"ดีใจเป็เด็กตัวเล็กๆไปได้.." ซุนฮุ่ยเฉินยืนขึ้นมาก่อนจะปัดฝุ่นที่ติดตามเสื้อผ้าออกอย่างเบามือ..
"นั่นมันครั้งแรกของข้าเลยนะ!! เ้าที่ตกปลามาแล้วหลายครั้งไม่เข้าใจความรู้สึกของข้าหรอก!" หลิวยุ่นฉานกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์..
"..อืม..งั้นข้าจะช่วยให้เ้าได้ลิ้มลองปลาที่ตัวเองตกได้แล้วกัน..ข้ารับประกันได้เลยว่าปลาที่เ้าตกเองจะต้องอร่อยกว่าปลาที่เ้าเคยกินมาทั้งหมดอย่างแน่นอน!" ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นเพื่อจะปิดบังอารมณ์บางอย่างของตนเอง..หลิวยุ่นฉานเลือกที่จะไม่กล่าวอะไรออกมาเพราะกำลังงุนงงกับท่าทางของซุนฮุ่ยเฉินอยู่..
'..ที่ข้าเห็นในคราแรกนั่น..ซุนฮุ่ยเฉินมันมีสีหน้าโศกเศร้าหรือ..?' หลิวยุ่นฉานถามขึ้นมาในใจของตนเองโดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมาทำให้ซุนฮุ่ยเฉินที่กำลังยืนจ้องมองเด็กสาวอยู่ขมวดคิ้วในทันทีก่อนจะเริ่มเดินไปยังพุ่มไม้ที่เขาหยิบคันเบ็ดไม้ออกมาอีกครั้ง..
ซุนฮุ่ยเฉินควานหาบางอย่างในพุ้มไม้นั้นสักพักจนในที่สุดซุนฮุ่ยเฉินก็หยิบเอาหินสีเหลืองจางๆออกมา..หลังจากซุนฮุ่ยเฉินหาหินสีเหลืองจางๆพบเด็กหนุ่มก็เดินไปหยิบหินมาอีกก้อนพร้อมกับใบไม้แห้งและกิ่งไม้จำนวนหนึ่ง..
"หืม? เ้าจะทำอะไรน่ะ..?" หลิวยุ่นฉานเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยขณะที่กำลังมองดูเด็กหนุ่มนำกิ่งไม้มาวางทับๆกันจนคล้ายรูปวงกลม..
"..ก็อะไรที่ชั้นเรียนแสนสนุกของเ้าไม่มีสอนน่ะสิ.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยตอบด้วยความเอือมระอา..หากมีความรู้ทั่วไปสักหน่อยก็จะทราบว่าหินสีเหลืองจางที่ซุนฮุ่ยเฉินหยิบออกมาก็คือหินเหล็กไฟ..ซุนฮุ่ยเฉินวางใบไม้แห้งไว้บนกองกิ่งไม้ก่อนจะถือหินทั้งสองก้อนด้วยสองมือและใช้กำลังในการเคาะหินทั้งสองก้อนไปมา..
ครืด! ครืด! ครืด! ครืด!
เสียงของหินทั้งสองก้อนเสียดสีกันไปมาเพราะการเคาะของซุนฮุ่ยเฉินดังขึ้นสี่ครั้งก่อนที่จะมีประกายไฟเล็กๆกระจายออกมา..เมื่อประกายไฟไปัักับใบไม้แห้งจากประกายไฟเล็กๆก็เริ่มกลายเป็เปลวไฟขนากลางและลามไปทั่วใบไม้จนถึงกิ่งไม้แห้งอย่างรวดเร็ว..ซุนฮุ่ยเฉินหากิ่งไม้มาเติมเป็เชื้อไฟเพิ่มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบเอาปลาที่ติดอยู่กับตะขอของคันเบ็ดไม้ขึ้นมา..
ซุนฮุ่ยเฉินใช้ปลายแหลมของตะขอกรีดตัวปลาก่อนจะควักเอาเครื่องในของปลาออกมา..หลังจากนั้นซุนฮุ่ยเฉินก็นำปลาตัวนั้นมาเสียบกับกิ่งไม้ยาวๆและนำไปย่างไฟพร้อมกับหยิบเอาขวดเกลือที่ซุนฮุ่ยเฉินมักจะเตรียมมาด้วยทุกครั้งโรยไปที่ตัวปลาจนทั่ว..
"ว้าว!! เ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!? สอนข้าบ้างได้หรือไม่?" หลิวยุ่นฉานเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นในขณะที่สูดกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากตัวปลาด้วยความโลภ..
"..หากเ้าอยากทำเช่นข้าได้ก็แค่ไปหยิบหนังสือจากห้องหนังสือประจำเมืองขึ้นมาอ่านแล้วก็ลองทำตามเพียงเท่านั้น..ถึงแม้แรกๆมันจะค่อนข้างยากก็ตามแต่หากเ้าทำบ่อยๆเดี๋ยวก็ชินไปเอง.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะพักกลับตัวปลาที่ติดอยู่กับกิ่งไม้หนึ่งครั้ง..
"หืม? เ้าชื่นชอบการอ่านหนังสือขนาดนั้นเลยหรือ?" หลิวยุ่นฉานเอ่ยถามขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินที่เด็กหนุ่มกล่าวออกมา..
"อืม..ที่บ้านของข้าเสียงค่อนข้างดังข้าจึงชื่นชอบการไปห้องหนังสือประจำเมือง..ที่นั่นมีกฏว่าห้ามส่งเสียงดังหากอยู่ภายในห้องหนังสือนั้นมันจึงเหมาะกับข้าเป็ที่สุด..แรกๆข้าก็ไม่ได้ชื่นชอบการอ่านสักเท่าไหร่หรอกแต่การอยู่ในนั้นมันก็ค่อนข้างน่าเบื่อเป็อย่างยิ่งทำให้ข้าต้องหยิบพวกมันขึ้นมาอ่านแก้เบื่อ.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยตอบออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเช่นเดิม..
"โอ้? งั้นเ้าก็เป็คนฉลาดเอาเื่น่ะสิ!? ข้าไม่ค่อยชื่นชอบการอ่านหนังสือเท่าไหร่นักเพราะพวกมันน่าเบื่อเป็อย่างยิ่ง..แล้วทำไมวันนี้เ้าถึงไม่ไปหนีเรียนที่หอหนังสือประจำเมืองล่ะ.." หลิวยุ่นฉานเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น..
"ทำไมเ้าไม่ลองคิดวิเคราะห์คำกล่าวของข้าบ้างเลยล่ะ..? ข้ากล่าวว่าชื่นชอบในการไปที่ห้องหนังสือประจำเมืองแล้วการที่ข้าไปประจำเช่นนั้นคิดว่าท่านพ่อของข้าจะไม่รู้เื่นี้รึ? เมื่อก่อนข้าเองก็เคยหนีเรียนไปที่หอหนังสือประจำเมืองเช่นกัน..แต่สุดท้ายแล้วข้าก็โดนท่านพ่อหาเจอและจับข้าโบยหน้าห้องหนังสือประจำเมืองเลย.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็สีหน้าเบื่อหน่ายเช่นเดิมอย่างรวดเร็ว..
"อุ๊ปส์ ฮ่าฮ่าฮ่า! เ้ายังไม่เข็ดหลาบอีกหรือหลังจากอับอายเช่นนั้นมา..? หากเป็ข้าคงจะไม่กล้าออกจากบ้านมาพบเจอผู้คนหลายวันเป็แน่ ฮิฮิฮิ!" หลิวยุ่นฉานหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสนุกสนาน..คำกล่าวของหลิวยุ่นฉานทำเอาคิ้วของซุนฮุ่ยเฉินกระตุกเล็กน้อยก่อนที่เขาจะระงับอารมณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว..
"..ไม่ต้องถามมากแล้วกินมันั้แ่ที่มันยังร้อนๆซะเถอะ.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงไม่สบอารมณ์ก่อนจะโยนกิ่งไม้ที่เสียบปลาย่างเกลือไปทางหลิวยุ่นฉาน..หลิวยุ่นฉานรับกิ่งไม้นั้นอย่างทุลักทุเลทำให้ปลายนิ้วของเด็กสาวไปโดนตัวปลาที่พึ่งผ่านการย่างมาสดๆร้อนๆ..
"อ่า!? นี่มันร้อนมากเลย!!" หลิวยุ่นฉานร้องออกมาด้วยความเ็ปก่อนจะถือกิ่งไม้นั้นด้วยมือเดียวและจุ่มมืออีกข้างลงไปในนํ้าของทะเลสาบในทันที..
"ซุนฮุ่ยเฉิน! เ้าเกือบจะทำให้นิ้วของเด็กสาวผู้งดงามเสียโฉมแล้วนะ!" หลิวยุ่นฉานเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจก่อนจะมองดูนิ้วมือของตนเองอย่างรวดเร็ว..
"โอ้? เด็กสาวผู้งดงามรึ? นี่เ้าถูกพวกผู้ใหญ่พวกนั้นชมมากเกินไปจนหลงตัวเองไปเสียแล้วรึ?" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่งในขณะที่เขากำลังดับไฟจากกองไฟอยู่..
"เ้า!! ฮึ่ม! ในชั้นเรียนของสำนักเมฆาครามข้าเป็ที่นิยมที่สุดเลยนะ! ขนาดสตรีส่วนมากยังต้องอิจฉาข้าที่มีบุรุษมาติดตามอย่างล้นหลามเลย!" หลิวยุ่นฉานแค่นเสียงออกมาก่อนจะวางมาดเป็สาวผู้สูงศักดิ์และมองมาที่ซุนฮุ่ยเฉินอย่างตํ่าต้อย..
"ข้าว่าแล้วว่าเ้าต้องเสียคนไปแล้ว..มาจากตระกูลหลิวที่สูงศักดิ์..มีหน้าตาที่งดงามถึงขนาดที่สตรีทั่วไปยังต้องอิจฉา..เช่นนั้นเ้าจะมาเดินตามคนอย่างข้าทำไมตั้งสองปี..ทำไมเ้าไม่ไปใช้เวลาเล่นสนุกกับพวกบุรุษพวกนั้นที่มาชอบเ้าล่ะ..?" ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินเอาหินเหล็กไฟไปเก็บไว้ที่พุ่มไม้ดังเดิม..
"..เ้า.." หลิวยุ่นฉานบุ้ยปากออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะกัดไปที่ปลาย่างตัวนั้นเพื่อระงับอารมณ์ของตน..หลิวยุ่นฉานและซุนฮุ่ยเฉินเป็เพื่อนกันมาั้แ่เด็ก..แต่สองปีที่ผ่านมาหลิวยุ่นฉานชอบมาป้วนเปี้ยนกับซุนฮุ่ยเฉินเพื่อบังคับให้เด็กหนุ่มกลับไปเข้าเรียนอีกครั้ง..ถึงแม้ว่าจะมีเพียงครั้งแรกๆที่ทำสำเร็จแต่เด็กสาวก็ไม่เคยย่อท้อและมาตามซุนฮุ่ยเฉินกลับไปที่ชั้นเรียนทุกครั้งที่เขาหนีชั้นเรียนจนทำให้บางครั้งก็กลายเป็ว่านางเองก็หนีชั้นเรียนเช่นกัน..ถึงแม้ซุนฮุ่ยเฉินจะทำตัวดูเบื่อหน่ายกับทุกสิ่งแต่ลึกๆแล้วหลิวยุ่นฉานก็รู้ว่าเด็กหนุ่มเป็คนดีอย่างมากแถมยังเป็คนที่คอยห่วงใยคนรอบข้างและที่สำคัญซุนฮุ่ยเฉินไม่สนใจศักดิ์ฐานะอันยิ่งใหญ่ของนางเลยแม้แต่น้อย..บางทีเ่าั้อาจทำให้หลิวยุ่นฉานเกิดความชมชอบในตัวของซุนฮุ่ยเฉินขึ้นมาบ้างแล้วก็เป็ได้..
"หื้ม!? นี่มันอร่อยมากเลย!! ถึงแม้รสชาติมันจะไม่ได้ดีกว่าที่ข้าเคยกินก็ตาม..แต่มันก็อร่อยกว่าปลาทั้งหมดที่ข้าเคยกินอย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน!" หลิวยุ่นฉานเอ่ยขึ้นมาอย่างตกตะลึงหลังจากลิ้มรสปลาที่ตนเองเป็คนตกได้..
"..มันเป็ความรู้สึกภูมิใจในตนเองหลังจากที่เ้าทำอะไรสำเร็จ..เ้าอาจจะไม่เคยทำอะไรเช่นนี้มาก่อนเพราะศักดิ์ฐานะอันยิ่งใหญ่ของเ้า..ข้าหวังว่าเ้าจะไม่เติบโตไปกับสิ่งที่พวกผู้ใหญ่เ่าั้กล่าวแนะนำเ้า..ถึงแม้การเป็ตัวของตนเองบางทีอาจจะไม่มีใครยอมรับมัน..ข้าก็หวังว่าเ้าจะสู้ต่อไป.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ดูเลื่อนลอยในขณะที่สายตาของเขากำลังมองไปยังทะเลสาบอย่างเหม่อลอย..
"..เป็ตัวของตนเองหรือ..?" หลิวยุ่นฉานเอ่ยเสียงเบาออกมาก่อนจะกัดลงไปที่ปลาอีกครั้ง..ท่าทีหยิ่งยโสและสูงศักดิ์ที่เด็กสาวแสดงออกมาเมื่อสักครู่เป็ตัวตนที่ทุกคนรู้จักนางนอกจากคนในครอบครัวและซุนฮุ่ยเฉินเพียงเท่านั้นที่เด็กสาวจะเป็ตัวของตนเองออกมาได้..หลิวยุ่นฉานเกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ทำให้ถูกปลูกฝังให้มองผู้อื่นราวกับมดปลวกและจำเป็ต้องแสดงท่าทีหยิ่งยโสสูงศักดิ์ออกมาตลอดเพื่อไม่ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของตระกูลหลิวอันยิ่งใหญ่..แต่หน้าเสียดายที่หลิวยุ่นฉานเป็เด็กสาวที่จิตใจดีเป็อย่างยิ่งทำให้การแสดงออกมาเช่นนั้นช่างขัดกับจิตใจของเด็กสาวเป็อย่างมาก..แต่เพื่อตระกูลของหลิวยุ่นฉานแล้วทำให้เด็กสาวไม่มีตัวเลือกในการเป็ตัวของตนเอง..
เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว..จากตอนแรกที่เป็ยามบ่ายในตอนนี้กลายเป็ยามเย็นที่พระอาทิตย์ใกล้จะหายลับขอบฟ้าไปแล้ว..หลิวยุ่นฉานใช้เวลาที่เหลือในการตกปลาจนถึงเย็นด้วยความสนุกสนานก่อนที่ซุนฮุ่ยเฉินจะนำคันเบ็ดไม้ไปเก็บไว้ในพุ้มหญ้าตามเดิม..
"..สุดท้ายแล้วเ้าก็หนีเรียนกับข้าจนชั้นเรียนเลิก.." ซุนฮุ่ยเฉินมีรอยยิ้มเบาบางปรากฏขึ้นมาในขณะที่เขากล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงที่เจือปนความสนุกสนานเล็กน้อย..
"อะ..อ๋า!? ข้าลืมเื่นี้ไปเลย..แต่กลับไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว..พรุ่งนี้เ้าต้องไม่หนีเรียนอีกนะซุนฮุ่ยเฉิน!!" หลิวยุ่นฉานเอ่ยขึ้นมาราวกับพึ่งนึกเื่นี้ได้ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ซุนฮุ่ยเฉินและกล่าวบังคับออกมา..
"ก็ไม่รู้สินะ..พรุ่งนี้ข้าอาจจะไม่รู้สึกเบื่อหน่ายจนไปเข้าชั้นเรียนก็ได้.." ซุนฮุ่ยเฉินเอ่ยออกมาโดยที่ไม่มีท่าทีจะทำตามคำกล่าวของเด็กสาวแม้แต่น้อย
"เ้า!! ฮึ่ม! ..แล้วเ้าไม่กลัวข้านำเื่สถานที่นี้ไปบอกบิดาของเ้าหรือ..?" หลิวยุ่นฉานแค่นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะนิ่งเงียบไปสักพักและเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย..
"หืม? โอ้..หากเ้านำเื่สถานที่นี้ไปบอกบิดาของข้า..งั้นข้าก็แค่เปลี่ยนสถานที่ซะแล้วเ้าก็จะหาข้าไม่พบอีกเลย.." ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวออกมาโดยที่มีสีหน้าสนใจแม้แต่น้อย..
"ซุนฮุ่ยเฉิน..ทำไมเ้าถึงหนีชั้นเรียนล่ะ..เมื่อก่อนเ้าไม่เคยหนีชั้นเรียนเลย..แม้แต่สีหน้าเบื่อหน่ายเช่นนั้นยังแทบจะหาไม่ได้เลย.." หลิวยุ่นฉานเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยที่เจือปนไปด้วยความห่วงใย..
"..ข้าไม่อยากคิดถึงเื่นั้นอีกแล้ว..พวกเรากลับกันเถอะ.." ซุนฮุ่ยเฉินหลบสายตาของเด็กสาวก่อนจะกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงราบเรียบที่เด็กสาวสามารถััได้ถึงความโศกเศร้าเล็กน้อย..
"..ข้าขอโทษที่กล่าวถามไปเช่นนั้น..พวกเรากลับบ้านกันเถอะ.." หลิวยุ่นฉานรู้สึกผิดขึ้นมาในทันทีก่อนจะเอ่ยขอโทษพร้อมกับเดินไปอยู่ข้างๆของซุนฮุ่ยเฉิน..
"เ้าไม่จำเป็ต้องขอโทษหรอก..เป็ข้าที่เปลี่ยนไปเอง..ไม่มีใครผิดทั้งนั้น" ซุนฮุ่ยเฉินกล่าวยอมรับออกมาก่อนจะเดินนําหน้าของเด็กสาวไปยังผืนป่าที่เคยผ่านมาอีกครั้ง..
"อื้ม..ถึงแม้เ้าจะเปลี่ยนไปบ้าง..แต่ในสายตาข้าเ้าก็ยังเป็เพื่อนของข้าดั่งเดิม ซุนฮุ่ยเฉิน!!" หลิวยุ่นฉานกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใสก่อนจะเดินตามซุนฮุ่ยเฉินไป..ซุนฮุ่ยเฉินได้ยินดังนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าเช่นกันแต่เด็กหนุ่มไม่ได้กล่าวอะไรออกมา..
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
149
