บอสให้แก้ผ้า
เออ ผมแก้ผ้า (เว้นกางเกงใน)
บอสให้ขัดบางอย่างที่ทั้งยาวทั้งใหญ่
เออ ถึงจะดำก็ขัดๆ ไป
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ผมดีใจเดินเหมือนะโมาทำงานหรอกนะ ประเด็นมันอยู่ที่กระดาษศักดิ์สิทธิ์หกหลักที่บอส ไม่สิ ที่พระเ้าประทานให้จนหนี้ผมลดลงไปเกือบยี่สิบเปอร์เซ็น
วันนี้พระเ้าจะเรียกไปปรนนิบัติอีกไหมนะ
“แปลกจัง เนยังไม่มาเหรอ”
วันนี้ผมมายืนบาร์สายแล้วนะ
ความผิดบอสนั่นแหละ เมื่อคืนกลับบ้านเลยต้องนั่งสาวไอ้ส่วนที่มันดึ๋งดั๋งอยู่บนเตียงตั้งนานกว่าจะได้นอน แล้วยิ่งนึกถึงรูปร่างคล้ำๆ นั่น ไหนจะความอึดที่พาให้แม่นางทั้งห้ายังป้อเปลี้ยนั่นอีก
โอ๊ย พระเ้า (หมายถึงพระเ้าจริงๆ อ่ะ) กูเป็ลูกเมียน้อยเหรอ!!
“เ้าบาร์เทนเดอร์ บอสให้มาตาม”
คนที่เตือนบอสตอนเขียนเช็คเมื่อวานนี่
ไม่ใช่ว่าโดนตุ้ยท้องลากไปแล้วเหรอ ไหนว่าบอสเลื่องลือว่าไม่ให้โอกาสคนที่ทำพลาด เขายิ้มบางๆ เป็มิตรเข้ามาดึงผมออกไปจากหลังเคาน์เตอร์บาร์เหมือนพี่เลี้ยงเด็กตัวใหญ่ใจดี
เขาดูคุยง่ายอยู่นะ
“บอสมาแล้วเหรอ รอก่อนได้ไหมตรงบาร์ไม่มีคนเฝ้าเลย”
เพี๊ยะ!
ใบหน้าซีกขวาของผมชาไปทั้งแถบ
โห ตีกันแบบไม่ยั้งแรงเลยเหรอวะ
ผมรีบสะบัดตัวหนีไปหลังเคาน์เตอร์ แต่เขาก็เข้ามาลากผมไปได้อย่างง่ายดาย ขนาดว่าผมก็ตัวใหญ่นะ เขาดูโกรธมากจนอันตรายไม่มีเค้าลางชายยิ้มกว้างใจดีเมื่อกี้สักนิด
“พี่ใหญ่เป็อะไรไป โดนบอสดุมาเหรอ หรือว่ามีเื่อะไรหรือเปล่า”
ตอบสักนิดสิพี่ ตอบมาๆ
“หรือว่าเมื่อวาน…”
“เป็แค่คนชั้นต่ำ กล้าดียังไง”
พอเอ่ยถึงเื่เมื่อวานเขาก็ตวาดแทรกขึ้นมา แรงจับแน่นขึ้นจนผมนิ่วหน้าเหยเก เขาสะบัดมามองกันอย่างน่ากลัว บอดิ้การ์ดบอสแต่ละคนฝึกโหดกันทั้งนั้น
ต้องรีบเปลี่ยนเื่ก่อน ขืนเป็ศัตรูด้วยได้ไปคุยกับรากมะม่วงแน่
“บอสไม่ได้อยู่ชั้นบนในร้านเหรอ”
“หุบปาก”
อยากเจอบอสนะ
นั่นคือจนถึงเมื่อกี้ แต่ตอนนี้ไม่เจอแล้วได้ไหม!
•┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•
ราพันเซลโดนแม่มดขังบนหอคอย
ซินเดอร์เรล่าก็โดนจองจำอยู่ในบ้าน
ไม่ ั์ใหญ่ตัวเท่าหมีควายอย่างผมไม่ได้อยู่บนหอคอยหรือบ้านหลังใหญ่แต่อยู่บนรถที่เคลื่อนไปตามถนน
นี่เขาจะพาผมไปที่ไหนอะ
“งั้นฉันนอนหน่อยนะ เมื่อคืนนอนน้อย ถึงแล้วปลุกด้วยนะพี่ใหญ่”
โกหกตกนรก
แต่ใครอยากลงนรกก็ลงไป
วันนี้ขอใช้ชีวิตก่อน ผมยังไม่อยากซื้อแพคเกจทัวร์นรกตอนนี้ ตังค์ไม่มีแถมเป็หนี้อีกต่างหาก
ผมแกล้งหลับแต่หรี่มองสารถีหัวเสียที่เบาะหน้า ยิ่งเขาระวังตัวผมยิ่งหยิบโทรศัพท์ที่กระเป๋ากางเกงด้านซ้ายยากเข้าไปใหญ่
จะกดส่งข้อความแต่ดันพลาดไปกดโทรออกซะอย่างนั้น
(ฮัลโหล)
“มึงทำอะไร”
“เอ่อ ค-คันก้นน่ะพี่ ไม่เคยนั่งรถดีๆ แบบนี้”
เขายกรอยยิ้มเย้ยหยัน หันกลับไปบังคับพวงมาลัยต่อ ผมก็ยิ้มแห้งๆ เกาตูดทิพย์วนไป
เกือบไปแล้ว
ปัง ปัง! เอี๊ยด!!
มีคนมาช่วย
“รถเป็อะไรเหรอ พี่ใหญ่”
“เวรเอ๊ย!”
ปังๆ เอี๊ยด ปัง
เขาหัวเสียมองกระจกข้างส่งเสียงสบถดังลั่น สลับกับหันมามองผมผ่านกระจกมองหลังเป็ระยะ ไม่รู้จะเรียกว่าระแวงหรือรอบคอบดี
ผมก็รับบทสะดุ้งใวนไปสิ หายใจเข้าก็ภาวนาหายใจออกก็ภาวนา อย่าให้ลูกะุมันพลาดวนมาทะลุเนื้อลูกช้างเลย
“เวรเอ๊ย จะยิงสกัดไปถึงไหน” เขาตาโต “อย่าบอกนะว่าบอสส่งมา”
Rrrr
เสียงแจ้งเตือนบนหน้าจอรถยนต์ที่เชื่อมต่อกับโทรศัพท์ทำให้เขาเร่งความเร็วขึ้นไปจนสุดสมรรถนะของเครื่องยนต์สมราคา แตรรถบีบลั่นถนนส่งเสียงแข่งกับเสียงสบถหยาบคาย
ผมใจหายตัวโยกเอนไปมาเมื่อรถโฉบเฉี่ยวไปตามถนน เบียดเพื่อนร่วมทางคันอื่นๆ มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวตาย
[สายเรียกเข้าจาก บอส]
พระเ้าของผมยังคงโทรตามไม่หยุด
เขาก็ไม่รับสายจนกระทั่งรถยนต์สะบัดหลุดมุ่งหน้าเข้ามาจอดในโกดังร้างแห่งหนึ่งอย่างกับหนังฆาตกรรมอำพราง
ปึก
“จัดการ”
“ของดีนี่”
“เดี๋ยวจะจัดให้หนักเลย”
หลังบานประตูรถที่เปิดออก ผู้ชายกำยำห้าคนกำลังมองมาอย่างสำรวจ…ไม่ได้สำรวจเหมือนผมเป็หมีแพนด้าในสารคดีสัตว์โลกนะ พวกเขาสำรวจด้วยความหิวกระหาย แถมยังเลียปากตัวเองอย่างกับโรคจิต
กูคนนะไม่ใช่ถ้วยไอติม！
“พวกแก 5 คนเป็ใครอ่ะ ปล่อยนะ”
พวกมันอุ้มหัวอุ้มหางผมลง
พวกมันล้วงมือเข้ามาใต้สาบเสื้อตอนที่พาเข้าข้างใน
ผมว่าผมไม่เคยไปเผาบ้านพวกมันซะเมื่อไหร่ เวรกรรมอะไรพาให้ชีวิตผมมาอยู่ตรงนี้เนี่ย โทษไอ้คนสติแตกที่เดินยีหัวตามหลังนั่นเลย
ดิ้นจนเหนื่อยแล้วเนี่ย！
“แม่ง กูอุตส่าห์ทำเพื่อบอสมาตลอด มันต้องไม่เป็แบบนี้สิ”
“ปล่อยนะ”
“เพราะมึง บอสเลยไม่สนใจกู”
“พี่ใหญ่ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”
ไปชงเหล้าก็โดนเขาบังคับแก้ผ้า
ไปห้ามทัพก็จบด้วยจ๊อบเสียวบริการผ่านแม่นางทั้งห้า
เขาก็อยู่ในเหตุการณ์ ทีวันนั้นล่ะส่งเช็ค วันนี้จะมารับบทเหยื่อไม่ได้นะพี่ เขามองด้วยรอยยิ้มคับคล้ายจะร้ายคับคลาจะเป็บ้าปนๆ กัน ไอ้พวกห้าหัวมันหิ้วผมมาวางที่เบาะกีฬาบนพื้นกลางโกดัง
มือทั้งช่วยกันกดช่วยกันลูบไปเรื่อย
“มึงมันตัวทำลาย”
“ผมบอกว่าไม่ได้ทำอะไรไง ได้ฟังไหมเนี่ย”
“กูจะช่วยบอสจัดการมึงเอง ถ้ามึงโดนรุมโทรมบอสต้องรังเกียจมึงแน่”
เอาวะ แค่เสียตัวไม่ได้เสียชีวิต
ก็บ้าแล้ว กูผู้ชายแมนทั้งแท่ง ถึงแท่งกูจะใหญ่สู้บอสไม่ได้ก็เถอะ
นั่นมัน…
ภาพหลอนแหละ ผมคงต่อต้านจนเหนื่อย ไอ้ไฟแดงๆ ก็แค่ไฟจราจร ไอ้ตัวเลขที่ลดลงทีละหนึ่งนั่นก็คิดไปเอง ผมหันไปอีกทางเอาหัวถูขาหนึ่งในห้าหนอนแทนผ้าเช็ดหน้าแล้วหันไปอีกครั้ง
“เอ๊ย มึงว่ามันเป็อะไรวะ”
“สงสัยมันจะอยากอ้อนว่าที่ผัวว่ะ”
“ฮ่าๆๆๆ”
พวกมึงอย่าเพิ่งหัวเราะลั่น จะตายห่าตายโหงกันหมดแล้ว!!!
“ะเิ!อุ๊บ”
พวกมันปิดปากผม จากนั้นก็จับท่อนล่างผมถ่างออก เจริญจริงๆ ผมพยายามส่งเสียงอื้ออึงให้รู้ว่ามีเื่เร่งด่วนแต่ก็ไม่เป็ผล
เป็บาร์เทนเดอร์อยู่ดีๆ จะให้มาตายในฐานะโสเภณีมันใช่เื่ไหมเนี่ย
“เดี๋ยวพวกกูห้าคนจะช่วยให้มึงขึ้น์เอง เงียบๆ อย่าโวยวาย”
“อื้อ” ผมพยักหน้า พวกมันก็ยิ้มเย้ยหยัน สายตาหิวโหยและสนุกสนานปิดไม่มิด ทำเอาขนลุกเกรียว มันเอามือที่ปิดกั้นเสียงออกไป ไล้ขึ้นไปถึงข้อมือ จนผมพะอืดพะอมขึ้นมาเลย
“ดีมาก อยู่นิ่งๆ”
แกร๊งๆ
นิ่งก็กินหญ้าแล้ว!
จังหวะที่ไอ้ตัวเปิดมันยืนเข่าปลดเข็มขัดกางเกงตัวเอง ผมก็ถองไข่มันไปทีแรงๆ หัวใจผมเต้นตึกตักเหงื่อแตกซ่าน เมื่อคิดว่างอเขาจัดการมันได้แล้วจะดิ้นหลุด
ผมคิดผิด
“เฮ้ย จับมัน”
ผัวะ!
“อึก เจ็บ” หมัดหนักๆ ลงแรงเข้ามาที่กลางลำตัว ทำเอาผมโค้งเป็กุ้ง อ้าปากนิ่วหน้าเ็ป แขนขายังถูกพวกมันอีกสี่ตัวตรึงไว้จนเจ็บข้อมือ
“ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก พวกมึงจับมันไว้ กูจะเอาก่อน” มันกระชากเสื้อตัวเองออกอย่างดิบเถื่อน เผยรอยสักพาดร่างกายซีกขวา และบ่งบอกความรุนแรงที่กำลังจะป้อนให้คนใต้ร่าง “กล้าทำกูเจ็บ กูจะทำให้มึงตายคาของของกู”
ขยะแขยง…
น่ารังเกียจ…
มันฝังใบหน้าลงมาสูดดม ฝากััสากแฉะไว้ที่ิัอย่างตะกละตะกลาม ความรู้สึกปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นผสมผสานกับความรู้สึกต่อต้านในหัวใจ
ตอนนี้หมดหนทางแล้วจริงๆ หมดสิ้นทุกสิ่ง ทั้งศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่พยายามกอดมันไว้ ทั้งร่างกาย…ร่างกายที่มันสกปรก…ตัวผมสกปรกเหลือเกิน
“พวกชั่ว จะตายยังหน้าหม้อ”
“หุบปาก”
“ทำเป็สักขุนแผน ถุย สักอุลตร้าแมนก็ไม่รอดหรอกมึง”
ผมดิ้นแม้เรี่ยวแรงจะน้อยจนแทบไม่เหลือ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็กระดาษทิชชูย่นๆ ที่เปียกน้ำใกล้ขาดเต็มที แต่ไหนๆ ถ้าผมจะยุ่ยเปื่อยอยู่แล้ว
พูดแม่งให้หมดไปเลยสิวะ
“ไอ้บอสน่าโง่ ไอ้บอสเฮงซวย ไอ้พระเ้าเสินเจิ้น ไปตายที่ไหนก็ไปเลย”
โหม่ง!
“โอ๊ย เจ็บโว้ย”
“มึงกล้าเอาหัวโขกกูเหรอ”
ความหงุดหงิดมันไม่เข้าใครออกใคร นี่ไง ขนาดผมสภาพเป็งี้ยังเอาเขาขวิดได้อย่างแม่นยำ แม่นจนคนแรงดีนิ่วหน้าเส้นเืเดือดขึ้นเด่นชัด
ต่างกันที่ยังตีที่มันเอามือลูบหัวตัวเองป้อยๆ ได้ แต่ผมนี่สิ หัวจะแตกจนได้แต่ซุกกับเบาะให้มากที่สุด
“กล้ามาก”
เสียงใครคุ้นๆ
“กล้ามากที่เอาหัวนายไปััผู้ชายคนอื่น”
“บอส!”
ไอ้ร่างใหญ่ๆ ใส่สูทแหวกร่องอกที่เพิ่งผ่านประตูเข้ามานั่นบอสตัวจริงเสียงจริงไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม อย่างกับฮีโร่
เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เหมือนแก้วหูผู้ประสบภัยสภาพรุ่งริ่งอย่างผมจะเป็บ้าจนได้ยินอะไรแปลกๆ
568
![[จบ] เกิดใหม่เป็นภรรยาปากร้ายในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1662609758_99132261.webp)