My Magnet (รักสุดท้ายของนายคนเดียว)

บทที่ 2 บังเอิญหรือตั้งใจ

     หลังจากเรียนเสร็จตอนเช้าแล้วเธอและเพื่อนๆก็มากินข้าวที่โรงอาหารของโรงเรียน

“มึงๆกินไรกันดีอ่ะ”ฟ้าใสเพื่อนอีกคนของเธอถาม

“ร้านเดิมกันป่ะ”ปาล์มเพื่อนอีกคนตอบ

“อ่าก็ได้นะ ตอนนี้หิวมากร้านไหนก็ได้อาจารย์เล่นปล่อยซะเลทเลย” เธอบ่น

“จริง ตอนแรกกูอ่ะนึกว่าจะรีบปล่อยอุตส่าห์รีบทำงานส่งที่ไหนได้สั่งงานเพิ่มอีก”

“ไปเถอะๆสั่งข้าวกัน” พรีมเพื่อนอีกคนรีบพูดก่อนที่จะไม่ได้ทานข้าวเที่ยงกันเพราะเลยเวลามามากแล้ว

“แจม น้องคนเมื่อเช้านี่นาอยู่ร้านที่เราจะไปด้วย”บัลเลต์สะกิดบอกเธอขณะที่เดินไปร้านอาหาร

“เราไปกินร้านอื่นกันได้ป่ะมึง กูไม่อยากกินข้าวแล้วอ่ะกินบะหมี่กันป่ะ” เธอหยุดเดินและจะไปกินร้านอื่นแทน

“เห้ย! มึงจะไปไหนน่ะ กูไปถามป้าเขาบอกหมดแล้ววันนี้ขายดี”บัลเลต์รีบดึงเธอไว้

“กินร้านนี้แหละมา มึงจะกลัวไรวะ”  

‘เห้ออ!!ไม่น่าเลยฉัน’เธอนึกในใจ

“ป้าคะเอาข้าวกระเพรา 5 ค่ะ”ฟ้าใสรีบสั่งเพราะตอนนี้เธอรู้สึกปวดท้องจี๊ดๆแล้ว

“กระเพราเหลือ 4 จานเองลูก อย่างอื่นก็หมดแล้ว วันนี้ขายดีคนเยอะ”ป้าร้านข้าวพูด

“อ้าว แล้วงี้อีกคนนึงกินไรอ่ะ”ฟ้าใสพูดกับเพื่อน

“เอ่อ พี่ครับเอาของผมไปก็ได้นะมีจานนึงพอดี”คิวพูดขณะที่กำลังจะจ่ายตัง

“แล้วน้องจะกินอะไรล่ะ”บัลเลต์ถามกลับ

“ไม่เป็๞ไรครับ เดี๋ยวผมไปซื้อที่สหกรณ์โรงเรียนก็ได้”เขารีบบอก

“ไม่เป็๲ไรๆน้องเอาเลย เดี๋ยวพวกพี่กินด้วยกันได้”แจมตอบแล้วยิ้มบางๆให้

“แต่พวกเรายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะมึง ที่สหกรณ์ก็มีแต่มาม่าอ่ะกูกินจนจะเป็๞โรคไตแล้ว”บัลเลต์กระซิบเพื่อนๆ

“รับไปเถอะครับพี่ ถือว่าขอโทษที่ผมเดินชนพี่แจมเมื่อเช้านี้”พอเขาพูดจบพวกเพื่อนก็หันหน้ามามองเธอโดยพร้อมเพรียงกัน

“อะไรยังไงเนี้ยมึงงง!!”พวกเพื่อนรีบประสานเสียงกันถามขึ้น

“จะอะไรยังไงเล่ากูแค่เดินชนกับน้องเค้า คนมันเยอะเมื่อเช้าอ่ะยังไงก็ขอบใจน้องมากนะ”เธอกล่าวขอบคุณเขาแล้วยิ้มให้ ก่อนที่เขาจะเดินจากไป

“ตกลงกันได้แล้วเนาะ นี่จ้ะหนูๆ 80 บาท”

“อ้าวทำไม 80 ล่ะป้า”ฟ้าใสถาม

“ก็อีกจานพ่อหนุ่มน้อยคนนั้นจ่ายให้ป้ามาแล้ว”ได้ยินดังนั้นเธอจึงมองตามเด็กหนุ่มแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินออกจากโรงอาหารไป

“งั้นมึงก็ไม่ต้องจ่ายนะแจมน้องเขาบอกให้มึงอ่ะป่ะๆไปกินข้าวไส้กูจะกิ่วแล้วเนี้ยย”ฟ้าใสพูดแล้วรีบเดินไปที่โต๊ะ

๰่๥๹การเรียนในภาคบ่ายของวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วตัดมาที่ตอนโรงเรียนเลิก

“พวกกูกลับก่อนนะมึง แล้ววันนี้มึงกลับยังไงอ่ะ”ปาล์มถามเธอขณะที่กำลังจะเดินไปหน้าโรงเรียน

“วันนี้แม่บอกจะมารับอ่ะ แต่น่าจะช้าหน่อยพวกมึงกลับกันเลยกูนั่งรอแม่ในโรงเรียนนี่แหละ”เธอบอกกับกลุ่มเพื่อน

“งั้นพวกกูไปก่อนนะ ยังไงก็โทรหาพวกกูได้” เธอโบกมือลาเพื่อนๆก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนเพื่อรอกลับบ้านเธอจึงนั่งมองไปที่สนามฟุตบอลที่มีทีมนักฟุตบอลของโรงเรียนกำลังซ้อมกันอยู่

“เอ้ะ!!นั่นน้องคนนั้นนี่นาเป็๲ทีมนักฟุตบอลโรงเรียนเหรอเนี้ย ไม่เคยรู้มาก่อนเลย”เธอพูดกับตัวเองเบาๆ

เวลาผ่านไปจนเกือบจะค่ำ

กริ๊งง กริ๊งงกริ๊งงง //

“ว่าไงนะคะแม่ ให้หนูกลับแท็กซี่ พ่อมีปัญหาเหรอคะได้ค่ะๆเดี๋ยวหนูเรียกแท็กซี่กลับ ไม่ต้องเป็๞ห่วงนะคะ”เธอรับสายจากแม่ของเธอแล้วพบว่าแม่ของเธอมารับไม่ได้แล้วจึงบอกให้เธอกลับแท๊กซี่แทน

“เฮ้ออ !!ยังไงล่ะทีนี้ยัยแจม แท๊กซี่จะมาตอนไหนล่ะเนี้ยย”เธอถอนหายใจออกมาเมื่อต้องเดินออกมารอแท๊กซี่ที่หน้าโรงเรียนเวลาพลบค่ำแบบนี้

ขณะที่เธอกำลังนั่งรอแท็กซี่อยู่นั้นก็มีรถHonda R15 คันหนึ่งขับมาจาดอยู่ตรงหน้าเธอ

“ยังไม่กลับบ้านเหรอครับพี่”คนใต้หมวกกันน็อคถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนที่เขาจะเปิดหมวกกันน็อคออกเผยให้เห็นใบหน้าที่คมเข้ม

“น้องนั่นเอง พี่รอแท็กซี่น่ะ เดี๋ยวก็คงมาแล้ว” เธอตอบและยิ้มให้กับเขา

“แต่กว่าจะผ่านหน้าโรงเรียนเราแต่ละทีก็นานอยู่นะครับพี่ให้ผมไปส่งไหม ผมเห็นพี่นั่งอยู่ข้างสนามบอล๻ั้๹แ๻่เลิกเรียนแล้ว” เขาบอกเธอก่อนจะยื่นหมวกกันน็อคอีกใบให้เธอ

“พี่ยังไม่ได้พูดเลยนะว่าจะกลับกับน้องน่ะ แล้วนี่รู้ได้ยังไงว่าพี่นั่งอยู่ตรงนั้น” เธอมองเขาอย่างตั้งคำถาม

“ก็ผมซ้อมอยู่แล้วเห็นใครก็ไม่รู้นั่งหลับอยู่ตรงนั้นเป็๲ชั่วโมงสองชั่วโมง เลยเดาว่าน่าจะเป็๲พี่เพราะในโรงเรียนไม่มีใครแล้ว” เขาตอบแล้วยิ้มทะเล้นให้เธอ

“แล้วบ้านน้องอยู่ไหน ถ้าคนละทางไม่เป็๞ไรเดี๋ยวพี่รอแท็กซี่ได้”เธอถามเขาเพราะกลัวจะเสียเวลาเพราะนี่ก็ค่ำแล้ว

“บ้านผมทางเดียวกับพี่แหละ ขึ้นรถเถอะเดี๋ยวผมไปส่ง” เขารีบตอบเธอแล้วเอาหมวกกันน็อคสวมให้เธอ

“น้องรู้ด้วยเหรอว่าบ้านพี่อยู่ไหนอ่ะ” เธอถามแล้วมองเขาด้วยท่าทีสงสัย

“ผมรู้ก็แล้วกันน่า ไปเถอะครับผมไม่ทำอะไรพี่หรอก” เขาขำกับท่าทางของเธอที่ดูจะสงสัยไปซะทุกเ๱ื่๵๹

(เขาก็ต้องสงสัยอยู่แล้วนะน้องคิว ยังไม่รู้จักกันแต่รู้จักบ้านเขาเฉยเลย5555//นี่ไรท์เอง)

“กอดดีๆนะครับ เดี๋ยวจะปลิวตกรถไปซะก่อน” เขาบอกเธอตอนที่รถกำลังออกตัว

“รู้แล้วน่า น้องก็อย่าขับเร็วนักสิ”

   บ้าน จาฤกษ์สุกุล

“ถึงแล้วคร้าบบบพี่ มากับผมปลอดภัยหายห่วง”เขาพูดล้อเลียนเธอเมื่อถึงหน้าบ้านของเธอก็พี่คนสวยนี่เล่นดุเขามาตลอดทางว่าขับรถเร็วอย่างนู้นอย่างนี้ เขาก็ได้แต่ตอบรับว่าครับๆๆจนถึงบ้านเธอก็ยังไม่เลิกดุ

“ถือว่าพี่บอกเธอแล้วนะว่าอย่าขับรถเร็ว มันอันตรายรู้รึเปล่า” เธอเตือนเขาอีกครั้ง

“ผมรู้แล้วคร้าบบบพี่ ผมจะขับช้าๆไม่ให้ใครแซงได้เลยคร้าบบ”เขาตอบและทำหน้าทะเล่นใส่เธอ

“ไม่พูดกับน้องแล้ว ยังไงก็ขอบใจมากนะที่แวะส่งพี่บ้านน้องอยู่แถวไหนอ่ะ”

“เอ่ออ....ขับไปอีกหน่อยก็ถึงบ้านผมแล้ว ไม่ไกลหรอก”เขาตอบติดขัดเพราะจริงๆแล้วบ้านของเขาอยู่คนละทางกับบ้านของเธอเลยด้วยซ้ำ

“ยังไงก็กลับดีๆนะ พี่เข้าบ้านแล้ว”เธอบอกลาเขาแล้วเดินเข้าบ้านไป

หลังจากที่เธอเข้าบ้านเรียบร้อยแล้วเขาก็พูดและยิ้มกับตัวเองว่า “ผู้หญิงอะไรวะบ่นยังน่ารักเลย”  จากนั้นเขาก็เลี้ยวรถกลับไปทางบ้านของตัวเองทันที

เป็๲ยังไงกันบ้างคะสำหรับตอนที่สองไรท์หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ

อิน้องคิวก็ช่างบังเอิญมาเจอกับพี่แจมเขาอยู่เรื่อยเลยยจะบังเอิญจริงๆหรือตั้งใจก็รอติดตามตอนต่อไปกันนะคะ

!!อย่าลืมให้กำลังใจไรท์ด้วยนะคะนักอ่านทุกคน