7.แขกยามค่ำคืน
รีเซ่ตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วลุกขึ้นนั่ง เวลานี้ดึกมากแล้ว ทุกอย่างดูเงียบสงัด เธอกวาดสายตาไปรอบๆตอนนี้ห้องพยาบาลนั้นมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาเท่านั้นซึ่งทำให้เธอพอที่จะมองเห็นว่าในห้องนี้ปราศจากคน แต่แล้วก็ต้องชะงัก..ที่นอกหน้าต่างนั้นเซรอสที่อยู่ในชุดสีดำกำลังยืนอยู่กลางลานกว้างซึ่งเป็สถานที่ที่เขาและเธอพึ่งปะทะฝีดาบกันเมื่อวานก่อน
เซรอสหันกลับมาเพราะรู้สึกถึงการเคลื่อนที่ด้านหลังของเขา ก็พบกับรีเซ่ในชุดคนไข้ที่เดินเข้ามาหาเขาช้าๆ เซรอสมองใบหน้างามที่ยังคงซีดเผือกอย่างเป็กังวล
ยังไงคนป่วยก็ไม่ควรออกมาเดินแบบนี้
โดยเฉพาะคนที่ป่วยหนักแบบเธอ
“ออกมาทำอะไรของเธอยัยตัวเล็ก”
คนตัวเล็กกว่าบ่นอุบอิบ ดูถ้าแล้วเธอคงไม่ชอบให้ใครมาพูดว่าเธอ ‘เตี้ย’
“ก็ที่นายยังออกมาต่างน้ำค้างได้ทำไมฉันจะมาบ้างไม่ได้”เธอสวนใส่เขาว่าเขาทันควัน
“มันเหมือนกันที่ไหนเล่า”
“แล้วนายออกมาทำอะไร”รีเซ่ถาม
“นอนไม่หลับ..มั้ง”
เซรอสเหนื่อยการที่จะเถียงกับเด็กขี้ดื้ออย่างเธอจึงไม่พยามที่จะต่อความยาว
แต่เเล้วจู่ๆเซรอสก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวรีเซ่ไว้ก่อนจะกระชากเข้าไปที่มุมมืดข้างตึก รีเซ่เตรียมโวยวายแต่เซรอสก็เอามือปิดปากเธอไว้ทันที สายตาเคร่งครึมของเซรอสเพ่งไปที่สนามด้านหน้า รีเซ่ปราดตามองตามก็พบกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งราวสี่ห้าคนได้ที่อยู่ในชุดสีดำปิดหน้าปิดตาไว้และหนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า
“หาให้เจอ” ก่อนที่จะเเยกกันไป
อะไรที่พวกมันอยากได้
รีเซ่คิดและหวังว่ามันจะไม่มีในสถาบัน แต่ก่อนที่รีเซ่จะเอ่ยปากพูดอะไรเซรอสก็สบัดมือวูบเดียวทั้งเขาและเธอก็มาอยู่ที่หน้าอาคารกองบัญชาการแล้ว เซรอสพารีเซ่เดินตรงเข้าไปยังห้องผบ.โคงะอย่างถือสิทธิ์ และโชคดีที่ผบ.เองก็ยังไม่หลับ ในเวลานั้นผบ.โคงะกำลังงวนอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะ เขาเงยขึ้นมาเพราะเสียงเปิดประตูก็พบกับรีเซ่และเซรอส
“หวังว่าการที่พวกเธอเข้ามาพบฉันโดยพลการแบบนี้คงมีเหตุผลเพียงพอนะ”
“เราพบผู้บุกรุกแถวลานประลอง”
รีเซ่เอ่ยขึ้นซึ่งนั้นทำเอาผู้มีอำนาจถึงกับลุกจากเก้าอี้ด้วยความใ
“กี่คน?!” ผบ.โคงะถาม
“ราวสี่ห้าคนครับ”
“เราได้ยินแค่ว่ามัน้าจะหาอะไรสักอย่างที่นี้”
คำนี้ทำเอาโคงะรู้สึกไม่สบายใจ เพราะมีของชิ้นสำคัญอยู่ที่นี้ชิ้นนึงจริงๆ ชิ้นใหญ่เสียด้วยเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ไง!! ผบ.โคงะหันไปหยิบไมค์ขึ้นก่อนที่จะกดไปยังเลข6ซึ่งเป็เลขของหอพักนักเรียนทั้งชั้นปีก่อนจะรีบสั่งการ
“แจ้งเมสซิอาห์ทุกคน ขณะนี้มีผู้บุกรุกเข้ามาในสถาบัน ขอให้ทุกคนเร่งตามจับโดยด่วน ย้ำ!! โดยด่วน!!!”
สิ้นเสียงประกาศนักเรียนชั้นปีหกต่างพากันลุกฮือแล้วออกกระจายกำลังตามหากันจนทั่ว การกระจายกำลังตามหาเป็ไปอยู่นาน แต่ก็ยังไม่มีรายงานว่าใครพบผู้บุกรุกแล้ว
รีเซ่มองอาการเดินวนไปวนมาของผบ.โคงะ เขาดูงุ่นง่านกระวนกระวายใจ แสดงว่าต้องมีอะไรบางอย่างอยู่ที่นี้จริงๆ และของชิ้นนั้นคงจะต้องสำคัญมากเช่นกัน
เสียงเปิดประตูผลัวเข้ามา กลุ่มของรีเซ่ทุกคนเดินตรงมาทางที่พวกเธอยืนอยู่
“เจอไหม”
“ไม่ครับ เรากระจายกำลังกันตามหาทุกซอยทุกมุมรวมไปถึงชั้นใต้ดินแล้ว ก็ยังไม่พบอะไร”
เลโอตอบ แต่สีหน้าของเขาก็แย่ไม่แพ้ผบ.โคงะเช่นกัน
“ฉันหวังว่าจะไม่เป็อย่างที่ฉันคิด”
“ผมก็คิดเช่นท่าน” เลโอหันไปมองรีเซ่อย่างเป็ห่วง
เลโอกับผบ.โคงะคุยโต้ตอบกันไปมา แต่คนที่ดูจะไม่รู้เื่ที่สุดก็คือพวกรีเซ่ เธอไม่เข้าใจเลยว่าที่เลโอคุยกับผบ.โคงะนั้นมันคือเื่อะไรกัน
“นี้มันเื่อะไรกันวะ” เดเรสหันไปกระซิบถามรีเซ่
“ฉันอยู่กับเลโอมานานฉันยังไม่รู้เลย”เธอตอบแบบเบาๆ
ผบ.โคงะหันมาเห็นเด็กๆต่างกำลังพากันกระซิบกระซากกันอยู่ จึงหันไปหาเลโอ
“เธอควรพาเพื่อนๆกลับไปที่หอได้แล้ว ตอนนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้เราค่อยว่ากันใหม่ มันอาจจะไม่ได้อะไรแล้วกลับไปแล้วก็ได้พวกเธอไม่ต้องเป็ห่วง”
หลังจากนั้นทุกคนก็ต่างพากันแยกย้ายกลับห้องของตน ส่วนรีเซ่ก็ต้องกลับไปที่ห้องพยาบาลเช่นเดิม โดยมีเซรอสเดินไปส่ง
“นายจะตามมาทำไม” รีเซ่บ่นอุบอิบ
“เอาเถอะ เผื่อมีใครมาอีก เธอยังเจ็บอยู่ยังไงก็สู้คนเดียวไม่ไหวหรอก”
เซรอสมาส่งรีเซ่ถือเตียงผู้ป่วย รีเซ่นอนลงอย่างว่าง่ายและห่มผ้าห่มทันที
“จะนอนแล้ว” คนตัวเล็กเอ่ยสวน
“พรุ่งนี้จะมารับไปเรียน”
“ให้ไอ้เดเรสมาก็ได้”
“ไม่ละ ฉันจะมา”
เซรอสกล่าวแค่นั้นแล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแต่รีเซ่ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ หัวใจของเธอกำลังเต้นผิดจังหวะ ไม่หรอกมันอาจจะเป็เพราะเธอป่วย..เธอคิดแค่นั้นก่อนที่จะพล่อยหลับไปโดยไม่รู้เลยว่าเซรอสแอบยืนมองอยู่ด้านนอกด้วยสีหน้าอ่อนโยน
13K
![พันธสัญญาแห่งราชัน [The King]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/6dd2cbded90e7d5afa181028f59688b3.webp)
