บทที่ 7 ทายาทตระกูลเย่
"ฆ่ามันซะ! ฆ่านักโทษคนนี้ให้ฉัน!" เสียงกรีดร้องแหลมของเฉินเชี่ยนดังก้องไปทั่ว เธอชี้นิ้วไปทางซูช่าน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
ทุกอย่างพังพินาศหมดแล้ว ในเวลาเพียงสิบกว่าวินาที เฉินเชี่ยนถูกแปะป้ายว่าเป็ ‘หญิงชั่ว’ ในเมืองไห่ งานแต่งงานก็พังพินาศไปด้วย!
ความฝันที่จะได้บินขึ้นไปเกาะบนกิ่งไม้และกลายเป็หงส์ก็พังทลายลงแล้ว!
แขกรับเชิญที่อยู่รอบ ๆ แม้จะชื่นชมในการกระทำของซูช่าน แต่ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ เพราะคนที่ทำให้ตระกูลเหวินไม่พอใจ ไม่มีใครจบลงดีเลยสักคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกิดเื่ต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้
"พวกนี้ล้วนเป็ทหารผ่านศึกหน่วยรบพิเศษ ถ้านายมีฝีมือจริง ก็ลองประลองกับพวกเขาดูสิ" เหวินปิงฮุ่ยกระแทกเสียง ในขณะเดียวกันเขาก็มองไปที่หลูเต๋อจี้ด้วยสีหน้าเ็า
หลูเต๋อจี้ที่ใบหน้าซีดเซียวอยู่แล้วใจนเหงื่อแตกพลั่ก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าซูช่านจะมาไม้นี้กับตัวเอง
คราวนี้จะทำอย่างไร คุณเหวินก็เสียหน้าไปหมดแล้ว
ซูช่านกวาดตามองไปรอบ ๆ มองดูบอดีการ์ดทั้งสามสิบคนที่มีรูปร่างกำยำแข็งแรง แล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ ถอยหลังสองก้าวกลับไปนั่งที่เก้าอี้
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น หลูเต๋อจี้ก็หัวเราะออกมาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย "ซูช่าน ดูเหมือนคุณจะยังกลัวตายอยู่นี่"
"ผมจะให้โอกาสคุณครั้งหนึ่ง ขึ้นมาอธิบายให้แขกทุกคนฟังให้ชัดเจนว่า วิดีโอนี้เป็ของปลอมที่คุณใช้เทคนิคสร้างขึ้นมา"
เหวินปิ่งฮุยมองหลูเต๋อจี้ด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะพูดเสียงเย็น "ไม่เลว ยอมรับซะว่าสิ่งนี้เป็ของที่นายสร้างขึ้นมา แล้วก็คุกเข่าขอโทษต่อหน้าเ้าภาพและครอบครัวฝ่ายหญิง แล้วคนแก่อย่างฉันจะปล่อยนายไป!"
"น้องชาย ฉันให้ทางเลือกแกแล้วนะ รีบไปซะ อย่าหาทางตายให้ตัวเองเลย!"
"นายก็คือสามีเก่าของเฉินเชี่ยนสินะ เฮ้อ... เื่แบบนี้ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก รีบไปคุกเข่าขอโทษซะเถอะ"
พี่ชายสองคนที่อยู่รอบ ๆ ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยปากพูดเสียงเบาเพื่อเกลี้ยกล่อม
ในสายตาของทุกคน การกระทำของซูช่านเหมือนกับการหาทางตายให้ตัวเอง แต่ตอนนี้ อาจารย์เหวินได้ให้ทางรอดกับเขา
แต่ซูช่านหัวเราะเยาะเสียงเ็า แล้วพูดเสียงดังว่า "ที่ผมบอกว่าเป็ชู้กัน ก็คือชู้กันจริง ๆ นั่นแหละ ความจริงย่อมชนะคำพูดโต้แย้งทั้งหมด"
"ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้ วันนี้ถ้าพวกคุณสามารถแตะต้องผมได้แม้แต่ขนเส้นเดียว ผมจะยอมรับว่าพวกคุณเก่งจริง"
!!!
เหวินปิ่งฮุยหรี่ตาลงทันที ส่วนหลูเต๋อจี้ก็กัดฟันกรอด
ช่างโอหังและหยิ่งผยองเหลือเกิน ไม่คิดว่าซูช่านคนนี้จะไม่แม้แต่จะสนใจคุณเหวินเลย
โครม!
ประตูห้องจัดเลี้ยงถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงดังสนั่น โจวซื่อฉยงที่อยู่ในชุดสูทก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตามหลังมาด้วยบอดีการ์ดในชุดดำกว่าสิบคน
โจวซื่อฉยงเห็นซูช่านเกือบจะในแวบแรกที่มอง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที รีบวิ่งเหยาะ ๆ ตรงไปหาซูช่าน
"คุณซู ขอโทษครับ ผมมาช้าไปหน่อย" โจวซื่อฉยงพูดเสียงเบา
หลังจากพูดจบ โจวซื่อฉยงเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นเหวินปิ่งฮุยที่ยืนอยู่บนเวที สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาไม่คิดว่าผู้าุโเหวินจะอยู่ที่นี่ด้วย
"โจวซื่อฉยง คุณจะมาทำให้ตระกูลของผมเดือดร้อนเพราะนักโทษคนเดียวงั้นหรือ?" เหวินปิ่งฮุยจ้องมองโจวซื่อฉยงด้วยสายตาโกรธเคือง
เมื่อวานตอนที่หลูเต๋อจี้มาที่ตระกูลเหวินก็ได้พูดไว้แล้วว่า กังวลว่าโจวซื่อฉยงจะมาก่อกวน ผู้าุโเหวินถึงได้ตัดสินใจออกมาจัดการด้วยตัวเอง
เหตุผลก็คือในมณฑลจงโจว ตระกูลเหวินและตระกูลโจวต่างแข่งขันชิงดีชิงเด่นกันอยู่ในที่ลับมาตลอด
เมื่อหลูเต๋อจี้เห็นโจวซื่อฉยงพาคนมา เขาก็ตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าจะเผยสีหน้าดุร้าย แล้วะโว่า "ประธานโจว ครั้งที่แล้วผมก็ให้หน้าคุณไปแล้วนะ"
"แต่วันนี้เป็วันแต่งงานของลูกชายผม อาจารย์เหวินก็อยู่ที่นี่ด้วย คุณยังจะออกหน้าให้ซูช่านอีกเหรอ? เขาเป็ใครกัน ถึงขนาดต้องให้ประธานโจวอย่างคุณมาด้วยตัวเอง?"
แเื่นับร้อยคนที่อยู่ในงานต่างตกตะลึง โจวซื่อฉยงจากเมืองเอกของมณฑลก็มาด้วย วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ซูช่านเป็แค่นักโทษ ด้วยสถานะของประธานโจว เป็ไปไม่ได้ที่จะมาเพราะเขา หรือว่าตระกูลโจวกับตระกูลเหวินมีปัญหาอะไรกัน และถือโอกาสวันนี้มาเปิดศึกกัน?
โจวซื่อฉยงมองไปที่เหวินปิ่งฮุยด้วยสายตาเ็า แต่กลับไม่แม้แต่จะมองหลูเต๋อจี้ แล้วพูดเสียงดังว่า "คุณเหวิน ผมขอเตือนคุณว่าอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับเื่นี้ มันไม่มีประโยชน์อะไรกับตระกูลเหวินของคุณเลย มีแต่จะเสียหาย"
เหวินปิ่งฮุยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
แล้วในวินาทีถัดมา สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็ดุร้าย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ไม่มีประโยชน์งั้นเหรอ? โจวซื่อฉยง คุณจงใจมาทำให้ผมไม่พอใจเพราะเื่สิทธิ์การพัฒนาหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่ใช่ไหม?"
"ตอนนี้ผมบอกคุณได้อย่างชัดเจนว่า สิทธิ์ในการพัฒนาหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่ ตระกูลเย่ได้มอบให้กับตระกูลเหวินของผมแล้ว"
"ตอนนี้ทุกอย่างได้ข้อสรุปแล้ว โจวซื่อฉยง คุณต้องก้มหัวให้ตระกูลเหวินของผมั้แ่นี้เป็ต้นไป ถ้ารู้จักคิดได้แล้วละก็ ออกไปให้พ้นจากที่นี่ซะ!"
เหวินปิ่งฮุยไม่เชื่อเด็ดขาดว่าโจวซื่อฉยงจะมาแสดงท่าทีแข็งกร้าวเพื่อนักโทษคนหนึ่ง เขาต้องมาเพื่อกวนประสาทตัวเองเื่สิทธิ์ในการพัฒนาหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่แน่ ๆ บริษัทตระกูลเย่ในเมืองหลวงกำลังเตรียมขยายธุรกิจไปยังมณฑลจงโจว โครงการหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่เป็โครงการระดับแสนล้านของมณฑลจงโจวในปีนี้
ตระกูลเหวินกำลังแย่งชิง ตระกูลโจวก็้าเช่นกัน เมื่อสองวันก่อน เย่จื่อเมิ่ง บุตรสาวคนโตของบริษัทตระกูลเย่ ได้เปิดเผยข่าวว่าสิทธิ์ในการพัฒนาโครงการหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่จะมอบให้กับตระกูลเหวิน
ดังนั้นเหวินปิ่งฮุยถึงได้ประกาศเื่นี้ต่อสาธารณะที่นี่
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของโจวซื่อฉยงก็เปลี่ยนไปทันที
ห้องจัดเลี้ยงพลันะเิความวุ่นวายราวกับน้ำเดือด นี่เป็ข่าวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเมืองไห่และมณฑลจงโจว
สีหน้าของโจวซื่อฉยงเปลี่ยนเป็น่าเกลียดอย่างถึงที่สุด เหมือนมะเขือเทศที่โดนน้ำค้างแข็ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตระกูลเหวินจะได้รับสิทธิ์ในการพัฒนาหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่จากตระกูลเย่
เมื่อเป็เช่นนี้ ตระกูลเหวินก็จะก้าวขึ้นมาเป็ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลจงโจว
"ยินดีด้วย! ยินดีด้วยอาจารย์! ยินดีด้วยตระกูลเหวิน!" หลูเต๋อจี้ใบหน้าเปลี่ยนเป็ยิ้มแย้มทันที นี่เป็ข่าวดีที่ยิ่งใหญ่กว่าลูกชายแต่งงานเสียอีก
ตระกูลเหวินได้กลายเป็ตระกูลอันดับหนึ่งของมณฑลจงโจว แม้ตัวเขาจะได้รับผลประโยชน์เพียงเล็กน้อย แต่ก็สามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในเมืองไห่ได้!
ซูช่านเห็นโจวซื่อฉยงมีสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ จึงปลอบเบา ๆ ว่า "ดูเหมือนวันนี้คุณไม่ควรมาที่นี่ บางทีอาจมีการเปลี่ยนแปลง ไม่จำเป็ต้องท้อใจ"
"ซูช่าน รีบขึ้นมาคุกเข่าขอโทษอาจารย์เหวินสิ! ฉันบอกแล้วไงว่า ต่อให้โจวซื่อฉยงมาเอง วันนี้คุณก็หนีไม่พ้นหรอก!" หลูเต๋อจี้๋หัวเราะลั่น
"ถูกต้อง วันนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หลูเชาและเฉินเชี่ยนต้องแต่งงานกัน ฉันแก่แล้วแต่ยังอุตส่าห์มาเป็พยานในงานแต่ง จะให้ล้มเลิกกลางคันไม่ได้ โจวซื่อฉยง คุณจะยังขัดขวางอีกเหรอ?" เสียงหัวเราะอย่างได้ใจของเหวินปิ่งฮุยดังมา
โจวซื่อฉยงหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เพราะถ้าตระกูลเหวินได้โครงการหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่ไป อิทธิพลของพวกเขาจะก้าวข้ามตระกูลโจวในพริบตา
เมื่อถึงเวลานั้น แค่ตระกูลเหวินยกมือขึ้น ตระกูลโจวก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
เฉินเชี่ยนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืนชี้หน้าซูช่านพลางตวาดด้วยความโกรธ "ไอ้คนแซ่ซู คุณมันคนเลวจริง ๆ ไอ้คนไร้ค่า อิจฉาที่ฉันมีความสุข ตอนนี้คุณก็เห็นแล้วนี่ ฉันกับอาเชาต้องได้แต่งงานกันแน่นอน"
"ส่วนคุณนะ ไอ้นักโทษไร้ค่า ชาตินี้ก็ต้องโสดไปตลอดชีวิต ไม่มีผู้หญิงตาบอดคนไหนอยากคบกับคุณหรอก"
"ซูช่าน ฉันให้เวลานายอีกสิบวินาที ไม่งั้นนายจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิต!" เหวินปิงฮุ่ยเห็นโจวซื่อฉยงก้มหน้าหงอย ๆ ก็รีบพูดอย่างได้ใจ
ซูช่านลุกขึ้นช้า ๆ ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์เดินไปที่เวที
"คุณซู คุณไม่สามารถ..." โจวซื่อฉยงตาแดงก่ำ ยื่นมือคว้าตัวซูช่านเอาไว้
"ไม่ต้องกังวล ผมไม่ได้จะไปคุกเข่า" ซูช่านยิ้มพลางผลักมือของโจวซื่อฉยงออก แต่ในสายตาของทุกคน ซูช่านพ่ายแพ้ในที่สุด ไม่สามารถต้านทานแรงกดดันจากตระกูลเหวินได้ ถึงแม้จะมีโจวซื่อฉยงก็ตาม เขาก็ยังต้องคุกเข่าขอโทษต่อตระกูลเหวินและตระกูลหลู
เฉินเชี่ยนเปลี่ยนจากร้องไห้เป็หัวเราะ เชิดหน้าขึ้น จ้องมองซูช่านที่เดินมาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
"ไอ้ขยะ นายไม่ใช่เหรอที่เคยหยิ่งผยอง? นายเคยโอหังนักไม่ใช่เหรอ!" หลูเชาหัวเราะเสียงดังด้วยรอยยิ้มเหี้ยม
ทุกคนมองดูซูช่านที่ค่อย ๆ เดินขึ้นไปบนเวที เดินไปยืนข้าง ๆ ผู้าุโเหวิน
ทุกคนต่างคาดหวังว่าซูช่านจะคุกเข่าขอโทษ
"เป็แค่ตระกูลเหวิน เขาจะบีบให้คุณต้องคุกเข่างั้นเหรอ?" จู่ ๆ ก็มีเสียงเ็าดังมาจากนอกประตูใหญ่
ซูช่านชะงัก เมื่อหันไปมอง ก็เห็นร่างสูงโปร่งในชุดทำงานสีครีม สวมรองเท้าส้นสูงสีน้ำเงินเข้ม หญิงสาวที่มีออร่าน่าเกรงขามกำลังเดินเข้ามาข้างใน
เย่จื่อเมิ่ง?
ทุกคนหันไปมอง เห็นร่างบอบบางอ้อนแอ้น ใบหน้างดงาม ผิวขาวราวหยก แต่กลับมีบุคลิกเ็าดั่งน้ำแข็งของเย่จื่อเมิ่ง เธอกำลังเดินอย่างรวดเร็วไปยังเวทีด้านหน้า
สาวงามคนนี้เป็ใครกัน?
นี่คือเครื่องหมายคำถามในหัวของทุกคน รวมถึงโจวซื่อฉยงที่ไม่รู้จักเธอเช่นกัน
มีเพียงเหวินปิ่งฮุยที่ยืนอยู่บนเวทีเท่านั้นที่รู้สึกสั่นสะท้านในใจ ทันใดนั้นทั้งร่างของเขาก็เกร็งด้วยความตื่นตระหนก
ทายาทตระกูลเย่? ทำไมเธอถึงมาที่นี่?
เย่จื่อเมิ่งเดินอย่างรวดเร็วไปยังเวที ดวงตาคู่งามเ็ามองไปที่ซูช่าน พูดเสียงเย็นว่า "แค่เื่แค่นี้ คุณถึงกับคุกเข่าให้คนแก่คนหนึ่ง ถ้าเสี่ยวเสี่ยวรู้เข้า เธอจะยิ่งดูถูกคุณนะ เข้าใจไหม?"
"คุณเป็ใคร?" เฉินเชี่ยนถามเสียงแข็งกร้าวขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ไม่ว่าจะเป็ความงาม รูปร่าง หรือบุคลิกภาพ ล้วนเหนือกว่าตัวเองหลายเท่า และเธอมาที่นี่เพราะซูช่าน เฉินเชี่ยนทนไม่ไหวแล้ว!
เย่จื่อเมิ่งหันกลับมา ดวงตาเ็ามองไปที่เฉินเชี่ยน จู่ ๆ ก็ยกมือตบเข้าที่ใบหน้าของเฉินเชี่ยน "หญิงสารเลว เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดกับฉัน!"
1K
![เทพยุทธ์ขมังเวทย์[ปลดอ่านฟรีทุก7วัน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767863715_38162588.webp)
