F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

วิทย์วิ่งลัดเลาะไปตามบ้านเรือน มุ่งหน้าไปทางด้านทิศตะวันตกของหมู่บ้าน เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียต่อสู้กันของอะไรบางอย่าง อยู่ห่างออกไปในทิศทางนั้น เสียงหวีดยาวที่คุ้นเคย ประสานกับเสียงคำรามของเสือโคร่ง แน่แล้ว ไอ้เปรต คู่อาฆาต มันกำลังฟัดกับใครเป็นแน่ๆ วิทย์ วิ่งมาถึงทางตันด้านหน้าเป็นกำแพงรั้วบ้าน ของใครก็ไม่รู้ บ้านปิดอยู่ จะอ้อมก็ใช่ที่ ตัดสินใจกระโดดขึ้นกำแพง ฟึบ! อะ!“ทำไมมันง่ายจังวะ นี้กำแพง 5 เมตรเลยนะ” วิทย์ งงกับตัวเอง วันนี้รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเหนื่อยช้ากว่าปกติ วันก่อนถ้าวิ่งขนาดนี้แทบลิ้นห้อย วันนี้กำลังขาของตนเหมือนจะมากขึ้น สายตาก็ดีขึ้น ประสาทสัมผัสและการตัดสินใจ เร็วขึ้นเฉียบคมขึ้น และตอนนี้เขามายืนอยู่บนกำแพงสูง 5 เมตร แบบง่ายๆ ฟุ๊บ! แครก! วิทย์ กระโดดจากกำแพงขึ้นไปบนหลังคาบ้าน อย่างง่ายดีอีกครั้งด้านหน้า เปรตตัวสูงยืนประจันหน้ากับ เสือสมิงลายพาดกลอนทั้งลำตัว ตัวของมันใหญ่ กว่ารถกระบะนี่มัน มวยอะไรฝ่ายหนึ่งสูงชะลูดตูดโด่งอีกฝ่ายเตี้ยล่ำเท่าครึ่งขา แต่แววตาเสือสมิงก็หาได้กลัวผีเปรตไม่ ไอ้ผีเปรตหวีดร้องออกมาเสียงดัง วีด!!! มันกระชากริมฝีปากที่แหลมเล็กของมันออก สองมืออันใหญ่โตของมันล้วงเข้าไปง้างปากของตัวให้ฉีกกระชากขาดออก มันร้องลั่นในลำคอ เนื้อเน่าตรงกระพุ้งแก้มทั้งสองข้างฉีกขาดออกจากกัน ก่อนที่มันจะกูร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเหลือแสน“อ๊ากกก..... ไอ้แมวเหมียว มึงมาเป็นอาหารของกูวันนี้” มันร้องประกาศกร้าว กระทืบเท้าลงพื้น ตึ่ม! (มันคงเจ็บที่ฉีกปากตัวเองเพื่อจะพูดได้ไร้งงกับมันเลย)“โฮ้ก!!! สมิงคำรามลั่นร้องตอบไปแบบไม่กลัวเกรง มึงไอ้ผีโย่ง ไอ้ก้าง มึงจะกินราชาอย่ากูเหรอฝันไปเถอะ เดียวกูจะเอากรงเล็บแหลมๆ ของกูกะซวกไข่มึงให้ขาด วันนี้มึงมา! กูพ่อทุกสถาบัน” มันร้องท้าทายออกมาอย่างไม่เกรงกลัวว้าก!!!! เปรตตัวโตคำรามอย่างไม่พอใจ คว้าเสาไฟฟ้าได้ก็ฟาดตีแสกหน้าใสร่างเสือสมิงที่ยืนอยู่บนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง ตูม!!! ตัวสมิงหลบฉากออกด้านข้างเสาไฟเฉียดตัวมันไปเพียงนิดเดียวก่อนที่มันจะกระโจนเข้าใส่ ใบหน้าที่ก้มต่ำลงมากรงเล็บตวัด กะซวกเอาใบหน้าซีกซ้ายของผีเปรตอย่างแม่นยำ ชิ้นเนื้อเน่าๆ ของมันขาดออก กระเด็นไปด้านข้าง เลือดสีดำสาดกระจาย เกิดแผลเหวะหวะที่แก้มซ้ายของมัน ยังไม่ทันที่ร่างของเจ้าสมิงร้ายจะตกลงถึงพื้น ฝ่ามือซ้ายของเปรตตบเสยเอาร่างเสือสมิง ปึ้ง! ราวกับตบแมลงวันไอ้เสือตัวป้อมตันลอยกระเด็นออกไปชนกับหลังคาบ้านที่ถัดออกไปด้านขวา สองหลัง หลังคาพังยับ ยังไม่จบผีเปรต ตามเข้าไปหวังกระทืบซ้ำให้หนำใจ เท้าอันใหญ่ยักษ์ขนาดใหญ่กว่าใบลานหลาย 10 เท่า ยกขึ้นหมายกระทืบลงไปให้ไอ้เสือจมตีนคาบ้าน แต่มันคาดผิดถนัด เสือสมิงยังไงมันก็เป็นเสือ ขึ้นชื่อว่าเสือความเร็วมันก็ไม่น้อยหน้าใคร พอมันตั้งตัวได้ ก็เห็นแล้วว่าตีนตามมันมาติดๆ มันตัดสินใจถีบขาหลังเข้ากับซากตึกอย่างแรงไถลตัวหลบตีนที่เหยียบลงมาอย่างหวุดหวิดได้จังหวะวันก็พุ่งตัวพรวดทะลุงหลังคาสวนขึ้นมา กรงเล็บยาวโค้ง กางพ้นออกจากอุ้งตีน ยาวร่วม 30 เซ็น ตวัด ผ่า ผ่านกลางหว่างขา เกี่ยวเอาไข่ของไอเปรตจนโจงกระเบนสีแดงของมันขาดติดเล็บกระจุยออกไป ฉั้ว!!! กรงเล็บใบเล็กที่ไม่ได้ใช้งานแล้วขาดกระเด็นกระดอนออกไปทั้งพวงว้ากกกก ผีเปรต ร่ำร้องออกมาด้วยความโกรธ มันไม่ได้เจ็บจากการสูญเสียไข่สุดหวงของมันไปเท่าไรนัก แต่มันเสียศักดิ์ศรี ศักดิ์ศรีที่มันพลาดท่าให้กับศัตรู ที่มันเรียกว่าเจ้าแมวน้อย เสือสมิงไม่ได้สนใจ สิ่งอื่นใดเลย มันอาศัยจังหวะที่ได้เปรียบ ตอนคู่ต่อสู้โมโห หลบฉากออกจากการโจมตีของผีเปรตร่างของมันพลิ้วไหวด้วยความเร็วอันเหนือธรรมชาติ มองเห็นเป็นราวกับว่ามันแยกร่างได้ด้วยวิชานินจาอะไรสักอย่างแต่ จริงๆ แล้ว มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วจนเห็นเป็นเงาร่างที่ซ้อนกันเป็นเหมือนภาพติดตาเพียงเท่านั้น มันสมิงสปริงตัวอย่างฉับไวลอยตัวขึ้นสูงกว่า 10 เมตรอีกครั้ง เท้าหน้าข้างซ้ายกางกรงเล็บอันคมกริบออกมาหมายจะตะปบหน้าผีเปรตให้ตาหลุดออกจากเบ้า แต่มันหารู้ไม่ว่า เจ้าเปรตร้ายก็รอจังหวะนี้อยู่เป็นแน่แล้วดวงตาอันแดงก่ำของมันทอแสงแดงสด วาบ!! มวลอากาศรอบๆ ตัวอัดแน่นหนักหน่วงขึ้นทันตา ...นะจังงัง...มหามนต์ตรา ถูกร่ายในจังหวะที่เหมาะเจาะเพื่อหมายพิชิตศัตรู วูป!!!! พลังตบะมารระเบิดออกชั่วพริบตา กิ๊ง!!! ราวกับว่า เวลาของเสือสมิงมันหยุดนิ่งตัวของมันลอยค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นไม่อาจขยับตัวได้ซักกระเบียด มือยันใหญ่โตของเปรตร้ายคว้าจับไปที่ช่วงล่างลำตัวของเจ้าเสือสมิงที่ตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็วเววตาอันแดงฉานทอประกายเหี้ยมโหด ปากที่กระพุ้งแก้มฉีกขาดจนเห็นฟันครบทุกซี่แสยะคำรามเสียงลอดไรฟันออกมา ตาย!! ตูม! โฮก! อ้ากกก...ร่างเจ้าเสือบัดนี้ถูกจับฟาดกับอาคารบ้านเรือนอย่างบ้าคลั่ง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดโหยหวนดังออกมาไม่ขาดสาย สองมือของมันพยายาม ที่จะใช้กรงเล็บตัดเฉือนนิ้วมือของผีเปรตเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นการจับกุมไปสู่อิสรภาพมีหรือเจ้าตัวโย่งจะยอมง่ายๆ มันฟาด และก็ ฟาด ระดมฟาดอย่างเมามัน ตูม!! ตูม! ตูม! ตูม! เจ้าเสือบัดนี้เลือดเน่าๆ ของมันสาดกระเซ็นไปทั่ว ผ่านไปกว่า 3 นาที มันถูกจับฟากกับหลายสิ่งนานับไม่ถ้วน มันแน่นิ่งไปแล้ว รางของมันไม่ไหวติงหรือดิ้นรนหรือขัดขืนอีกแล้ว“ฮ้า!! 555 ว้ากกกก!” เจ้าผีเปรตกรีดร้องคำรามแล้วหัวเราะออกมาอย่างสะใจ วันนี้มันเป็นเจ้าถิ่นอย่างแท้จริง สมิงคู่แข่งคู่อาฆาตที่รบรากันมาช้านานบัดนี้เสียท่าให้กับมันแล้ว แน่นอน คนแพ้ย่อมเป็นอาหาร ให้กับผู้ชนะนะ มันยกมือที่กำ ตัวเสือสมิงขึ้นมาจ้องเขม็ง“ฮ้าๆๆๆ ดี ดี ดี” มันพูดคำว่าดีถึงสามครั้ง “วันนี้เป็นวันตายของเจ้า สมิงเพื่อนยาก นายเหนือแห่งฝูงสมิงทั้งหลาย จากนี้ไป ข้าจะล่า และกินพวกมันทุกตน หลังจากกินแกเสร็จแล้ว แกไม่ต้องกลัวว่าจะเหงาหรอก ข้าจะส่งพวกมันทุกตัวไปอยู่กับเจ้าแน่นอน ฮ้าๆๆๆ!” ว่าแล้วปากของมันก็อ้ากว้างหมายจะขบหัวเจ้าสมิงร้ายให้ตายในทีเดียว“ฉั๋ว!! ฉั๋ว!! อ้ากกก!!” สมิงอาศัยจังหวะที่ผีเปรตเผลอคิดว่ามันสิ้น ฤทธิ์ ไปแล้ว สวนกลับด้วยกรงเล็บในพลังเฮือกสุดท้าย เล็บอันแหลมคมตวัดเข้าเบ้าตาซ้ายของผีเปรตเต็มๆ ลูกตาแดงกลมโตของมันหลุดกระเด็นออกไปพร้อมใบหูอันใหญ่ยักษ์ขาดวิ่นปลิวออกไปทันที ด้วยความตกใจ เปรตร้าย คว้างร่างเสือสมิงออกไปโดยแรง ตูม!!“เฮ้ย!” ร่างอันใหญ่ยักษ์ ของสมิงพุ่งทะยานมาราวกับว่าวสายปานขาด อัดเข้ากับหลังคาบ้านที่วิทย์หลบอยู่ กระเด็นกระดอนอัดทะลุกำแพงบ้านที่อยู่ถัดไปอีกสองสามหลัง ด้วยความตกใจ วิทย์ ร้องออกมาสุดเสียงกระโดดหลบ ออกจากที่ซ่อนโดยไม่คิดชีวิต เปรตที่เต้นเร่าๆ แหกปากสองมือกุมหน้าเจ็บปวดเพราะศูนย์เสียดวงตาอยู่นั้นเมื่อมัน ได้ยินเสียงแหกปากของวิทย์เข้า มันชะงักร่างที่เจ็บปวดนั้นลงทันที ยื่นจมูกสูดดมกลิ่นในอากาศทันที แน่นอนกลิ่นที่มันโหยหา คือกลิ่นคนเป็นดวงตาสีแดงโลหิตที่เหลือข้างเดียวของมันทอแสงปราบด้วยความตื่นเต้น โฮก!! มันคำรามลั่นด้วยสัญชาตญาณดุร้าย วิ่งปรี่เข้ามาหา วิทย์ด้วยความรวดเร็ว ตึม! ตึม! ตึม! ตึม! เสียงลงเท้าหนักหน่วง ชนกำแพงบ้านและเศษซากบ้านเรือน ไม่ว่าอะไรที่ขวางทางถูกเตะกระจัดกระจาย ตึ่ง! ร่างอันใหญ่โตของมันชนเข้ากับ ม่าน แสงสีทองก่อนที่จะถึงตัวของวิทย์เพียงแค่ 20 เมตร ร่างอันสูงลิ่งของมันกระเด็นกลับออกไปโดยแรงผิวหนังทั่วร่างของมันลุกไหม้ ปวดแสบปวดร้อนจนต้องแหกปากร้องออกมาทุรนทุราย ราวกับหมูที่โดนน้ำร้อนลวกก็ไม่ปาน ด้วยแรงปรารถนาอันมากล้น มันผุดลุกขึ้นมาจ้องเหยื่อของมันเขม็ง ก่อนจะวิ่งหนีหายลับไปอาคมของเสาหลักเมือง แผดเผาทำลายร่างกายของมันได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น วิทย์ก็หันหลัง กลับไปมองดูเสือสมิงที่อาการร่อแร่ถูกปาเข้ามาด้านในแดนอาคมป้องกันของ เสาอักขระเทวา เสือสมิงมันไม่ได้งงงวยเหมือนผีชั้นต่ำตนอื่นๆ แต่ร่างของมันกำลังลุกไหม้ราวกับถ่านไฟที่กำลังปะทุ สะเก็ดเนื้อติดไฟสีแดงฉานหลุดลอกออกลอยขึ้นไปในอากาศ เสียงร้องโหยหวนของมันดังปานใจจะขาด ร่างของมันตะเกียกตะกาย พุ่งสวนเข้ามาหา วิทย์จริงๆ ตัวมันหมายจะออกไปจากวงอาคมนี้ให้เร็วที่สุด มีรึ วิทย์จะไม่รู้จุดประสงค์ของมัน หนึ่งคนหนึ่งเสือสมิงวิ่งประสานงากันในระยะไม่ถึง 20 เมตร หนึ่งหมายจะหนี โดยไม่สนสิ่งใด หนึ่งหมายจะหยุดมันไว้ด้วยทุกสิ่ง พอทั้งสองร่างเข้าถึงระยะปะทะ หมัดตรงของวิทย์อัดเข้าที่หน้าผากของเสือสมิงอย่างจัง ปั้ง! หน้าของมันผงะออกไปเล็กน้อย มือตวัดเหวี่ยงเข้าหาร่างของวิทย์หมายกวาดออกไปให้พ้นทาง แต่วิทย์ก็เป็นมวยเหมือนกัน ฉากหลบเหลี่ยม จังหวะมันเหวี่ยงแขนออกพ้นตัวสวนไปกลับด้วยแหน้าแค่งอัดเข้าที่หน้าของมันอีกครั้ง ผลัก! เสือสมิงหัวสะบัดหน้าหงายไปอีกครั้ง มันไม่สนใจ มันถลาไปด้านหน้าอย่างเดียวไม่สนใจจะโต้ตอบแต่อย่างใด วิทย์ประเคนทั้งหมัดทั้งตีอัดเข้าใส่มันชุดใหญ่ร่างสมิงสะท้าน ผงะด้วยแรงหมัดแรงตีนหลายครั้งแต่มันยังมุ่งหน้าจะออกไปจากวงแสงอักขระให้ได้ มันหันหลังให้ วิทย์ โดยปริยาย ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็ สกัดเตะกวาดลาน เข้าข้อเท้าหน้าของเสือสมิงอย่างจังในจังหวะที่มันถลาทิ้งน้ำหนักลงขาหน้าอย่างเหมาะเจาะ ฮวบ! ตุบ! คลุกๆๆมันม้วนหน้าลงอย่างไม่ยินยอม ร่างของมันถูกแผดเผาไปมากกว่าเดิน แล้วตอนนี้เวลาของมันเหลือน้อยเต็มทีแล้ว ทันทีที่ล้มลง ขาคู่หน้าของมันก็ถูกเผา ปลิวว่อนลอยไปในอากาศขาทั้งสองข้างไม่มีอีกแล้ว วิทย์ไม่รอช้าต้อง ฆ่ามันให้ได้ ไม่รู้ว่าทำไม แต่มันเป็นสัญชาตญาณ วิทย์ระดมทั้งหมัดทั้งเท้า ประเคนใส่หัวของมันแบบไม่ยั้ง ปึ้ง!!!! หมัดสุดท้ายอัดเข้าไปที่กบาล,กระบาลของเสือสมิง หัวของมันแตกกระจัดกระจาย รางที่เคยลุกท่วมด้วยเพลิงอาคมบัดนี้มอดดับลงแล้วพร้อมกับ หัวของมัน ที่แตกกระจายออกไป ร่างของมันแน่นิ่ง เพียงอึดใจร้างสีดำเป็นตอตะโกนั้นก็แตกสลายกลายเป็นเกล็ดละอองสีทอง กิ่ง!!! อณุ วิญญาณสีทองล่องลอยในอากาศชั่วอึดใจก็ไหลเข้าสู่ร่างของวิทย์ แทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง ทันทีที่มันซึมเข้าไปในกายราวกับน้ำป่าไหลบ่าอยู่ภายในพลังอันเชี่ยวกราก ฉีกกระชากไปทุกอณูเซลล์ แล่นเข้าสู่หัวใจ ปึง! อักขระมนตราสีทองหนึ่งสายปรากฏหมุนรอบหัวใจของเขา ดูดเอาละออกพลังงานสีทองเข้าสู่ภายในหัวใจกลั่นกรองมันอย่างรวดเร็ว จังหวะการเต้นของหัวใจบีบรัดถี่กระชั้นขึ้นเป็นสองเท่า เลือดสีแดงถูกแผดเผาด้วยอณูพลังสีทอง ทุกๆ ครั้งที่หัวใจบีบอัดฉีดพลังงานสีทองออกไปสู่กระแสเลือดโลดแล่นเข้าสู่ร่างกาย อณูพลังงานที่ถูกอักขระมหามนตรากลั่นจนมันกลายเป็นของเหลวโลหิตสีทองมันถูกอัดฉีดจากหัวใจ โลดแล่นออกไปแทนที่กระแสโลหิตเดิมของเขา อย่างรวดเร็วเกิดการเผาผลาญไปทุกที่ที่มันเล่นผ่านไป อ้าก!!! วิทย์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส ไม่ว่าจะเป็นเนื้อเยื่อหัวใจ หลอดเลือด เซลล์ต่างๆ ที่สัมผัสกับแสงโลหิตสีทองนี้จะถูกแผดเผาทำลาย และพื้นกลับมาใหม่อย่างรวดเร็ว ทุกๆ ครั้งที่มันสร้างความเสียหายจุดใด เซลล์ใด ก็จะมีพลังฟื้นฟูอันมหาศาล ตามมาทันที เป็นอย่างนี้ จวบจนเวลาล่วงเลยไป 1 ชั่วโมงเต็ม ร่างที่เคยสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดบัดนี้ไม่มีหลงเหลือเค้าลางของความทรมานอีกแล้วมันอัศจรรย์เป็นที่สุด ทันทีที่สิ้นสุดความเจ็บปวด กระบวนการการฟื้นฟูก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ผิวหนังขับเมือกสีดำเหม็นเขียวออกมามากมาย ก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะถูกแผดเผาด้วยอณุวิญญาณสีทอง แล้วล่องลอยออกไปจากผิวกายจนหมด บัดนี้ วิทย์ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางเศษซาก ของอาคารบ้านเรือน กลายเป็นหนุ่มหล่อ ที่มีผิวขาวเนียนละเอียด ขึ้นกว่าแต่เก่าก่อนอย่างมาก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

14.Last shot

นิยายแนะนำ

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

14.Last shot

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้