บทที่ 7 ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์
“รากิญญาผสมงั้นเหรอ” ฉินโซ่วเหรินตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นก็อุทานออกมาว่า “เ้ามองเห็นภายในได้แล้ว!”
มองเห็นภายใน
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่หลีก็รีบมองลึกเข้าไปในจิตสำนึกของเขา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “ข้า... บ้าเอ๊ย!”
“เป็อะไรไป”
“เก้า... เก้ารากิญญา!” ลู่หลีมองไปที่เส้นลมปราณทั้งเก้าสีของเขา ใบหน้าของเขากระตุกอย่างบ้าคลั่ง “ข้ามีรากิญญาเก้าธาตุ...”
ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ลม สายฟ้า แสงสว่าง ความมืด ครบถ้วน ลู่หลีไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขากินยาปลุกรากิญญาไปกว่าเจ็บสิบเม็ดถึงจะปลุกพลังได้ มีรากิญญาไหนไร้ค่าไปกว่านี้อีกหรือไม่?
“ยิน... ยินดีกับเ้าด้วย” ฉินโซ่วเหรินที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะออกมา พลางกลิ้งไปกับพื้นพร้อมกับเอามือปิดท้องไว้ “นี่ เ้าอ้วนเฉิน ข้าจะบอกอะไรให้ฟัง”
เฉินจงกำลังฝึกฝนอยู่ ในตอนนี้เขามีสีหน้าขมขื่น เมื่อได้ยินคำพูดของฉินโซ่วเหรินเขาก็อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด “มีอะไรก็พูดมา อ้ำอึ้งอยู่ได้”
“เ้าดุเป็บ้า” ฉินโซ่วเหรินสบถออกมาคำหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ข้ากำลังจะบอกเ้าว่า อย่าไปบอกเื่นี้กับใครเชียวนะ เ้าลิงโคลน เ้าลิง... มีรากิญญาเก้าธาตุ ฮ่า ๆ ๆ ๆ...!”
“อะไรนะ” เฉินจงตกตะลึง ก่อนจะเกาหัว “ข้าคิดว่าข้ามีรากิญญาเจ็ดธาตุก็ไร้ค่าพอแล้ว ไม่คิดว่าเ้าลิงโคลนจะมีอะไรที่ไร้ค่ากว่าข้าอีก”
“เ้า... เ้ามีรากิญญาเจ็ดธาตุงั้นเหรอ” รอยยิ้มของฉินโซ่วเหรินหายไป “ไม่คุยกับเ้าแล้ว ข้ายังรวบรวมจิตไม่สำเร็จเลย”
ลู่หลีได้ยินเสียงหัวเราะของทั้งสองคนมาแต่ไกล คิดในใจว่าคนพวกนี้ช่างไร้หัวใจเสียจริง
อย่างไรก็ตาม ลู่หลีก็ไม่ได้ผิดหวังมากเกินไป แม้ว่ารากิญญาของเขาจะไร้ประโยชน์ แต่เขาก็ยังสามารถฝึกฝนได้ และเขามีวิหารกาลเวลา เขาสามารถใช้เวลาในการสะสมพลังได้อย่างเต็มที่
คิดได้ก็ลงมือทำทันที
ลู่หลีนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น สายตาจ้องมองไปเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง เพียงชั่วครู่สติสัมปชัญญะของเขาก็ถูกดึงเข้าไปยังวิหารกาลเวลา ทันทีที่เข้ามาถึง จิตของเขาก็แปลงร่างเป็ร่างมนุษย์ที่เหมือนกับร่างจริงของเขาไม่มีผิดเพี้ยน
ตึง! เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องไปทั่วทั้งหอคอย
เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าที่นี่เป็หอคอยขนาดใหญ่จริง ๆ แต่ภายในกลับว่างเปล่า มีเพียงเบาะรองนั่งอยู่ตรงกลาง และที่ด้านซ้ายของหอคอยก็มีไม้บรรทัดขนาดใหญ่ตั้งอยู่
บนไม้บรรทัดมีเข็มชี้ ซึ่งตอนนี้ชี้ไปที่ตัวเลข 'สิบ' หมายถึงอัตราการไหลของเวลาที่เร็วกว่าข้างนอกถึงสิบเท่า นั่นหมายความว่า หากฝึกฝนอยู่ที่นี่เป็เวลาสิบวัน เวลาภายนอกจะผ่านไปเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น สวนสมุนไพรในชั้นแรกของหอคอยขยายกว้างขึ้น อัตราการไหลของเวลาก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น นับเป็สิ่งมหัศจรรย์อย่างยิ่ง!
ข้อเสียอย่างเดียวก็คือ เขาสามารถใช้เพียงจิตเข้ามาฝึกฝนแทนร่างกายที่แท้จริงได้ แม้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างการฝึกฝนจะส่งผลต่อร่างกายที่แท้จริงของเขา แต่ร่างกายที่แท้จริงของเขายังคงอยู่ข้างนอก ไม่สามารถใช้เป็ที่หลบซ่อนตัวได้
แต่แน่นอนว่า ในเมื่อมีข้อเสียก็ต้องมีข้อดี ข้อดีก็คือ เขาสามารถฝึกฝนต่อหน้าคนอื่นได้อย่างเปิดเผย โดยที่คนภายนอกจะไม่มีทางรู้เลยว่าเขาใช้วิหารกาลเวลาอยู่
ลู่หลีนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นภายในหอคอย และเริ่มใช้จิตัักับปราณฟ้าดิน แม้ว่าตอนนี้เขาจะนั่งอยู่ในวิหารกาลเวลา แต่ภายในหอคอยกลับไม่มีปราณบริสุทธิ์ สิ่งที่เขากำลังััอยู่นั้นก็คือปราณบริสุทธิ์จากโลกภายนอกเท่านั้น
หลังจากหายใจเข้าออกลึก ๆ หลายครั้ง เขาก็พลัน ‘เห็น’ กระแสลมสีฟ้าครามพุ่งผ่านไปมา รอบ ๆ ตัวของเขา กระแสลมนั้นดูรุนแรงและเต็มไปด้วยพลังอันบ้าคลั่ง
ลู่หลีเข้าใจได้ในทันที นี่คงเป็สิ่งที่เรียกว่าปราณฟ้าดินอย่างที่เขาคาดไว้ พลังปราณบริสุทธิ์สามารถััได้ แต่เขากลับไม่มีวิธีการดูดซับและกลั่นกรองมัน ในที่สุดเขาก็ทำได้เพียงดึงจิตกลับคืนสู่ร่างกาย และถอนจิตออกจากวิหารกาลเวลา
ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว ขาดก็แต่เคล็ดวิชาฝึกตนเท่านั้น
ลู่หลีนอนอยู่บนกองฟาง คิดหาทางที่จะได้เคล็ดวิชาฝึกตนมา
"ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่หรือไม่ ถ้าอย่างนั้น ข้าอาจจะได้เข้าเป็ศิษย์ของสำนักชิงหยาง" ลู่หลีพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
โดยไม่รู้ตัว ท้องฟ้าก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
โครม! ชามข้าวถูกยื่นเข้ามาในห้อง
คราวนี้ฟ่านเจิ้งผิงไม่เปิดประตูให้พวกเขาออกไปสูดอากาศข้างนอก ทำให้หัวใจของลู่หลีกระตุกขึ้นมาทันที หรือว่า... ความหวังเพียงเล็กน้อยที่เขาเพิ่งจะได้เห็น จะต้องพังทลายลงเช่นนี้จริง ๆ?
ความผิดหวังก็ยังคงเป็ความผิดหวัง แต่ลู่หลีก็ไม่ได้คิดจะทำเื่ไร้สาระเช่นการอดอาหารแต่อย่างใด หลังจากกินอาหารเสร็จ ลู่หลีก็เริ่มจดจ่ออยู่กับการฝึกจิตของเขาอีกครั้ง
ในเมื่อเขาไม่สามารถฝึกฝนได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือการฝึกจิตของเขา
เวลาเจ็ดวันผ่านไปในชั่วพริบตา
ในระหว่างนั้น ฉินโซ่วเหรินก็สามารถรวบรวมจิตและมองเห็นเส้นลมปราณเส้นแรกของเขาได้สำเร็จ เช่นเดียวกับเฉินจง ทั้งคู่มีรากิญญาเจ็ดธาตุ
วันหนึ่ง
ในขณะที่ลู่หลีกำลังเบื่อหน่าย ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงพืชประหลาดต้นหนึ่งที่อยู่ในวิหาริญญา เขานึกคิด ภาพของพื้นที่ชั้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา
ก็คือพื้นที่ที่เขาเข้าไปโดยบังเอิญเมื่อครั้งที่แล้วในแม่น้ำ
ร่างจริงของลู่หลีไม่สามารถเข้าไปในพื้นที่ของหอแก้วสามสมบัติได้ เมื่อครั้งที่หอแก้วผลึกยอมรับเขาเป็เ้าของครั้งแรก สิ่งที่ถูกดึงเข้าไปในพื้นที่ชั้นหนึ่งก็คือจิติญญาของเขา ไม่เช่นนั้นร่างจริงของเขาคงไม่จมลงไปในแม่น้ำจนสำลักน้ำตาย
แต่ว่าในวิหาริญญาชั้นหนึ่งสามารถเลี้ยงสิ่งมีชีวิตได้ โดยมีเงื่อนไขว่าสิ่งมีชีวิตนั้นจะต้องทำพันธสัญญาทางจิติญญากับเขา
ในเวลานี้ ต้นไม้สีเขียวมรกตเติบโตสูงถึงสามฉื่อแล้ว กิ่งก้านก็ยิ่งเขียวชอุ่มและออกผลเล็ก ๆ สีเขียวสิบผล ผลนั้นมีแสงส่องประกายระยิบระยับดูเหมือนภาพฝัน
"นี่มันอะไรกันเนี่ย อย่าบอกนะว่าเป็ผลไม้เทวะ กินหนึ่งคำแล้วบรรลุเป็เซียน?"
ลู่หลีอยากจะเก็บมันมาชิมดูสักลูก แต่ดูเหมือนว่ามันยังไม่สุก ดังนั้นเขาจึงล้มเลิกความคิด
"ยี่สิบกว่าวันแล้ว ตาเฒ่าเ้าเล่ห์นั่นคงจะกลับมาแล้วกระมัง" ลู่หลีดึงจิตของเขาออกจากชั้นแรกของหอคอยหลิวหลี มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลอย่างไม่มีเหตุผล
สัญชาตญาณของลู่หลีนั้นแม่นยำอย่างน่าประหลาด
เย็นวันนั้น จางซงก็กลับมาถึงวัดด้วยท่าทางเหนื่อยล้า บนใบหน้ายังคงมีแววเคร่งเครียด
่หลายวันที่ผ่านมา ทุก ๆ เย็น ฟ่านเจิ้งผิงจะแอบมองที่หน้าประตูวัดอยู่เสมอ เขารู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะรู้ดีว่า จางซงทำเื่ชั่วร้ายไว้มากมาย กระทั่งได้เห็นจางซงกลับมาอย่างปลอดภัย ฟ่านเจิ้งผิงถึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบตรงเข้าไปต้อนรับ "อาจารย์ ในที่สุดท่านก็กลับมา ศิษย์เป็ห่วงแทบแย่"
จางซงพยักหน้าพร้อมกับพูดด้วยความโล่งใจ "ตอนแรกข้าตั้งใจจะจับคนธรรมดามาทดลองยาอีกสักหน่อย แต่ดันเกิดเื่ไม่คาดฝันขึ้น ข้าโดนคนของสำนักชิงหยางจับตามองซะก่อน พวกเราต้องรีบย้ายไปที่อื่นกันแล้ว"
"โดนจับตามอง?" สีหน้าของฟ่านเจิ้งผิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบหนีไปกันเถอะ"
"ไม่ต้องรีบร้อน" จางซงโบกมือ "ข้าใช้แผนจนสลัดพวกมันหลุดไปแล้ว ระยะเวลาสั้น ๆ พวกมันหาพวกเราไม่พบหรอก อีกอย่าง พวกที่มาตามล่าก็เป็แค่ศิษย์รุ่นเยาว์ไม่กี่คน ต่อให้พวกมันตามมาจริง ๆ ใครจะเป็ฝ่ายชนะก็ยังไม่แน่นอน"
"เอาเป็ว่า พวกเรารอให้ยาอีกไม่กี่ชุดเสร็จก่อนค่อยย้ายก็ยังไม่สาย การจะหาสถานที่ที่มีปราณฟ้าดินบริสุทธิ์เช่นนี้ไม่ใช่เื่ง่าย"
อาจารย์และศิษย์รีบกลับไปที่ห้องโถงใหญ่
จางซงโยนห่อผ้าหลายห่อลงบนโต๊ะบูชา ภายในห่อผ้ามีกลิ่นยาหอมฟุ้งกระจายออกมา "ของพวกนี้ข้าปล้นมาจากศิษย์นักกลั่นยา เ้าลองดูซิว่ามียาอะไรบ้าง แล้วจดสูตรยาเอาไว้"
"ขอรับอาจารย์" ฟ่านเจิ้งผิงคัดแยกสมุนไพรไปพลาง จดสูตรยาที่กลั่นเสร็จแล้วไปพลาง ในบรรดาสมุนไพรทั้งหมด มีสามชนิดที่เขามั่นใจว่าถูกต้องแล้ว ส่วนชนิดสุดท้ายยังไม่แน่ใจ
"อาจารย์ ครั้งนี้มีสมุนไพรเยอะมากเลยขอรับ บางอย่างข้าเองก็ไม่รู้จัก" ฟ่านเจิ้งผิงพูดขึ้น
จางซงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องโถง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า "ชนิดไหนไม่รู้จักก็วาดรูปไว้ก็แล้วกัน ครั้งนี้โดนคนอื่นจับตามอง ข้าเลยไม่มีเวลาตรวจสอบ ข้าขอพักก่อน"
"ขอรับ อาจารย์" ฟ่านเจิ้งผิงส่ายหัวเล็กน้อย เขาวาดรูปสมุนไพรที่เขาไม่รู้จักลงในสูตรยาอย่างคร่าว ๆ
แท้จริงแล้ว ยาทะลวงปราณเป็เพียงยาระดับหนึ่ง เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นก่อปราณเท่านั้น
ระดับพลังบำเพ็ญของผู้ฝึกตนแบ่งออกเป็เก้าระดับ ได้แก่ ก่อปราณ สร้างรากฐาน จินตาน ิญญาแรกกำเนิด แปรเทวา แยกิญญา รวมจิตกาย มหายาน และ ข้ามวิบัติ
นอกจากขั้นก่อปราณจะแบ่งเป็สิบสองหรือสิบสี่ระดับแล้ว ขั้นอื่น ๆ จะแบ่งเป็สี่ขั้นย่อย ได้แก่ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง และขั้นสมบูรณ์
ดังนั้น วัตถุดิบสมุนไพรและเม็ดยาก็ถูกแบ่งออกเป็เก้าขั้นเช่นเดียวกัน
เม็ดยาสามารถแบ่งตามสีสันและปริมาณสิ่งเจือปนที่มีอยู่ภายในได้เป็สี่ระดับ ได้แก่ ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง และระดับยอดเยี่ยม ว่ากันว่ายังมียาที่มีคุณภาพสูงกว่านี้อยู่ เพียงแต่ยังไม่มีใครกลั่นยาชนิดนี้ออกมาได้สำเร็จ
397
![ซีรีส์ซิง 6 | หาดร้อนระอุ [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771419235_32055855.webp)
