‘อย่าได้แอบซ่อนจากฉัน’ พระอาทิตย์อาจจะกล่าวเช่นนั้น ผมยังคงเชื่อเสมอว่า แสงอาทิตย์ จะทักทายแม้ว่าเราจะเขินอายขนาดไหน
ละอองแดดเคลือบบนิัของ ชายสวมผ้ากันเปื้อน ความสามารถของเขาก็คือ ปั้นไอศกรีมเป็ลูกได้ เด็กๆ บริเวณนั้นต่างก็ชื่นชม เรียกเขาว่า ‘คุณลุงไอศกรีมแห่งทะเลทรายขาว’
สายตาผมติดตามกล้ามเนื้อมือของคุณลุงอย่างใจจดใจจ่อ หลักวิชาคณิตศาสตร์ ก็ไม่สามารถอธิบายถึงความสอดคล้องนี้ได้ การเคลื่อนที่ ยกกำลัง การขูดอย่างเบามือ หารด้วย งัดขึ้นมานิดหน่อย และคูณกับการลากอีกหนึ่งรอบ
ของเหลวที่แข็ง ถูกปั้นมาเป็ก้อนกลม พร้อมการหลอมเป็หนึ่งเดียวบนโคนไอศกรีม
พวกเราไม่ได้สื่อสารด้วยภาษาพูด แต่เราสื่อสารด้วยภาษาไอศกรีม เพียงการจ้องว่า้ารสชาติอะไร คุณลุงก็พร้อมที่จะเผชิญสิ่งนั้น พร้อมที่จะใช้แขนอันทรงพลัง ขูด และ ขูด ผสมงานศิลปะให้พวกเรา
ความกล้าหาญเกิดขึ้น ลุงดึงกรวยที่สร้างจากเปลือกโลก ‘เด็กข้างๆ ผมพูดแบบนั้น’ ส่วนอีกคนก็บอกว่า ‘สร้างจากน้ำตาลทรายทะเล’ ผมควรจะไม่เชื่อใครดี
และในที่สุด..คุณลุงก็ส่งไอศกรีมสีขาวสะอาด ราวกับไข่มุก เนื้อมะพร้าว ไม่สิ เศษของเนื้อมะพร้าวปะปนอยู่ในก้อนกลมอันนี้ โคนไอศกรีมมีกระดาษทิชชูพันด้วยความห่วงใยหนึ่งแผ่น
‘ไอศกรีม มะพร้าว’ เหตุใด ทำไมเราไม่จำเป็ต้องพูด เพียงแค่พยักหน้า ไม่ก็ชูนิ้ว แสดงให้รู้ว่า ‘ผมรับ หนึ่งแท่ง ครับผม’
รอยยิ้มของลุงที่มีเศษผักสีเขียวติดฟัน ก็เผยความรู้สึกเป็มิตรต่อเรา โดยไม่รู้ตัว
‘เพราะลุงขายไอศกรีมรสชาติมะพร้าวอย่างเดียว’ เป็ทฤษฎีอย่างหนึ่งของหลักการสนามแม่เหล็กของโลก
ผมเดินและกินไปด้วย แน่นอนว่า ดูเหมือนคนไร้มารยาท อันที่จริง ถ้าผมไม่รีบใช้ลิ้นอันทรงพลัง ที่สามารถเร่งความเร็วหมุนรอบโคนได้ หรือจะเป็การปกป้องไม่ให้มันไปทำลายกระดาษทิชชู ‘จริงๆ แล้วผมกลัวขาดทุนมากกว่าถ้าเผลอทำหกลงพื้น’
เหมือนจะมีคนสนใจลิ้นของผม เพราะการเลียที่เร้าใจ เดี๋ยวก่อนนะ..ผมเกือบลืมไปเลยว่า ทิกเกอร์อยู่ในกระเป๋าผ้า
“ฉันรู้..ฉันรู้..” ผมพูดกับทิกเกอร์ “นายกินไม่ได้หรอก แต่ฉันจะกินให้นายเอง” ความประทับใจและความสัมพันธ์อันดีงามของเราสองคน ทำให้เราเป็คู่หูรู้ใจกันอย่างไม่น่าเชื่อ
การเดินที่เพลิดเพลิน เพียงเสี้ยววินาที ความสุขและความสุข ก็หายไปเหมือนไอศกรีม ไม่มีที่ยืนให้คนอย่างผม ไม่สิ ไม่มีที่นั่งหรือนอนให้คนอย่างผม ‘ทำไมคนเยอะแบบนี้’
3K
