เขาเริ่มทำตามตำรา ขั้นแรกทำให้จิตใจสงบไร้การรบกวน พยายามซึมซับบรรยากาศรอบๆและใช้เคล็ดดูดซับััถึงปราณ
เพื่อชักนำเข้าสู่ตันเถียน เฟยเทียนทำอยู่นานเขาจึงค่อยๆเริ่มััได้ทีละนิด เฟยเทียนประคับประคองมันอย่างสุดฝีมือเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดออกตามหน้า
เขาค่อยๆประคองมันเข้าสู่ตันเถียนและเริ่มโคจรอย่างเต็มกำลังเพื่อดูดซับอย่างเต็มที่ ทุกอย่างค่อยๆดำเนินการไป
จนถึงเย็นจากเพียงเส้นสายเล็กจิ๋วกลายเป็เท่านิ้วโป้แล้ว นี่เป็เพียงวันแรกก็แสดงถึงความสามารถของเฟยเทียนแล้ว!
เขาลืมตาขึ้นปล่อยควันสีขาวจากปาก
"สุดยอดมากสมกับเป็พลังที่เซียนใช้!" เฟยเทียนลุกและออกไปข้างนอกเมื่อเห็นว่า เ้าอ้วนผอมไม่อยู่ รับอากาศซักหน่อย
บรรยากาศยามเย็นดีมากบนูเาเฟยเทียนชมชอบเป็ที่สุด แถมรอบๆยังมีศิษย์รับใช้หน้าตาสละสลวยหลายคน ช่างชวนให้อภิรมย์นัก!
เขาเดินเล่นตามที่ต่างๆ เพื่อทำความคุ้นชินอาศัยทักษะการพูดคุยกับลูกค้าชั้นยอด จึงพอจะถามไถ่ได้หลายคน
ทำให้เฟยเทียนได้รู้อะไรมากมายยิ่ง! เฟยเทียนยิ้มกริ่ม มีศิษย์ผู้หนึ่งให้ความว่า หากบรรลุรวบรวมขั้นต้น สามารเลือกอาวุธวิเศษระดับต่ำได้หนึ่งอย่าง!
ซึ่งทำให้เฟยเทียนเฝ้ารออย่างมาก และไฟแห่งความมุ่งมั่นเขาก็ถูกจุดขึ้นโดยสิ่งนี้ ทำให้เขาอยากทุ่มเทบำเพ็ญมาก
แต่ก็เข้าใจกฏที่ว่าหากหักโหมเกินไปจะเป็ผลร้ายมากกว่าผลดี ยิ่งแล้วใหญ่กับการฝึกปราณ หากรากฐานเสียหายภายภาคหน้าก็ลำบากในเส้นทางนี้แล้ว!
เมื่อฟ้ามืดเขาจึงกลับมาที่ห้องพบว้าเ้าอ้วนกับเ้าผอมกำลังกินซาลาเปากันอยู่ทำให้ท้องเขาร้อง จ๊อกๆ
"ซาลาเปาเ้า" เ้าอ้วนยื่นซาลาเปาให้เขาสองลูก มันบอกว่าไปเดินตระเวนหาโรงอาหารนานมากนี้กว่าจะได้มายากลำบาก
เพราะหาก้ากินข้าวต้องทำงานแลกและนำป้ายที่ได้จากคนคุมงานมา เพื่อกินข้าว ทางโรงอาหารเห็นว่าเป็ผู้มาใหม่จึงหยวนให้
"เหนื่อยแทนแล้วข้าขอบคุณพวกเ้าจริงๆ!" เขายิ้มและกินซาลาเปา
กินเสร็จสรรพนั่งคุยสัพเพเหระกันนิดหน่อยก็แยกย้ายกันเข้านอน เฟยเทียนฝึกปราณต่ออึกหนึ่งชั่วยามจึงเข้าสู่นิทรา
...
เช้าตรู่..
"เ้าอ้วน! เ้าผอมตื่นๆ!" เฟยเทียนใช้เท้าเขี่ยปลุกทั้งสองให้ตื่น เขาทำมาครึ่งเค่อแล้ว เ้าพวกนี้ยังนอนอุตุอยู่เลย
เฟยเทียนหันไปจับหมอน ปัง! เขาฟาดลงใส่ทั้งสองจนมันสะดุ้ง ร้องะโโวยวาย
"ใครมันลอบทำร้ายบิดา!"
"ข้านี่แหละ! เช้าขนาดนี้พวกเ้ายังไม่ไปทำงานอีกหรอ! สายมาข้าวหมดข้าไม่รู้ด้วยนะ!" เฟยเทียนตะคอกกลับแล้วเดินออกจากห้องหน้าตาเฉย
แต่ไม่นานทั้งสองก็กูลีกูจอออกมาตามเขา ทั้งสามคนมุ่งหน้าสู่ลานแจกจ่ายงานทันที ด้วยความที่เฟยเทียนไปสำรวจมาก่อนจึงรู้จักทาง
ยังดีที่มาทันคนจะต่อแถวกันอยู่ทั้งสามไปต่อแถวรอรับงาน
"ตัดไม้สิบต้น!"
"ตักน้ำหกโอ่ง!"
"ขุดเหมือง!"
ทั้งสามคนได้งานที่แตกต่างกันไปจึงบอกลาและแยกย้ายกันไป เฟยเทียนได้ขุดเหมือง
งานเขาถือว่าหนักที่สุดเนื่องจากงานขุดเหมืองจะต้องทำทั้งวันจนถึงเย็น จะมีข้าวให้กินสองมื้อที่หน้าเหมือง แต่ในเมื่อทำงานหนักกว่าคนอื่นย่อมได้ดีกว่า
พอเลิกงานพวกเขาจะได้หินปราณระดับต่ำครึ่งก้อน ดั่งนั้นถึงแม้จะหนักหนาสาหัส ก็ยังมีหลายคนยอมทำ!
แต่ก็มีหลายคนที่คิดว่าเหนื่อยฟรีรอรับเบี้ยเลี้ยงรายเดือนดีกว่า ซึ่งศิษย์รับใช้จะได้สามก้อนต่อเดือน
เฟยเทียนก็ทำใจเขาได้งานนี้ไม่ทีทางทำอย่างอื่น แต่เขาก็ไม่ได้บ่นตนทำงานแรงงานมาแต่เด็กแค่ขุดเหมืองคงไม่เท่าไหร่
"ข้ามารับที่ขุด" เขาพูดกับชายร่างอ้วนที่นอนอุตุอยู่
มันตื่นขึ้นเช็ดน้ำลายและโยน 'อีเตอร์' ให้เขามันเป็ครึ่งวงดลมด้านหนึ่งเป็มุมฉาก อีกด้านเป็แหลมๆ
ด้ามจับยาวพอประมาณ
เขาแบกมันเข้าสู่เหมือง หลังจากเข้ามาจึงพบกับผู้คนหลายหน้าหลายตาที่ทำกำลังขมักเขม้นทำงานอย่างขยัน
เฟยเทียนก็ลงไปลึกหน่อยหาที่คิดว่าเหมาะๆจึงเริ่มลงมึง
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงอีเตอร์กระทบกับหินที่แสนจะแข็ง มันสั่นะเืจนเขาเกือบทำหลุดมือ เฟยเทียนสูดลมหายใจเริ่มทำงานอย่างจริงจัง
...
เที่ยง..
เฟยเทียนกำลังนั่งกินซาลาเปาสามลูก รอบๆเขาก็มีคนงานคนอื่นเช่นกัน
"เฮ้ย! เอาซาลาเปามาให้ข้าคนละลูก!" จู่ๆก็มีชายร่างใหญ่ตัวเท่าั์เดินมาแผ่กลิ่นอายน่าเกรงขามไม่ธรรมดา
ชวนให้ทุกคนที่นั่งอยู่กลัวแต่ทุกคนยังให้ซาลาเปาคนละลูกอย่างระมัดระวัง ทำให้ความรู้สึกต่อต้านในใจเขามันพรั่งพรู คนที่นั่งข้างๆจึงสกิดเขา
"เอาให้มันไป มันบรรลุระดับครึ่งก้าวรวบรวม อีกก้าวเดียวจะกลายเป็ศิษย์สายนอก ไม่ควรล่วงเกิน" เมื่อได้ยินเฟยเทียนจึงยอมอ่อนข้อ ส่งซาลาเปาให้
เขารู้ดีแม้กระทั่งในโลกคนปกติการแข่งขันต่อสู้ยังมีเป็ปกติ แล้วในโลกบำเพ็ญจะต้องนักหนากว่าแน่นอน
เมื่อเ้านั้นจากไปทุกคนจึงสามารถกินได้อย่างสบายใจ
"เ้านั้นเป็ใครหรือไขความกระจ่างให้ข้าได้หรือไม่?" เขาถามคนที่นั่งข้างๆ
"เ้านั้นชื่อ หลี่เจียง มันคืออันดับหนึ่งในศิษย์รับใช้ ชอบกดขี่ข่มเหงผู้คน และที่มันกล้าขนาดนี้เพราะว่า พี่ชายของมัน หลี่คัง เป็ศิษย์สายนอกอันดับสิบ! เ้าอย่าไปยั่วมันเชียวละ!"
"ขอบคุณสหายที่ให้ความกระจ่าง" เขาประสานมือและก้มหน้าก้มตากินต่อไป
เมื่อกินเสร็จทุกคนก็ไปทำงานต่อ
เฟนเทียนก็ขุดมานานแล้วเช่นกันจนมือเขาพองไปและแดงไปหมดจึงหยุดพัก เขาเช็ดเหงื่ออยู่ จู่ๆสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง
มัันอยู่ในซอกเล็กๆ เฟยเทียนมองซ้ายมองขวา พบว่าไม่มีใคร จึงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้พยายามดึงออกมาแต่ไม่ออกจึงนำอีเตอร์เซาะๆจนออกมา
เป็ขวดแก้วขนาดเล็กอันนึง ข้างในว่างเปล่า เฟยเทียนหมดความสนใจโยนทิ้งไป
แต่เมื่อเดินไปสองก้าวเขาก็หยุดชะงัก เดี๋ยว? ทำไมมันไม่มีเสียงละ?
เขาหันกลับไปดูพบว่าขวดแก้วไม่แตกจริงๆ! เฟยเทียนตะลึงเขาจึงทดลองเพื่อความแน่ใจ ครั้งนี้เขาจับขวดแก้วแน่น แล้วทุบไปที่หินทันที
แกร๊ก!
ไม่ใช่ขวดแก้วที่ร้าวแต่เป็หินที่แตกออก! ครั้งนี้เขาใจนสะดุ้งเกือบร้องออกมา เปล่งเสียงในใจว่า 'เจอของดี!'
เขารีบเก็บใส่เสื้อและทำงานอย่างปกติต่อไป จนถึงเย็นเวลาออกจากเหมือง
จะมีคนมาตรวจซึ่งก็คือชายร่างอ้วนที่นอนอนอยู่เขาไม่คิดจริงๆ ว่าหมอนี้คือคนที่อยู่ระดับรวบรวม!
เขากังวลนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้ ชายร่างอ้วนมองเขาเพียงแวบเดียวเท่านั้น
เฟยเทียนรีีบกลับมาที่บ้านในมือถือซาลาเปาสองลูก นี่คืออาหารมื้อที่สองสำหรับคนที่ทำงานเหมือง
เที่ยงสาม เย็นสอง
..
ขอบคุณที่อ่านครับ
1K
