"ครั้งนี้ดูคุณนาวิน จะจำไม่ได้จริงๆนะครับ"
"ช่างเถอะ จะจริงหรือไม่จริงผมไม่สน ว่าแต่งานศพจัดการเรียบร้อยดีรึเปล่า"
เขาเอ่ยถึงนาวินด้วยสายตาเ็าไร้ความรู้สึกราวกับว่าภรรยาของเขาเป็คนแปลกหน้าของเขาเสียมากกว่า ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคหลังด้วยสายตาอ่อนไหว ราวกับคนละคน
"เรียบร้อยแล้วครับ ว่าแต่บอส จะไม่ไปร่วมงานศพจริงๆ หรอครับ"
"ฉันไปก็วุ่นวายเปล่าๆ ถ้าพวกนั้นรู้เข้า ว่าฉันให้ความสำคัญ หลุมศพคงต้องวุ่นวายเป็แน่ ฉันไม่อยากให้ใครไปวุ่นวาย อยากให้หลับให้สบาย"
เป็ประโยคที่เขาเอ่ยยาวมากที่สุดในรอบหลายปีมานี่ สายตายังมีแววโศกเศร้า แม้ว่าน้ำเสียงจะปล่อยวางแล้วก็ตาม
"ครับ"
"แล้วเื่ที่ให้ไปจัดการ นายจัดการเรียบร้อยรึยัง"น้ำเสียงและแววตากลับเปลี่ยนไปในเสี้ยววิ ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็เพียงเื่โกหกเื่หนึ่งเพียงเท่านั้น
"อีกไม่นานเราก็ใกล้จะรู้ตัวการแล้วครับ นายไม่ต้องห่วงนะครับ ตอนนี้พวกเรากำลังเค้นความจริงจากพวกมันอยู่"
"หนึ่งเดือน ฉันให้เวลาพวกนายแค่หนึ่งเดือน ถ้าภายในหนึ่งเดือนนี้ทำไม่ได้ ก็เตรียมตัวไสหัวออกไปได้เลย"
ราวกับว่าจะทนไม่ไหวแล้ว เขาอยากจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย อยากจะทำให้มันจบๆไปเสียที ราวกับว่าเขาจะทนไม่ไหวอีกต่อไป แค่เพียงหนึ่งวันก็นึกรังเกียจที่จะต้องทนอยู่ร่วมบ้านกับชายคนนั้น
"ครับ"
"ออกไปได้แล้ว"เมื่อไม่มีอะไรจะเอ่ยอีกต่อไป เขาโบกมือเบาๆ ไล่ลูกน้องออกไปให้หมด ก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้าไปยังชั้นสอง เข้าไปภายในห้องทำงาน
กลับมาทางนาวิน
"ฟุ่บ~"ร่างบางะโลงบนเตียงนอนโดยแทบไม่ต้องคิด แทบจะตอนที่สายตาของผมมองเห็นเตียงนอนสุดนุ่มนิ่ม ผ้าปูสีขาวสะอาดเข้ากับผ้าห่มสีเดียวกัน ไหนจะเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ผมเคยคิดฝันอยากจะเก็บเงินซื้อมานอนกลิ้งเล่น
"สบายจัง"
ราวกับว่าผมได้เกิดใหม่แล้วจริงๆ มองดูห้องที่กว้างขวางจนทำเอาผมตื่นเต้นเพราะคิดไม่ถึงว่าชีวิตนี้ผมจะมีโอกาสได้อยู่ในห้องแบบนี้จริงๆ ไหนจะห้องน้ำที่ใหญ่กว่าห้องเช่าโทรมๆของผมซะอีก
"กูคือนาวิน"
เอ่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง เพราะสิ่งที่ได้รับแทบจะเคยเป็เพียงแค่ความฝันลมๆแล้งๆของผมเพียงเท่านั้น แต่ตอนนี้มันเป็จริงแล้ว
"แต่ถ้าไม่มีหมอนั้นคงจะดีกว่านี้"
ใช่ถ้าไม่มีสามีบ้าๆแบบนั้น ชีวิตผมคงจะมีความสุขมากกว่านี้คิดแล้วก็อยากจะหย่าให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียตอนนี้เลย
"ช่างเหอะ พรุ่งนี้แล้วกัน ี้เีลุกแล้ว"น้ำเสียงที่อ่อนล้าพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
'ที่นอนนุ่มๆมันช่างดีจริงๆ'เพียงแค่ไม่กี่นาทีผมก็คล้ายว่าจะหลับเข้าจริงๆแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้ไม่สิ ชีวิตใหม่นี้ ผมจะได้ใช้ชีวิตหรูหราอย่างที่ฝัน
"ก๊อก ก๊อก"
เสียงเคาะประตูหน้าห้องไม่ได้ช่วยทำให้ร่างบางของชายหนุ่มบนเตียงลืมตาตื่นขึ้นมาจากฝันหวานได้เลยสักนิด เพียงแค่ล้มตัวลงนอน เขาก็หลับใหลอย่างง่ายดายราวกับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะขับเคลื่อนตัวเองต่อ
"แอ๊ด~"เพราะไร้ซึ่งเสียงตอบรับและการเคลื่อนไหวของคนภายในห้อง คนด้านนอกที่ยืนรออยู่นานแล้วก็เดินเข้ามาภายในห้อง โดยถือวิสาสะความเป็เ้าของบ้าน ไม่จำเป็ต้องได้รับอนุญาตจากใครทั้งนั้น
ความเงียบค่อยๆเข้าปกคลุมภายในห้องอย่างช้าๆ แม้แต่เสียงหายใจของร่างบางบนเตียงยังสามารถได้ยินได้อย่างชัดเจน สายตาติดจะเ็าของร่างหนาปรายตามองดูใบหน้าของคนหลับที่ราวกับว่าเขาจะไม่ระมัดระวังตัวเอาเสียเลย ทำราวกับว่าที่นี่คือบ้านของตัวเอง
"นี่ความจำเสื่อม จริงๆงั้นหรอ"
ร่างหนาของชายหนุ่มโน้มตัวลงมา ฝ่ามือััโครงหน้าของคนบนเตียงอย่างแ่เบา ก่อนที่เขาจะชักมือกลับมา เรียวคิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาเ็าในทุกครั้งที่มองนาวินเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยกลายเป็ราบเรียบไร้ความรู้สึกยามที่เห็นใบหน้าคนนอนหลับที่ดูไร้พิษไร้ภัยไม่เหมาะกับนาวินเลยแม้แต่น้อย
"หน้าตาของนายไม่เหมาะกับตัวนายเลยสักนิด"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนึกรังเกียจ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง เสียงปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งในไม่ช้าภายในห้องก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ
ร่างหนาเดินตรงลงไปข้างล่าง ปลายสายตาหันไปมองร่างเล็กบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่ง เรียวขาก้าวตรงไปนั่งยังโซฟาตัวหรูสีดำ หญิงสาวร่างเล็กเดินบิดกายมาหาเขาด้วยท่าทางออดอ้อนออเซาะ เพียงแต่เขาก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจในการกระทำของหล่อนสักเท่าไหร่
"คุณจะไม่ไปงานศพจริงๆหรอคะ ให้พลอยไปเป็เพื่อนมั้ยคะ"
น้ำเสียงออดอ้อนออเซาะมาพร้อมกับเรือนร่างที่ราวกับงู หล่อนขยับกายแนบชิดจนแทบจะสิงร่างหนาของชายหนุ่มด้วยท่าทางล่อแหลมจนทำให้บอดี้การ์ดรอบตัวต้องเบนสายตาไปทางอื่น
"ออกไป!"ชายหนุ่มเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นะเืสายตารังเกียจถูกส่งมาให้ร่างเล็กของหญิงสาว จนทำให้เธอเผลอสะดุ้งใ กายบอบบางเขยิบถอยหนีเว้นระยะห่างจากร่างหนาพอสมควร
"อึก~ พลอยขอโทษค่ะ พลอยแค่อยากจะปลอบคุณพี่แพรวตายไปแบบนี้เพราะนาวิน คุณคงจะเสียใจแย่"
หญิงสาวเอ่ยพูดด้วยใบหน้าเสียใจ น้ำตาหยดใสๆที่ดูไม่ค่อยจริงใจหยดลงมาเป็ย่อมๆราวกับว่าหล่อนเสียใจกับการสูญเสียของแพรววาคนรักของชายหนุ่มจริงๆ
"เธอแน่ใจใช่มั้ย ว่าเป็ฝีมือของนาวิน"เขาปรายตามองดูร่างเล็กบอบบางที่แม้ว่าหล่อนไม่ต้องแสดงอะไรมาก ผู้ชายก็พร้อมที่จะพลีกายปกป้องหล่อนเสมอ หากแต่มันไม่ใช่เขา
"แน่ใจค่ะ พลอยเห็นมากับตา ว่านาวินเป็คงลงมือ พลอยไม่มีทางเอาชีวิตพี่สาวตัวเองมาล้อเล่นหรอกค่ะ"สายตาของพลอยใสยามเมื่อพูดถึงนาวินดูโกรธแค้นเหมือนอยากจะฆ่านาวินให้ตาย
4K
