ตอนที่ 11 เรียนหนังสือรู้อักษร (1)
เพราะเหตุใด
นึกโยงไปถึงคำพูดของชุนหลานเมื่อวานนี้ กู้อวิ๋นหวงกำมือแน่น ไม่อาจรอคอยได้อีกต่อไปแล้ว
ครั้นกลับถึงเรือนชิงจื่อ เห็นเจียงเย่ว์เหยา กู้อวิ๋นหวงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แทบจับสังเกตไม่ได้ “ทำอาหารเสร็จแล้วหรือ”
“เห็นคุณหนูไม่อยู่เลยยังต้มไว้ในหม้อเ้าค่ะ คุณหนูรอสักครู่ บ่าวจะไปยกมาให้เดี๋ยวนี้” เห็นกู้อวิ๋นหวงกับชิงอวี้ยังผูกถุงเครื่องหอมที่นางมอบให้ เจียงเย่ว์เหยาก็ยิ่งมีท่าทีเรียบร้อยจริงจัง ไปยกอาหารในห้องครัวมาโดยไม่เอ่ยถึงเื่อาการป่วยของหนิงหว่านโหรวแม้แต่คำเดียว
กู้อวิ๋นหวงไม่รู้สึกอยากอาหารสักเท่าใด ฝืนกินจนหมดหนึ่งชาม มองดูเจียงเย่ว์เหยาเก็บชามและตะเกียบออกไป นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยสั่งชิงอวี้ “เ้าไปถามมาหน่อย เมื่อวานท่านแม่ได้ยกร้านค้าให้กู้ิจวินหรือไม่ ถ้าไม่ เ้าก็บอกหนิวหมอมอให้ไปเบิกเงินที่เฉินก่วง ถ้าเฉินก่วงไม่ให้ ก็ชะลอการจัดงานฉลองครบรอบวันเกิดท่านย่าให้ช้าลงหน่อยแล้วกัน”
“ถ้าจวิ้นจู่ยกให้แล้วล่ะเ้าคะ” ชิงอวี้ถามขึ้น
กู้อวิ๋นหวงเห็นเจียงเย่ว์เหยากลับมาแล้ว ก็รีบพูดอย่างรวดเร็ว “ถ้ายกให้แล้ว ก็บอกให้หนิวหมอมอส่งมอบงานเลี้ยงวันเกิดท่านย่าให้อินอี๋เหนียงรับหน้าที่ดูแลไป ถ้าท่านย่าถามหาความรับผิดชอบขึ้นมา ก็ให้บอกท่านว่า ในงานเลี้ยงจะมีสตรีชั้นสูงของเมืองหลวงทั้งหลายมาร่วมงานด้วย”
ชิงอวี้จดจำคำพูดไว้เป็ทีละขั้น แล้วหันกายเดินออกไป
เจียงเย่ว์เหยามองเงาหลังของนางออกไป ก่อนเดินเข้าไปในห้อง เห็นข้างกายกู้อวิ๋นหวงไม่มีน้ำชา ก็เป็ฝ่ายยกกาน้ำชาเข้ามาให้เองโดยไม่ต้องสั่ง
“เ้าไปห้องหนังสือ หยิบบันทึกปกิณกะบนโต๊ะที่ข้าอ่านบ่อยๆ เล่มนั้นมาให้หน่อย” เห็นนางอยู่ว่าง กู้อวิ๋นหวงจึงเอ่ยสั่ง เจียงเย่ว์เหยาหยิบหนังสือมา กู้อวิ๋นหวงให้นางตามออกไปบริเวณใต้เถาองุ่นตรงมุมตะวันออกของลานเรือน
ใต้ซุ้มระแนงเถาองุ่นมีโต๊ะเก้าอี้ครบพร้อม กู้อวิ๋นหวงเอนตัวบนเก้าอี้โยก มือชี้เก้าอี้ด้านข้างบอกให้นางนั่งลง “หน้าสิบเจ็ด บรรทัดที่สาม เ้าเริ่มอ่านจากตรงนั้น”
“บ่าวกลัวว่าจะมีบางคำที่บ่าวอ่านไม่ออก” เจียงเย่ว์เหยากล่าว
“ไม่เป็ไร อ่านเท่าที่เ้าอ่านได้ก็พอ” กู้อวิ๋นหวงใช้มือแทนหมอน หรี่ตามองยอดซุ้มระแนงเถาองุ่น เดือนสาม่ฤดูใบไม้ผลิ แสงอาทิตย์งามระยับลอดผ่านรอยแยกของใบไม้ ตกลงบนพื้นเป็แสงเงากระดำกระด่าง เจียงเย่ว์เหยาพลิกเปิดหนังสือ แสงแดดบางส่วนตกลงบนหน้ากระดาษ แสงสะท้อนแยงตาให้พร่ามัว นางขยับตัวปรับตำแหน่งที่นั่งเล็กน้อย ขณะกำลังจะอ่าน หางตาก็เหลือบเห็นชิวเอ๋อร์ที่กลับมาจากด้านนอก นางหันมองกู้อวิ๋นหวงตามสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว
กู้อวิ๋นหวงยังคงมองดูยอดเถาองุ่น หาได้สังเกตเห็นความผิดปกติของชิวเอ๋อร์ไม่ เจียงเย่ว์เหยามองตามสายตาของนางไปยังใบองุ่นเขียวชอุ่มใบนั้น ก่อนถอนสายตากลับมาแล้วเริ่มอ่านหนังสือด้วยเสียงใสกระจ่าง
นางอ่านตะกุกตะกัก ทว่ากู้อวิ๋นหวงก็ไม่ได้ขัดจังหวะนาง รอจนอ่านจบเล่ม ในตอนที่ทั้งลำคอและดวงตาของเจียงเย่ว์เหยารู้สึกราวกับไฟไหม้ ในที่สุดกู้อวิ๋นหวงก็เปิดปากกล่าว “ในห้องหนังสือข้ายังมีพจนานุกรมเอ๋อร์หย่า[1]กับอักขรานุกรมซัวเหวินเจี่ยจื้อ[2]อีกเล่ม เ้าไปหามา แล้วตั้งใจศึกษาตัวอักษรที่เ้าไม่รู้จักในบันทึกปกิณกะเล่มนี้ให้ดี ข้าให้เวลาเ้าสามวัน หลังจากนั้นข้าจะให้เ้าอ่านหนังสือเล่มนี้อีกรอบ ห้ามให้มีติดขัดอีกเด็ดขาด”
“เ้าค่ะ” เจียงเย่ว์เหยาแทบอยากโยนหนังสือใส่หน้านางให้ตายไปเสีย
เจียงเย่ว์เหยาอ่านอักษรทุกตัวในบันทึกเล่มนี้ออกหมดทุกคำ แต่ที่อ่านตะกุกตะกัก ย่อมเพราะจงใจแกล้งทำ ยามนี้นับว่ายกก้อนหินทุบเท้าตัวเอง แต่ไม่อาจร้องบอกว่าเจ็บได้แล้ว
“คุณหนู นางหลับไปแล้วเ้าค่ะ”
เพื่อไม่ให้กู้อวิ๋นหวงสงสัย เจียงเย่ว์เหยาตั้งใจจุดตะเกียงอ่านหนังสือจนถึงกลางดึก ถึงจะกล้านอน ชิงอวี้ยืนตรงหน้าต่างของห้องรับรองในเรือนชิงจื่อ จับตามองห้องหลิงเสวี่ยตลอดเวลา ครั้นเห็นนางดับไฟแล้วจึงหันหลังกลับมารายงานกู้อวิ๋นหวงทันที
เชิงอรรถ
^ พจนานุกรมเอ๋อร์หย่า เป็นพจนานุกรมจำแนกความหมายของคำออกเป็นหมวดหมู่เล่มแรกของจีน^ อักขรานุกรมซัวเหวินเจี่ยจื้อ หรือ อักขรานุกรมอธิบายลายสือวิเคราะห์ตัวอักษร เป็นคัมภีร์ที่เรียบเรียงขึ้นตามหมวดอักษรจีนเล่มแรก เรียบเรียงโดยสวี่เซิ่นในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
2K
