หลังจากที่คุยกับส้มจี๊ดเสร็จก็รับหน้าที่เป็ไปรษณีย์แมนเหมือนไลน์แมนอ่ะครับ แต่แถวนี้ไม่มีไง เลยต้องเป็ไปรษณีย์ส่งของฝากแทนใจให้เธอเอาไอ้เสื้อโง่ๆนี่มาให้ไอ้บาสมัน เป็เสื้อยืดสีขาว สกรีนลายเป็ดสีเหลืองอ๋อยตัวเท่าบ้านตลกฉิบหาย ถ้าให้ผม ผมต้องคิดหนักแน่ว่าจะใส่ดีมั้ย
“เอ้า ของฝากจากสาว”
“ใครฝากมึงมา”
“เขาไม่ให้บอกชื่อ แต่กูรับรองว่าสวยแน่นอน”
“กูก็เห็นว่ามึงก็ชมเขาไปทั่ว”
“เฮ่ย คนนี้สวยจริงๆ”
“แล้วทำไมมึงไม่จีบเอง”
“ก็เขาไม่ชอบกู เขาชอบมึงไงกูก็เลยเป็พ่อสื่อให้ กูอยากเห็นเพื่อนสมหวัง”
“หน้าตามึงตอนนี้ดูตอแหลมากกูไม่ค่อยอยากเชื่อเลย”
“สัด”
“ว่าแต่มึงเถอะ เสือกป่วย กูไม่คิดว่ามึงจะป่วยเป็กูยังงๆอยู่เลยเนี่ย”
“สัด กูก็คนป่ะวะ”
“ก็มึงไม่ธรรมดาไง ปกติคนบ้าไม่ป่วยนะเว้ย”
“ก็ป่วยไปแล้วก็แสดงว่ากูไม่ได้บ้า”
“เออๆ แล้วท่านรองนี่ยังไง ทำไมเขาถึงไปรับไปส่งมึงได้วะ”
“กูก็ไม่รู้ คงอยากจะเป็หัวหน้างานที่ดีไง”
“ตลกอ่ะมึง ถึงเขาดูไม่ได้เป็คนแล้งน้ำใจแต่ก็ไม่น่าจะห่วงลูกน้องต่างแผนกขนาดนี้”
“เออน่า มึงนี่ก็เสือกสม่ำเสมอจริงๆนะ”
“เดี๋ยวกูโบกชมซะกูคิดว่ามันเป็เื่ดีไปเลย”
แต่เมื่อกี๊ผมว่าท่านรองทำท่าแปลกๆอีกแล้วทำหน้าดุกว่าร็อตไวเลอร์ซะอีก ไม่เหมือนเป็น้องไซสุดหล่อแล้วอ่ะ
“เออ ว่าแต่มึงเหอะ กะส้มจี๊ดเป็ไงมั่ง”
หลอกถามมันหน่อย เผื่อมีความคืบหน้า
“คือยังไง ก็ปกตินี่”
“มึงก็คุยๆกับเขาหน่อยเรียนสาขาเดียวกันก็พูดกับเขาดีๆดิวะ”
“อืม”
อืม คือ? มึงจะคุยกับเขาดีๆ ? หรือรับปากกูส่งๆกูสงสารคนสวยเขาหรอกนะมาแอบชอบคนอย่างมึงเนี่ย
“แล้วมึงจะเอามั้ยเสื้อน้องเป็ดเหลืองอ๋อยเนี่ย”
“เออ ก็น่ารักดี”
ฮ่าๆ ไอ้บาส รสนิยมมึงนี่ประหลาดดีนะ เสื้อยืดสกรีนลายเป็ดตัวเท่าบ้านแถมสีเหลืองอ๋อยแสบตายังว่าน่ารัก
ไอ้บาสมันก็เป็อย่างนี้แหละครับใครให้อะไรก็รับ มันบอกว่ากลัวเขาเสียน้ำใจแต่ไม่คิดอยากจะสืบต่อว่าสาวๆที่ให้ของมาเป็ใคร
“ไอ้น้องหมอกเอ็งฝึกงานมาได้กี่เดือนแล้วเนี่ย”
Sup ถามผมขณะที่ผมกำลังทำป้ายประชาสัมพันธ์งานกินเลี้ยงพนักงานที่จะจัดขึ้นเดือนหน้าก่อนผมจบการฝึกงาน 1 อาทิตย์
“เกือบ 2เดือนแล้วครับ Sup”
“เหรอ ทำงานเหมือนอยู่มาเป็ปีแล้วเนอะ”
แน่นอนครับผมทำงานแผนกบุคคลเกือบจะครบทุกฟังก์ชันแล้วเหลือแค่คิดเงินเดือนเท่านั้นแล่ะครับ
“เหลือฝึกอีกเดือนเดียวอ่ะดิ แล้วฝึกเสร็จแล้วไงต่อ”
“ก็ทำรายงานส่ง แล้วก็ไม่มีอะไรแล้วครับผมเก็บหน่วยกิจครบแล้ว เหลือก็แต่โปรเจคฝึกงานนี่แหละครับ”
“อืม ลองไปคิดดูนะ พี่มีตำแหน่ง Officer ว่าง ถ้าสนใจก็บอกพี่”
“จริงเหรอ Sup ผมอยากทำ ขอจองไว้ก่อนนะครับ”
“ฮ่าๆ เออๆ จะจองไว้ให้”
ผมอยากทำงานที่นี่นะ ใกล้บ้านสวัสดิการดี หยุดเสาร์อาทิตย์ โคตรชอบอ่ะ
“Sup แล้วงานกินเลี้ยงมีกิจกรรมอะไรบ้างอ่ะครับ”
“อ๋อ ก็มีแจกของที่ระลึกพนักงานจัดซุ้มให้ถ่ายรูปกัน คอนเสิร์ต การแสดงบนเวที แล้วก็จับของรางวัล มีแจกทองด้วยน้า”
“จริงเหรอ ผมมีสิทธิ์ได้มั้ยอ่ะ”
“แจกเฉพาะพนักงานเหอะ แต่เอ็งจะได้ของที่ระลึกเดี๋ยวพี่เก็บไว้ให้”
“อ่อครับ ก็ยังดี”
“เออ พี่มีกิจกรรมให้เด็กฝึกงานทำด้วยพรุ่งนี้บอกไอ้สองคนฝ่ายผลิตมาหาพี่หน่อย”
“Sup ไม่ไปบอกท่านรองก่อนเหรอ”
“เอ็งไปบอกให้หน่อยสิ”
“Sup ไปบอกเองเถอะครับ่นี้ท่านรองเขาอารมณ์ขึ้นๆลง เดี๋ยวก็พูดดีกับผม เดี๋ยวก็จะกัดผมไม่รู้เป็อะไรของเขา”
“เอ็งแหละ ช่วยไปบอกหน่อย ่นี้พี่มีคดีอยู่เมื่อวานก็โดนด่ามาเนี่ย”
“…ก็ได้ครับ”
นี่ผมต้องบากหน้าไปขอท่านรองเขาอีกแล้วคราวนี้เขาจะอนุญาตรึเปล่า
“สวัสดีครับท่านรอง”
“…”
อืมดูเหมือนเหตุการณ์ซ้ำๆ เกิดขึ้นอีกแล้ว ท่านเขามองหน้าผมแบบไร้อารมณ์มากอ่ะไม่ทักกลับด้วย น้อยใจอ่ะ
“เอ่อ…คือผม”
“มีอะไรก็รีบพูดมา เดี๋ยวผมมีประชุมต่อ”
ทำไมงอนอะไรผม เซ็งเลยอ่ะ หน้าตาท่านเขาไม่รับแขกเลย
“คือผมจะขออนุญาตให้บาสกับส้มจี๊ดไปร่วมงานแสดงในงานกินเลี้ยงครับ”
“ให้หัวหน้าคุณมาพูด ไม่ใช่ให้เด็กฝึกงานอย่างคุณมาพูดแทน”
อ๊ากกเจ็บครับ ท่านเป็อะไรของท่านครับ โกรธใครมาแล้วมาพานใส่ผมรึไง
“ขอโทษครับท่านรอง มันก็ใช่นะครับ ผมก็เป็แค่เด็กฝึกงานไม่ได้สำคัญขนาดนั้นผมขอตัวครับ”
เออผมมันก็ลืมคิดไป ไม่ได้เป็คนสำคัญขนาดนั้น หลงตัวเองคิดว่าเขาพูดด้วยก็เอาใหญ่น้อยใจจังเลยครับ แงๆ อยากร้องไห้
“…เดี๋ยวสิ ! หมอก”
ไม่ทันแล้ว เ้าปั๊กน้อยวิ่งหนีไปแล้วนี่ผมเป็คนที่ไม่แยกแยะเื่งานกับเื่ส่วนตัวขนาดนี้เลยโกรธเ้าปั๊กน้อยเื่ที่เขาไประริกระรี้กับผู้หญิงแล้วเอามาพานใส่น้องมาสำนึกได้ก็ตอนนี้ แล้วผมก็ไปง้อไม่ทันแล้ว เพราะมีประชุมที่สำคัญต่อ
“เฮ้ยเป็อะไรไอ้น้องหมอก ตาแดงๆไม่สบายอีกแล้วเหรอ”
“เปล่าครับ ท่านรองเขาให้ Sup ไปคุยเองครับ”
“… ไอ้พี่เมฆ เป็บ้าอะไรอีกแล้ววะ”
Sup บ่นอะไรซักอย่างแต่ผมไม่ได้ยินรู้สึกอยากร้องไห้มาก แต่ต้องฮึบไว้ เื่อะไรผมจะยอมแพ้ ต่อไปผมก็จะไม่ทักไม่สนใจท่านรองอีกต่อไป หึ! คอยดูเถอะ
“นี่พี่ไปทำอะไรน้องมันรึเปล่าดูมันตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว”
หลังจากผมประชุมเสร็จก็พบว่าเกือบหกโมงเย็นแล้ว อยากจะไปคุยกับเ้าปั๊กน้อยให้เข้าใจ แต่น้องก็กลับไปแล้วก็เลยต้องมานั่งทำหน้าเป็หมาหงอยซะเอง
“เปล่า ก็อารมณ์เสียใส่น้องนิดหน่อย แล้วเรามีอะไร”
“ก็สงสารน้อง เห็นทำหน้าเหมือนหมาหงอยอีกแล้ว”
ผมต่างหากที่ทำหน้าเหมือนหมาหงอย
“แต่จะว่าไปพี่ก็ทำหน้าเหมือนหมาหงอยเหมือนกันนะอาการหนัก มายด์ไม่เคยเห็นพี่เป็แบบนี้เลย”
“…”
นั่นสินะผมก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย อยากจะไปง้อน้องใจจะขาด ซึ่งผมก็ไม่เคยอยากจะง้อใครเลยนะ
“ไม่โทรหาน้องมันล่ะ”
“โทรแล้ว ไม่รับ ตอนนี้ปิดเครื่องหนีไปแล้ว”
“… ไอ้น้องหมอกนี่มันแน่จริงๆทำพี่เมฆหน้าหงอยได้”
“…”
ท่านรองโทรมาหลายครั้งผมไม่รับเลย ตอนนี้ปิดเครื่องหนีไปเลยครับ นอนดีกว่า
“เป็อะไรมึงหน้าบูดเป็ตูดอีกแล้ว”
“ตูดอะไรจะดูดีขนาดนี้”
“เออ แล้วมึงเป็อะไร”
“เปล่า ไม่เสือกดิ”
“สัด กูเป็ห่วงหรอก เห็นกินข้าวไม่หมด”
“เฮ้ย! ไอ้บาสกูซาบซึ้งมากอ่ะ”
ผมพูดจริงครับปกติไอ้นี่มันปากหนัก ไม่ค่อยพูดออกมาก แต่ก็พอรู้ว่ามันห่วงผมจริงๆ
“กูห่วงหมาที่บ้านมึงมันกำพร้าเ้าของหรอก”
“สัด กูงอนท่านรองอยู่ อย่าให้กูงอนมึงอีกคน”
“ก็ดีดิงอนกู หูกูนี่คงโล่งแล้วมึงไปงอนอะไรท่านรองเขา ช่างกล้าเนอะ”
เออเนอะไอ้บาสมันก็พูดถูก ไม่ได้เป็อะไรกันจะไปงอนเขาได้ไง แต่ผมงอนอ่ะ งอนไม่รู้สาเหตุแต่ก็อยากจะงอนอ่ะ
“ไม่รู้ แต่กูงอน ช่างกูเถอะน่าขี้เสือกไม่หายนะมึง”
“เออ สัด กูไม่ยุ่งเื่อของมึงแล้ว”
เออดี ตอนนี้ผมไม่อยากพูดกับใครเลยวันนี้ก็กินข้าวเย็นน้อย ปกติกิน 2กล่องวันนี้ก็เหลือกล่องเดียว เฮ้อ เดี๋ยวก็คงผอมดีนะพรุ่งนี้วันศุกร์ที่ผมต้องเข้ามอไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา ไม่อยากเข้าโรงงานเลย
“วันนี้หมอกไม่มาเหรอ”
[อ๋อวันนี้น้องเข้ามอค่ะอย่าบอกนะว่าน้องยังไม่รับสายพี่อีกอ่ะ]
่พักกลางผมโทรหามายด์เพื่อถามเื่เ้าปั๊กน้อยวันนี้น้องยังไม่ยอมรับสายผมเลย
“อืม ยังไม่รับ ดื้อจริงๆ”
[แล้วพี่ไปพูดอะไรล่ะ เื่นี้พี่เป็คนผิดนะ]
“…รู้จักหอเขาไม่ใช่เหรอ ไม่ลองไปดูล่ะ”
“…อืม ก็คงต้องอย่างนั้นแหละ”
แต่จะให้บุกไปที่หอเขาโดยที่ไม่ได้เป็อะไรกัน มันก็ยังไงอยู่นา หรือจะรอคุยวันจันทร์ดีนะ
“เชี่ยหมอก มึงรับโทรศัพท์ดิ หนวกหูฉิบหาย”
ท่านรองครับโทรมาหลายสายแล้ว ผมไม่รับหรอก ปล่อยให้มันดังต่อไปครับ ผมไม่ปิดเครื่องด้วยหยิ่งครับ บอกเลยหล่อเลือกได้
“ไม่รับ กูจะปล่อยให้ดังแม่งอย่างนั้นแหละ”
“มึงจะงอนอะไรนักหนา น่ารักตายห่า”
“เออ กูก็ไม่ได้อยากให้มึงชมกูหรอกมีคนชมว่ากูน่ารักเยอะแยะพอแล้ว”
เออ ทั้ง Sup ทั้ง พี่น้ำฝน ทั้งส้มจี๊ด คนสวยๆทั้งนั้นที่ชมกูอ่ะ
“หลงตัวเองนะมึง ทำเป็หยิ่งไปเหอะระวังน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า”
“โห ไอ้บาส มึงนี่รุ่นไหนวะเนี่ยยังใช้คำพูดแบบนี้อยู่ โบราณฉิบหาย”
“เดี๋ยวกูออกไปซื้อข้าว มึงจะเอาอะไรรึเปล่า”
“ไม่อ่ะ ไม่อยากกิน”
“ไอ้หมอก กูว่ามึงถูกผีเข้าแล้วว่ะ ไปวัดมั้ยกูพาไป”
“สัด อย่ามายุ่งกับกู มึงจะไปไหนก็ไป”
“เออๆ จะเอาอะไรก็ไลน์มา”
ตอนนี้ผมไม่ค่อยอยากกินอะไรเลยรู้สึกมันตื้อๆ เป็อะไรก็ไม่รู้
Rrrrrrrrr
ไอ้บาสมันโทรมาทำไมลืมใส่กางเกงในไปรึไง
“มีไรมึง”
[ลงมาข้างล่างหน่อยมึง]
“ไปทำไม”
[เหอะน่า เร็วๆ]
‘ตื๊ดดดด’
สัดวางสายไปแล้ว หรือจะให้ผมเอากางเกงในลงไปให้มัน แล้วไม่บอกกูวะ
ผมก็ต้องเดินด๊อกแด๊กลงไปหามันสิ
“…”
คนที่คุณก็รู้ว่าใครมาครับท่านรอง ! มาทำไมวะหรือผมจะใส่เกียร์หมาวิ่งหนีขึ้นห้องไปเลย ไม่อยากเจออ่ะ
แกเดินย่างสามขุมมาแล้วทำหน้าเหมือนจะะโงับคอผมแล้วววว ช่วยด้วย!
“ปั๊กน้อย…ทำไมไม่รับสายผมเลย”
เปลี่ยนโหมดมาทำหน้าพระเอกซีรีย์เวลาโดนนางเอกบอกเลิกอีก ผมเริ่มสงสารนิดๆแต่ผมไม่ได้ชื่อปั๊กนะครับท่านรอง
“…”
“หมอก…”
“ท่านรองมีอะไรครับ ผมไม่ค่อยว่าง”
กำลังหายใจออยู่ตอบดังไม่ได้เดี๋ยวโดนตบ
“หมอก… คุยกับผมหน่อย”
“แล้วท่านรองมีอะไรล่ะครับ ถ้าไม่มีผมจะได้ไป”
เออดูดิจะง้อผมอีท่าไหน คนอย่างท่านรองอ่ะ
“ขอร้อง คุยกับผมหน่อย ขึ้นรถ”
“…”
จะให้ผมไปไหนอ่ะใส่เสื้อยืดสีตุ่นๆคอย้วยๆ กางเกงบอลสีแดงแรงฤทธิ์ คีบอีแตะจะพาผมไปประจานที่ไหนครับท่าน
“ให้ผมได้อธิบายก่อน”
“…ก็ได้ครับ”
เริ่มทำหน้าเหมือนน้องไซเห็นอาหารเม็ดแล้วปวดฝันกินไม่ได้เลยอ่ะน่าสงสาร ผมเลยใจอ่อน ไปด้วยก็ได้วะ
อ่อท่านรองพาผมมาที่สวนสาธรณะที่เจอกันคราวก่อน จะพาผมมาฆ่ายัดท่อรึเปล่าเนี่ย
“มีอะไรครับ ท่านรองรีบๆพูดเหอะ”
จริงๆผมก็หายโกรธท่านเขาแล้วนะท่านรองเขาอุตส่าห์ลดตัวมาง้อผมซึ่งเป็แค่เด็กน้อย
“ผมขอโทษ เื่ที่เสียงดังใส่แล้วก็เื่ที่พูดว่า…คุณเป็แค่เด็กฝึกงาน”
“…มันก็เป็เื่จริงนี่ครับผมอาจจะหลงตัวเองไปหน่อยที่ท่านรองยอมมาสนิทด้วย เลยแสดงกิริยาที่ไม่ดีไป”
ฮ่าๆ เริ่มขำท่านรองเวลาทำหน้สเหมือนหมาหงอยแล้วน่าสงสารมากอ่ะ แต่ทำไมผมขำ ?
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ คือผม…ไม่แยกแยะเื่งานกับเื่ส่วนตัวน่ะ”
เื่งานกับส่วนตัว? อ๋อไปโกรธใครมาก็ไม่รู้แต่เอามาลงที่ผม มันน่างอนมั้ยล่ะครับ
“ครับ ผมไม่ได้โกรธอะไรหรอก ผมก็เข้าใจบางทีมันก็มีบ้าง”
ท่านรองเขาก็คนอ่ะนะไม่ใช่เทพ ก็ย่อมมีโกรธชาวบ้านเขาบ้างแหละ
“คุณ…หายโกรธผมแล้วเหรอ”
ว้ายๆไซบีเรียนหายปวดฟันแล้ว
“ครับ ดีกันครับ”
ผมยื่นนิ้วก้อยไปขอคืนดีอุ้ยเขิน เหมือนเด็กอนุบาลหมีน้อยเลยอ่ะ
“ครับ”
ท่านรองก็ยอมยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวด้วยไม่อายเลยเนอะ อายุ 30 แล้วยังทำไปได้
“ท่านรองเวลายิ้มแล้วดูหล่อมากเลยนะครับทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆ”
“…เหรอ ผมเป็อย่างนั้นเหรอ”
“ครับ แต่ชอบทำหน้าดุทุกวัน”
“อืม ตอนมาทำงานใหม่ๆ ผมก็ปกตินี่แหละแต่ลูกน้องไม่ค่อยเคารพเท่าไร อาจะเพราะว่าอายุน้อยมั้ง”
ท่านเขาก็รู้นะว่าท่านไม่ค่อยปกติเท่าไร
“อ่อครับผมเห็นลูกน้องท่านรองมีดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าท่านรองหลายคน”
“ใช่ แล้วผมก็ต้องคีพลุคเพื่อให้งานมันสมูทขึ้นทำไปเรื่อยๆ มันก็เลยชิน”
“นั่นสินะครับ ท่านรองเลยทำหน้าดุเป็อย่างเดียว”
“…ก็คงอย่างนั้น”
“ผมหิวแล้ว ท่านรองเลี้ยงผัดไทยผมหน่อยสิครับ”
พอหายงอนความหิวก็กำเริบ ไม่น่าทำเก่งกินข้าวกลางวันน้อยเล้ยยยย
“หืม ได้สิ ร้านไหนล่ะ”
“จำร้านที่เคยเข้าใจผิดท่านองว่าจะแย่งผัดไทยผมได้มั้ยครับ”
“อ๋อ ได้สิ อยู่หน้าเซเว่น ผมก็เคยซื้อบ่อยนะ”
“แล้วท่านรองจำวันที่จับโจรกระชากกระเป๋าได้มั้ยครับ”
“อืม ผมจำได้ วันนั้นผมมีประชุมต่อเลยรีบ”
“ครับๆ ท่านรองโคตรเท่เลยเตะก้านคอไอ้โจรคนนั้นล้ม แล้วตำรวจก็มาทีหลัง”
“อืม นั่นคงเป็ครั้งแรกที่เราเจอกัน”
“ท่านรองจำผมได้เหรอ”
“จำได้สิ ผมเห็นคุณวิ่งหน้าตั้งมาแต่ไกลเลยนะ”
“ผมว่ามันต้องตลกแน่เลยรองเท้าแตะผมขาดเลยนะวันนั้นอ่ะ”
“อืม ตลกแต่น่ารักดี”
“อะไรนะครับผมฟังไม่ถนัดเสียงรถดังกลบเสียงท่านรองเลย”
“เปล่า…ผมว่าตลกดี”
“…ท่านรองไม่ต้องพูดความจริงก็ได้ครับ”
เดี๋ยวผมก็งอนอีกรอบหรอกแต่คราวนี้ผมจะไม่อดข้าวแล้วนะ
“ป่ะ ไปกินผัดไทยกัน ผมเลี้ยง 2 ห่อเลย”
“ขอบคุณครับ ท่านรอง”
อืมมรู้สึกสบายใจมากเลยนะตอนนี้ รู้สึกเหมือนท้องผูกแล้วขี้ออก อา…โล่ง อิอิ
“ขอบคุณที่เลี้ยงผัดไทยแล้วก็มาส่งครับ”
“ครับ เดินดีๆล่ะ ระวังตกท่อดั้งหัก”
“…ครับท่านรองก็ระวังจะสะดุดก้อนหินหกล้มฟันหักนะครับ”
“…ครับ”
ผมยิ้มหน้าบานได้อีกครั้ง หลังจากทำหน้าเป็หมาหงอยมาหลายวันเคลียร์กับเ้าปั๊กน้อยเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ได้บอกสาเหตุที่แท้จริงกับน้องไป ผมยังสับสนต่างหากว่าคิดกับน้องแค่คนที่สนิทมากๆ หรือคิดมากกว่าน้องกันแน่แต่หลังจากวันนี้ผมชักจะเอนเอียงไปทางอย่างหลังมากกว่าครับ
405
