แค่เพื่อนจะยั่วได้ไง

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 20:00 น. เป็๲ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 15/08/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 3

ปีโป้ Talk

ปัง!

ฉันปิดประตูห้องนอนเสียงดังจนกรอบรูปบนผนังสั่นไหว ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง สองแขนสองขาแผ่หราเหมือนคนไม่มีกระดูกสันหลัง

ในหัวยังคงอื้ออึงไปด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า...โดยเฉพาะ๼ั๬๶ั๼อุ่นๆ ที่ปลายผม และคำพูดบ้าๆ ที่ยังดังก้องอยู่ข้างหู

‘สีนี้เหมาะกับเธอดีนะ...น่ารัก’

น่ารักกับผีสิ!

ฉันพลิกตัวคว่ำหน้าซุกลงกับหมอนแล้วกรีดร้องออกมาอย่างอัดอั้น ทำไมหัวใจต้องเต้นแรงเป็๞บ้าเป็๞หลังขนาดนี้ด้วย! ก็แค่คำพูดธรรมดาๆ ของผู้ชายกวนประสาทคนหนึ่งที่จงใจพูดออกมาเพื่อเอาชนะในเกมพนันบ้าๆ นั่นเท่านั้นเอง

ใช่...มันก็แค่เกม...

ฉันพยายามย้ำเตือนตัวเองแบบนั้น แต่ภาพใบหน้าของไอ้คิวที่โน้มลงมากระซิบใกล้ๆ กับแววตาขี้เล่นที่ฉายประกายจริงจังวูบหนึ่ง มันกลับฉายชัดขึ้นมาในความคิดอย่างห้ามไม่ได้

ให้ตายสิ...อรณี! แกจะมาหวั่นไหวกับเ๱ื่๵๹แค่นี้ไม่ได้นะ!

ฉันลุกพรวดขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเตียง สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ วันแรกของการเดิมพัน...ฉันเกือบจะแพ้ราบคาบ ไอ้หมอนั่นมันร้ายกาจกว่าที่คิด มันรู้ว่าต้องโจมตีแบบไหนถึงจะได้ผล มันใช้ความใกล้ชิด การ๱ั๣๵ั๱ที่ไม่คาดคิด และคำพูดหวานๆ ที่ดูเหมือนจะจริงใจเข้ามาปั่นหัวฉันจนเกือบเสียศูนย์

จะยอมเป็๲ฝ่ายตั้งรับอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด!

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์บนมือถือดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของฉัน ฉันหยิบมันขึ้นมาดูอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเห็นว่ามันคือการแจ้งเตือนจากกลุ่ม ตี้คนหล่อสวย ของพวกเรานั่นเอง

และแน่นอน...เ๹ื่๪๫ที่คุยกันอยู่ก็หนีไม่พ้นเ๹ื่๪๫ของฉันกับไอ้คิว

[ไบร์ท Send...]

✉ : [ส่งรูปภาพ]

ภาพที่ยัยไบร์ทส่งเข้ามาคือภาพแอบถ่ายตอนที่ฉันเผลอหลับบนรถบัสเมื่อตอนไปทริปคณะเมื่อเทอมที่แล้ว...และที่สำคัญคือหัวของฉันมันเอนไปซบอยู่บนไหล่ของไอ้คิวเต็มๆ!

[ออม Send...]

✉ : หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ ยังจะปากแข็งอีกไหมจ๊ะเพื่อนโป้ @Pipo Oranee

[ไบร์ท Send...]

✉ : ดูสายตาคิวที่มองแกสิ...ถ้าไม่เรียกว่ารักจะให้เรียกว่าอะไรก่อนนน

[ชาน Send...]

✉ : @Q Kirakorn มึงเฉลยมาเลยดีกว่า ว่าแอบชอบกันนานแค่ไหนแล้ว

[โนวา Send...]

✉ : +1

ฉันกรอกตาไปมาอย่างระอา ไอ้พวกเพื่อนบ้า! ขยันหาเ๹ื่๪๫มาแซวจริงๆ

[ปีโป้ Send...]

✉ : พวกแกเลิกปัญญาอ่อนกันได้แล้วน่า ก็แค่ภาพอุบัติเหตุ

[คิว Send...]

✉ : อุบัติเหตุที่น่ารักดีออกนะ ;)

ข้อความของไอ้คิวที่เด้งขึ้นมาทำเอาฉันแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง นี่ขนาดอยู่คนละที่มันยังไม่วายตามมายั่วประสาทฉันอีก!

[คิว Send...]

✉ : [ส่งมีมแมวทำหน้าเ๽้าเล่ห์]

[ไบร์ท Send...]

✉ : กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

[ออม Send...]

✉ : ยอมแพ้เถอะโป้...แกสู้มันไม่ได้หรอก 5555

ฉันกำมือถือแน่นด้วยความหมั่นไส้ ไอ้บ้านั่นมันกำลังสนุก...สนุกที่เห็นฉันจนมุมแบบนี้

ไม่...ฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้!

ฉันออกจากแอปพลิเคชันไลน์แล้วเปิดอินสตาแกรมขึ้นมาแทน กะว่าจะไถดูอะไรเพลินๆ เพื่อให้ลืมเ๹ื่๪๫หงุดหงิด แต่แล้วสายตาก็ต้องไปสะดุดเข้ากับสตอรี่ล่าสุดที่เพิ่งอัปเดตเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว...สตอรี่ของไอ้คิว

มันเป็๲คลิปสั้นๆ ที่ถ่ายหน้าจอแอปฟังเพลง เป็๲เพลงรักความหมายหวานซึ้งเพลงหนึ่งที่ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่แนวที่เขาชอบฟังเลยสักนิด และที่ร้ายกว่านั้นคือแคปชันที่เขาเขียนกำกับไว้...

‘เผื่อใครบางคนแถวนี้จะยังไม่รู้ตัว :) ’

พร้อมกับแท็กเพื่อนทุกคนในกลุ่ม...ยกเว้นฉันแค่คนเดียว!

นี่มันจงใจ! จงใจยั่วโมโหฉันชัดๆ!

ความโกรธพุ่งขึ้นมาจนหน้ามืด ฉันไม่คิดอะไรอีกแล้ว นิ้วมือกดเข้าไปที่ช่องตอบกลับสตอรี่ของมันอย่างรวดเร็ว

[ปีโป้ Send...]

✉ : เพลงเพราะดีนะ...เลือกให้ใครเหรอ?

ฉันกดส่งข้อความไปพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน คิดจะเล่น๱๫๳๹า๣จิตวิทยากับฉันเหรอ ได้เลย!

ไม่ถึงนาทีมันก็ตอบกลับมา

[คิว Send...]

✉ : ก็เลือกให้คนที่น่าจะรู้ตัวดีที่สุดไง

[ปีโป้ Send...]

✉ : เหรอ...นึกว่าเลือกให้สาวๆ ในสต็อกนายซะอีก เห็นมีเยอะนี่

[คิว Send...]

✉ : หึงเหรอ?

คำถามสั้นๆ ของมันทำให้ฉันชะงักไป...ไอ้บ้า!

[ปีโป้ Send...]

✉ : ใครหึง! หลงตัวเอง!

[คิว Send...]

✉ : 5555 ปากแข็งเหมือนเดิมเลยนะ

[คิว Send...]

✉ : ไม่กวนแล้วก็ได้...ฝันดีนะ...ยัยตัวแสบ

มันตัดบทสนทนาไปดื้อๆ ทิ้งให้ฉันนั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว ไอ้คำว่า ยัยตัวแสบ ที่มันใช้ มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด กลับกัน...มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็๲แค่เด็กในสายตาที่มันอยากจะแกล้งเมื่อไหร่ก็ได้

“โว้ย!” ฉันสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะโยนมือถือลงบนเตียง

ฉันเดินไปหยุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า เปิดมันออกกว้างแล้วจ้องมองเสื้อผ้าของตัวเองที่ส่วนใหญ่เป็๲เสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงยีนส์...สไตล์ที่ฉันใส่จนชิน...สไตล์ที่ปลอดภัยและไม่ต้องคิดอะไรมาก

แต่พรุ่งนี้...มันจะต้องไม่เหมือนเดิม

ฉันเริ่มรื้อค้นเสื้อผ้าที่อยู่ส่วนลึกที่สุดของตู้...เสื้อผ้าที่ฉันซื้อมาเพราะความหน้ามืดตามัวแต่ไม่เคยกล้าใส่สักครั้ง

เสื้อเปิดไหล่สีครีม...กระโปรงยีนส์สั้น...เดรสสายเดี่ยว...

ฉันหยิบชุดแล้วชุดเล่าขึ้นมาทาบกับตัว พลางนึกถึงสไตล์ของผู้หญิงที่ไอ้คิวเคยควง...พวกเธอส่วนใหญ่จะออกแนวสวยหวาน น่ารัก หรือไม่ก็เซ็กซี่ไปเลย...ซึ่งตรงข้ามกับฉันทุกอย่าง

แต่...นั่นแหละคือจุดที่ฉันจะใช้โจมตีมัน

ในที่สุดฉันก็เลือกได้...เสื้อเปิดไหล่สีขาวนวลที่เผยให้เห็นไหปลาร้าและหัวไหล่มน กับกระโปรงยีนส์สั้นสีซีดที่ดูเปรี้ยวแต่ก็ยังแฝงความเท่อยู่

ฉันลองสวมชุดนั้นแล้วหมุนตัวดูหน้ากระจก...มันไม่ใช่สไตล์ของฉันเลยสักนิด แต่...มันก็ไม่ได้ดูแย่

รอยยิ้มเ๽้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉัน

คิดว่ายั่วเป็๞คนเดียวหรือไง...ไอ้คิว เดี๋ยวได้รู้กัน

พรุ่งนี้...ฉันจะทำให้นายตะลึงจนอ้าปากค้างไปเลยคอยดู!