เอกตื่นลูก..เอกได้ยินแม่ไหม..
เสียงใคร..? เสียงแม่ดาวนี่
"แม่ดาว…!!"
ผมลืมตาตื่น ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมานั่ง และแหกปากเรียกชื่อเธอเสียงหลง
"....ทะ ที่นี่ที่ไหน.? เกิดอะไรขึ้น..? แม่ปลอดภัยรึเปล่าครับ แล้วไอ้ชุดดำพวกนั้นมันหายไปไหนแล้ว"
คำถามมากมายพรั่งพรูออกมาจากผม พร้อมกับความงุนงง รอบกายตอนนี้ผมเห็นเพียงผืนน้ำทะเลอันกว้างสุดลูกหูลูกตา ด้านหลังเป็หน้าผาสูงชัน บนพื้นที่นั่งอยู่เต็มไปด้วยเม็ดทรายเนื้อเนียนละเอียด
ชายหาดงั้นเหรอ..? ผมมาอยู่ตรงนี้กับแม่ได้ยังไงเนี่ย..
"แม่ก็งงเหมือนกันเอก เ้าชายชุดดำพวกนั้นน่าจะพาเรามา แต่พามาทำอะไรแม่ไม่รู้…"
"ผมก็คิดเหมือนกัน จริงด้วยงั้นพวกเรารีบโทรหาตำรวจขอความช่วยเหลือกันดีไหมครับ ผมเห็นโทรศัพท์อยู่กระเป๋าเสื้อแม่ดาวนี่ เอ๊ะ.!? แต่ของผมก็ยังอยู่เหมือนกันนี่หว่า พวกมันไม่ได้ยึดไปเหรอเนี่ยแปลกจัง แต่ยังไงแบตก็หมดอยู่ดีช่างเถอะ แม่รีบโทรเลยครับ ให้เขาส่งคนมาช่วยพวกเรา"
ผมรีบบอกแม่ดาวออกไปด้วยความตื่นเต้น ทว่า…ปฏิกิริยาที่ผมได้รับกลับมาจากเธอก็คือ
แม่ดาวยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะทำสีหน้าเศร้า ๆ จากนั้นจึงหยิบมือถือจากกระเป๋าเสื้อส่งมาให้ผม ผมเองก็ทำหน้างง ๆ และรับมา จากนั้นจึงลองเปิดดู ก่อนจะพบว่า….มันเปิดไม่ติด ไม่ว่าจะกดเปิดแค่ไหน ก็เปิดไม่ได้
"หมายความว่ายังไง..? มันเสียเหรอครับแม่ หรือว่าแบตหมด"
"ไม่นะเอก ก่อนถูกพาตัวมาแม่ยังใช้โทรหาลูกได้อยู่เลย แบตไม่เต็มก็จริง แต่เหลือไม่ต่ำกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์แน่ เพราะฉะนั้นไม่ใช่แบตหมดหรอกลูก บางทีพวกมันคงทำอะไรกับมือถือของแม่สักอย่างแน่ ๆ "
"งั้นเหรอครับ…แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับ การถูกยึดมือถือไปเลยไม่ใช่รึไง ไอ้พวกบ้านี่้าอะไรกันแน่นะ"
"พวกมันจะเอาอะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้แม่ว่าพวกเรามาหาทางออกจากเกาะแห่งนี้กันก่อนเถอะ ไม่รู้ว่าบนเกาะจะมีคนอื่นอีกรึเปล่า"
"ถ้างั้นก็ไปกันเถอะครับ"
ผมพยักหน้าก่อนจะดึงมือแม่ดาวลุกขึ้น เพื่อเตรียมจะออกสำรวจเกาะ ทว่า…ในเวลานั้นเองบางสิ่งบางอย่างก็ได้เกิดขึ้น
จู่ ๆ หน้าจอมือถือของเราทั้งสองคนก็ส่องแสง เปิดติดขึ้นมาเองหน้าตาเฉย ผมกับแม่ งง เป็ไก่ตาแตก โดยเฉพาะกับตัวผม เพราะผมจำได้เป็อย่างดีว่าแบตมือถือน่าจะหมดไปแล้ว แต่นี่มันเปิดขึ้นมาเองได้ยังไง
แถมพอเปิดเรียบร้อย ไอคอนแอปต่าง ๆ ที่เคยมีอยู่ มันได้อันตรธานหายเกือบหมด จะเหลืออยู่เพียงอันเดียว ซึ่งก็คือ แอปแปลก ๆ ที่เป็ รูปตัวไอใหญ่ ผมกับแม่ไม่เข้าใจว่า มันเกิดอะไรขึ้น แต่สุดท้ายเราก็ตัดสินกดเข้าไปดู ก่อนที่จะมีข้อความเสียงแปลก ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
ขอต้อนรับผู้เล่นใหม่เข้าสู่ เรียลลิตี้เกมเอาชีวิตรอดสุดสยิวบนเกาะปริศนา…
ท่านอาจจะงุนงงสงสัยว่าตนเองกับคนรอบข้างมาที่แห่งนี้ได้อย่างไร..
คำตอบของเื่นั้นมันง่ายมาก ๆ เพราะพวกคุณมีหนี้สินที่ต้องชดใช้ให้กับทางบริษัทของเรายังไงล่ะ ไม่ว่าจะเป็หนี้จากตัวคุณเอง จากพ่อของคุณ แม่ของคุณ หรือคนในครอบครัว หนี้จำนวนมหาศาลที่ไม่สามารถชดใช้ได้ในระยะเวลาที่กำหนด ทางบริษัทจึงมีความจำเป็ที่จะต้องพาพวกคุณมายังเกาะแห่งนี้ แล้วบังคับให้เล่นเรียลลิตี้เกม
และ หากท่านสามารถเอาเอาชีวิตรอดออกไปได้ หนี้สินที่มีกับทางบริษัททุกบาททุกสตางค์จะถือเป็โมฆะ และท่านก็จะสามารถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย…
อนึ่งหากท่าน ไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ หนี้สินที่มีจะถูกส่งต่อไปให้คนที่ใกล้ชิดที่สุดของท่าน และนั้นแปลว่าเขาจะเป็ผู้เล่นคนต่อไป…
ขอให้ท่านสนุกกับเกมเอาชีวิตรอดสุดสยิวเกมนี้ พวกเราจะเฝ้าดูทุกท่านอยู่ตลอดเวลา
หากท่านอ่านข้อความนี้จบเรียบร้อย กรุณากดที่ลิงค์ด้านล่าง เพื่ออ่านกติกาการเล่น และปลดล็อก ไอคอน ข้อมูลผู้เล่น ร้านค้า ภารกิจ แผนที่
พอสิ้นเสียงของเ้าข้อความลึกลับ ผมกับแม่เข่าแทบจะทรุดลงกับพื้น ตัวชา สมองเบลอไปหมด
'ไม่ว่าจะเป็หนี้จากตัวคุณเอง จากพ่อของคุณ แม่ของคุณ หรือคนในครอบครัว'
แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว ผมกับแม่ดาวก็รับรู้ได้ทันที คนที่มันหมายถึงคงไม่ใช่ใครอื่น พ่อของผมนั้นเอง…!!
จบตอน
156K
