ตอนที่ 16 ฆ่าคนอย่างไร้ร่องรอย (1)
ซย่าเสี่ยวฉานพูดเบาๆ “หกตำลึง!”
“ห้าสิบตำลึง!”
“เจ็ดตำลึง!”
“ห้าสิบตำลึง!”
“แปดตำลึง!”
“ห้าสิบตำลึง!”
“สิบตำลึง!”
“ห้าสิบตำลึง!”
ซย่าเสี่ยวฉานส่ายหัว พูดว่า “ทั้งตัวข้ามีเพียงสิบตำลึงเงินเท่านั้น”
ชุยกวงกุ้นตาลุกวาวพลันตอบกลับไป “ไม่มีเงินก็ไสหัวไป พวกเราไม่ขายคน เราจะเก็บไว้ใช้ทำเงิน มีเพียงสิบตำลึงจริงหรือ”
ซย่าเสี่ยวฉานก้มศีรษะ ขบเคี้ยวริมฝีปากของตนพลางกล่าวว่า “ข้ามีเพียงแค่สิบตำลึงเงินจริงๆ มีน้อยเพียงเท่านี้ บิดามารดาข้าหัวสูงยิ่งนัก แต่เดิมก็คงไม่สามารถไถ่ตัวพี่หญิงกลับบ้านได้ ฉะนั้นแล้ว ขอข้าพาตัวพี่หญิงกลับบ้านก่อน แล้วเงินส่วนที่เหลือข้าจะหามาให้ท่านดีหรือไม่ โปรดวางใจ ข้าจะมอบเงินให้ท่าน จะมอบเงินให้มากกว่านี้”
เมื่อได้ฟังคำนี้ ในใจแม่เฒ่าชุยและชุยกวงกุ้นก็เบิกบานเป็อย่างยิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความละโมบที่ใครเห็นก็ชวนให้รังเกียจ
“น่าขันยิ่งนัก เงินมันหาง่ายเพียงนั้นเชียวหรือ เป็แค่คนตัวเล็กๆ กล้าที่จะเอ่ยปากจะหาเงินห้าสิบตำลึงเลยหรือ กลัวว่าขายไปแล้วจะไม่คุ้มราคานี่สิ!”
สีหน้าของซย่าเสี่ยวฉานดูวิตกกังวล จากนั้นก็เอ่ยว่า “ข้าหาเงินได้เป็จำนวนมากจริงๆ นะ ข้า…เงินสิบตำลึงนี้ของข้าก็เป็วันนี้ที่ข้าหยิบเอาเงินห้าอีแปะมาต่อยอด”
“ว่าอย่างไรนะ”
พอฟังจบ แม่เฒ่าชุยและชุยกวงกุ้นต่างตกตะลึงไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยความดีใจเป็อย่างมาก
ลูกตาของทั้งสองคนกลอกไปมา แอบคิดในใจ นางเด็กคนนี้คงต้องรู้ลู่ทางหาเงินเป็แน่ จุ๊ๆ เพียงวันเดียว แค่ห้าอีแปะกลับกลายเป็สิบตำลึงเงิน ช่างเป็โชคมหาศาลอะไรเพียงนี้
ขอเพียงแค่มีฝีมือในการหาเงิน หลังจากนี้คงอยู่ดีกินดี หวังสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น
เมื่อคิดว่าหนทางรวยทางลัดอยู่ตรงหน้า แม่เฒ่าชุยและชุยกวงกุ้นก็กลอกตาไปมาแล้วพูดว่า “ข้ารับราคาไว้ที่สิบตำลึงก็ได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขอยู่หนึ่งข้อ นั่นคือเ้าต้องบอกวิธีหาเงินกับข้า เพียงแค่เ้าบอกข้า ก็นำตัวนางผู้หญิงใกล้ตายนี่ไปได้เลย จิ๊ๆ หลังจากนี้เ้าสองพี่น้องก็จะได้อยู่กันพร้อมหน้าใช่หรือไม่ ข้าน่ะเป็คนใจบุญ มิอาจทนเห็นญาติมิตรต้องพลัดพรากกัน”
ซย่าเสี่ยวฉานก้มหน้าลง ตอบว่า “ตะ…แต่ว่า…”
แม่เฒ่าชุยพูดอย่างชั่วร้าย “ทำไม เ้ายังไม่ยินยอมที่จะไถ่ตัวพี่สาวแล้วหรือ”
“ยอมแล้ว ยอมแล้ว ข้ายอมแล้ว แต่ถ้าข้าบอกหนทางทำเงินแก่ท่าน เช่นนั้นพี่หญิงของข้าสามารถพาหลานสาวกลับไปด้วยกันได้หรือไม่”
เมื่อแม่เฒ่าชุยได้ยินดังนั้นจึงลอบยิ้ม แล้วะโเสียงดังเข้าไปในบ้าน “ต้ายา รีบออกมาเร็ว!”
ภายในบ้านมีเสียงเล็กๆ ลอยออกมา “ท่านย่าเรียกข้ามามีเื่อันใด หรืออยากจะให้ข้าส่งไม้ให้ท่าน แต่ไม้ท่อนนั้น ท่านมิใช่ว่าตีจนมันหักไปแล้วหรือ”
ได้ยินเช่นนั้น ในใจของซย่าเสี่ยวฉานก็หนาวเหน็บขึ้นมาทันที
เดิมทีนางคิดว่าหลานสาวในวัยสามขวบไม่อยู่บ้าน นี่ไม่เพียงแค่หลานสาวคนนี้จะอยู่บ้าน แต่ยังทำให้นาง ‘ประหลาดใจ!’ เป็อย่างมาก
เ้าหมาบ้าโเี้ตัวนี้ทุบตีมารดาของตน ทั้งยังยื่นไม้ให้อย่างหน้าระรื่นอีกหรือ คลอดเด็กคนนี้ออกมาจริงๆ น่ะหรือ
แว่วตามเสียงนั้น ในเวลานี้ ก็มีเด็กคนหนึ่งก้าวออกมาจากบ้าน
ชุดที่เด็กคนนี้สวมโกโรโกโสยิ่งนัก ผมแห้งเสีย ในมือของนางถือไม้ท่อนหนึ่ง
รูปโฉมของเด็กคนนี้แตกต่างจากซย่าเสี่ยวหงที่สง่างาม ดวงตาสามเหลี่ยมคว่ำ คางแหลม ดูแล้วร้ายกาจอยู่หลายส่วน
เมื่อซย่าเสี่ยวหงได้พบเด็กคนนี้ น้ำตาของนางก็แทบจะไหล พูดด้วยน้ำเสียงที่จุกอยู่ที่คอ “ต้ายา น้าของเ้ามาไถ่ตัวพวกเราแล้ว กลับไปกับแม่ดีหรือไม่”
เด็กคนนี้กลอกตาไปมาด้วยความสับสน มองซย่าเสี่ยวฉานั้แ่หัวจรดเท้า ซ้ายที ขวาที ดวงตาอวดดีคู่นั้นจ้องไปที่เสื้อผ้าของซย่าเสี่ยวฉานที่มีรอยปะชุน นางจึงยิ้มแล้วพูดประชดประชันว่า “ยากจนถึงขนาดใส่เสื้อผ้าที่มีรอยปะเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมีเงินมาไถ่ตัวข้าและสินค้ามีตำหนิชิ้นนี้!”
ชุยต้ายาไม่เรียกซย่าเสี่ยวหงว่าแม่ด้วยซ้ำ นางเรียกซย่าเสี่ยวหงว่าสินค้ามีตำหนิ
์ บอกข้าทีว่านี่เป็เด็กแบบไหนกัน
169
