาเลยก็ว่าได้
หญิงสาวหลับตาลงแล้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “ก็เอาสิ...ถ้าแค่สิบนาทีละก็นะ ถ้านานกว่านั้นฉันอาจจะอยากฆ่านายขึ้นมาจริงๆก็ได้” หญิงสาวพูดกลับไปแต่ตอนนี้เธอไม่สามารถที่จะซ้อนรอยยิ้มที่รู้สึกยินดีเป็ที่สุดไว้ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว
ผู้คนรอบข้างก็ต่างเคลียพื้นที่เพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายกับร้านของตนมากเกินไป
เขารู้ถึงพลังของอีกฝ่ายเป็อย่างดี แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอตัวจริงเอาในที่แบบนี้ นับว่าเป็โชคดีที่เดียวเลยหลุดหัวเราะออกไปพร้อมกับถามขึ้น “เอาละ...ขอดูหน่อยเถอะว่าปีศาจน้ำอย่างเธอกับหมาป่าจอมบ้าคลั่งผู้นี้ใครจะเหนือกว่ากัน” พูดจบเขาก็พุ่งหมัดขวาใส่เซน่าด้วยความรวดเร็ว ซึ่งเธอก็ยกเคียวขึ้นมากันได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะถอยมาเพื่อตั้งหลัก
ฝ่ายหญิงเหมือนรู้สึกยินดีมากขึ้นกว่าเดิม หลังจากได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด “หมาป่าจอมบ้าคลั่งเหรอ...เป็นายเองสินะ พอดีเลย! จะได้ไม่ต้องตามหาให้เสียเวลา” พอคำพูดนั้นจบลง เธอก็พุ่งตัวออกไปพร้อมกับเหวี่ยงเคียวออกไปสามครั้ง แต่มันกลับโดนเพียงอากาศเพียงเท่านั้น
เขาพูดพลางยืนกอดอกแล้วพยักหน้าจากด้านหลัง “ใหมดเลย เธอรู้จักฉันด้วยเหรอเนี่ย ช่างเป็เกรียติยิ่งนัก”
“ก็ไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอกนะ แต่ฉันต้องขอฆ่านายจริงๆ แล้วละ” เธอแสยะยิ้มที่ริมฝีปากก่อนจะเปลี่ยนท่าทีจากเมื่อกี้ไปอย่างสิ้นเชิง พอมาลองนึกดีดีแล้วชื่อของหมาป่าจอมบ้าคลั่งก็มีอยู่ในรายชื่อที่เธอต้องกำจัดด้วยเหมือนกัน แต่ไม่นึกเลยว่าจะหาตัวเจอง่ายขนาดนี้
“เล่นตลกอะไรเนี่ย ขำไม่ออกเลยนะ” เขาพูดพลางหยิบมีดที่พับออกจากเสื้อนอก มันคือมีดรูปทรงคล้ายดาบที่เขาใช้เป็ประจำ ชนิดสั่งทำพิเศษ มันทำจากเหล็กแท้ผสมกับทองคำ ด้ามจับยาวกว่าตัวมีดครึ่งเท่า ส่วนตัวมีดจะพับเข้าหาแขน แถมด้านคมยังเหมือนกันฟันเลื่อยอีกต่างหาก “ถ้าจะฆ่ากันละก็ ทางนี้ก็ของัดเอาไม้เด็ดออกมาใช้บ้างหน่อยก็แล้วกัน” เขาตั้งท่าพลางยิ้มเตรียมพร้อมทุกอย่างเรียบร้อย โดยไม่แกรงกลัวเหมือนรู้ตัวว่าเขาไม่มีทางแพ้อาวุธที่ยาวกว่าอย่างแน่นอน
“นายนั้นแหละตลกอะไร แล้วไอ้มีดบ้านั้นมันอะไรกันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย คิดว่าจะชนะฉันได้รึไง...”ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค เรกันก็พุ่งเข้ามากระหน่ำหมัดใส่ด้วยความรวดเร็ว แต่เธอก็ยังป้องกันได้อย่างดีเลยทีเดียว พลังของมีดฟันเลื่อยคมพอที่จะตัดให้อาวุธของอีกฝ่ายนั้นขาดได้เลยที่เดียว แต่เคียวของเซน่านั้นทนทานเป็พิเศษจึงไม่สามารถตัดให้ขาดได้เช่นกัน
“มัวพล่ามอะไรอยู่นานสองนานี้เีจะฟังแล้ว...รีบๆ มาฆ่ากันสักทีสิ” เรกันเหมือนเริ่มเบื่อเต็มทีที่จะฟังอะไรที่มันไร้สาระอยู่ตั้งนาน จึงเริ่มบุกก่อนแต่เสียงระฆังก็ดังขึ้นมาทำให้ท่าทีนั้นเปลี่ยนไปอย่างกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน “ได้เวลาแล้วสินะ เธอก็มาประลองด้วยสินะ เราไปด้วยกันเถอะเดียวไม่ทันการประกาศชื่อเดียวโดนสละสิทธิเอานะ” เขาเก็บมีดทั้งสองเล่มพับเข้าเสื้อนอกพร้อมจับมือเซน่าแล้ววิ่งเข้าไปในโดมสนามแข่งในทันที
“ยินดีต้อนรับ...เข้าสู้การประลอง!” ประธานเปิดการแข่งขันได้กล่าวเสียงดังลั่นไปทั่ว สนามด้วยท่าที ตื่น เต้น เมื่อจะได้เห็นการต่อสู้ที่แตกต่างกันในแต่ละปี และผู้คนที่มากประสบการที่ต่างออกไปเช่นกัน “ท่านผู้ ชมทุกท่านถ้าพร้อมแล้วก็ไปดูตารางแข่งขันที่เราจัดไว้ให้กันเลยดีกว่า!” เสียงเชียร์ที่ดังมาตลอดั้แ่เข้ามาในสนามเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นคู่ของแต่ละรอบก็ทำให้ผู้ชมทั้งหมดแทบนั่งไม่ติดเก้าอี๋กันเลยทีเดียว
โกถามขึ้นเมื่อเห็นเรกันเดินเข้ามาในห้องรับรอง “นายไปไหนมา เกือบมาสายแล้วเห็นมั้ยเนี่ย”
เรกันยกมือให้เมื่อเห็นเพื่อนนั่งรออยู่ “โอ้ โทษที...พอดีไปเจอปีศาจมาระหว่างเดินกินอยู่นะ ก็เลยเสียเวลามากไปหน่อยนะ”
“นี้อย่าบอกนะว่า” เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าก่อนการแข่งเ้านี้ยังหาเื่ได้ไม่เคยเปลี่ยนเลย
เขาเดินมานั่งบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ทานด้านขวา ก่อนจะพูดขึ้นพลางยกมือขึ้นเกาหัว “ช่วยไม่ได้นี้ ยัยนั้นมาหาเื่ฉันก่อน...ก็เลยตามน้ำไป...”
แทบจะไม่เชื่อหูของตัวเองหลังจากได้ยินแบบนั้น แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องเชื่อ “เชื่อเขาเลย...ผู้หญิงแกก็ไม่เว้นเลยรึไง”
“แกรู้จักปีศาจน้ำเซน่ารึเปล่าละ” เรกันเล่าสถานการณ์ที่เจอมาเมื่อไม่นานมานี้ให้โกฟังทั้งหมด
โกพูดไปพลางหัวเราะไปด้วย “ก็ไม่แปลกหรอกนะ ก็แกเป็คนอย่างนี้ไงละ ถึงได้มีคนหมายหัวได้ แต่ว่า...ใหมดเลยนะ ที่ปีศาจคนนั้นจะถูกใจแกขึ้นมานะ” พูดจบโกก็หัวเราะต่ออย่างสะใจ
เรกันกำหมัดตัวเองแน่น ไม่ให้ไปต่อยหน้าผู้ที่ตอนนี้กำลังหัวเราะอยู่ แล้วะโออกไปดังๆ “อย่าหัวเราะนะ!!!”
ประธานการแข่งขันให้สัญญาณขึ้น พร้อมกับแสดงชื่อของคู่แรกขึ้นจอ “มาเริ่มกันเลย!!! คู่แรกก็คือ...ผู้ซึ่งไม่ยอมตกเป็เหยื่อของผู้ใด ผู้ล่าที่แข็งแกร่งราวกับปีศาจร้าย...หมาป่าจอมบ้าคลั่ง เรกัน พบกับ ผู้ที่เคยเข้าไปถึงรอบที่สองเมื่อปีที่แล้ว จอมวิวาทที่ไม่ยอมก้มหัวให้กันผู้ใด คาบี!!!” ผู้ชมรอบๆสนามต่างร้องตะ โกนดังลั่นไปทั้งสนาม เมื่อเห็นทั้งสองขึ้นสนามไป
คาบีทักขึ้นพลางยืนกอดอก “แกอีกแล้วเหรอ” เขาสวมเสื้อสีดำ กางเกงยีน ผมสีแดง ดวงตาสีดำ เขาสะพายดาบเล่มใหญ่ไว้ด้านหลัง “ปีที่แล้วข้าก็เจอแกเป็คู่แรก ไม่คิดเลยว่าปีนี้ก็ต้องมาเจออีกเหรอเนี่ย ช่างเถอะ...คงจบเร็วเหมือน เดิมนั้นแหละ”
เรกันตอบกลับไปพลางยกมือขึ้นเกาหัว “บ่นอะไรมาั้แ่เมื่อกี้แล้ว น่ารำคาญจังนะ แล้ว...แกเป็ใครเหรอ”
คาบียื่นหน้ามาตอบเรกัน พลางเอามือขวาจับด้ามดาบที่สะพายไว้ข้างหลังรอสัญญาณ “เล่นตลกรึไง แกจำข้าไม่ได้รึไง”
เรกันถอนหายใจหนึ่งครั้งพลางหยิบมีดคู่ออกมาจากในเสื้อ พร้อมกับตอบกลับไป “เอาเถอะๆ ฉันเริ่มเบื่อแล้วละ มาทำให้มันจบๆไปเลยดีกว่า”
“ในเมื่อพร้อมกันแล้วก็มาเริ่มกันเลย!!!”
ในเมื่อเสียงสัญญาณดังขึ้น คาบีก็ดึงดาบออกมาแล้วพุ่งเข้าไปหาเรกันทันที แต่เมื่อคาบีเข้ามาในระยะหมัดของเรกันแล้ว ดาบของคาบีก็แตกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วตัวของคาบีเองก็ลอยออกไปจากสนามไปชนกับขอบที่กั้นคนดูแทบจะในทันที เพียงแค่เวลาไม่ถึงนาทีเลยด้วยซ้ำ
เรกันเหม่อมองขึ้นบนท้องฟ้าพร้อมกับเก็บมีดเข้าไปในเสื้อเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็ถอนหายใจอีกครั้งพลางก้มหน้ายกมือขึ้นมาลูบหัวตัวเองก่อนจะพูดขึ้น “จบแล้วอย่างงั้นเหรอ...น่าเบื่อ”
คำพูดใน่ท้ายของเขานั้นเหมือนรู้สึกผิดหวัง ที่ต้องมาเจอกับคนที่กระจอกแบบนี้ในรอบแรกซะได้ ยังไม่ทันได้ออกแรงเลยคู่ต่อสู้ก็หมดสภาพแล้ว น่าผิดหวังแบบสุดๆ ไปเลย
คนดูทั้งสนามในเวลาที่จะได้ชมการต่อสู้ของอาวุธที่มีความยาวต่างกันก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่ในตอนนี้กลับเงียบกันไปหมด “นี้มันอะไรกัน!!! เพียงแค่ผึ่งจะเริ่มเท่านั้น การต่อสู้ก็จบลงในพริบตาเดียว นี้นะเหรอพลังที่แท้จริงของหมาป่าจอมบ้าคลั่ง!” ทั่วทั้งสนามต่างตกตะลึงในพลังของเรกัน ทุกคนต่างตบมือพร้อมกับร้องะโดังลั่นยิ่งกว่าตอนที่เขาเดินเข้าสนามซะอีก
เขายกมือขึ้นเมื่อเห็นโกยืนรออยู่ตรงทางออก “ไว้เจอกันในรอบชิงละ อย่าไปแพ้ใครก่อนจะเจอฉันละ” เรกันหันไปพูดกับโกก่อนแล้วเดินกลับไปห้องรับรองในทันที โดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ
ในตอนนี้คนดูในสนามเริ่มตื่นเต้นมากกว่าเดิมแล้วงั้นก็มาต่อกันเลยดีกว่า
ประธานการแข่งขันประกาศไปพร้อมกับแสดงคู่ที่สองขึ้นจอ “เพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา! เรามาเริ่มคู่ที่สองกันเลยดีกว่า! เ้าของฉายาจอมวิวาทและเป็คู่หูเพียงคนเดียวของหมาป่าจอมบ้าคลั่ง โก พบกับ นักฆ่าผู้ไร้อารมณ์ เมื่อทำภารกิจอะไรก็ต้องสำเร็จ เ้าของฉายาปีศาจน้ำ...เซน่า!!!”
โกทักขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนดีใจอะไรสักอย่าง “เธอเองสินะ ที่เ้านั้นพูดถึงนะ ไม่คิดเลยว่าฉันจะต้องมากินเหยื่อที่เ้านั้นเป็คนล่าแบบนี้เนี่ย” เขาพูดพลางหยิบมีดสั้นออกมาจากระเป๋ากางเกงพร้อมกับตั้งท่า
เซน่าพูดพลางหัวเราะออกมาเสียงดัง “ฮึ เป็อย่างที่คิดไว้เลย ไม่คิดเลยว่าเป็พวกที่โง่อะไรอย่างนี้ นี่คิดจริงๆ เหรอว่า อาวุธอย่างนั้นจะทำอะไรฉันได้นะ” พูดจบเธอก็ตั้งท่าพร้อมโจมตีเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอได้โยนเคียวคู่ใจทิ้งไป ในมือของเธอมีเพียงมีดสั้นสองเล่มเท่านั้น “ถ้าเป็แกละก็ ขอแค่นี่ก็เกินพอแล้วละ”
1K
