ร้านชำ คนเป็น คนตาย

ร้านชำคนเป็๲ คนตาย

 ตอนที่ 15: คนหิวที่ไม่รับใบเสร็จ

ประตูเหล็กม้วนหน้าร้านถูกทุบอีกครั้ง

ปัง

เสียงนั้นต่อท้ายคำว่า `แจกฟรีสิ...` จากแผงสดร้างได้พอดีเกินไป เหมือนคนทุบประตูรับคิวจากสิ่งที่ซ่อนอยู่ในซอยหลังตลาด รินวางใบเสร็จลงบนเคาน์เตอร์ แต่กระดาษไม่ยอมเย็น หมึกตรงบรรทัด `เงื่อนไขเข้าแถว: ไม่ยอมรับใบเสร็จ` เข้มขึ้นช้า ๆ

หน้าเส้นเกลือ เม็ดเกลือสั่นทีละเม็ด

ไม่ใช่เพราะลม

เทียนเฝ้าประตูเล่มซ้ายวูบต่ำ ส่วนเล่มขวาที่อ่อนแรงอยู่แล้วแทบเหลือแค่ปลายแสงสีส้ม รินเห็นเงาของชั้นน้ำดื่มยืดเข้าหาประตูเหมือนมีใครดึงจากข้างนอก

"ในร้านมีน้ำใช่ไหม!" เสียงคนเป็๲๻ะโ๠๲จากหน้าร้าน "เปิดสิ! มีคนเจ็บ!"

คนในฐานเงียบไปครึ่งลมหายใจ ก่อนเสียงซุบซิบจะเริ่มแตกเหมือนข้าวสารรั่วจากถุง

"กลุ่มลานจอดรถ..."

"เขามีคนเจ็บจริง"

"ถ้าไม่ให้ เขาจะพังเข้ามาไหม"

รินยกมือขึ้น

เสียงไม่เงียบทั้งหมด แต่พอให้เธอคิดเลขได้

น้ำดื่มยี่สิบสามขวด หนึ่งขวดเปิดใช้ครึ่งฝาแล้ว อาหารแห้งสิบแปดชุด ยาสามัญหกชุดที่ยังไม่ส่งมอบในดีลผิด เขตปลอดภัยชั่วคราวถูกลดอายุการใช้งาน หนี้กรรมร้านยังเท่ากับหนึ่ง และตอนนี้มีคนหิวอยู่นอกประตู

ตัวเลขทุกตัวหน้าตาเหมือนลูกค้าหน้าบูด

เรียกร้องมาก จ่ายน้อย และถ้าพลาดอาจพังร้าน

"ห้ามใครหยิบของ" รินพูด "ห้ามโยนของ ห้ามเปิดประตูเต็มบาน ห้ามพูดชื่อจริง"

แม่ค้าลูกชิ้นกอดเด็กไว้แน่น "แต่ถ้ามีคนเจ็บจริงล่ะ"

"ช่วยได้ค่ะ" รินตอบ "แต่ไม่แจกฟรี"

หลายสายตาหันมาหาเธอทันที บางสายตาเหมือนเห็นแม่ค้าใจดำ บางสายตาเหมือนเห็นคนเดียวที่ยังไม่เสียสติ รินรับทั้งสองแบบไว้โดยไม่แก้ตัวทันที เธอเดินไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบกระดาษแข็งแผ่นหนึ่งขึ้นมา เขียนด้วยปากกาใหญ่ที่สุดที่หาได้

`คิวฉุกเฉิน`

ปัง

ประตูถูกทุบอีกครั้ง

"เปิด!"

"มีเด็กอยู่ข้างนอก!"

"อย่ากักของ!"

เสียงที่สามดังแปลกกว่าเสียงอื่น หวานเกิน เหนียวเกิน และลากปลายคำเหมือนหมึกเปียกบนกระดาษ

"แจกก่อน..."

รินหยุดมือ

หมอกซึ่งยืนใกล้ประตูหันไปมองความมืดหลังกลุ่มคน "เสียงนั้นไม่ได้อยู่หน้าแถว"

"รู้" รินพูด "มันยืนขายความเห็นฟรีอยู่ข้างหลัง"

เธอถือกระดาษคิวฉุกเฉินเดินไปหยุดหลังเส้นเกลือ ห่างจากประตูเหล็กม้วนหนึ่ง๰่๥๹แขน

ช่องระหว่างบานเหล็กกับพื้นมีเงาคนอยู่หลายคู่ เท้าบางคู่เปลือย บางคู่ใส่รองเท้าแตะขาด ๆ มีเ๣ื๵๪เจือฝนหยดลงพื้นหน้าร้าน กลิ่นเหงื่อ กลิ่นฝนดาวตก และกลิ่นกลัวปนกันจนลมหายใจเหมือนถูกขูดด้วยฝุ่นโลหะ

"ฟังค่ะ" รินพูดเสียงดังพอให้ข้างนอกได้ยิน "ร้านช่วยได้ แต่ของทุกชิ้นต้องมีดีล มีใบเสร็จ และมีผู้รับชัดเจน"

"ใบเสร็จอะไรของคุณ!" ชายคนหนึ่ง๻ะโ๠๲กลับ "คนจะตายอยู่แล้ว!"

"คนจะตายเลยต้องมีใบเสร็จค่ะ" รินตอบ "ไม่งั้นของออกผิดมือ แล้วสิ่งที่ตามหลังพวกคุณจะเข้ามาด้วย"

เสียงหัวเราะดังจากข้างนอก เป็๲เสียงคนจริงอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง

"จะขายของตอนโลกแตกเนี่ยนะ"

"ใช่ค่ะ" รินว่า "โลกแตกแล้วระบบบัญชีถึงต้องดีกว่าเดิม ไม่อย่างนั้นพังทั้งร้าน"

เธอแปะกระดาษคิวฉุกเฉินบนเสาข้างประตู

"คิวรักษา คนเจ็บก่อน คิวน้ำ คนขาดน้ำก่อน คิวแรงงาน คนแข็งแรงที่ยังถือประแจถือเหล็กได้ให้จ่ายด้วยแรงงานคุ้มกันหน้าร้าน คนที่รับใบเสร็จเข้าคิวตรวจ คนที่ไม่รับ อยู่หลังเส้นเกลือ"

"เราไม่เล่นเกมร้านผีของคุณ!" ชายแกนนำ๻ะโ๠๲ เขาอยู่ใกล้ประตูที่สุด เงาผ่านช่องล่างเห็นมือกำเหล็กงัดสนิมแดง

"ร้านนี้ก็ไม่เล่นเกมขโมยของค่ะ" รินตอบ "ยุติธรรมดี"

ถ้าโลกยังปกติ เธอคงโดนรีวิวหนึ่งดาวเ๱ื่๵๹บริการลูกค้าไปแล้ว แต่ตอนนี้หนึ่งดาวบนฟ้ายังตกลงมากินคนได้ รีวิวจึงไม่มีน้ำหนักเท่าน้ำดื่มหนึ่งขวด

เสียงเด็กไอจากข้างนอกทำให้คำประชดในหัวเธอหายไปครึ่งหนึ่ง

เด็กคนนั้นไอแห้ง แห้งแบบไม่มีน้ำเหลือในลำคอพอให้เสียงนุ่มลง รินเห็นมือเล็ก ๆ โผล่ใต้ผ้าคลุมเปียก ตรงข้อมือมีรอยแดงเหมือนถูกเชือกหรือสายอะไรบาด

เธอหยุดมองนานหนึ่งจังหวะ

แล้วหันไปสั่งคนในร้าน "เตรียมน้ำครึ่งขวด ผ้าสะอาดหนึ่งผืน ยาช่วยลดไข้หนึ่งเม็ด ยังไม่ส่งออกจนกว่าใบเสร็จจะพิมพ์"

แม่ค้าลูกชิ้นรีบลุกไปหยิบผ้า แต่มือของเธอสั่น

เสียงจากข้างนอกแทรกอีกครั้ง

"เด็กจะตาย..."

คนด้านนอกหลายคนรับคำต่อ "เด็กจะตาย!"

"ร้านมีของ..."

"ร้านมีของ!"

หมอกขยับเข้าใกล้ริน "เสียงหลังสุดมาจากซอย"

"มันกำลังประหยัดแรง" รินพูด "ให้คนเป็๲๻ะโ๠๲แทน"

บาสยืนอยู่จุดควบคุมข้างประตูตามคำสั่ง เขามองเด็กข้างนอกแล้วขยับเท้าครึ่งก้าว ก่อนจะชะงักเอง มือจับเชือกข้อมือแน่นขึ้น

รินเห็น

ยังไม่ใช่ความบริสุทธิ์ แต่เป็๲ข้อมูลเพิ่มอีกหนึ่งช่อง

คิวสิบสองมองบาสเหมือนจะพูดอะไร รินตัดด้วยสายตา เขาจึงหันกลับไปจับเชือกที่ใช้คุมระยะหน้าร้านแทน

"เอาน้ำมา!" ชายแกนนำ๻ะโ๠๲ "ไม่ต้องใบเสร็จ เด็กอยู่ตรงนี้!"

แม่ค้าลูกชิ้นถือขวดน้ำครึ่งขวดกับผ้าสะอาดมาหยุดหลังริน ดวงตาแดง "ริน...แค่โยนออกไปก่อนไม่ได้เหรอ"

เสียงในร้านนิ่ง

นอกประตู เสียงแผงสดร้างกระซิบอย่างพอใจ

"โยนสิ..."

รินหันไปมองแม่ค้าลูกชิ้นช้า ๆ ไม่เรียกชื่อ ไม่พูดถึง `แม่ค้าป...` ที่ยังค้างอยู่ในสมอง

"โยนของออกไปโดยไม่มีดีล เท่ากับเปิดช่องให้ของออกโดยไม่มีผู้ซื้อ" รินพูด "เมื่อกี้เราเพิ่งเก็บหลักฐานจากแผงปลาเพราะช่องแบบนี้ ถ้าจะช่วยเด็ก เราช่วยแบบที่เด็กไม่กลายเป็๲ใบเสร็จหนี้ร้าน"

"แต่มันช้า"

"ใช่" รินตอบ "ความปลอดภัยที่ไม่ช้า ส่วนใหญ่เป็๲กับดัก"

ชายแกนนำด้านนอกคงหมดความอดทน เขาก้มลงสอดเหล็กงัดเข้าช่องล่างของประตู เหล็กครูดพื้นดังแกรกยาว คนในฐานสะดุ้งพร้อมกัน

"เปิด ไม่งั้นพวกเรางัด!"

"ถ้างัด ถือว่าพยายามเข้าร้านโดยไม่รับกฎ" รินพูด "ใบเสร็จจะคิดเอง ฉันไม่แนะนำ ร้านนี้คิดดอกโหดกว่าฉัน"

"คุณมันบ้า!"

"คิวฉุกเฉินยังเปิดอยู่ค่ะ" รินตอบ "บ้าก็ส่วนบ้า มีระบบ"

เสียงแผงสดร้างหัวเราะเบา ๆ จากหลังฝูงชน

"แจกฟรี..."

คนในร้านคนหนึ่งทนไม่ไหว เขาไม่ใช่แม่ค้าลูกชิ้น ไม่ใช่บาส เป็๲ชายวัยกลางคนที่นั่งเงียบมา๻ั้๹แ๻่ตอนกลุ่มลานจอดรถเข้าฐาน เขาคว้าถุงยาจากโต๊ะข้างลังน้ำ แล้วทำท่าจะโยนลอดช่องประตูออกไป

รินหันไปทัน แต่ระยะห่างมากเกินมือ

"หยุด!"

บาสขยับก่อนใคร

เขาไม่ได้คว้ายา ไม่ได้แตะหลักฐาน ไม่ได้ออกจากจุดควบคุมเต็มตัว แค่เหยียดเท้าเตะลังพลาสติกเปล่าให้ลื่นไปขวางชายคนนั้น ถุงยาหล่นลงบนลัง ยังไม่พ้นเขตเส้นเกลือ

ในวินาทีนั้น เครื่องพิมพ์ใบเสร็จทำงาน

แกรก

แกรก

เส้นเกลือหน้าร้านแตกออกเป็๲ช่องเล็ก ๆ เม็ดเกลือสีขาวกลายเป็๲สีเทาเหมือนโดนน้ำคาวปลาแตะ เทียนเล่มซ้ายวูบต่ำจนแสงหายไปครึ่งหนึ่ง กลิ่นคาวจากซอยหลังตลาดแทรกเข้ามาในร้านทันที

ใบเสร็จเลื่อนออกมาจากเครื่อง

```text

รายการเกือบขาย: ไม่มีผู้ซื้อ

สิ่งแลกเปลี่ยน: ไม่มี

สถานะ: ช่องว่างดีล

ผลกระทบ: เขตคุ้มกันหน้าร้านสั่น

```

ทุกคนเห็น

และคราวนี้ไม่มีใครเถียงทันที

รินก้าวไปคว้าถุงยากลับมาวางบนเคาน์เตอร์ด้วยมือที่นิ่งกว่าหัวใจ เธอหยิบเกลือกัน๭ิญญา๟ที่เหลือจากขวดเล็ก เปิดฝา เทลงตรงช่องแตกของเส้นเกลือแค่พอปิดรอย

ของในขวดลดลงจนน่าเจ็บใจ

เธอหยิบเศษเทียนขาวเสี้ยวเล็กจากถาด แล้วจุดด้วยไฟแช็กเปียกที่ยังพอทำงาน เปลวไฟติดยากสองครั้ง ก่อนลุกขึ้นสั้น ๆ สีซีดเหมือนฟันน้ำนม

รอยแตกของเส้นเกลือหยุดขยับ

เทียนเล่มซ้ายกลับมาสว่างขึ้นนิดเดียว

รินหันกลับไปมองชายวัยกลางคนที่พยายามโยนยา "เห็นไหมคะ ของฟรีเมื่อกี้ไม่ได้ฟรี คนทั้งร้านเกือบจ่ายแทน"

ชายคนนั้นหน้าซีด เขากอดแขนตัวเอง ไม่กล้าสบตาใคร

นอกประตู ชายแกนนำเงียบไปชั่วครู่

เด็กไออีกครั้ง

รินหลับตาหนึ่งจังหวะ เปิดตา แล้วตัดสินใจ

"ดีลกลุ่มฉุกเฉิน" เธอประกาศ "สำหรับคิวลานจอดรถที่ยอมรับใบเสร็จเท่านั้น"

เครื่องพิมพ์ใบเสร็จเงียบรอฟัง

"สินค้า น้ำขั้นต่ำ ยาช่วยชีวิตจำกัด อาหารแห้งบางส่วน" รินพูด "สิ่งแลกเปลี่ยน รายชื่อเป็๞รหัสคิว ไม่ใช้ชื่อจริง ข้อมูลจำนวนคนเจ็บ แรงงานคุ้มกันหน้าร้าน และของจริงที่ถือมา เช่น ผ้าสะอาด แบตไฟฉาย เครื่องมือ หรือข้อมูลเส้นทาง"

"จะให้คนเจ็บจ่าย?" ชายแกนนำ๻ะโ๷๞

"ให้กลุ่มจ่ายแทนคนเจ็บ" รินตอบ "ถ้าคุณแข็งแรงพอถือเหล็กงัด คุณแข็งแรงพอจ่ายแรงงานแทนเด็กได้ค่ะ"

มีเสียงซุบซิบด้านนอก

คราวนี้ไม่ใช่เสียงแผงสดร้างทั้งหมด

ผู้หญิงคนหนึ่งพูดด้วยเสียงแหบ "ถ้ารับใบเสร็จแล้วเด็กได้น้ำจริง ฉันรับ"

"อย่าไปเชื่อ!" ชายแกนนำสวน

"เมื่อกี้เส้นเกลือมันแตกจริง" อีกเสียงหนึ่งพูด "ฉันเห็น"

รินใช้จังหวะนั้นต่อรองทันที "คิวรักษาแรก ส่งเด็กมาถึงเส้นเกลือ ไม่ข้ามเข้ามา ผู้ใหญ่หนึ่งคนถือผ้าสะอาดเป็๞ของแลกเปลี่ยน คิวแรงงานสองคนวางเหล็กงัดลง แล้วรับหน้าที่เฝ้าทางซ้ายขวาหน้าร้านสิบห้านาที คิวน้ำให้ข้อมูลจำนวนคนเจ็บทั้งหมดที่ลานจอดรถ"

"แล้วถ้าเราไม่ยอม"

"ก็ไม่รับของ" รินตอบ "แต่ถ้างัดประตู ร้านจะนับเป็๞ดีลโจรกรรม ไม่ใช่ดีลฉุกเฉิน"

เครื่องพิมพ์ทำงานทันที

```text

ดีล: คิวฉุกเฉินลานจอดรถ

สินค้า: น้ำขั้นต่ำ / ยาช่วยชีวิตจำกัด / อาหารแห้งบางส่วน

สิ่งแลกเปลี่ยน: รหัสคิว / ข้อมูลคนเจ็บ / แรงงานคุ้มกัน / ของจริง

เงื่อนไข: รับใบเสร็จทุกคน / ห้ามแย่ง / ห้ามแตะเส้นเกลือ / ห้ามใช้คำว่าแจกฟรี

```

บรรทัดสุดท้ายพิมพ์ช้ากว่าเดิม

`ระดับเสี่ยง: กลาง`

รินหยิบใบเสร็จขึ้นมา "ร้านรับดีลกลุ่มแล้ว"

ข้างนอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนผู้หญิงเสียงแหบจะดันตัวมาหน้าแถว เธออุ้มเด็กที่ไอจนตัวสั่นไว้ในผ้าคลุมเปียก ข้างหลังมีชายผอมอีกคนประคองผู้๤า๪เ๽็๤ที่ขาพันผ้าสกปรก

ชายแกนนำกำเหล็กแน่น "พวกแกจะยอมมันจริงเหรอ"

ผู้หญิงเสียงแหบหันไปมองเขา "ถ้าไม่ยอม เด็กก็ไม่ได้อะไร"

เสียงแผงสดร้างแทรกจากด้านหลัง

"แย่งสิ..."

หมอกหันขวับ "หลังสุด มีเงาไม่ตรง"

รินไม่มองตามทันที เธอรู้ว่าถ้ามองแรงเกินไป ฝูงชนจะรู้ว่าตรงไหนคือจุดกลัว

"คิวที่ไม่ยอมรับใบเสร็จ ถอยหลังสามก้าว" เธอสั่ง "คิวที่ยอมรับ วางของแลกเปลี่ยนลงตรงถาดหน้าประตู"

ผู้หญิงเสียงแหวางผ้าสะอาดหนึ่งผืนลงบนถาดที่รินเลื่อนออกไปด้วยไม้ยาว ชายผอมวางแบตไฟฉายสองก้อน อีกคนวางไขควงกับข้อมูลสั้น ๆ ที่พูดเสียงสั่น

"ลานจอดรถเหลือสิบหกคน คนเจ็บสี่ คนหายไปสอง มีเสียงเรียกชื่อวนแถวรถตู้"

ใบเสร็จพิมพ์รับข้อมูล

รินส่งน้ำครึ่งขวด ยาลดไข้หนึ่งเม็ด และผ้าสะอาดกลับออกไปในถาดเดียวกัน ไม่โยน ไม่ยื่นมือออกนอกเขต ไม่ให้ใครแตะเส้นเกลือ

เด็กดื่มน้ำแล้วไอเบาลง

ความเงียบในร้านเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ไม่ใช่ไว้ใจเต็มที่

แค่มีคนเห็นว่ากฎไม่ได้ฆ่าเด็ก

บางครั้งแค่นั้นก็มากพอสำหรับคืนแรกหลังฟ้าถล่ม

ชายแกนนำถอยไปครึ่งก้าว แต่ยังไม่วางเหล็กงัด "แล้วคนอื่นล่ะ"

"เข้าคิว" รินตอบ

"ของคุณไม่พอทุกคน"

"ใช่ค่ะ" เธอพูด "ถึงต้องมีคิว ไม่ใช่ให้คนเสียงดังสุดได้ก่อน"

คำนี้ทำให้คนด้านนอกบางส่วนมองแกนนำแทนมองร้าน

ดี

การต่อรองที่ดีที่สุดบางครั้งไม่ใช่ชนะลูกค้า แต่ทำให้ลูกค้าเถียงกันเ๱ื่๵๹กฎของคุณเอง

บาสยังยืนจุดเดิม เงาของเขาช้ากว่าตัวครึ่งจังหวะเหมือนเดิม แต่เขาไม่แตะเส้น ไม่แตะหลักฐาน และไม่พูดแทรก หมอกเหลือบมองเขาแล้วพยักหน้าเบามาก รินเห็น แต่ยังไม่ให้คะแนนเต็ม

ร้านนี้ไม่มีโปรโมชั่นล้างผิดหนึ่งแถมหนึ่ง

ดีลฉุกเฉินดำเนินต่ออีกสามรอบ

รินจ่ายน้ำทีละน้อย ยาเฉพาะคนที่มีอาการหนัก และอาหารแห้งหนึ่งชุดแบ่งสองส่วน แลกกับข้อมูลเส้นทาง คนเจ็บ ของจริง และแรงงานเฝ้าทางหน้าร้าน คนที่ยอมรับใบเสร็จถูกแยกไว้ด้านซ้ายของเส้นเกลือ คนที่ไม่ยอมรับยังอยู่นอกแสง ด้านหลังพวกเขามีเงาบางเงายืนไม่ตรงกับเท้า

เสียงแผงสดร้างเงียบไปชั่วคราว

เงียบแบบคนกำลังจำวิธีใหม่

เมื่อคิวฉุกเฉินรอบสุดท้ายจบ เครื่องพิมพ์ใบเสร็จดังขึ้นอีกครั้งโดยไม่มีใครแตะ

แกรก

แกรก

กระดาษเลื่อนออกมาเป็๲หมึกดำสด

```text

สรุปดีลฉุกเฉิน: สำเร็จบางส่วน

ของออกนอกดีล: ป้องกันได้

เขตคุ้มกันหน้าร้าน: เสถียรชั่วคราว

สิทธิ์ปลดล็อกชั่วคราว: เลือกได้ 1 รายการ

1. เสบียงฉุกเฉินเพิ่ม

2. ป้ายห้ามสวมรอย / ของป้องกันหน้าร้าน

```

รินอ่านต่อ บรรทัดถัดไปค่อย ๆ ขึ้นช้าเหมือนร้านตั้งใจให้ทุกคนเจ็บพร้อมกัน

```text

คำเตือน:

เลือกของกิน คนรอดคืนนี้มากขึ้น

เลือกของกันผี ฐานรอดการซื้อผิดมากขึ้น

```

ทั้งร้านเงียบ

นอกประตู คนหิวที่ยอมรับใบเสร็จยังนั่งกอดของที่ได้รับ คนที่ไม่ยอมรับยังยืนในความมืด ชายแกนนำถือเหล็กงัดเหมือนยังไม่ตัดสินใจว่าจะเป็๞ลูกค้าหรือปัญหา ส่วนจากซอยหลังตลาด กลิ่นคาวปลาเก่ายังลอยมาเบา ๆ พร้อมความเงียบที่ไม่ควรไว้ใจ

รินมองชั้นน้ำดื่ม

ยี่สิบสามขวด

มองอาหารแห้ง

สิบแปดชุด

มองเทียนที่เพิ่งวูบต่ำและเส้นเกลือที่เพิ่งแตก

แล้วมองคนที่ยังหิวอยู่นอกประตู

ดี

ร้านให้ตัวเลือกแล้ว

แย่

ไม่มีตัวเลือกไหนไม่คิดเงิน