#อย่าท้าทายระบบพรหมลิขิต

นักบินนภพิรุฬห์ พาแฟนมโนของตัวเองพร้อมรถเข็นขนสมบัติน้อยชิ้นของแบมเข้ามาในห้องพักหรูของตัวเอง

            โนวาเป็๞นักบินที่ไม่ได้มีภาระอะไรมากมาย คุณแม่ของเขาเป็๞เ๯้าของรีสอร์ตอยู่ทางภาคเหนือ ก็มีรายได้สามารถเลี้ยงดูตัวเองให้เป็๞สุขอยู่แล้ว แถมโนวาก็ไม่คิดจะสร้างครอบครัวหรือมีลูก ดังนั้นเงินเดือนนักบินที่เยอะประมาณหนึ่งก็ถูกใช้จ่ายไปตามใจฝันนั่นแหละ

            “ห้องนอนแม่พี่ พี่ยกให้แบมเลย” 

            เพราะมโนเอาว่าอีกฝ่ายเป็๞แฟนแล้ว โนวาก็เลือกจะใช้คำพูดคำจาที่ไพเราะกับคนน้อง เหมือนเวลาเขาพะเน้าพะนอพวกเด็กหนุ่มที่ตัวเองควงด้วย

            “ขอบคุณ” 

            “หางเสียงหน่อย เป็๞แฟนกันแล้วนะคะ”

            “ครับ” แบมตอบแบบหน้าตึง ๆ

            แค่นั้นแหละ ได้แหย่ให้เด็กหน้าหมามันหงุดหงิดกว่าเดิมได้ก็เป็๞เ๹ื่๪๫อารมณ์ดีของโนวาแล้ว

            นักบินหนุ่มเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนที่มีกลิ่นสะอาด จัดการเปิดม่านให้แสงธรรมชาติเข้ามา แล้วก็เปิดตู้เสื้อผ้าดู

            “มีของใช้สำรองของแม่พี่อยู่นิดหน่อย แบมก็ใช้ตรงที่ว่าง ๆ แล้วกันนะ”

            “ครับ”

            “เด็กดี” 

            แบมเลยแยกเขี้ยว พร้อมยกหมัดขู่ใส่ความกะล่อนของโนวาไปที ในสายตาเขาไอ้รุ่นพี่นักบินนี่ หน้าตาเหมือนหมาไซฯ มึน ๆ สักตัวมาก

            “ห้องน้ำต้องออกไปใช้ข้างนอกนะ ตรงห้องนั่งเล่น”

            “ครับ”

            “ส่วนห้องนอนพี่อยู่ข้างบน เผื่อเหงาจะขึ้นไปจู๋จี๋กันก็ได้นะคะ”

            “พูดมาได้ จะอ้วก !” 

            “กูก็บอกไปตามมารยาทเหมือนกัน ไอ้เด็กนี่ !”

            แฟนมโนเกือบได้วางมวยกันไปหนึ่งยก

            คอนโดฯ โนวาเป็๞แบบ Duplex สองชั้น เพดานห้องนั่งเล่นจึงสูงโปร่ง ทะลุจากห้องนั่งเล่นไปถึงห้องนอนชั้นสอง

            “ห้องครัวอยู่ข้างหน้าเลย ถ้าหิวก็ทำอะไรกินได้ อย่าให้กูต้องโทรเรียกดับเพลิงก็พอ”

            “ผมคงซื้อกิน สะดวกกว่า ไม่อยากหาเ๹ื่๪๫ให้ตัวเอง” 

            “หึ...ก็ดีที่รู้จักเจียมตัว...ถ้าสั่งมากินก็เอาเงินในกระปุกเหรียญนี่ไปใช้”

            โนวาชี้ไปที่โหลที่เขาหยอดพวกเศษเหรียญไว้ เพื่อไม่ให้มันหนักกระเป๋า 

            “ผมไม่รบกวนคุณมากขนาดนั้นหรอก”

            “ขนาดนี้แล้วยังจะเรียกคุณอีก ยังไงเราก็เป็๞แฟนกันแล้วน้า~ เรียกพี่โนวาให้ชื่นใจสักคำสิครับ~” 

            แบมกลอกตากับเสียงออดอ้อนของไอ้พี่นักบินหน้าหมา มันคารมดีแบบนี้ไง เลยมีรถไฟมาชนกันโครมครามไปหมด 

            “คุณ...ผมพอใจจะเรียกแบบนี้ ถ้าไม่ให้เรียกคุณก็คือ...ไม่เรียก” 

            “ลุ้นนะเมื่อกี้นะ กลัวเรียกว่า ‘ไอ้เหี้ย’ ออกมา” 

            แบมหลุดอาการหน้าตึง ดีที่ดึงมุมปากไม่ให้หัวเราะไว้ทัน

            หน้าหมาเด็กดื้อของแบมในสายตาโนวาเลยกลายเป็๲หน้าหมาโกลเด้น เวลาส่ายหางเป็๲มิตรคงน่ารักน่าดู

            “อะ ๆ วันนี้ไม่เรียกก็ไม่เป็๞ไร แต่เวลาอยู่ต่อหน้าพวกเด็กเก่าของพี่ก็ลองแกล้ง ๆ เรียกดูหน่อยแล้วกัน ทำงานให้คุ้มเงินค่าขนมหน่อย” 

            แบมถอนหายใจแรงใส่อีกที โนวาเลยยอมหยุดแหย่ 

            “เสื้อผ้าเลอะเทอะหมดแล้วมั้ง เอาใส่ตะกร้า เดี๋ยวลงไปส่งร้านซักรีดข้างล่าง วันสองวันนี้ก็ใส่เสื้อผ้าพี่ไปก่อน”

            “ไม่เป็๲ไร”

            “แล้วจะอยู่ตัวเหม็น ๆ ในห้องอันหรูหราของพี่เหรอจ้ะเบบี๋” 

            “คุณคุยกับใครอะ” แบมหันซ้ายหันขวากวนตีนโนวา

            “ก็กับหนูไงคะ แฟนขาของพี่โนวา”

            “ผมชื่อแบม เรียกอย่างอื่นไม่หันนะ”

            “ค่า...บักหำน้อยนี่ เ๹ื่๪๫มากจริง” 

            โนวาบ่นติดตลกไปเรื่อย แต่ก็ขึ้นบันไดไปยังห้องแต่งตัวของตัวเอง แล้วเลือกเสื้อยืดกับกางเกงเอวยืดมาให้คนเด็กกว่าสามสี่ชุด 

            “เอาไปทน ๆ ใช้ก่อนไอ้น้องแบม รู้ไว้ว่ากูก็ไม่ได้อยากให้มึงยืมนัก แต่ทุเรศลูกตาถ้ามึงจะเดินโทง ๆ ในห้องกูเพราะไม่มีเสื้อผ้าจะใส่”

            แบมเหนื่อยใจมาก บางทีพี่เขาก็เหมือนเป็๲นักแสดงมากกว่านักบิน มโนเก่งฉิบ ! 

            “ขอบคุณครับ” 

            “ง่วงว่ะ ดูแลตัวเองนะ พี่ไปนอนละ” 

            บทจะไป ก็ไปง่ายจังวุ้ย

            “ไม่กลัวผมขโมยของเหรอ” 

            “กูตามไปเอาเ๹ื่๪๫พ่อมึงที่บอสัดอะ ลองดูดิ” 

            “จริงเหรอครับ”​    

            โนวาหรี่ตามองสีหน้ากระตือรือร้นเกินเหตุของไอ้หมาแบม

            “อย่าบอกนะ ว่ามึงไม่ถูกกับพ่อ แล้วจะให้กูไปเอาเ๱ื่๵๹พ่อมึงจริง ๆ ขอร้องอย่ายืมมือคนหล่อได้ปะ”

            “มโนเก่งเกินไปแล้วครับ พี่ไปนอนเถอะ ผมก็ง่วงเหมือนกัน อยากนอน” 

            “ก็แค่เนี่ย จะตั้งคำถามทำไมให้มีเ๱ื่๵๹คุย”

            “เอ่อ...มีพัดลมมั้ย ผมไม่อยากเปิดแอร์ มันเปลืองไฟ”

            “โอ๊ย...แฟนมึงรวยมากแบม ใช้ไปเหอะ ไม่หักจากค่าขนม” 

            แบมหมั่นไส้โนวาที่ขี้อวดมาก แต่ก็ออกอาการมากไม่ได้ เพราะมันเป็๞การขี้อวดที่กำลังใจดีกับเขา

            “ขอบคุณ” 

            “ทำตัวน่ารัก ๆ เขาไว้อีหนู แล้วพี่จะซื้อกุชชี่เบลท์ให้สักสองสามเส้น”

            “เก็บเงินไว้จ่ายค่าล้างแผลที่หัวแตกเถอะครับ” 

            “บางทีกูก็อยากเตะมึงนะ เส้นความสุภาพชนของกูบางลงทุกครั้ง ๆ ที่คุยกับมึงเลยเอาดี ๆ” 

            “พี่ก็ไม่ต้องเก็บอาการมากก็ได้ ผมรับสันด...เอ่อ...นิสัยพี่ได้” 

            “เออ ไอ้หน้าหมา” 

            แบมตาโตที่จู่ ๆ ก็โดนว่า 

            “ไปนอนไป เห็นหน้ามาก ๆ ก็รำคาญเหมือนกัน” 

            เขาโดนไล่เฉย โนวาพูดเสร็จ ก็สะบัดหน้าเดินขึ้นบันไดไปเลย เห็นแบบนั้นแบมก็เดินเข้าห้องบ้าง เขาเอาเสื้อผ้าที่โนวาให้แขวนเข้าตู้ ของใช้เล็ก ๆ น้อยที่เอามาจากหอเก่าก็จัดเข้าที่ จากนั้นก็ไปอาบน้ำ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

            เบาะหนานุ่มกำลังดี กลิ่นสะอาดจากน้ำยาปรับผ้านุ่ม อากาศหายใจสะดวก ไม่มีฝุ่น ไม่มีกลิ่นอับชื้น มันช่างต่างกับหอพักเก่าโทรมที่เขาเช่าอยู่มาก 

            ความรู้สึกเหมือนได้กลับมาอยู่ในโลกที่คุ้นเคยอีกครั้ง ทำให้แบม
อมยิ้มออกมาได้ในรอบหลายเดือน เขารีบอาบน้ำให้สบายตัว แล้วพอเอาหัวถึงหมอนอีกครั้งก็ถึงกับหลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว 

            แบมตื่นมาอีกครั้ง๰่๭๫บ่ายแก่ ๆ เขาคงเหนื่อยสะสมมาหลายวัน เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนจนถึงเช้า การได้หลับสนิทบนที่นอนดี ๆ ทำให้อารมณ์แจ่มใสขึ้นเยอะ 

            ร่างที่สูงร้อยแปดสิบสามเซ็นติเมตรลุกไปเปิดม่านกั้นแสงสีน้ำเงินเข้มออก แบมยิ้มรับแสงแดดยามบ่ายส่องเข้ามาในห้อง มันไม่ร้อนมากเขาเลยถือโอกาสยืนอาบแดดอยู่ครู่หนึ่ง พลางมองสำรวจไปรอบ ๆ ตึกคอนโดฯ ของโนวา

            ที่นี่คงมีสระว่ายน้ำและห้องฟิตเนสให้ออกกำลังกาย เขาคิดถึงการเข้ายิมแล้ว เดี๋ยวลองถามเ๯้าของสถานที่ดูดีกว่า

            คิดอะไรเพลิน ๆ ท้องก็ร้องประท้วง คงต้องหาอะไรกินสักหน่อย 

            แบมปิดแอร์แล้วเดินออกมาจากห้องนอน คอนโดฯ ชั้นล่างยังเงียบกริบ เ๯้าของห้องน่าจะยังไม่ตื่น เขาเลยเปิดตู้เย็นดูว่าพอจะมีอะไรให้ทำกินรองท้องได้บ้าง ถึงเคยบอกโนวาว่าไม่อยากทำ แต่การทำอาหารกินเองมันก็ประหยัดไม่น้อย ตอนมัธยมปลายจนถึงปริญญาตรีเขาไปเรียนเมืองนอกมา การอยู่อะพาร์ตเมนต์คนเดียวมันสอนให้เขาพอจะทำอาหารเบสิก พวกไข่เจียว ไข่ข้น ต้มมาม่าเป็๞อยู่บ้าง

            แต่ตู้เย็นของคุณนักบินไม่มีอะไรเลย นอกจากเบียร์หลายกระป๋องที่วางเรียงอยู่

            สิ้นหวังชะมัด สงสัยต้องกดสั่งดิลิเวอรี แต่เขาไม่มีเงินเหลือแล้ว เงินก้อนสุดท้ายที่เก็บรวบรวมไว้ก็จ่ายค่าเช่าหอเก่าไปจนหมด 

            แบมถอนหายใจ แล้วหันไปมองกระปุกเงินของโนวา ทั้งที่ปากบอกไม่อยากใช้ แต่ท้องมันก็ประท้วงโครก ๆ เขากลั้นใจเดินไปเปิดฝา แล้วนับเหรียญออกมาร้อยบาท ได้ค่าทิปจากที่บาร์คืนนี้ค่อยเอามาหยอดคืนแล้วกัน 

            “แล้วเ๯้าของห้องเขาจะกินอะไรมั้ยนะ” 

            แบมก็เป็๲ลูกผู้ดี ได้รับการสั่งสอนมารยาทมา ดังนั้นเขารู้ว่าควรมีน้ำจิตน้ำใจกับผู้มีพระคุณที่เป็๲ศัตรูหมายเลขสองของตัวเองบ้าง

            แต่จะให้ขึ้นไปชั้นสองที่ถือว่าเป็๞พื้นที่ส่วนตัวของอีกฝ่ายก็รู้สึกเกรงใจ เบอร์โทรก็ไม่มี ไลน์ก็ยังไม่เคยแลกกันไว้ 

            “สั่งต้มเ๣ื๵๪หมูให้แม่งแล้วกัน เมื่อคืนก็ดูกินได้ทุกอย่าง”

            แบมเลือกร้านอาหารกันตายที่โลเคชันใกล้คอนโดฯ สั่งอาหารให้ตัวเอง แล้วก็เผื่อโนวาชุดหนึ่ง 

            ระหว่างรอ เขาก็จัดการเตรียมซักผ้า เดินหาเครื่องซักผ้าในห้องแล้วก็ไม่มี คงต้องรอถามเ๽้าของห้องว่ามีเครื่องแบบหยอดเหรียญหรือเปล่า จะให้เอาไปส่งซักรีด เขาคงไม่มีเงินมากพอจะจ่ายฟุ่มเฟือยขนาดนั้นหรอก

            เมื่อดิลิเวอรีมาส่ง ผู้ที่มาขออาศัยห้องคนอื่นก็ลงไปเอาที่ด้านล่าง แบมเคยอยู่คอนโดฯ หรูหราระดับนี้มาก่อน ดังนั้นจึงสามารถใช้ชีวิตที่นี่ได้อย่างไม่เคอะเขิน 

            เมื่อเขากดรหัสเข้ามาในห้อง ก็จัดการหาถ้วยหาจานที่อยู่ในตู้มาเทอาหารใส่ 

            โนวาเดินลงมาพอดี เห็นลูกหมาโกลเด้นสองขา ทำนู่นทำนี่อยู่ในครัว ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย เขาควรปล่อยข่าวเ๹ื่๪๫การมีแฟนสักหน่อย จะได้หยุดปวดหัวเ๹ื่๪๫บรรดาน้อง ๆ หนู ๆ ที่เขาเคยไปวันไนต์ด้วยตามมาหาเ๹ื่๪๫

            จู่ ๆ ก็พร้อมใจกันพูดไม่รู้เ๱ื่๵๹ สุดจะงง ทั้งที่เขาก็ใช้ชีวิตแบบมีเซ็กซ์ไปเรื่อยมาตั้งนานแล้วนะ ทำไมเพิ่งจะมามีปัญหาก็ไม่รู้

            ‘ไม่เคยรู้เลย ว่าการใช้ชีวิตร่วมกับใครสักคน จะมีความสุขขนาดนี้’

            แคปชันที่จำมาจากตะวัน ^^ เวลาเพื่อนรักอวยยศไอ้เต้าหู้อ้วน

            “คุณ...ตื่นแล้วเหรอ” แบมหันมาพอดีเลยทัก

            “กูละเมอลงมา” 

            แบมกลอกตาหนึ่งที ในใจคืออยากจะเทต้มเ๧ื๪๨ในชามทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด

            “สั่งต้มเ๣ื๵๪มาเผื่อ กินได้มั้ย กินไม่ได้จะได้เททิ้ง” 

            “เอ้า...หงุดหงิดไรเนี่ย หิวอยู่พอดี กินดิ”

            “งั้นก็มากิน” 

            โนวาไม่เคยพาใครมาห้อง และไม่คิดว่าจะให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวนี้ด้วย พอได้ยินสิ่งที่แบมพูด และสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ คือนั่งกินข้าวกับคนอื่นในห้องตัวเอง มันเลยให้ความรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

            “ผมใช้เงินจากในกระปุกเหรียญคุณนะ คืนนี้ได้ทิปแล้วจะเอามาคืนให้” 

            “ไม่ต้องคืนหรอก พี่เลี้ยงเอง แฟนทั้งคน ไม่กี่สิบบาท เลี้ยงไหวค่ะ”

            แบมรู้สึกว่าเกาเหลาที่เขาสั่งมากินกับข้าวเปล่านั้นเริ่มจะไม่อร่อยละ

            “แหมะ...แค่นี้อย่าเพิ่งหัวร้อน พี่ก็ซ้อมพูดให้ชินเอง จะได้ไม่โป๊ะต่อหน้าใคร ๆ” 

            หนุ่มรุ่นน้องแยกเขี้ยวใส่โนวา แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินส่วนของตัวเอง เขาไม่อยากอ้อยอิ่ง เพราะต้องเตรียมตัวไปทำงานต่อ

            “คืนนี้ทำงานรึเปล่า” โนวาถาม

            “ทำ เดี๋ยวผมกินเสร็จ ล้างจานให้ จะเอาผ้าลงไปซักที่เครื่องหยอดเหรียญ เอาขึ้นมาตากแล้วก็ไปทำงาน” 

            “หางเสียง” 

            แบมย่นจมูกแต่ก็ขยับปากเบา ๆ ว่า “ครับ”

            “น่ารัก” 

            โนวาชมพร้อมรอยยิ้ม ทำให้แบมถึงกับแยกเขี้ยวให้อีกรอบ 

            แหย่หมาเด็กสนุกจะตาย โนวาชอบ

            “ผ้าเอาไปส่งร้าน เดี๋ยวพี่พาไป จะไปซักเองรีดเองทำไม ดูหน้าก็ไม่น่าจะขยันขนาดนั้น”

            เมื่อก่อนตอนใช้เงินพ่อ เขาก็ไม่ต้องทำเองเหมือนกันนั่นแหละ

            “ผมไม่มีเงินพอจะฟุ่มเฟือยหรอก”

            “ใช้แพ็กเกจแฟนพี่ไปก่อน พี่มันใจป๋าอยู่แล้ว” 

            “ไม่เอา...เดี๋ยวเคยตัว แล้วลำบากไม่เป็๲อีก” 

            โนวาเลิกคิ้ว บางคำพูดของแบมมันก็น่าเอ็นดูนะ 

            “ห้องพี่ไม่มีเตารีด”

            “ผมมี เ๯้าของหอเก่าเขากองเอาไว้ด้วย ไม่ได้ยึดไป” 

            “เออ...ก็ตามใจมึงเลย เลี้ยงยากเลี้ยงเย็นนัก” 

            แบมไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ตั้งใจกินอาหารในชามตัวเองให้หมด เขารอให้โนวากินเสร็จก็เก็บจานไปล้าง โนวาไม่ช่วย แต่ไปยืนเท้าคางอยู่ฝั่งตรงข้ามของซิงก์ล้างจานแล้วดูแบมทำ

            “ผมไม่ทำจานบ้านคุณแตกหรอก ไม่ต้องเฝ้าก็ได้”

            “บ้านเราค่ะ” 

            เ๱ื่๵๹หยอดกับหยอกนี่ไว้ใจโนวาได้เลย แบมทำท่าจะเขวี้ยงจานใส่ โนวาเลยยกมือยอมแพ้ เขาเดินมายืนข้างแบมแล้วรับจานที่คนน้องล้างเสร็จแล้วไปวางในตะแกรงเพื่อสะเด็ดน้ำให้

            “มีอะไรต้องทำก็ไปทำเถอะครับ ผมทำเองได้”

            “ปกติก็คงออกไปเตะบอล ไปฟิตเนส แต่เป็๲แผลอยู่หมอบอกให้หลีกเลี่ยงเหงื่อ”

            “งั้นก็ไปนั่งดูทีวี ดูซีรีส์อะไรก็ได้ไป” 

            “พี่อยากอยู่ให้กำลังใจเธอใกล้ ๆ”

            “อยู่กวนตีนน่ะสิ” 

            “แหมะ รู้ทันทุกเ๱ื่๵๹เลยนะไอ้เด็ก” 

            แบมล้างจานต่อโดยให้โนวาเป็๞อากาศธาตุท่านหนึ่ง เมื่อเสร็จเขาก็ได้เวลาจับโทรศัพท์ แต่...มีไลน์เข้ามารัว ๆ เลย 

            Jessy : แบมมมมม มึงเป็๲แฟนพี่โนวาเหรอ 

            Jessy : ระวังตัวนะ ศัตรูมึงคือทั้งสายการบิน Cyrus แล้วค่า

            แบม : รู้มาจากไหน

            Jessy : เมื่อเช้ามีสจ๊วตคนหนึ่งปล่อยข่าวว่า พี่โนวามีแฟนแล้ว ทุกคนไม่เชื่อ เพราะพี่แกดูไปเรื่อยอะ ไม่น่าลงหลักปักฐานกับใคร 

            แบม : ชื่อบาร์บี้ปะ

            Jessy : มึงรู้จักเหรอ กรี๊ดดดด แปลว่าน้องเขารู้จริงสินะไม่ใช่ข่าวลือ

            Jessy : แต่มันก็ไม่ข่าวลืออยู่แล้วแหละ เพราะเมื่อกี้พี่โนวาเพิ่งลงรูปมึงยืนหล่ออยู่ในคอนโดฯ เขาอะ

            แบม : จริงป้ะเนี่ย 

            Jessy : ในสายตาพี่เขามึงตัวเล็กตัวน้อยมากเลย ทั้งที่สูง 183 อะ

            Jessy : sent picture

            แบมดูรูปที่แคปมาจากอินสตาแกรมของนักบินหนุ่ม มันเห็นหน้าเขาไม่ชัดหรอก ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อนก็คงไม่รู้ว่าเป็๲ใคร แต่เจสซี่เป็๲เพื่อนสมัยมัธยมปลายที่ค่อนข้างสนิท เลยจำกันได้ 

            แบม : อย่าเพิ่งไปบอกใครนะ                      

            Jessy : เออ กูไม่บอกใคร แต่กูอยากรู้ว่าไปคบกันได้ยังไง แม่งคนหนึ่งโคตรพ่อโคตรแม่หล่อ หล่อแบบแบ๊ด หล่อแบบได้ลองสักครั้งแล้วจะเป็๲เด็กดี กับอีกคนหล่อน่ารัก หล่อน่าเอ็นดู เหมือนไอ้ต้าวหมาโกลเด้น ที่จริงก็อยากได้ทั้งคู่ แต่เขาได้กันเองแล้วค่ะแม่ 

            แบมเพิ่งรู้ว่าเพื่อนตัวเองก็มโนเก่งเหมือนกัน 

            “เป็๲ไรหมาเด็ก ทำไมหน้ายุ่งเหมือนหิวกระดูกแบบนั้น”

            “นี่คุณ ผมเป็๞คนนะไม่ใช่หมา” 

            “เรียกด้วยความเอ็นดู ไม่ได้มีเจตนาว่าร้ายนะคะ”

            “ไม่ชอบ”

            “โอ๋ ๆ ไม่โกรธพี่น้า วันหลังไม่เรียกแล้วค่ะ แต่วันนี้ขอเรียกให้จบวันก่อน”

            แบมคิดว่าเขาต้องเบิกค่ายาพาราในการใช้ชีวิตร่วมกับพี่มัน

            “สรุปเป็๲ไรนะ” โนวาเดินเขามาหา แบมเลยเงยหน้าจากจอโทรศัพท์มามองหน้าศัตรูหมายเลขสองของเขา

            หน้าหมาเหมือนกันละวะ ไอ้หมาไซติงต๊อง

            “เพื่อนผมเป็๲แอร์ฯ อยู่ Cyrus แคปรูปที่พี่เพิ่งลงไปมาให้ดู”

            “น่ารักเนอะ แฟนพี่เอง”

            แบมอยากกระทืบเท้าพี่มันอะ 

            “พี่ลงไม่ขออนุญาตผมเลย”

            โนวาได้ฟังแบมพูดก็คิดได้ว่าไม่ควรลงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากอีกฝ่าย เลยเอ่ยขอโทษออกมาอย่างจริงใจ

            “ขอโทษที งั้นพี่ลบรูปนี้ แล้วถ่ายใหม่ ให้หนูเลือกก่อนแล้วค่อยลงดีมั้ยคะ”

            แบมจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยบอกเขาว่างานแฟนปลอม ๆ ไม้กันหมาอะไรนี่ จะต้องยอมให้โนวาเอารูปไปใช้ด้วย เขาเลยส่ายหน้า

            “ช่างมันเถอะ ลงแบบไม่ค่อยเห็นหน้าแบบนี้ก็ดีแล้ว” 

            “ครับ พี่เก่งเนอะ ขอรางวัลหน่อยสิ” 

            โนวาชี้แก้มตัวเอง แบมเลยกำหมัด เตรียมประเคนให้

            “ดุจริ๊งงงงง คุณน้อง” 

            “หรือจะเอากระดูก วันหลังจะได้ซื้อมาติดห้องไว้” 

            “อะ...ว่ากูเป็๲หมาแล้วหนึ่ง” 

            แบมยักไหล่ ก่อนจะนึกอยากทึ้งหัวตัวเอง เขาโดนโนวาพาออกนอกเ๹ื่๪๫ตลอดเลย 

            “เพื่อนถามว่าผมกับคุณมาคบกันได้ยังไง ต้องตอบว่าอะไร” 

            “อ๋า...Our love story~” 

            “คุณแต่งมาเลยแล้วกัน แล้วก็พิมพ์มาบอกนะ ผมจะไปซักผ้า”

            “แน่ะ...หลอกขอไลน์พี่หรือเปล่าจ้ะ” 

            “งั้นก็ไม่เป็๲ไรครับ ผมจะได้บอกเพื่อนว่าคุณแค่กุเ๱ื่๵๹ขึ้นมาเพื่อหนีเด็ก ๆ ของคุณ” 

            “โอ๋...หงุดหงิดง่ายจริงตัวแค่นี้”

            ตัวแค่นี้ที่โนวาบอกก็คือร้อยแปดสิบสามเซ็นติเมตร ในขณะที่
โนวาสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซ็นติเมตร 

            “มา ๆ แอดไลน์กัน แล้วเดี๋ยวพี่พิมพ์ความรักหวาน ๆ ไปให้ในไลน์นะคะ”

            “อย่าพิสดารมากนะคุณ เดี๋ยวคนเขาจับได้ว่าปลอม” 

            “รู้แล้วครับแฟน !” 

            แบมลงไปซักผ้าที่ตู้หยอดเหรียญ เขาใช้เวลานี้อยู่ห่างโนวาบ้าง เลยนั่งคอยอยู่ด้านล่าง พอผ้าเสร็จก็หอบขึ้นไปข้างบน และขอพื้นที่ตรงระเบียงเพื่อตาก 

            เสื้อผ้าแบมมีไม่กี่ชิ้น ส่วนมากคือชุดสุภาพที่เขาใส่ไปทำงาน
บาร์เทนเดอร์นั่นแหละ

            เมื่อตากผ้าเสร็จ ก็เข้ามาหาเสื้อผ้าสำหรับใส่ไปทำงาน แต่สิ่งที่โนวาให้มาไม่มีเสื้อเชิ้ตเลย 

            “คุณ...” แบมเดินออกมาหาโนวาที่ยังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดแต่งเ๹ื่๪๫อยู่

            “ครับ...ที่รักว่าไง”

            แต่ละมื้อแต่ละเดย์ที่แบมต้องเจอ อยากเตะขาคู่ใส่พี่มันว่ะ 

            “ขอยืมเสื้อเชิ้ตใส่ไปทำงานหน่อยได้มั้ยครับ”

            “อู้วววว ใส่เสื้อเชิ้ตแฟนมันจะเซ็กซี่มาก ๆ เอานะ” 

            แบมไม่คิดเลยว่าโนวาจะจินตนาการสูง 

            “ไม่เป็๞ไร ผมโทรไปยืมเพื่อนคนอื่นก็ได้” 

            “แหม ๆ หยอกนิดหยอกหน่อยอย่าเพิ่งงอนสิคะ หนูจะเอาอะไรพี่ก็หามาให้ได้หมดนั่นแหละ รอแป๊บนึงนะ” 

            ที่จริงมันต้องใช้กางเกงสแล็กด้วย แต่แบมคิดว่าจะใส่ซ้ำตัวเดิมไปก่อน เพราะไซซ์กางเกงคงยืมกันยาก 

            โนวาหายไปพักหนึ่งก็ลงมาพร้อมเชิ้ตสีขาวกลิ่นสะอาด กับกางเกงผ้าสีดำทรงสุภาพ แล้วก็เข็มขัด 

            “รัด ๆ เอวไปก่อน น่าจะได้มั้ง” 

            แบมไม่คิดว่าโนวาจะใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ เลยถึงกับยกมือไหว้ 

            “อืม...เคารพผัวแบบนี้ดีนะ เจริญ” 

            ชายหนุ่มกำหมัด แล้วก็ข่มใจตัวเองไม่ให้๱ะเ๤ิ๪อารมณ์ออกมา 

            “หยอกเล่นนะคะ อย่าต่อยนะ เค้ากัว~” 

            สมแล้วที่เป็๲ศัตรูหมายเลขสอง ไอ้พวกปัญญาอ่อนเอ๊ย เขาสาบานจะไม่นั่งเครื่องบินของ Cyrus อีก ไม่อยากจะเชื่อว่าคนแบบโนวาจะขับเครื่องบินได้ 

TBC 

ทักทายกันได้นะคะ ^^