AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 37

ฝั่งของลาสเตอร์

ลาสเตอร์เดินเข้ามาในร้านของตัวเองด้วยสีหน้าที่ไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ เป็นพิเศษ พนักงานที่ยืนอยู่แถวเคาน์เตอร์ต่างรีบโค้งศีรษะให้เมื่อเห็นเขาปรากฏตัว แต่แทนที่เขาจะเดินตรงไปยังห้องทำงานเหมือนทุกครั้ง วันนี้สายตาคมกลับสะดุดเข้ากับภาพบางอย่างตรงโซนที่นั่งด้านในสุด

นิวกำลังนั่งอยู่กับพีท

เสียงหัวเราะของเธอเบา ๆ แต่กลับดังชัดเจนในหูของเขา ท่าทางของเธอดูผ่อนคลาย ดูเหมือนกำลังสนทนาเรื่องอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอยิ้มออกมาได้อย่างง่ายดาย

ไม่เหมือนตอนอยู่กับเขา...

ไม่เหมือนตอนที่เธอมองเขาด้วยแววตาหม่นหมองและเก็บซ่อนทุกอย่างเอาไว้ข้างใน

กรามของลาสเตอร์ขบเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อพีทหัวเราะไปกับนิว ก่อนจะยกมือตบไหล่เธอเบา ๆ ตามจังหวะความสนุกของเรื่องที่เล่า...

ความอดทนของลาสเตอร์ก็หมดลงทันที

เขาก้าวเข้าไปหาโต๊ะนั้นโดยไม่ลังเล บรรยากาศรอบตัวเย็นลงฉับพลันจนพีทรู้สึกตัวและเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของพีทแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ

"อ้าว ไอ้ลาส-"

"ไปทำงาน" เสียงของลาสเตอร์เย็นชาและเด็ดขาด

"หืม?" พีทขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "ทำไมล่ะ นี่กูกำลังพักอยู่-"

"กูบอกให้ไปทำงาน" น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นกว่าเดิมจนไม่มีที่ว่างให้ต่อรอง

พีทเงียบไปครู่หนึ่ง มองเพื่อนของตัวเองอย่างประเมิน ก่อนจะเหลือบมองนิวที่นั่งนิ่งไปเช่นกัน

"โอเค ๆ" พีทยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ ก่อนจะลุกขึ้น "แหม หวงจังเลยนะ"

นิวกระพริบตาปริบ ๆ มองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ขณะที่พีทเดินออกไป ลาสเตอร์ก็ไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

มือใหญ่คว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะออกแรงดึงให้ลุกขึ้นตาม

"พี่ลาสเตอร์?"

"ตามมา" เขาพูดเสียงแข็ง แล้วจูงเธอตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง

ห้องทำงานของลาสเตอร์

ทันทีที่ประตูปิดลง ลาสเตอร์ปล่อยข้อมือของนิว ก่อนจะกอดอกและจ้องเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"นี่เป็นวิธีเอาคืนของหนูใช่ไหม?"

"คะ?" นิวขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

"ไปนั่งหัวเราะกับไอ้พีท ทำเป็นสนุกไปกับมัน-"

"เดี๋ยวค่ะ พี่กำลังพูดเรื่องอะไร?" เธอตัดบททันที "พี่ไล่พี่พีทออกไปเพราะเรื่องนี้เหรอ?"

ลาสเตอร์ไม่ตอบ แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"พี่คิดว่าหนูทำไปเพื่อเอาคืนพี่เรื่องที่พี่ไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นเหรอ?" เธอถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ลาสเตอร์ไม่ได้ตอบ แต่เธอรู้ว่าเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ

"พี่นี่มัน-" นิวกำลังจะพูด แต่ลาสเตอร์กลับโน้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร

"ต่อไปนี้หนูห้ามยุ่งกับไอ้พีทอีก"

"อะไรนะ?"

"ห้ามเข้าใกล้มัน"

"พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งหนูเรื่องนี้!"

"สิทธิ์?" ลาสเตอร์กระตุกยิ้มบาง ๆ แต่แววตาไม่มีความขบขัน "พี่เป็นแฟนหนู"

นิวชะงักไป ไม่ใช่เพราะคำพูดนั้น แต่เป็นเพราะความเอาแต่ใจของเขามากกว่า

"พี่ลาสเตอร์!"

"เข้าใจที่พี่พูดไหม?"

"พี่มาสั่งห้ามหนู แต่ตัวพี่กลับไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นได้เนี่ยนะ?" นิวถามกลับ สีหน้าของเธอเริ่มขึ้นสีด้วยความโมโห

ลาสเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นจับปลายคางของเธอ

"อย่าเถียง"

"หนูไม่ใช่ของเล่นของพี่นะ"

"หืม?"

"หนูมีสิทธิ์จะคุยกับใครก็ได้!" เธอเถียงกลับทันที แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ริมฝีปากของลาสเตอร์ก็กดลงมาบนกลีบปากของเธออย่างรุนแรง

"อื้อ!" มือของเขาจับท้ายทอยของเธอแน่น ขณะที่ริมฝีปากร้อนแรงบดเบียดลงมา ไม่ปล่อยให้เธอได้ขัดขืน

นิวพยายามดันเขาออก แต่แรงของเขามีมากกว่า

เขาจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

เธอขยับมือขึ้นหมายจะตีไหล่ของเขา แต่ลาสเตอร์กลับจับมือของเธอไว้ทั้งหมดแล้วกดแนบกับกำแพง

"พี่ลาสเตอร์! พอแล้ว!" เขาหยุดการกระทำของตัวเอง แต่มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้อนแรง

เธอหายใจหอบเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองต่อหน้าเขาทันที

ลาสเตอร์มองภาพนั้นอย่างชัดเจน ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปทันที

"เดี๋ยวนี้หนูรังเกียจพี่แล้ว?" นิวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ

"ก็พี่ไปจูบกับใครมาก่อนหรือเปล่าหนูก็ไม่รู้" คำพูดของเธอทำให้ลาสเตอร์ชะงักไปทันที

เธอไม่ได้พูดเสียงดัง แต่ความเจ็บปวดในน้ำเสียงนั้นชัดเจนจนเขาสัมผัสได้

"พี่ไม่ได้-"

"ไม่ต้องอธิบายค่ะ" นิวตัดบท ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"หนูขอตัวกลับคอนโดก่อนนะ" เธอพูดจบก็หมุนตัวออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง

ลาสเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้น มองประตูที่ถูกปิดลงโดยไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกจากปากเขา

เขาไม่ได้พูดอะไรเลย

ไม่ได้รั้งเธอเอาไว้

ไม่ได้อธิบายอะไรทั้งนั้น...

แต่ในอกกลับรู้สึกหนักหน่วงอย่างประหลาด

นิว Talk

ช่วงเย็น

ฉันเดินออกมาจากร้านของพี่ลาสเตอร์ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แม้ว่าภายนอกฉันจะดูสงบ แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด

ฉันแค่พูดความจริง...

ฉันแค่บอกไปว่า ฉันไม่รู้ว่าพี่ลาสเตอร์ไปจูบกับใครมาก่อนหรือเปล่า...

และเขาก็เงียบไป ไม่พูดอะไรเลย

ความเงียบของเขามันตอกย้ำว่าฉันคิดถูกแล้ว...

เขาไม่ได้ปฏิเสธ

ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามสะกดอารมณ์ของตัวเองให้คงที่ ฉันไม่อยากเจ็บเพราะเรื่องนี้อีกแล้ว แต่สุดท้ายแล้วฉันก็ยังคงปล่อยให้มันมีผลกับฉัน

ทำไมกันนะ...

"อ้าว น้องนิว~" เสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านข้าง ฉันชะงักเท้า ก่อนจะหันไปมอง และก็พบกับผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งอยู่บนตักของพี่ลาสเตอร์วันนั้น

เธอเดินเข้ามาพร้อมเพื่อนกลุ่มเล็ก ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ฉันมองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้มาดีแน่ ๆ

"เป็นอะไรทำหน้าซีดจังล่ะ?" เธอพูดพลางยิ้มขำ

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามจะเดินหนี แต่เธอกลับขยับมายืนขวางฉันไว้

"จะรีบไปไหนล่ะ?"

"มีอะไร?" ฉันถามเสียงเรียบ พยายามไม่ให้ตัวเองมีปฏิกิริยาใด ๆ กับคำพูดของเธอ

"อ๋อ เปล๊า~ ก็แค่สงสัยว่าเธอไม่เบื่อบ้างเหรอ? ทำตัวเป็นแฟนจืดชืดแบบนี้น่ะ?"

"..."

"ฉันล่ะสงสารลาสเตอร์จริง ๆ คบกับเธอทั้งที แต่เหมือนไม่ได้คบกับผู้หญิงเลย" ฉันขมวดคิ้ว แต่ยังคงไม่พูดอะไร

"ดูเธอดิ ไม่มีอะไรน่าสนใจสักอย่าง" เธอหัวเราะ "แถมยังดูโง่ ๆ อีกด้วยนะ"

"..." ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามจะไม่ใส่ใจคำพูดพวกนี้ แล้วขยับตัวเพื่อจะเดินผ่านเธอไป

แต่แล้ว...

"หรือว่าที่เป็นแบบนี้เพราะพ่อแม่เธอไม่เคยให้ความอบอุ่นตั้งแต่แรก? เลยไม่รู้จักวิธีเอาใจผู้ชายน่ะ"

ฉันหยุดเดินทันที

เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับลงบนหัวใจฉันอย่างแรง

"ว่าไงนะ?" ฉันเอ่ยถามเสียงเบา แต่มันหนักแน่นพอจะทำให้คนพูดรู้สึกสะดุ้ง

"โอ๊ะ ฉันพูดแทงใจดำไปงั้นเหรอ?" เธอยิ้มเยาะ "ฉันหมายถึง ถ้าเธอทำตัวได้น่าเบื่อขนาดนี้ พ่อแม่ก็คงไม่เคยสั่งสอนเรื่องความรักหรอกมั้ง?"

เพล้ง!

เสียงความอดทนฉันแตกสลายลงในเสี้ยววินาที

ฉันเงื้อมือขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตบหน้าเธอเต็มแรง!

เพี้ยะ!

"อ๊ะ!!" เธอร้องลั่น ใบหน้าเธอสะบัดไปตามแรงตบจนผมเธอปลิว

เสียงรอบข้างเงียบกริบ ทุกคนรอบข้างต่างหันมามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

แต่ฉันไม่สน...

"พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยนะ" ฉันเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาร้อนผ่าวไปหมด "ถ้าเธอจะด่าฉัน ฉันไม่ว่า แต่ถ้ามาก้าวก่ายถึงพ่อแม่ฉันอีกที ฉันไม่รับรองว่าหน้าของเธอจะยังอยู่เหมือนเดิม"

"แก!" เธออ้าปากค้าง หันกลับมาจ้องฉันด้วยสายตาโกรธจัด

"พูดมากขนาดนี้ คิดว่าตัวเองดีมากหรือไง?" ฉันยิ้มเย็น "หรือเป็นเพราะแบบนี้? ถึงไม่มีใครเอาเธอจริงจังสักคน?"

เธอหน้าเปลี่ยนสีทันที

"กรี๊ด! แก!!!"

ฉันจ้องเธอนิ่ง ๆ

"หุบปากแล้วไปซะ ก่อนที่ฉันจะทำอะไรที่แรงกว่านี้"

เธอกำมือแน่น กัดฟันอย่างโกรธจัด แต่สุดท้ายก็หันหลังสะบัดผมเดินออกไปพร้อมเพื่อนของเธอ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมา

"ว้าว~" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันหันไปมอง ก็พบกับพี่ลาสเตอร์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น

เขาเห็นทุกอย่าง...

ฉันกำมือแน่น ไม่ได้ตอบอะไร

"ถึงขั้นตบผู้หญิงของพี่เลย?" เขาถามพร้อมรอยยิ้มขำ ๆ