เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

แสงไฟสีม่วงและชมพูจากโคมไฟเพดานของแสงดาวบาร์ยังคงทาทาบใบหน้าของคนทั้งสองสะท้อนเงาพร่ามัวบนพื้นบาร์เคาน์เตอร์ไม้เก่าสีดำ เสียงนักร้องชายวัยกลางคนที่มีน้ำเสียงทุ้มต่ำและเหนื่อยล้าบนเวทีเล็กกำลังขับร้องเพลงลูกกรุงเก่าแก่ที่เล่าเรื่องการจากลาและการเดินทางไกล เสียงดนตรีสอดรับเสียงปรบมือเปาะแปะเป็นระยะสะท้อนบรรยากาศเงียบเหงาชานเมืองสระบุรี ขวดแก้วแอลกอฮอล์หลากสี (วอดก้า, รัม, วิสกี้) ที่ตั้งเรียงรายอยู่บนชั้นวางกระจกด้านหลังสะท้อนแสงไฟระยิบระยับล่อตา รินขยับตัวนั่งเอียงข้างบนเก้าอี้สตูลไม้ประคองแก้วจินโทนิกที่มีชิ้นมะนาวฝานลอยคว้าง หล่อนยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นเหล้ายินผสมโทนิกและกลิ่นเปลือกมะนาวสดโชยอ่อนๆ ตัดกับคราบฝุ่นคอนกรีตตามปกคอเสื้อของเอก หล่อนส่งสายตาคู่เฉี่ยวทรงเสน่ห์จับจ้องมองใบหน้าคมคายของเอกอย่างพินิจวิเคราะห์ หล่อนใช้หลอดพลาสติกคนน้ำแข็งในแก้วเล่นเบาๆ พลางก้มมองฝ่ามือหนาของเอกที่มีรอยด้านจางๆ จากการหยิบจับค้อนปอนด์และเครื่องมือก่อสร้างในวัยเด็ก

"คุณมีมือที่หนาเหมือนพวกกรรมกรผสมปูนเลยนะคะ... ถึงแม้คุณจะสวมหมวกนิรภัยสีขาวระดับหัวหน้าวิศวกรโยธาก็ตาม" รินทักเสียงเบา

เอกจ้องมองแก้วเหล้าของตัวเองสลับสบสายตากับริน ชายหนุ่มรู้สึกถึงความเหงาและอ้างว้างอันแสนรุนแรงที่กดดันให้เขาไม่ปฏิเสธการนั่งร่วมดื่มกินของสตรีเจ้าของร้านคนนี้ แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดช่วยลดทอนหน้ากากความทิฐิกระด้างลงไปทีละน้อย เผยให้เห็นแผลใจลึกที่บวมช้ำ

"คุณเป็นวิศวกรคุมไซต์สะพานริมแม่น้ำฝั่งนู้นใช่ไหมคะ? เห็นคนรับเหมาปูนแถวนี้เล่าว่ามีวิศวกรจากกรุงเทพฯ ย้ายด่วนมาคุมงานดุดันดั่งพายุบ้างานน่ากลัว" รินเอ่ยถามเสียงหวานใส แฝงความขบขันเบาๆ ในลำคอ

เอกหัวเราะขื่นขมต่ำๆ ในลำคอพลางยกวิสกี้ขึ้นดื่ม: "ครับ... ผมเองล่ะ งานมันมีปัญหาฐานรากทรุดน่ะครับ ผมเลยต้องลงมาเคลียร์สเปกปูนให้เรียบร้อย... แล้วคุณล่ะ? ทำไมผู้หญิงตัวคนเดียวถึงมาเปิดบาร์เหล้าชานเมืองทางรถไฟสลัมสระบุรีแบบนี้ล่ะครับ"

รินวางแก้วลงช้าๆ พ่นควันบุหรี่ม้วนจิ๋วกลิ่นกุหลาบออกช้าๆ สายตาของหล่อนหม่นแสงลงวูบหนึ่งสะท้อนความเหงาและขมขื่นของชีวิตสาวสังคม

"ชีวิตคนเรามันเลือกทางเดินไม่ได้เสมอไปหรอกค่ะวิศวกรหนุ่ม... รินเคยร่วมเปิดร้านอาหารอิตาเลียนหรูหราแถวสุขุมวิทอโศกกับคนรักเก่าที่คบกันมาห้าปี ร้านมีโต๊ะหินอ่อนเก้าอี้กำมะหยี่สีเขียวมรกตที่รินออกแบบและเลือกเมนูเองทุกจาน รินทุ่มเงินเก็บทั้งชีวิตและกู้ธนาคารเพื่อตกแต่งร้าน แต่สุดท้ายมันก็ทรยศ ลอบเบิกเงินสดเกลี้ยงบัญชีในคืนวันศุกร์ พอรุ่งเช้าวันเสาร์มันก็หายตัวไปกับพริตตี้สาว ปล่อยให้รินเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้และเทศกิจทวงถามเงิน รินต้องหนีคดีความระทมหนี้สินย้ายมาตั้งหลักเปิด แสงดาวบาร์ แห่งนี้ทีละเล็กละน้อยด้วยสองมือของตัวเอง กว่าจะตกแต่งร้านและต่อสู้กับพวกนักเลงคุมวินแถวสถานีรถไฟสระบุรีมาได้ รินต้องเสียน้ำตาและทนระทมปวดเนื้อตัวมาไม่รู้กี่ครั้ง... รินเลยรู้ดีว่าเวลาที่โดนคนใกล้ชิดหักหลังทรยศ ความรู้สึกเหมือนเพดานปูนถล่มลงมาทับร่างมันเจ็บแค่ไหน" รินกล่าวอธิบายแววตาสั่นเครือ

คำบอกเล่าของรินประหนึ่งลิ่มเหล็กสะกิดความรู้สึกร่วมชะตากรรมของเอก ชายหนุ่มวิศวกรสะอึกนิ่งงันกุมแก้วแน่น ชายหนุ่มเริ่มวางใจในตัวผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้เพราะหล่อนคือคนที่เข้าใจรสชาติของคำว่า "การทรยศหักหลัง" เช่นเดียวกัน เอกลอบถอนหายใจยาวเหยียดระบายความอึดอัดแน่นอกโดยไม่ระบุชื่อเสียงเรียงนามใดๆ

"ผมทุ่มเทสร้างบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ป้ายแดงด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง... คุมงานโยธาหามรุ่งหามค่ำเพื่อหวังสร้างครอบครัวมีสุข... ผมจำได้ว่าตั้งแต่คุณแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่ผมสิบขวบ พ่อชาญบิดาผมเลี้ยงผมมาคนเดียวด้วยเงินค่าแรงกรรมกรแบกปูนลากทราย พ่อตัวเหม็นเปรอะฝุ่นดินเหนียวขาวทุกเย็นเพื่อส่งเงินให้ผมเรียนวิศวะ สมัยเด็กพ่อเคยอุ้มผมขึ้นบ่าเดินไซต์งานกรรมกร คนงานอื่นล้อว่าไอ้ลูกช่างปูน พ่อจะคอยซื้อขนมราคาถูกให้ผมกินหลังเลิกงานเสมอ ผมเคารพและรักพ่อมาก ผมมีปมในใจไม่อยากให้ครอบครัวต้องกลับไปแตะต้องละอองฝุ่นปูนแดงที่ยากแค้นแบบนั้นอีก ผมเลยบ้างานสร้างบ้านหรูหราประเคนให้แก้มเมียรัก ผมเลือกวัสดุเองทุกชิ้น ปูพื้นหินอิตาลีในห้องน้ำ ทำฝ้าเพดานสูงเหมือนป้อมปราการ หวังปกป้องครอบครัวไม่ให้ต้องเปื้อนคอนกรีตดินโคลน... แต่สุดท้าย... เมื่อผมเดินก้าวเข้าบ้าน ผมกลับพบว่าสองคนที่ผมรักและกตัญญูที่สุด... พ่อบังเกิดเกล้าของผมและแก้มเมียรักของผมเอง... พวกเขาลอบร่วมประเวณีมีความสัมพันธ์สวาทลึกซึ้งหักหลังผมในบ้านที่ผมสร้าง... ผมพบเส้นผมยาวของแก้มและเศษด้ายซาตินเปียกชื้นของชุดนอนหล่อนติดคาอยู่ก้นกล่องเครื่องมือช่างไม้ของพ่อปะปนผงหยกแหวนที่ถูกตะไบทำลายหลักฐาน... ตอนนี้พวกเขาสองคนหอบเสื้อผ้าหนีไปเช่าห้องรูหนูทำงานก่อสร้างใช้แรงปูนแดดเผาด้วยกัน มันเป็นความย้อนแย้งที่ตลกร้ายทารุณปอดเหลือเกินครับริน มันคือความล้มเหลวเชิงโครงสร้างของหัวใจที่ไม่มีวันใช้น้ำยาปูนใดๆ ซ่อมแซมได้อีกแล้วครับริน" เอกระบายเสียงเครือน้ำตาคลอเบ้าช้ำเลือดช้ำเนื้อ ชายหนุ่มทรมานจนแทบกระอัก

รินจ้องมองใบหน้าแตกสลายของวิศวกรหนุ่มด้วยความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง หล่อนเอื้อมมือเรียวบางนุ่มนิ่มที่สวมแหวนเงินสองวงและทาเล็บสียาสีเขียวมุกขยับเข้าไปแตะประคองทับหลังมือหนากร้าวที่สั่นเทาของเอกเบาๆ นิ้วเรียวของรินลูบไล้หลังมือของเอกอย่างปลอบประโลมประหนึ่งต้องการปัดเป่าเศษฝุ่นคอนกรีตและคราบน้ำตาออกไป

เอกรู้สึกถึงความอุ่นระอุจากผิวมือเรียวนุ่มของริน ชายหนุ่มลอบเปรียบเทียบในใจด้วยความรู้สึกขื่นขม มือของแก้มยามลำบากเริ่มสากกร้านและหนาวสั่น แต่สัมผัสมือของรินกลับอุ่นเนียนนุ่ม ชายหนุ่มสะท้อนใจลึกๆ ว่านี่คือการแก้แค้นเอาคืนหรือการประชดโชคชะตาที่หักหลังเขา เอกต้องการจมดิ่งสู่วิกฤตตัณหากามารมณ์นี้เพื่อหวังให้ความชื้นผิวเนื้อของรินช่วยลบล้างแผลใจ ชายหนุ่มบีบกระชับนิ้วมือตอบกลับแน่น

"รินเข้าใจค่ะวิศวกรหนุ่ม... พวกผู้ชายชอบคิดว่าความแข็งแกร่งดั่งคอนกรีตเสริมเหล็กจะคอยปกป้องทุกสิ่งได้ แต่ลืมไปว่าหัวใจคนเราไม่ได้สร้างขึ้นด้วยซีเมนต์นะค๊ะ... คืนนี้ อย่าเพิ่งคิดถึงเรื่องบ้านเดี่ยวหลังพังนั่นเลยนะคะ ปล่อยให้แอลกอฮอล์และความอบอุ่นในบาร์เยียวยาจิตใจคุณบ้างเถอะค่ะ" รินเอ่ยคำหวานประเล้าประโลมพลางบีบกระชับมือของเอกเบาๆ สบสายตาประสานกันนิ่งงันยาวเหยียดในความสลัวรางของร้าน ดนตรีอะคูสติกสดบนเวทีขับขานเพลงรักเหงาเศร้าสร้อยราวกับจะตอกย้ำให้คนสองคนที่มีบาดแผลร่วมใจกันสลัดศีลธรรมเพื่อพึ่งพิงกันชั่วคราว

กลิ่นน้ำหอมกุหลาบผสมวานิลลาจากตัวรินชวนสยิวปนความมึนเมาวิสกี้สะสมกุมสถานการณ์สมองของเอก ชายหนุ่มจ้องมองผิวสีน้ำผึ้งสวยลึกลับและริมฝีปากอิ่มสีแดงชาดของรินด้วยความกระสันอยาก ชายหนุ่มโหยหาความอบอุ่นและต้องการเนื้อเรือนร่างของหญิงสาวมาเพื่อกลบลบเลือนคราบบาปและภาพความหลังของกวินตราสะใภ้พ่อผัว ชายหนุ่มวิศวกรบีบกระชับมือรินตอบกลับด้วยความเสน่หาพลุ่งพล่าน

รินสบตานิ่งยาวสะท้อนแววตาหม่นประกายสวาท หล่อนขยับตัวเข้ามาประชิดเบียดเนื้ออกอวบอัดพิงไหล่เอกพลางกระซิบข้างใบหูเสียงแหบพร่า: "ข้างนอกร้านคนเยอะและหนวกหูจังเลยค่ะ... เข้าไปนั่งดื่มไวน์ขวดพิเศษต่อในห้องพักส่วนตัวหลังร้านของรินดีกว่าไหมคะ? ตรงนั้นเงียบสงบและอบอุ่นกว่าตรงนี้เยอะเลยค่ะวิศวกรหนุ่ม..." 

เอกสบตารินนิ่งงัน แอลกอฮอล์ กลิ่นหอมเย้ายวน และความอ้างว้างพังทลายขับดันให้ชายหนุ่มวิศวกรพยักหน้ารับคำอย่างไร้ความยับยั้งชั่งใจ ชายหนุ่มก้าวลงจากเก้าอี้สตูลไม้ประคองโอบเอวคอดกิ่วของรินก้าวเดินตามเงาร่างระหงตรงดิ่งมุ่งหน้าเข้าสู่หลังผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงสดที่นำทางผ่านระเบียงทางเดินแคบๆ ที่มืดสลัวรกรุงรังด้วยลังขวดเครื่องดื่มเก่า ทางเดินนำไม้เก่าขยับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัวก้าวเดิน หลอดไฟดวงเล็กกะพริบถี่ๆ ส่องแสงสลัวราง มุ่งเข้าสู่ห้องพักส่วนตัวหลังบาร์อย่างมืดมนและเร้ากระสันปวดร้าว ภายในห้องพักมีเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ปูด้วยผ้าคลุมเตียงผ้าไหมสีม่วงเข้ม ตู้เสื้อผ้าไม้สีเข้มกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนแสงไฟสลัวส้มเหลืองจากโคมไฟข้างเตียงอบอุ่น บนโต๊ะไม้ตัวเล็กข้างเตียงมีขวดไวน์แดงขวดพิเศษราคาแพงและแก้วคริสตัลสองใบวางแอบอยู่ รินหันตัวกลับมาสบตามองจ้องเอก หล่อนรินไวน์แดงส่งให้เอกแก้วหนึ่ง ปลายนิ้วสัมผัสแตะต้องกันนุ่มนวล ไวน์แดงรสหวานขมไหลผ่านคอร้อนผ่าวช่วยลดแรงต้าน ชายหนุ่มวิศวกรหันไปมองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ เห็นภาพตนเองที่ร่างสูงสง่าไหล่กว้างแต่แผ่นหลังคู้ลงด้วยความโศกเศร้าทรมาน มีร่างระหงอวบอิ่มของรินเบียดกายกอดซบแผ่นหลังประคองจากด้านหลัง รินกระซิบเบาๆ: "ลืมโลกภายนอก ลืมบาดแผลทั้งหมดไปเถอะค่ะเอก... คืนนี้ให้กายและใจของรินคอยโอบอุ้มคุณไว้ก็พอ" รอยยิ้มหวานยั่วยวนประดับใบหน้าของหล่อนขณะก้าวเท้าขยับเบียดสะโพกเข้ามาชิดอกหนาของชายหนุ่ม เสียงดนตรีแผ่วเบาจากหน้าร้านถูกกำแพงปูนหนากั้นบดบังจนเงียบสงัด เหมาะแก่การมีความสัมพันธ์แนบแน่นหลบล้างความระทมใจในค่ำคืนวิกฤตตราบาปนี้