แม่มดสีขาวบริสุทธิ์

“ประธานสภานักเรียนที่เคารพ, พลังงานจะหยุดทำงานในอีก 10 วินาทีข้างหน้า ขอบคุณที่คุณได้ทำสัญญาความร่วมมือกับสาหร่ายหิมะ, โรงเรียนมัธยมสาหร่ายหิมะจะเป็๲กำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของคุณ.” เสียงจากคอร์ที่แสงของคอมพิวเตอร์ได้ดังขึ้นในหูของเมียะ เธอตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองอยู่ในห้องขับหุ่นยนต์ต่อสู้

10 วินาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว, เนื่องจากขาดแหล่งพลังงาน, ห้องคอร์ที่เคยมีพลังและแพลตฟอร์มช่วยเหลือที่อยู่นอกหุ่นยนต์ ได้กลายเป็นไอไอน้ำโลหะจากรังสีดวงดาว และถูกลมฤดูร้อนของดวงดาวพัดกระจายไปหมด ภายในห้องขับมีแสงสีฟ้าจางๆ ของผลึกที่กำลังระยิบระยับ
“เซียวเอ๋อร์, คอร์แสงนี้มันคืออะไร?” เมียะมองไปที่ห้องคอร์ด้วยความสงสัย “มันคือการแบ่งแยกความคิดของเธอเหรอ?”
“ฮิฮิ, ไม่ใช่เลยค่ะ ฉันจะไม่เสี่ยงเอาชีวิตตัวเองไปใช้เป็นเหยื่อล่อล่ะค่ะ, อันนี้แค่ชิปคอมพิวเตอร์ที่ได้รับการดัดแปลงทั่วไปเท่านั้นเองค่ะ” เสียงของเซียวเอ๋อร์ดังขึ้นในหัวของเมียะ ทั้งสองเชื่อมกันทางใจ
“ถ้าเป็นแบบนี้ก็สบายใจแล้วค่ะ.” เมียะถอนหายใจแล้วมองไปที่ชิ้นส่วนโลหะขนาดยี่สิบเหลี่ยมที่หล่นลงมาในห้องขับ มีร่องรอยการถูกเผาไหม้จากรังสีดวงดาวและเมื่อเธอแตะเบาๆ มันก็กลายเป็นฝุ่นผงไปในทันที
แสงจากคอร์คอมพิวเตอร์ในหุ่นยนต์ได้หายไปแล้ว, นั่นหมายถึงการย้ายตำแหน่ง
เมียะรู้สึกได้ถึงต้นไม้คริสตัลซิลิคอนที่เชื่อมต่อกับตัวเอง ซึ่งมันอยู่ในสมองซีกซ้ายและเชื่อมต่อกับระบบประสาทอย่างสมบูรณ์
ก่อนหน้านี้เมียะได้รับผลกระทบจากหุ่นยนต์และรังสีจากดวงดาวภายนอก ซึ่งทำให้เธอใกล้จะตายแล้ว แต่ตอนนี้ทุกอย่างแตกต่างออกไป
ร่างกายของเมียะในตอนนี้ถูกสลักลวดลายพลังงานสีฟ้าอ่อนอย่างลึกลับ รอบๆ ตัวเธอเต็มไปด้วยอนุภาคแสงที่ระยิบระยับ ห้องขับหุ่นยนต์ดูเหมือนกลายเป็นท้องฟ้าจักรวาลที่สวยงามสุดๆ
สิ่งนี้คือการปกป้องจากสาหร่ายหิมะที่ดูแลร่างกายของเมียะ มันดูดซับรังสีที่อาจทำให้เธอเสียชีวิตได้และค่อยๆ ปรับปรุงระดับรังสีในร่างกายของเธอให้ดีขึ้น พร้อมกับการพัฒนาตัวเองไปทีละขั้น
“มิซเทีย, ร่างกายของคุณไม่สามารถรับรังสีจากหุ่นยนต์เซอรีนรุ่นที่สามได้ จำเป็นต้องปรับแต่งเพิ่มเติม แต่คุณสามารถใช้โปรเจ็กต์เชิงพื้นที่ของหุ่นยนต์ในการต่อสู้ นี่จะเป็นไพ่ใบสำคัญที่สุดของคุณในตอนนี้.” เสียงของเซียวเอ๋อร์ส่งข้อมูลสำคัญไปยังเมียะ
“โปรเจ็กต์เชิงพื้นที่? ก็พอใช้ได้. เท่านั้นยังไม่พอ, หลังจากที่เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย, ฉันจะเจอกับผู้ที่เป็นผู้นำในการขับหุ่นยนต์ ซึ่งอาจจะถูกจับได้ แต่ตอนนั้นโปรเจ็กต์เชิงพื้นที่ของฉันก็จะมีความแข็งแกร่งขึ้น.” เมียะยิ้มบางๆ และพูดต่อ, “ตอนนี้, เรามาจัดการกับจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของโรงเรียนสาหร่ายหิมะกันเถอะ, ด้วยวิธีการโปรเจ็กต์เชิงพื้นที่นี้.”
“กำลังเริ่มกระบวนการส่งโปรเจ็กต์เชิงพื้นที่... เริ่มสำเร็จแล้ว. 3... 2... 1, การส่งเริ่มต้น.” ร่างของเมียะหายไปพร้อมกับการเคลื่อนไหวของคลื่นพื้นที่ในห้องขับหุ่นยนต์, แล้วแยกออกเป็นภาพสะท้อนหนึ่งชั้นและถูกส่งไปยังดาวเคราะห์ที่ห่างไกล ส่วนตัวเธอเองยังคงอยู่ในห้องขับหุ่นยนต์และกลับเข้าสู่การหลับลึกอีกครั้ง...
…………
“ประธานสภานักเรียนที่เคารพ, ยินดีต้อนรับกลับมา.” เมียะลืมตาขึ้นและพบว่าเธอกำลังมองไปที่หน้าจอโปรเจ็กต์ในหอคอยสูงของแพลตฟอร์ม, คอร์คอมพิวเตอร์กำลังทักทายเธออยู่ตรงหน้า
“อืม. สถานการณ์ของโรงเรียนสาหร่ายหิมะเป็นยังไงบ้าง?” เมียะถามคอร์คอมพิวเตอร์
เมียะรู้สึกถึงโปรเจ็กต์เชิงพื้นที่ของเธอ ซึ่งตอนนี้ร่างของเธอไม่มีเสื้อผ้าใดๆ อยู่, สถานการณ์เหมือนกับในห้องขับหุ่นยนต์ ก่อนที่เธอจะคลิกเลือกตัวเลือกบางประการบนหน้าจอโปรเจ็กต์, เสื้อผ้าหลายชิ้นถูกส่งขึ้นมาจากใต้ดิน
“จริงๆ ก็ไม่มีทางเลือก ต้องใส่ชุดนักเรียนแล้ว…” เมียะบ่นเบาๆ, แม้ว่าเสื้อผ้านักเรียนจะมีคุณภาพดีและป้องกันได้ดี แต่เมียะเกลียดเสื้อผ้าแบบเดียวกันทุกวัน
“การป้องกันสำเร็จแล้ว, นักเรียนจากโรงเรียนตกดาวได้ถอยออกไป 20 ไมล์ทะเลจากโรงเรียนสาหร่ายหิมะ.” คอร์คอมพิวเตอร์ตอบกลับ, “ขอขอบคุณประธานสภานักเรียนสำหรับการช่วยเหลืออย่างมาก—”
“ไม่ต้องขอบคุณ.” เมียะยิ้มเยาะเล็กน้อย, คอร์คอมพิวเตอร์จากหอคอยสูงนี้ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ, ไม่รู้ว่าเซียวเอ๋อร์ไปดัดแปลงมันมาได้ยังไง.
“คำสั่งหลักของคอร์คอมพิวเตอร์, การปลดล็อกต้องการพลังการคำนวณที่ยากจะคาดเดา, จึงต้องหาทางใช้ช่องโหว่ของกฎระเบียบการจัดการของวิทยาลัย.” เซียวเอ๋อร์อธิบาย, ดูเหมือนว่าจะรู้สึกเขินเล็กน้อย, เพราะคนที่เริ่มเรื่องนี้คือเธอเอง
“ฉันแค่รู้สึกว่า, การปล่อยให้โรงเรียนสาหร่ายหิมะเป็นแบบนี้มันเสียดายเกินไป.” เมียะถอนหายใจ, “ในชาติก่อน, ฉันต้องจ่ายราคาที่ไม่อาจจินตนาการได้เพื่อรักษาโรงเรียนสาหร่ายหิมะ”
“มันก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้, ฉันก็ไม่อยากทิ้งนักเรียนที่น่ารักเหล่านี้… ฉันได้เตรียมทางเลือกให้พวกเขาแล้ว, แม้ว่าพวกเขาจะลาออกจากโรงเรียนสาหร่ายหิมะ, พวกเขายังมีโอกาสเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเมืองดาวเทียมโดยไม่ต้องสอบเข้าครั้งใหม่.”
เซียวเอ๋อร์ในฐานะผู้ก่อตั้งโรงเรียนสาหร่ายหิมะ, ไม่ต่างอะไรกับสถานการณ์นี้เลย เธอคิดถึงเรื่องนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ และเตรียมการชดเชยที่ดีที่สุดให้กับนักเรียน
“มิซเทีย, คอร์คอมพิวเตอร์จากหอคอยสูงจะช่วยคุณในการทำลายโครงสร้างหลัก.” คำสั่งหลักของคอร์คอมพิวเตอร์หอคอยสูง, ก่อนที่มันจะถูกล็อกใหม่, ถูกเซียวเอ๋อร์แฝงประตูหลังเอาไว้
“แบบนี้ก็สบายใจแล้ว.” เมียะเคยกังวลว่าในขณะที่เธอกำลังทำลายโครงสร้าง, คอร์คอมพิวเตอร์หอคอยสูงจะมองว่าเธอเป็นศัตรูและทำให้เกิดบันทึกเครดิตที่ไม่ดี, แต่ก็จริงอย่างที่เซียวเอ๋อร์คิดไว้
“เซอรีนรุ่นที่สาม, ข้าขอเรียกเจ้าให้มาจากขอบฟ้าของกาแล็กซี่, จงลงมาในโลกนี้.”
เมียะหลับตาและเริ่มติดต่อกับหุ่นยนต์จากดาวยักษ์สีน้ำเงินที่อยู่ห่างไกลออกไป, โปรเจ็กต์เชิงพื้นที่ของหุ่นยนต์สูงหลายสิบเมตรถูกส่งมาและปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเมียะ
ในรอยแยกของอวกาศที่ถูกฉีกออก, เต็มไปด้วยรังสีจากดวงดาว, ในพริบตาเดียวมันก็ทำให้พื้นของหอคอยสูงละลายไปทันที และวงจรพลังงานที่อยู่รอบๆ บริเวณสิบกว่ามิเตอร์ก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น
เมียะเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าแล้ว, เธอโปรยสปอร์ของพืชเพื่อป้องกันรังสีดวงดาวที่รั่วไหลออกมา, แล้วกระโดดไปข้างหน้าเพื่อเข้าไปในห้องขับของโปรเจ็กต์เชิงพื้นที่ของหุ่นยนต์ ตอนนี้เธอสามารถควบคุมหุ่นยนต์ที่มีรังสีอันทรงพลังนี้ได้อย่างมั่นใจ เพราะตอนนี้เธอก็อยู่ในสถานะโปรเจ็กต์เชิงพื้นที่เช่นกัน
ห้องขับของหุ่นยนต์ที่กลายเป็นผลึกน้ำเงินอ่อน, ปรากฏหน้าจอโปรเจ็กต์หลายสิบหน้าจอที่แสดงสถานะของหุ่นยนต์ เมียะเชื่อมพลังจิตของตัวเองเข้ากับวงจรพลังงานของหุ่นยนต์, และกลายเป็นหนึ่งเดียวกับหุ่นยนต์
“ระบบปฏิบัติการภายนอกเชื่อมต่อ... การเชื่อมต่อสำเร็จ.” เมื่อเซียวเอ๋อร์เชื่อมต่อระบบปฏิบัติการของหุ่นยนต์, เซอรีนรุ่นที่สามก็ได้รับความสามารถในการเคลื่อนไหว
หน้าจอโปรเจ็กต์ในห้องขับปรากฏภาพจากทุกทิศทาง, และพวกเขาก็พบว่าพวกเขาได้เข้าถึงที่ตั้งของคอร์คอมพิวเตอร์ที่ลึกลงไปในใต้ดินของหอคอยสูง เมียะไม่สามารถไม่ยอมรับได้ว่า, “แค่รังสีจากเกราะหุ่นยนต์ เซอรีนรุ่นที่สามก็สามารถกำจัดโรงเรียนทุกแห่งได้หมด”
“ฮิฮิ, หุ่นยนต์ที่ฉันเลือกให้มิซเทีย, มันคือหุ่นยนต์ที่ทรงพลังที่สุดเลยล่ะ!” เซียวเอ๋อร์เมื่อได้ยินคำชมจากเมียะก็รู้สึกดีใจมาก
“แค่ทำลายเซิร์ฟเวอร์ในพื้นที่ที่ดูแลระบบการรักษาสมดุลทางนิเวศ, ก็จะทำให้การยกระดับของ ‘สาหร่ายหิมะ’ ล้มเหลว, และหอคอยสูงก็จะพังทลายตามไปด้วย.” เซียวเอ๋อร์กล่าว, พร้อมกับทำเครื่องหมายตำแหน่งเป้าหมายบนหน้าจอโปรเจ็กต์ของหุ่นยนต์
เมียะควบคุมหุ่นยนต์, ท่อขับเคลื่อนที่อยู่ด้านหลังพ่นกระแสลมที่ทรงพลังอย่างไม่มีที่เปรียบ, ภายในเสี้ยววินาทีเธอก็มาถึงตำแหน่งเป้าหมาย, กรงเล็บโลหะขนาดใหญ่สองข้างเลื่อนไปอย่างนุ่มนวล, เหมือนกับการตัดครีม, จัดการเซิร์ฟเวอร์ชุดหนึ่งให้แตกออกเป็นชิ้นเล็กๆ หลายสิบชิ้น
“ตรงนี้ใช่ไหม? ดูเหมือนจะไม่มีการตอบสนองอะไรเลย.” เมียะพูดเสร็จ, เสียงคำรามดังขึ้นจากด้านบน, ตามมาด้วยเสียงแปลกๆ ของท่อคริสตัลที่สั่นสะเทือนและแตกหัก
“เอาล่ะ, ก็ถือว่าไม่ได้พูดอะไรนะ.” เมียะยิ้มขมๆ, ต้นเหตุของระบบการรักษาสมดุลทางนิเวศมันอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ, แม้แต่เซิร์ฟเวอร์สำรองยังไม่มี
“ชู่ว, นี่คือการตั้งค่าตั้งแต่ตอนก่อตั้งโรงเรียนเลยนะ!” เซียวเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น, “โรงเรียนที่ต้องล่มสลายอยู่แล้ว การประหยัดงบประมาณนิดหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ”
“ถ้าคำพูดพวกนี้หลุดไปให้พวกนักเรียนคนอื่นได้ยิน, พวกเขาคงจะมาฟาดกับเธอแน่ๆ.” เมียะอดขำไม่ได้, แต่คำพูดขี้เล่นของเซียวเอ๋อร์ทำให้เมียะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
ในชาตินี้, สุดท้ายมันก็แตกต่างจากชาติที่แล้ว