หมู่บ้านทุรกันดานแห่งนี้มีคนอาศัยอยู่น้อยมาก ทุกคนในหมู่บ้านรู้จักและคุ้นหน้าคุ้นตากันทั้งหมด ทว่าบ่อยครั้งที่มีคนจากเมืองหลวงผ่านมา เด็กกลุ่มนี้มองปราดเดียวก็เดาได้ว่าไป๋ซูเถียนและไป๋ซีเฉิงเป็คนกลุ่มนั้น ขณะกำลังนึกแปลกใจที่เสี่ยวเป่ารู้จักคนทั้งสอง หญิงสาวแปลกหน้าก็หันมาเอ่ยถามพวกเขาเสียก่อน
“เกิดอะไรขึ้น?!” เสียงใสเอ่ยถามนิ่งๆ แฝงกระแสคาดคั้น ทำให้เด็กน้อยทั้งสามนึกกลัวจนต้องรีบส่ายหน้าปฏิเสธลนลาน
“ข้าเปล่านะ”
“ใช่…พวกเราเปล่านะ เป็พ่อของเ้านั่นต่างหาก!”
ข้อมูลที่ได้รับทำให้ไป๋ซูเถียนนิ่งชะงัก นางก้มลงมองเด็กน้อยข้างกายอีกครั้ง รอยนิ้วบนแก้มเล็กๆ นั้นยังชัดเจนมาก ข้อนิ้วใหญ่หนาที่ดูเหมือนเพียงสามนิ้วทาบลงมาก็คลุมแก้มของเขาได้ แรงตบคงรุนแรงนักแก้มใสจึงแดงก่ำบวมไปถึงเปลือกตา ยิ่งนางเห็นเสี่ยวเป่าก้มหน้าไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของเด็กสามคนนั้น ไป๋ซูเถียนยิ่งมั่นใจว่าที่พวกเขาเอ่ยมาเป็เื่จริง
“เจ็บหรือไม่ หืมม?” เสียงอ่อนโยนเอ่ยถามแ่เบา น่าเสียดายที่นางไม่ได้พกยาติดตัวมา หญิงสาวย่อตัวลงแล้วยื่นมือไปััไหล่เล็กผอมของเสี่ยวเป่า ขณะที่เด็กทั้งกลุ่มะโห้ามเสียงดังลั่น
“อย่านะ/อย่าโดนตัวเขา /ระวัง..เขาเคยเป็โรคแผลศิลา”
‘อ้อ… ที่แท้เื่นี้เอง’ มืออบอุ่นของนางลูบเลยไปถึงศีรษะของเด็กน้อยด้วยความสงสาร ลำคอของเด็กน้อยมีรอยช้ำเช่นกันแต่เหมือนจะเริ่มจางลงไปบ้าง… ดูแล้วเด็กคนนี้ถูกทารุณกรรมแน่นอน
เสี่ยวเป่าเงยหน้ามองไป๋ซูเถียน นอกจากมารดาแล้วมีเพียงนางเท่านั้นที่ััเขาด้วยความเมตตาและปรารถนาดี… เด็กน้อยอายุสี่ขวบต้องเผชิญสายตาเกลียดชังจากคนรอบข้างมาหลายวัน เมื่อได้รับการปลอบประโลมก็อดไม่ไหว น้ำตาแห่งความน้อยใจไหลลงมาเป็สาย
“พี่สาวไป๋… ฮืออ… ข้าไม่ใช่ตัวเชื้อโรคใช่หรือไม่? ท่านรักษาข้าหายแล้วเหตุใดพวกเขายังรังเกียจข้า” เห็นเด็กน้อยถูกทำร้ายทั้งยังร้องไห้สะอึกสะอื้น ไป๋ซูเถียนก็ใจหายวาบ รีบดึงเสี่ยวเป่าเข้ามาหา
“เสี่ยวเป่าคนดี …พี่จะจัดการให้เองไม่ต้องร้องนะ” หญิงสาวเอ่ยปลอบเด็กน้อยอย่างเอาใจ เดี๋ยวกอดเดี๋ยวเช็ดน้ำตา ครู่หนึ่งกว่าเด็กน้อยบรรเทาอาการสะอื้นลง
เมื่อไป๋ซูเถียนหันมาอีกครั้ง เด็กชายทั้งสามก็ถอยกรูดไปด้วยท่าทางหวาดระแวง “ท่านอย่าเข้ามานะ!” เมื่อครู่พวกเขาเห็นนางใกล้ชิดกับเสี่ยวเป่ากับตา จึงมองนางเป็ตัวเชื้อโรคไปอีกคนแล้ว
เด็กกลุ่มนี้ดูแล้วอายุรุ่นราวคราวเดียวกันคือราวสี่ห้าปี เมื่อครู่พวกเขาเอ่ยเตือนไม่ให้นางเข้าใกล้เสี่ยวเป่า ไป๋ซูเถียนก็ทราบแล้วว่าเด็กสามคนนี้มีพื้นฐานจิตใจดี เพียงแค่ได้รับการสั่งสอนมาผิดๆ เท่านั้น
“สวัสดี ข้าชื่อไป๋ซูเถียน …พวกเ้าชื่ออะไรหรือ?” หญิงสาวเอ่ยโดยไม่ยืนขึ้น ทั้งยังไม่ขยับตัวเข้าหา เพียงเอ่ยเสียงสดใส พร้อมกับส่งยิ้มเป็กันเองให้ เพียงเท่านี้ก็ทำให้เด็กๆ รู้สึกปลอดภัยมากขึ้นแล้ว
“ข้าปาจื่อ” เด็กชายที่ตัวสูงที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางไว้ตัวอยู่บ้าง
“ข้าชื่อโม่ยา” เสียงแ่เบาดังมาจากเด็กรูปร่างผอมบางดูท่าทางเหมือนไม่มั่นใจในตัวเอง
“ข้าชื่อเฝิงซาน” เด็กคนนี้รูปร่างผอมเช่นกันทว่าหัวโตกว่าตัว ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนจะชอบนางมากกว่าเพื่อนคนอื่น
จากประสบการณ์ในอดีต หญิงสาวเคยช่วยพยาบาลรับมือเด็กๆ ที่เป็บุตรหลานคนไข้อยู่บ่อยครั้ง …เด็กวัยนี้แม้จะเริ่มดื้อและชอบต่อต้าน… แต่กลับหลอกง่ายกว่าที่ใครคิดมาก ไป๋ซูเถียนยังคงรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า ขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งชื่นชมกึ่งเป็ทางการ
“ข้าดูแล้วพวกเ้าสามคนแม้เป็เด็ก… แต่ก็มีเหตุผล เฉลียวฉลาด เป็ผู้ที่สามารถคิดวิเคราะห์สถานการณ์ได้เป็อย่างดี เช่นนั้นข้าจะขอพูดหลักการกับพวกเ้าได้หรือไม่?”
‘หลักอะไร.. เคาะอะไรนะ?’ เด็กเหล่านี้ไม่เคยเรียนหนังสือ แม้ฟังไม่ค่อยรู้เื่แต่ก็พอเข้าใจความหมายว่าหญิงสาวผู้นี้กำลังชมพวกเขาว่าเป็ผู้มีความรู้
ทั้งสามพยักหน้าให้นางอย่างพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าอ่อนเยาว์พยายามทำท่าทรงภูมิเลียนแบบผู้ใหญ่ ทำให้ไป๋ซูเถียนนึกเอ็นดูจนเกือบหลุดหัวเราะออกมา
“อะแฮ่ม.. เอาล่ะ ที่ข้าจะพูดก็คือ พวกเราทุกคนก็เคยทำเื่ขายหน้า แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็เช่นนั้นตลอดไป ชั่วชีวิตไม่สั้นไม่ยาวสักครั้งย่อมเคยพลาดพลั้ง ที่ต้องวิเคราะห์คือความผิดพลาดนั้นกระทำโดยตั้งใจหรือไม่ หากไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ผู้ใดเช่นนั้นก็สมควรให้อภัย ให้โอกาสคนผู้นั้นได้ดำเนินชีวิตนี่คือหลักการ… พวกเ้าฉลาดเพียงนี้คงเข้าใจใช่หรือไม่?”
ไป๋ซูเถียนจงใจใช้ศัพท์ที่ฟังค่อนข้างยากรวมถึงจงใจเอ่ยวกไปวนมา เพื่อสร้างความสับสน ทำให้พวกเขาได้แต่อ้าปากค้าง ต่อเมื่อนางถามว่าเข้าใจหรือไม่? … เด็กทั้งสามที่ถูกนางวางกับดักด้วยคำว่าฉลาดไปั้แ่ต้น จึงได้แต่พยักหน้ารับขณะที่ใจนึกไปอีกทาง
‘พี่สาวผู้นี้น่าเชื่อถือ มีความรู้กว่าอาจารย์หลิวที่หมู่บ้านเสียอีก’
เคล็ดลับปราบเด็กดื้อคือต้องกำราบให้หงอแล้วค่อยพูดเหตุผล! เห็นพวกเขาเริ่มคล้อยตามหญิงสาวจึงเริ่มเอ่ยข้อความที่ฟังง่ายกว่า
“สรุปคือเสี่ยวเป่า แม้จะเคยเป็โรคแผลศิลาแต่เขารักษาหายแล้ว พวกเราก็ควรลืมมันไปเสีย”
“เอ๋…แต่ว่า…” เสียงประท้วงงุนงงดังขึ้นมาจากปาจื่อ ทว่าไป๋ซูเถียนไม่ยอมให้เขาได้พูดจบ
“ยกตัวอย่างเช่น พวกเ้าทั้งหมดย่อมเคยฉี่รดที่นอน เคยเปลือยเปล่าล่อนจ้อนวิ่งไปมาต่อหน้าผู้อื่น … แม้ตอนนี้เติบโตแล้วจะไม่ทำเช่นนั้น… แต่หากวันหน้าภรรยาของเ้ารู้เข้า นึกรังเกียจเ้าจนไม่ยอมแต่งงานเพราะเื่นี้จะทำอย่างไร?”
เอ่ยถึงภรรยา เหล่าเด็กชายที่ถูกย้ำถึงความสำคัญของการสืบสกุลมานานก็มีสีหน้ากระตือรือร้นทันที… “อ้อๆ … ที่แท้เป็เช่นนี้เอง”
สีหน้าเด็กน้อยคล้ายเพิ่งค้นพบสัจธรรม ทำให้ไป๋ซีเฉิงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่รอบนอกหลุดหัวเราะออกมา….น้องสาวเขาช่างเก่งกาจ แม้แต่โรคแผลศิลากับการฉี่รดที่นอนยังเอามารวมกันได้ !!
ทว่าเพราะพวกเขาเป็เพียงเด็ก ไม่บ่อยนักที่มีคนใช้เหตุผลพูดคุยจึงทำให้พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจมาก ยังไม่ทันฟังอะไรก็เชื่อนางไปแล้วครึ่งหนึ่ง
“เสี่ยวเป่าหายแล้วไม่มีอันตราย… ข้ารับรองได้ ข้าคือหมอเทวดาเชียวนะ” ไป๋ซูเถียนยิ้มหวานพลางขยิบตาให้พวกเขาหนึ่งครั้ง เด็กชายทั้งสามไม่เคยเห็นสตรีที่งดงาม ใจดี เช่นนี้มาก่อนเพียงครู่เดียวก็รู้สึกชอบนางมาก ที่สำคัญคือนางเป็หมอ… อยู่ใกล้หมอก็ไม่ต้องกลัวเชื้อโรค! คิดเช่นนี้ทั้งสามก็เข้ามารายล้อมรอบตัวนางอย่างยินดี
“พี่สาว… แม่ของข้าไม่สบาย ปวดท้องบ่อยๆ ท่านช่วยตรวจได้หรือไม่?” หมู่บ้านยากจนนานๆ ครั้งจึงจะมีหมอมาเยือน เด็กน้อยที่กำลังประสบปัญหาจึงมีท่าทางกระตือรือร้นมาก
“เ้าหัวโตเฝิง แม่เ้าปวดท้องประจำอยู่แล้วนี่… แม่ข้าบอกว่าเพราะนางกินเยอะเกินไป” ปาจื่อหันไปเอ่ยกับเฝิงซานด้วยสีหน้าคล้ายรู้มากกว่า เฝิงซานรู้สึกว่ามารดากำลังถูกดูิ่จึงเถียงขึ้นมาทันที
“แม่เ้าสิกินเยอะ แม่ข้ากินแค่มันปิ้งวันละสองหัวเท่านั้น”
วาจาของเด็กน้อยทำให้ไป๋ซูเถียนขมวดคิ้วฉับ “นางชอบกินมันปิ้งหรือ?”
“…คนในหมู่บ้านเราก็กินมันปิ้งกันทุกวัน” เด็กน้อยทั้งสามหันมามองนางด้วยท่าทางคล้ายจะถามว่า 'ที่บ้านท่านไม่กินหรือ?'
‘อืมม…คงเพราะดินแถวนี้ค่อนข้างแห้งแล้ง เพาะปลูกอะไรก็ยาก หัวมันจึงเป็สิ่งที่หาทานได้ง่ายกว่าอย่างอื่น’ ไป๋ซูเถียนเหลือบมองรอบตัว ทันใดก็พบดงพืชชนิดหนึ่งอยู่ริมน้ำ … ดวงตาสีน้ำตาลสลับเงินเปล่งประกายเจิดจ้า
ตอนที่ไป๋ซูเถียนก้าวเข้าประตูมามารดาของเฝิงซานกำลังนอนอยู่บนเตียง เมื่อบุตรชายตัวน้อยแนะนำว่าหญิงสาวอ่อนเยาว์ผู้นี้เป็หมอที่เชิญมา เฝิงซื่อก็มีสีหน้างุนงง
บรรดาหมอทั้งหลายมีใครบ้างที่ไม่อายุสามสิบสี่สิบ …ขณะที่หญิงงามผู้นี้ดูแล้วเพิ่งสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น ที่สำคัญสีของดวงตานั่น… “ท่านไม่ใช่นักเวทย์หรือ?”
ไป๋ซูเถียนไม่ตอบคำถามเพียงยิ้มให้เฝิงซื่ออย่างเป็มิตร “ได้ยินว่าท่านปวดท้องข้าจึงแวะมาดูเผื่อจะช่วยท่านได้”
โบราณว่าไม่ตบหน้าคนยิ้ม อย่างไรเด็กสาวนางนี้ก็มีเจตนาดีอยากช่วยเหลือ เฝิงซื่อทนทรมานมาหลายวันจึงไม่ปฏิเสธอีก
ไป๋ซูเถียนตรวจชีพจรให้นาง กดท้อง ทั้งแนบหูฟัง ในที่สุดก็ได้สรุปออกมาว่าสตรีนางนี้กระเพาะไม่ดีนัก แถมยังมีลมในท้องมาก สาเหตุเพราะทานอาหารที่ย่อยยากเกินไป เมื่อได้ข้อสรุป…มือเล็กก็ยื่นไปนวดกดจุด เน่ยกวนบริเวณฝ่ามือ จงหว่านบริเวณลิ้นปี่ และจู๋ซานหลีบริเวณหน้าแข้ง หนึ่งเค่อต่อมาเฝิงซื่อก็รู้สึกดีขึ้นมากไม่อึดอัดปวดเกร็งเหมือนตอนแรกแล้ว
“เสียดายข้าไม่ได้นำเข็มมา จึงไม่อาจฝังเข็มให้ท่านได้ ต่อไปทานอาหารก็ระวังหน่อยแล้วกัน” หญิงสาวเอ่ยกับเฝิงซื่อที่ยังมองนางอย่างไม่เชื่อสายตา แม้จะคาดหวังให้ช่วย แต่การที่ไป๋ซูเถียนสามารถรักษาตนเองได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็ทำให้เฝิงซื่อตกตะลึงยิ่งนัก
“ขอบคุณท่านหมอ…ท่านเก่งจริงๆ” สีหน้าของเฝิงซื่อเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
“แน่นอนสิท่านแม่ นางเป็หมอที่ช่วยรักษาเสี่ยวเป่าเชียวนะ” เฝิงซานเอ่ยทำให้ผู้เป็มารดาใมาก
“อะไรนะ?! พวกเ้าไปเล่นกับเสี่ยวเป่ามาอีกแล้วหรือ?!” เมื่อก่อนบุตรชายนางและเสี่ยวเป่าสนิทกันนางก็ยังนึกเอ็นดูเด็กคนนั้นอยู่บ้าง ทว่าหลังจากที่เด็กคนนั้นป่วยเป็โรคร้าย นางไม่อยากให้บุตรชายของตนได้รับโรคนั้นมาจึงได้สั่งห้ามไม่ให้บุตรของนางเล่นกับเขาอีก
เฝิงซื่อเหลือบมองไปด้านนอกเรือนเห็นเสี่ยวเป่ายืนก้มหน้านิ่ง ข้างตัวเขายังมีบุรุษหล่อเหลาในชุดสีครามผู้หนึ่งยืนอยู่ หน้าตาของชายหนุ่มคล้ายคลึงกับหมอหญิงนางนี้มาก.. เฝิงซื่อรู้สึกลำบากใจ จะไล่คนก็เกรงใจหมอ ทว่าความกลัวโรคก็ทำให้นางไม่อาจมีสีหน้าที่ดีได้
“วางใจเถิด เสี่ยวเป่าหายแล้วจริงๆ” ไป๋ซูเถียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ คนไม่รู้ย่อมไม่ควรถือสา แผ่นดินนี้จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าโรคนั่นเกิดจากไอมาร ไม่ใช่โรคติดต่อ
น้ำเสียงราบเรียบหนักแน่นทำให้เฝิงซื่อค่อยวางใจลงอีกครั้ง ย้อนคิดถึงข่าวที่ว่ามารดาของเสี่ยวเป่าพาเขาหนีออกจากหมู่บ้าน แล้วพบหมอเทวดาจึงรักษาชีวิตบุตรไว้ได้ “ที่แท้ท่านก็คือหมอเทวดาคนนั้น?!”
เห็นสีหน้าเลื่อมใสกลายเป็เคารพนับถือไป๋ซูเถียนก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่ทำหน้าที่ของตนต่อไป “มันปิ้งพวกนั้นท่านคงต้องเลิกทานแล้ว ในบรรดาพืชทั้งหมด หัวมันเป็สิ่งที่ย่อยยากมาก.. หากเป็ไปได้่นี้ท่านควรทานแค่ผักกับปลา ข้าวต้ม หลีกเลี่ยงของปิ้งหรือทอด”
“ทอดหรือเ้าคะ? น้ำมันราคาแพงเพียงนั้นพวกเราย่อมไม่ทานอยู่แล้ว … แต่ว่าข้าวสารก็ราคาแพงเช่นกัน ปลาในลำธารก็หายาก…หากข้าไม่กินมันเช่นนั้นก็ไม่มีอะไรกินแล้ว”
จริงสิ หมู่บ้านที่แม้แต่เนื้อสัตว์ยังหายากจะหาน้ำมันมาได้อย่างไร ส่วนข้าวสารถ้าราคาแพงมาก อาหารอยู่ท้องที่พอจะหาได้ก็มีแค่เผือกหรือมันเท่านั้น …นางคิดน้อยเกินไปจริงๆ
“ท่านมีหม้อหรือไม่?” ไป๋ซูเถียนคิดถึงสูตรอาหารบางอย่างจึงเอ่ยถาม ทว่าเฝิงซื่อกลับก้มหน้าลงอีกครั้งด้วยท่าทางอับอาย
“เอ่อ…วันก่อนหม้อของพวกเราเพิ่งแตกไป ราคาใบหนึ่งก็เกือบตำลึง พวกเรา…ยังไม่มีเงินซื้อ”
‘โอยยย…หม้อก็แพงหรือ แผ่นดินนี้มันยังไงกันนะ?!’ หญิงสาวแทบจะยกมือกุมศีรษะ กระทั่งมองออกไปเห็นกอไผ่ด้านนอกดวงตาใสจึงค่อยเป็ประกายอีกครั้ง
ไป๋ซูเถียนนำเฝิงซื่อออกมาสาธิตการใช้กระบอกไม้ไผ่ต้มน้ำ สีหน้าของพวกเขาดูแปลกใจและสนใจมาก ...ไม่รู้มาก่อนเลยว่าไม้ชนิดนี้จะทนไฟได้
หลังต้มน้ำจนร้อน ไป๋ซูเถียนก็นำต้นเจียวที่เก็บได้ตรงริมน้ำลงมาหั่นลงไปต้มกับหัวมัน จากนั้นก็นำขึ้นมาบดละเอียดและคลุกเคล้ากัน ก่อนจะนำไปเติมน้ำจนเหลวแล้วต้มซ้ำ ปรุงรสด้วยเกลือและยี่หร่า ครู่เดียวมันบดเนื้อเหลวที่มีขิงช่วยเพิ่มรสชาติและย่อยง่ายก็ถูกแจกจ่ายให้เฝิงซื่อและเด็กทั้งสี่คน รวมถึงพี่ชายของนางด้วย ไป๋ซีเฉิงรับอาหารที่น้องสาวทำให้กับมือเป็ครั้งแรกมาทานขณะที่มองนางนั่งคุยกับเด็กอย่างเพลิดเพลิน
เด็กทุกคนได้ทานมันบดครั้งแรกก็ชื่นชอบมาก ทั้งกินทั้งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไป๋ซูเถียนสังเกตเห็นเสี่ยวเป่านั่งห่างจากเพื่อนๆ ราวหนึ่ง่แขน หญิงสาวก็ยิ้มเ้าเล่ห์หยิบไม้ไผ่กระบองหนึ่งมาฉีกออก ด้านในนั้นมีหนอนไม้ไผ่หลายสิบตัวกำลังเลื้อยไปมา เด็กชายเหล่านี้แม้ไม่กลัวหนอน แต่ก็ไม่ได้ชอบมองมันเช่นกัน
“ท่านหมอท่านทิ้งไปเถิด”
“นั่นสิ น่าเกลียดจัง”
เห็นสีหน้ารังเกียจของเด็กๆ ไป๋ซูเถียนก็เอ่ยยิ้มๆ “เ้าพวกนี้ทานได้นะ อร่อยมากด้วย”
“อะไรนะ แหวะ!”
“ไม่เอาน่า อย่าบอกนะว่าพวกเ้ากลัว… เสี่ยวเป่า ข้าต้มให้เ้ากินดีหรือไม่?” หญิงสาวไม่เพียงพูดแต่กลับลงมือต้มแล้ว
ใบหน้างดงามยามลงมือทำอาหารมีรอยยิ้มอารมณ์ดี …ตรงข้ามกับเด็กแต่ละคนที่ตอนนี้มีสีหน้าหวาดกลัวจนปากเขียวหน้าซีด หลังจากหนอนต้มสุกแล้ว ไป๋ซูเถียนก็ลงมือคลุกเกลือ น้ำตาลอย่างละนิดก่อนจะ นำมาส่งให้
รอยยิ้มหวานของนางในสายตาของพวกเขาตอนนี้คล้ายดั่งรอยยิ้มของปีศาจ “ลองชิมสิ”
ใบหน้าเล็กๆ ส่ายหวือพร้อมกันอย่างน่ารัก ไป๋ซูเถียนต้องพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่หัวเราะออกมา
“เสี่ยวเป่า… เ้าลองสิ” เสียงหวานเอ่ยพลางวางจานหนอนลงตรงหน้าเด็กน้อยอย่างช้าๆ หมู่บ้านทุรกันดานไม่มีเนื้อสัตว์แต่โปรตีนชั้นดีเช่นนี้กลับถูกมองข้าม เด็กตัวแค่นี้ขาดโปรตีนจะฉลาดได้อย่างไร
เสี่ยวเป่าก้มลงมองหนอนต้มสุกหน้าตาประหลาด …แม้จะกลัวแต่ว่านางคือพี่ไป๋ ผู้ที่มีพระคุณและใจดีกับเขาตลอดมา ในเมื่อนางอยากให้เขากินหนอน เขาก็จะกิน!
เด็กน้อยหลับตาปี๋ไม่พูดจาส่งหนอนตัวหนึ่งเข้าปาก ขณะคิดจะกลืนโดยไม่เคี้ยวกลับถูกรสชาติหอมอบอวลในปากหยุดความคิดนั้นไว้ เมื่อได้ลองเคี้ยวก็ยิ่งพบว่ารสชาติที่ได้ทานนั้นอร่อยมากอย่างที่ไม่เคยกิน เพราะฐานะยากจน แต่ละวันแทบจะได้กินแต่มันต้ม มันปิ้ง ปีหนึ่งจึงจะได้กินเนื้อสัตว์สักครั้ง วันนี้รสชาติที่แตกต่างทำให้เสี่ยวเป่าส่งหนอนอีกตัวเข้าปากอย่างหยุดไม่ได้
“พี่ไป๋…อร่อยมากเลยขอรับ” ดวงตาคู่น้อยเป็ประกายวาววับ ปากเคี้ยวมือคว้าน่ารักน่าเอ็นดูมาก จนไป๋ซูเถียนอดใจไม่ไหวคว้าเขามากอดไว้ครั้งหนึ่ง
“เสี่ยวเป่ากล้าหาญมากจริงๆ” หญิงสาวเอ่ยชม ก่อนจะหันมองเด็กอีกสามคนที่เหลือแล้วแสร้งถอนหายใจออกมา เท่านั้นศักดิ์ศรีลูกผู้ชายตัวน้อยก็ทำให้พวกเขานิ่งต่อไปไม่ได้
“ข้าก็กินได้”
“ของแค่นี้ข้าไม่กลัวอยู่แล้ว”
“ข้าก็จะกินด้วย!”
ทั้งสามคว้าหนอนเข้าปากแล้วเคี้ยวกลืน ทันใดนั้นพวกเขาก็หยุดชะงักก่อนจะหันมองจานหนอนต้มด้วยดวงตาเป็ประกาย ขณะที่เสี่ยวเป่าเห็นสีหน้าพวกเขาก็ค่อยๆ เลื่อนจานออกห่างอย่างหวงแหน
โอกาสที่ไป๋ซูเถียนรอคอยมาถึงแล้ว “เสี่ยวเป่าเด็กดี เป็สหายต้องร่วมแบ่งปันนะ” วาจานี้ไม่มีใครผิดสังเกตสักนิด มีเพียงเสี่ยวเป่าที่เกร็งขึ้นเล็กน้อย เขาอ่อนไหวต่อคำๆ นี้มาก
“ใช่ เพื่อนกันต้องแบ่งกันสิ!”
“นั่นสิ เพื่อนที่ไหนหวงของกินกัน!”
“สหายเสี่ยวเป่า ข้าอยากกินอีก!”
เสียงกระจองอแงและคำว่าเพื่อนที่ห่างหายไปนานทำให้เสี่ยวเป่าค่อยๆ ยื่นจานออกมา จากนั้น 'แก้งค์สี่สหายหนอนต้ม' ก็ร่วมวงกินอาหารกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศมิตรภาพกลมเกลียวขึ้นทุกขณะ ไป๋ซูเถียนมองแล้วก็ยิ้มกว้าง รู้สึกเหมือนตนเองเพิ่งบรรลุภารกิจสำคัญอีกอย่างแล้ว
....ไหนจะน้ำมันราคาแพง… และที่ดินแห้งแล้งผืนนั้น ดินแดนนี้มีอะไรให้ทำเงินได้อีกมากจริงๆ
“เสี่ยวเป่า…” เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากลานบ้าน ขัดจังหวะความสนุกสนานของเด็กๆ ลง และเมื่อไป๋ซูเถียนหันไปมองก็ต้องใกับสภาพที่แปลกไปของหญิงสาวผู้นั้น
“ท่านแม่!” เสี่ยวเป่าวิ่งฉิวออกไปหามารดา ใบหน้าของเหมยลี่ยามนี้บวมช้ำทั้งสองข้าง มีรอยเขียวบ้างม่วงบ้างทั้งรอยเก่ารอยใหม่ ไหนจะเสื้อผ้าที่รุ่ยร่ายไม่เรียบร้อย นางไม่ทันเห็นว่าบุตรชายอยู่กับใคร ผู้เป็แม่อุ้มลูกขึ้นมาได้ก็หันหลังกลับ ตั้งท่าจะวิ่งหนีไปอีกครั้ง
“นังตัวดี เ้าจะไปไหน?!” เสียงแหบห้าวดังขึ้น พร้อมกับร่างใหญ่ของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นหน้าประตู ดักทางหนีของนางไว้ เหมยลี่ใรีบทรุดตัวลงกอดลูกไว้แน่น
ชายร่างหนาวัยเกือบ 40 ปี มีสีหน้าดุดันหนวดเคราเฟิ้มสวมผ้าฝ้ายสีซีดเก่า ด้านหลังยังมีบุรุษวัย 16-17 เดินเรื่อยเฉื่อยตามหลังมา ใบหน้าเหลืองผซูบตอบดวงตาฉายประกายขบขันคล้ายเพียงตั้งใจมาดูเื่สนุกเท่านั้น
“แพศยา…คิดหนีอีกแล้วใช่หรือไม่? เ้าตัวอัปมงคลนี่อุตส่าห์มีคนอยากรับตัวไปเ้าควรดีใจด้วยซ้ำ!”
“เสี่ยวเป่าเป็ลูกข้า ข้าไม่ให้ใครพาเขาไปทั้งนั้น” เสียงสั่นเครือเอ่ยโดยไม่กล้ามองหน้า ร่างบางเกร็งตัวจนสั่นสะท้านขณะนางพยายามกอดลูกไว้ในอก…เผื่อว่าคนผู้นี้เกิดอยากลงไม้ลงมือขึ้นมาเขาจะได้ปลอดภัย
“ท่านน้า… ท่านพ่อหวังดี น้องชายไปอยู่ตระกูลหวังย่อมมีกินมีใช้ไม่อดอยาก ท่านสงสารเขาก็ควรปล่อยเขาไป” ชายหนุ่มด้านหลังเกลี้ยกล่อมคล้ายมีเหตุผล ทว่าเหมยลี่มีหรือจะสนใจคำพูดสวยหรูเหล่านี้
“ไม่มีทาง ต่อให้ตายข้าก็ไม่ขายลูกกิน!”
ได้ยินคำนี้บุรุษหนวดเฟิ้มก็โกรธมาก จึงไม่สนใจความยินยอมของนางอีกต่อไป “ข้าจะขายใครจะทำไม?! อาิ่เ้าไปจับอาเป่ามา”
“ครับท่านพ่อ”
“อย่าเข้ามานะ!”
“ท่านเป็บิดาของเสี่ยวเป่าจริงหรือ?!” ความชุลมุนทั้งหมดหยุดลงเมื่อหญิงสาวงดงามนางหนึ่งขยับตัวเข้ามาขวางไว้ ไอเวทย์สีขาวเข้มลอยกรุ่นอยู่ทั่วร่าง ดวงตาน้ำตาลครึ่งสีเงินครึ่งเป็ประกายเรืองรองกว่าทุกครั้ง
“นักเวทย์!” ชายร่างใหญ่และบุตรชายคนโตชะงักนิ่งกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของผู้ทรงฤทธิ์ ขณะที่สองแม่ลูกด้านหลังยังกอดกันตัวสั่นอยู่กับพื้น
ไป๋ซูเถียนหันไปหาเหมยลี่และเสี่ยวเป่า ทั้งสองคนมีรอยแผลทั้งใหม่ทั้งเก่าเต็มร่างกาย… นึกถึงอดีตที่ตนถูกญาติพี่น้องกักขังไว้ ทุบตีทำร้ายเพื่อให้ยินยอมมอบมรดกให้ ไป๋ซูเถียนยิ่งอยากจะช่วยพวกเขาจบทุกอย่างลงไปเดี๋ยวนี้
“ท่านจะทำอะไร?” เสียงบุรุษเอ่ยถามจากด้านหลัง ทว่าไป๋ซูเถียนไม่สนใจ ขณะที่เหมยลี่เพิ่งสังเกตเห็นนาง
“ท่านหมอ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?” เสียงสั่นๆ เอ่ยทักอย่างงุนงง
“ข้าจะถามคำเดียว… ท่านกับเสี่ยวเป่าอยากไปกับข้าหรือไม่?”
ซูเหมยลี่แต่งงานเข้าตระกูลติงมาห้าปี สามีเป็พ่อหม้ายอายุมากกว่านางเกือบยี่สิบปี ทั้งยังมีลูกชายอยู่แล้วหนึ่งคนจึงไม่ได้คาดหวังว่าจะให้นางช่วยสืบทอดทายาท ติงสุนเพียงแต่งนางมาเพื่อสนองความ้าและคอยรับใช้ในบ้าน ต่อเมื่อได้บุตรชายมาอีกคนเขาก็เพียงแค่ยินดีที่ได้แรงงานเพิ่มเท่านั้น
คนผู้นี้นิสัยดุร้าย ชอบทุบตีภรรยา ตอนแรกที่แต่งภรรยางดงามอายุน้อยมา ติงสุนยังลุ่มหลงนางจึงไม่ได้ทำร้าย ต่อเมื่อแต่งได้ครบหนึ่งปีหลังจากตั้งครรภ์แล้วนางไม่อาจสนองความ้าบนเตียงของเขาได้ เขาจึงเริ่มทุบตีนาง ซูเหมยลี่อยากหย่าทว่าครอบครัวเดิมยากจนย่อมไม่ยินดีรับนางกลับ ไหนจะบุตรชายที่ให้กำเนิดมาก็ยังเล็กนัก นางจะหนีไปก็ไม่ได้ อย่างไรก็ตามกับบุตรทั้งสองติงสุนก็ยังปฏิบัติด้วยดีอยู่บ้าง ติงิ่บุตรชายคนโตที่เขารักใคร่ได้อะไร เสี่ยวเป่าก็มักจะได้บ้างสักครึ่งหรือสองในสาม อย่างน้อยก็ไม่เคยทำร้ายร่างกายพวกเขาสักครั้ง สุดท้ายซูเหมยลี่จึงตัดสินใจยอมทนอยู่ต่อไปเพื่อลูกชาย
ทว่านับแต่เสี่ยวเป่าติดโรคร้าย ธาตุแท้ของติงสุนก็ยิ่งแสดงออกมา เขาเรียกทางการมาจับเสี่ยวเป่าจนซูเหมยลี่ต้องพาลูกชายหนีไป ยามรักษาหายแล้วเขากลับยิ่งทำตัวดุร้าย ลงมือทุบตีนางทุกวันเพื่อบังคับให้ไล่เสี่ยวเป่าออกไป ขณะที่ปล่อยนางกับลูกนอนหนาวอยู่ในเพิงเก็บของนอกบ้าน สุดท้ายยังคิดจะขายลูกของนางให้เป็บ่าวรับใช้... ซูเหมยลี่ไม่อาจทนได้อีกต่อไปแล้ว
‘ท่านกับเสี่ยวเป่าอยากไปกับข้าหรือไม่?’ น้ำเสียงหนักแน่น แต่ดวงตากลับอ่อนโยนนัก แวบหนึ่งที่ซูเหมยลี่รู้สึกเหมือนตนเห็นรัศมีบางอย่างเรืองรองอยู่ด้านหลังไป๋ซูเถียน แสงนั้นได้ขับไล่ความเหน็บหนาวและมืดมนในใจนางออกไป นางยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ใกล้แสงนั้น
“ข้าไปเ้าค่ะ… ขอท่านโปรดรับข้ากับลูกไว้ด้วย” ร่างที่นั่งอยู่กับพื้นโค้งศีรษะลงคารวะไป๋ซูเถียนอย่างนอบน้อม
หลังจากนี้อีกหลายสิบปี จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายไม่มีแม้เสี้ยววินาทีที่ซูเหมยลี่จะไม่นึกยินดีในการตัดสินใจครั้งนี้ของตน
“อืมม…เช่นนี้ก็ไม่ต้องกลัวแล้ว” ไป๋ซูเถียนทรุดตัวลงพยุงซูเหมยลี่ขึ้นนั่ง ขณะที่มองเสี่ยวเป่าอย่างเอ็นดูเช่นกัน “เสี่ยวเป่า ต่อไปก็มาอยู่กับข้า ข้าจะไม่ให้ใครรังแกเ้าอีกแล้ว”
ติงสุนและติงิ่สองพ่อลูกตอนแรกยังนึกเกรงนักเวทย์อยู่บ้าง ต่อเมื่อนึกถึงเงินก้อนโตที่กำลังจะหายวับไป บุรุษร่างใหญ่ใจร้อนก็โวยวายขึ้นมา “เื่ของครอบครัวข้า… เ้ามาแส่…”
‘เปรี้ยง!’ พูดไม่ทันจบคำบุรุษเืร้อน ก็ถูกคนที่ร้อนกว่าใช้เวทย์ตบจนกระเด็นไปชนกำแพงบ้าน ก่อนจะร่วงลงกับพื้นหมดสติไป
… ไป๋ซูเถียนหันไปมองไป๋ซีเฉิง พี่ชายนางมีสีหน้ามืดครึ้ม กล้าด่าน้องสาวของเขาต่อหน้า เขาลงมือเท่านี้ก็สมควรขอบคุณฟ้าดินแล้ว
ส่วนติงิ่น่ะหรือ “ท่านพ่อ…ข้าจะล้างแค้นให้ท่านเอง!” เอ่ยไปวิ่งไป ครู่เดียวก็หนีไปไกลแสนไกลแล้ว...
#เราขอโทษที่เมื่อวานมาดึกไม่ไหว ตอนตีสามคือพิมพ์ไปแบบไม่รู้เื่แล้ว เลยต้องพักไว้ ตอนนี้เรารวบให้ยาวเฟื้อยเหมือนสองตอนเลยนะคะ
บอกใบ้...อีก1-2 ตอนข้างหน้าใกล้จะได้เจอคนที่ไม่อยากเจอละ 555
123
