นางเหอต่อต้านสุดกำลังยังผลให้ยาต้มหกนิดหน่อย และไหลลงมาตามหลังมือของเมิ่งอู่เป็ทางแต่ส่วนใหญ่ล้วนถูกกรอกลงท้องของนางเหอ
เมื่อเมิ่งอู่ปล่อยนางเหอนางเหอก็หายใจหอบและไออย่างต่อเนื่องทว่าไหนเลยจะคายยาต้มที่กลืนลงท้องไปแล้วออกมาได้
นางโกรธเกรี้ยวจนตับและถุงน้ำดีเจียนแตก[1]ชี้นิ้วสั่นเทาไปที่เมิ่งอู่ “เ้า...เ้านี่ใจดำอำมหิตนัก! ข้าจะไปฟ้องร้องหัวหน้าหมู่บ้านว่าเ้าทารุณกรรมผู้สูงวัย!ให้จับเ้าไปถ่วงน้ำ!”
เมิ่งอู่มองคราบยาที่เหลือติดก้นถ้วยเล็กน้อยแล้วเอ่ยตามแต่อารมณ์ “เชิญท่านไปตามสบายส่วนข้าจะไปตามหมอมาดูว่ายาที่ท่านย่าเอามาส่งให้ท่านแม่นั้นแท้จริงแล้วรักษาไข้หนาวสั่น หรือยิ่งทำให้อาการทรุดหนักกันแน่”
นางยิ้มขณะมองสีหน้าที่เปลี่ยนเป็ขาวซีดของนางเหออย่างไม่แยแสก่อนกล่าวต่อ “ถ้าเป็ยาบำรุงจริงๆ ข้าป้อนให้ท่านย่าดื่มไหนเลยจะเป็การทารุณกรรมผู้สูงวัย แต่ถ้าไม่ใช่ยาบำรุงเช่นนั้นข้าก็แค่ฟันต่อฟันเท่านั้นแท้จริงแล้วผู้ที่คิดร้ายต่อชีวิตผู้อื่นเป็ท่านต่างหาก ใช่หรือไม่?”
นางเหอที่ปกติดุร้ายและไร้เหตุผลจนเคยตัวคาดไม่ถึงว่าครานี้จะโต้กลับไม่ได้
เด็กสาวตรงหน้านี้ยังคงเป็เมิ่งอู่คนเดิมที่นางเคยจัดการง่ายในกาลก่อนทว่าดูคล้ายนางจะเปลี่ยนไปเป็คนละคนจนตนแทบจำไม่ได้ มิอาจไม่ยอมรับว่านางหวาดกลัว
เมิ่งอู่ก้มลงไปหยิบเคียวตามแต่สะดวกนางดึงขึ้นมาจากพื้นอย่างไม่สนใจไยดี
พลันนั้นนางเหอก็ร้องลั่นด้วยความเ็ปก่นด่าว่า “นางสารเลว! เ้ากำลังจะเฉือนเท้าของข้า!”
เมิ่งอู่พูดพร้อมกับคิ้วตาโค้งลง “ขออภัยด้วยเ้าค่ะ เคียวนี้ไร้ตา ท่านย่าจะอยู่กินมื้อเย็นที่นี่หรือไม่?”
นางเหอกลัวเคียวในมือเมิ่งอู่ยิ่งนักไหนเลยจะกล้าหยิ่งผยองอีก สุดท้ายได้แต่สบถด่าแล้วจากไป
เมิ่งอู่เหลียวกลับมาพยุงนางเซี่ยให้ลุกจากพื้น
เมื่อนางเซี่ยได้สติกลับคืนมาก็เอื้อมมือไปแตะศีรษะของเมิ่งอู่ ตามด้วยััเนื้อตัวของนาง พึมพำกับตนเองว่า “ไม่ผิด นี่คืออาอู่ของข้า เป็อาอู่...แต่อาอู่กาลก่อนไม่เคยเป็แบบนี้...”
ไม่มีผู้ใดรู้จักบุตรสาวดีเท่ามารดาอีกแล้วอุปนิสัยของเมิ่งอู่เปลี่ยนไปใหญ่หลวง แม้แต่ฝีมือก็ดีมากไม่ใช่อาอู่คนเดิมอีกต่อไป
นางยังคงััเมิ่งอู่จากบนลงล่างนี่เป็อาอู่ของนางจริงๆ
เมิ่งอู่เอ่ยเพียง “หากคนเราถูกบีบคั้นจนสิ้นไร้หนทางย่อมต้องลุกขึ้นต่อสู้มิเช่นนั้นก็มีแต่ทางตาย อาอู่ในวันข้างหน้าจะเป็เช่นนี้ ท่านแม่ค่อยๆ ยอมรับไปไม่ต้องรีบร้อนหรอกเ้าค่ะ”
นางเกิดใหม่โดยอาศัยในร่างของเ้าของร่างเดิมสิ่งเดียวที่นางทำได้ก็คือช่วยดูแลมารดาของเ้าของร่างเดิมให้อีกครึ่งชีวิตที่เหลือสงบสุขปลอดภัย
นางเซี่ยกอดเมิ่งอู่ไว้ในอ้อมแขนแล้วร่ำไห้
เมิ่งอู่ปลอบโยนนางครู่หนึ่งก่อนกล่าวอย่างจนใจ “มิได้บอกท่านแม่แล้วหรือว่าไม่ว่าผู้ใดมาหาก็ห้ามเปิดประตู”
นางเซี่ยเช็ดน้ำตาพลางกล่าว “แต่ท่านย่าของเ้าไม่มีทางปิดปาก หากไม่ให้นางเข้ามา นางจะด่าทอสารพัด”
เมิ่งอู่กล่าว “นางชอบด่าก็ปล่อยให้นางด่าไปก็ได้แล้ว”
นางเซี่ยสนใจว่าผู้อื่นจะมองอย่างไรแต่เมิ่งอู่ไม่แยแส
จากนั้นนางเซี่ยก็ไปทำอาหารเย็นส่วนเมิ่งอู่เข้าห้องไปดูอาการของอินเหิง
ปรากฏว่าพอเข้าไปดูเมิ่งอู่ถึงกับผงะ
อินเหิงยังคงนอนพักผ่อนอยู่บนกระดานไม้แต่าแที่หน้าอกของเขากลับฉีกขาด มีเืไหลซึมออกมามือข้างหนึ่งก็เปรอะเปื้อนเื บนพื้นมีหยดเืสาดกระเซ็น
ถัดมามีเศษถ้วยเปื้อนเืใบหนึ่งแตกออกเป็หลายชิ้น
นิ้วมือซีดขาวของเขาผอมบางและเรียวยาวงดงามเหลือประมาณ คราบเืใต้ตาเขาทำให้เมิ่งอู่รู้สึกเ็ป
นางเดินไปข้างกายเขากุมมือเขาไว้ ก่อนรีบห้ามเืให้พลางถามว่า “นี่เกิดขึ้นได้อย่างไร?ไฉนถึงประมาทเพียงนี้ ปล่อยให้มือเต็มไปด้วยเืได้อย่างไร?”
อินเหิงกล่าวทั้งสีหน้าเรียบเฉย “ข้าอยากดื่มน้ำ แต่ถ้วยน้ำอยู่ไกลเกินไป”
เมิ่งอู่ก้มหน้าลงทำแผลให้เขาพร้อมกล่าว “พูดจาไร้สาระ ยามข้าออกไปยังวางถ้วยน้ำไว้ข้างๆ เ้า”
อินเหิงเปลี่ยนคำพูด “อ้อ เช่นนั้นคงเป็เพราะถ้วยน้ำบางเกินไปหลังใช้งานมานานพอหยิบก็แตกเสียแล้ว”
ความจริงแล้วก่อนเมิ่งอู่จะกลับมาอินเหิงได้ยินบทสนทนาระหว่างนางเหอกับนางเซี่ยด้านนอกเพียงฟังก็รู้ว่ายานั่นไม่ใช่ยาดีอันใดแน่
ดังนั้นอินเหิงจึงแอบบีบถ้วยชาจนแตกเงียบๆก่อนหยิบเศษถ้วยที่แตกขึ้นมาชิ้นหนึ่ง หากเมิ่งอู่กลับมาช้ากว่านี้ชั่วขณะเขาคงปาเศษถ้วยนั้นใส่นางเหอโดยตรง ถึงยามนั้นเป็ไปได้ว่าจะแทงทะลุลำคอของนาง
โชคดีที่เมิ่งอู่กลับมาใน่เวลาสำคัญพอดีเขาจึงวางเศษถ้วยลง เพียงแต่าแเก่าฉีกขาดและมีาแใหม่เพิ่มขึ้น
เมิ่งอู่เหลียวมองเขาดวงตาสีอ่อนคู่นี้ช่างมีเสน่ห์เย้ายวนนัก นางกล่าว “หากเ้าอยากดื่มน้ำครั้งต่อไปก็เรียกท่านแม่ของข้าได้”
อินเหิงเงียบไปค่อยกล่าวว่า “แต่ท่านแม่ของเ้าไม่ชอบข้า
……….
[1] หมายถึง โกรธสุดขีด
283K
