“อิงนาเ้าคราวหลังระวังให้มากเดินเหิน ให้ช้าลงเสียหน่อยจึงดีพี่เป็ห่วงหากเจ็บมากกว่านี้คงต้องถึงหมอ”นวดข้อเท้าให้อย่างเบามือ อิงนายิ้มแก้มป่อง
“พี่สาวเมื่อคืนท่านกับเจี่ยฟู”ใช้นิ้วจิ้มเข้าหากันไปมา หลานฟางยิ้มบางๆ แต่หลบตาของอิงนา
“เื่ของผู้ใหญ่เ้ายังเด็กไม่ควรใส่ใจ” วิ่งมายืนตรงหน้ามองหน้าหลานฟาง ยิ้ม สดใส
“ข้าสิบหกแล้ว ต่อไปก็ต้องแต่งออกไปเช่นกัน ท่านไม่เห็นจะต้องปิดบังข้า”
“อิงนา เ้ายังเด็ก ไว้โตขึ้นจึงจะเข้าใจ”
ฟางหลานคิดถึงเมื่อคืนที่ผ่านมา
“องค์ชายฟางหลานยังไม่พร้อม”ผุดลุกขึ้นจากแท่นนอนนั่งตัวตรงเอื้อมมือจุดเทียน แต่ิเซ่อกับดับเทียนลงทันที เขาห่วงเหลือเกินว่าพรุ่งนี้จะมีเื่เล่าขาน เกี่ยวกับการเข้าหอของเขากับฟางหลาน ห่วงความรู้สึกว่าฟางหลานจะขายหน้าหญิงที่สามีไม่ยอม หลับนอนด้วยในคืนเข้าหอ ถอนหายใจยาว
“ข้า ไม่ฝืนใจเ้าแต่ไฟ ปล่อยให้มืดมิดอย่างนี้พรุ่งนี้เช้าเ้าจึงจะไม่ต้องคอยตอบคำถาม”
“ขอบคุณองค์ชาย”ในใจเริ่มรู้สึกว่า เขาฝืนใจฟางหลานหรือไรนางจึงไม่ยอมร่วมหอด้วย
“เ้านอนเสียพรุ่งนี้ค่อยหารือเหนื่อยมาทั้งวัน ข้าลงไปนอนด้านล่างนั่นเองรับรองว่าไม่ล่วงเกินเ้าข้าสัญญา”หรือต้องรอเวลาเขาเองก็ไม่เคยแต่งชายามาก่อนฟางหลานเป็คนแรกและคนเดียว ที่เขาตัดสินใจทูลฮ่องเต้ให้ พูดคุยกับใต้เท้ากวงในวันหนึ่งที่ท้องพระโรงเหมือนจะประกาศให้คนในวังหลวงและราชสำนักรู้ว่าองค์ชายใหญ่กำลังจะแต่งชายา เป็การให้เกียรติใต้เท้ากวง ผู้ที่รักษาหน้าตายิ่งกว่าสิ่งใด และเป็การ รับรองว่าใต้เท้ากวงจะไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน
ฟางหลานถอนหายใจ แม้จะหลับไม่เต็มตื่นทว่าเช้ามืดกลับรู้สึกถึง มือของิเซ่อที่ห่มผ้าให้ด้วยความอ่อนโยน ฟางหลานแกล้งหลับตาเสียไม่อยากแม้กระทั่งเห็นเขา ในเมื่อตอนนี้ในใจของฟางหลานล่องลอยไปกับคนผู้นั้น
“พี่สาว เขาอ่อนโยนกับท่านไหม”
“อิงนา ยังเด็กใครกันสอนเ้าพูดแบบนี้”
“ก็ ป้าถงบอกข้าว่าเจี่ยฟูค่อนข้างอ่อนโยนมองตาก็รู้ว่ารักพี่สาวอย่างจริงใจ”ฟางหลานกุมมือน้องสาว
“องค์ชายใหญ่ ไม่มีสิ่งใดบกพร่องเขาดีทุกอย่าง แต่ข้าไม่ได้รักเขา”
“แล้วทำไมพี่สาวไม่รักเจี่ยฟู”ฟางหลานยิ้มเศร้าๆ
“เื่ของหัวใจไม่อาจฝืนไว้เ้ารักใครสักคนจึงจะเข้าใจว่าทำไมถึงรักเขาและทำไมถึงไม่รักใครอีกคนที่ดีกับเรา”อิงนาพยักหน้า
“ข้าหวังว่าสักวันพี่สาวจะรักเจี่ยฟู แต่ตอนนี้อิงนา หายดีแล้วและ้าจะออกไป...สำรวจวังหลวงเสียหน่อย”ฟางหลานพยักหน้ายิ้มๆ รู้ทันอิงนาว่า้าไปเที่ยวเล่น
“ห้าม ไปไกลเกินไปไม่อย่างนั้นคราวหลังจึงจะไม่ให้ไปอีก”
“ข้าสัญญา เพราะท่านแม่ให้ข้าคอยดูพี่สาว”ฟางหลานยิ้มเจื่อนๆ เข้าใจดีว่ามารดาหมายความว่าอย่างไร แต่อิงนาหาเข้าใจเื่ราวต่างๆ ไม่
อุทยานหลวง
"พี่ใหญ่ แต่ง ชายาเอกเมื่อคืนวันนี้หน้าตาอิดโรย”
“เ้าแปด ใครกะเกณฑ์ให้เ้ามาสอบสวนข้ากัน”ยิ้มกว้าง
"พี่ใหญ่ ดูนั่น”อิงนาวิ่งไล่จับ ลูกหมาตัวสีขาวขนปุกปุย วนไปมาข้างๆ พุ่มไม้ร่างเล็กวิ่งซอกซอน แม้ข้อเท้าจะปวดจนต้องวิ่งกระเพลกๆ ก็ไม่ย่อท้อ เสียงลูกหมาเห่า คนตัวเล็กก็วิ่งไล่จับไม่สนใจอาภรณ์ว่าจะถูกกิ่งไม้หรือหนามเกี่ยวมุดเข้าออกในพุ่มไม้หนา องค์ชายแปดส่งเสียงหัวเราะก่อนจะเรียกเ้าหมา เบาๆ มันกระดิกหางเข้ามาหา
อิงนา เงยหน้าที่ผมเผ้ารุงรังทว่าดวงตากลมโต ใบหน้าแม้จะขะมุกขะมอมแต่ก็น่ามองไปอีกแบบ องค์ชายแปดเลิกคิ้วสูง
“ใครเป็ใคร”ิเซ่อหันหลังก้าวเดินไม่สนใจตอบคำถาม
“ เอามหาข้ามา ข้าอุตส่าห์ตามจับมาตั้งนาน”ิเซ่อหันหน้ามามองอิงนา
“ไร้มารยาท นี่องค์ชายแปดิต้า”อิงนา ยิ้มกว้างแทนที่จะสลด
“เจี่ยฟูท่านก็อยู่ที่นี่ องค์ชายแปด”ย่อตัวลงเก้เก้กังกัง ขาก็กระเผลก ิต้าคว้าต้นแขนไว้เกรงว่าจะล้ม อิงนามองอีกคนที่ ทำท่าจะคว้าเช่นกันได้แต่หดมือกลับ
“ไม่เป็ไรไม่เป็ไร อิงนาสะอย่าง”พยุงตัวยิ้มสดใสรับเอาลูกหมาจากแขนของิต้า
“เ้าชอบลูกหมาอย่างนั้นหรือ”ิต้าถามขึ้นยิ้มๆ
“ชอบที่สุดของเ้าเอ้ยขององค์ชายหรือไร”
“แน่นอนที่นี่มันตำหนักจันทร์เคียงดาวของข้าลูกหมาตัวนี้แน่นอนต้องเป็ของข้า”
“อิงนาขอ”เอ่ยปาก ทันที ิต้าอมยิ้ม
“เ้านี่ไม่ธรรมดาจริงๆ เมื่อครู่เห็นเรียกพี่ใหญ่าเจี่ยฟูเช่นนั้นก็คงเป็น้องสาวของพี่สะใภ้ชายาเอกของพี่ใหญ่ ยินดีที่ได้รู้จักเ้า”อิงนาล้วงหยิบผลซานซาเชื่อมเสียบไม้ในอกเสื้อส่งให้ิต้า
“ข้าอิงนายินดีที่รู้จักองค์ชายเช่นกัน”ิต้ามอง ผลซานซาเชื่อมแบบงงงง
“เ้า นำผลซานซานเชื่อมติดตัวเช่นนั้นหรือ”
“ผลซานซาเชื่อมเป็ของชอบของข้ากับพี่สาว เราจึงนำมันเข้ามในวังมากหน่อย อย่าประเมินผลซานซาเชื่อมต่ำไปเชียวอย่างน้อยมันก็อร่อย แล้วอีกอย่างที่ข้าพกมันติดตัวเพราะวันนี้รู้ดีว่าต้อง...ออกสำรวจวังหลวง แล้วก็จะต้องพบ ใครสักคนคบหาเป็สหายการให้ของที่ข้าโปรดปรานเขาจะได้จำข้าได้ไม่ลืมอย่างไรเล่า”
ิเซ่อส่ายหน้าไปมา ิต้ายิ้มกว้าง
“รอบคอบจริงๆ เ้าช่างรอบคอบ”
“แน่นอนอยู่แล้วอิงนานี่น่า”
“อิงนา ข้าชักชอบเ้าเสียแล้ว”
“ดีแล้ว อิงนาเองก็ชอบองค์ชายแปด”ิต้าอมยิ้ม ิเซ่อส่ายหน้าอีกรอบ
“พี่ใหญ่ ข้าเห็นทีจะต้องเป็แขกประจำที่ตำหนักจันทร์เคียงฟ้าของท่านเสียแล้ว”
“แล้วแต่น้องแปด แต่อตนนี้อิงนาเ้าออกมาเช่นนี้ ฟางหลานต้องเป็ห่วงเ้าแน่ นี่ก็ใกล้เวลายกเครื่องเสวยแล้ว กลับไปที่ตำหนักได้แล้ว”ทั้งสีหน้าและคำพูดเรียบเฉย
“ข้าจะพาเ้า ิเยว่กลับไปด้วย”
“ิเยว่”
“ข้าเพิ่งตั้งชื่อให้มันเมื่อครู่”พยักหน้าน้อยๆ
“ทำไมต้องิเยว่ คำว่าิ เป็ชื่อของเหล่าองค์ชายบังอาจนัก”ิเซ่อโกรธหน้าดำหน้าแดง
“พี่ใหญ่ นางยังเด็ก”
“อย่างนั้น เปลี่ยนชื่อก็ได้ อิงเยว่ ดีไหมชื่อของข้าเลยทีเดียว ไปกันเถอะอิงเยว่”อุ้มลูกหมาเดินหันหลังกลับทันที แต่รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้าเดินกระเผลกๆ
“ดื้อด้านไร้มารยาทไม่รู้จักระวังตัวดูหน้าตาหัวหูเ้าดูได้ที่ไหนอีกทั้งอาภรณ์เลอะเทอะเปรอะเปื้อน แล้วยังชอบทำให้คนอื่นเขาลำบาก เ้าเจ็บเพียงนี้ยังออกมาวิ่งเล่น ไม่นึกถึงฟางหลานบ้างหรือไรว่าจะเป็ห่วงแค่ไหน” อิงนาหยุดชะงัก
“ข้าไปส่งนางเอง หวังว่าที่ตำหนักจันทร์เคียงฟ้าจะมีเครื่องเสวยพอสำหรับข้าอีกคน” ิต้าถลาเข้าไปรับเอาลูกสุนัขด้วยมือข้างเดียว อีกข้างพยุงอิงนาที่หันมายิ้มสบตาด้วยดวงตากลมโตสดใสไม่มีแววขุ่นมัวทั้งๆ ที่ิเซ่อว่ากล่าวเพียงนั้น ิเซ่อเอามือไพล่หลังเดินตามไปติดๆ
“เจี่ยฟูท่านรู้ไหมพี่สาวบอกว่าท่านดีที่สุดไม่มีสิ่งใดบกพร่อง”เดินมาได้เพียงครู่เดียวอิงนาเริ่ม หาเื่คุย เงียบไม่มีคำพูดโต้ตอบ
“ท่านรุ้ไหมข้าดีใจแค่ไหนที่รู้ว่าท่านชอบพี่สาวเพราะก่อนหน้านั้นพี่สาววันๆ เอาแต่นั่งเหม่อ ไม่เคยแย้มยิ้ม”
“นางกำลังอาจกำลังคิดถึงพี่ใหญ่”ิต้าพูดขึ้นบ้างิเซ่อกลับนิ่งงัน
“...พี่สาวเ้าฟางหลานนางมีผู้ใดในใจหรือไม่”อิงนาเลิกคิ้วสูงหันมาสบตาของิเซ่อโดยบังเอิญ กลับพบว่าตาคาดคั้น
“ข้าไม่เคยได้ยินหรือรู้มาก่อนว่าพี่สาวมีผู้ใดในใจ” ฟางหลานนั่งรออิงนาอยุ่สนามด้านนอกตำหนัก ถลาเข้ามาหาอิงนาทันทีเมื่อเห็นว่าิต้าพยุงอิงนาที่เดินกระเผลกเข้ามา
“อิงนาพี่บอกเ้าแล้ว อย่าไปเที่ยวไกลนัก องค์ชายฟางหลานผิดเองที่ปล่อยให้อิงนาซุกซน”
“เลิกโทษตัวเอง”
“จริงด้วยพี่สาว อิงนาเป็คนขอท่านไปเอง ก็ไม่เห็นจะเป็อะไรเสียหน่อยเห็นไหมได้อิงเยว่กลับมาด้วยพยักหน้าให้ฟางหลานมองลูกสุนัข”
“อิงนาเข้าไปข้างในอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่แล้วจึงออกมากินข้าวกับพี่”ส่งเสียงดุดุ อิงนารุ้ีว่าหากฟางหลานทำเสียงแบบนี้แสดงว่ากำลัง ปกป้องอิงนา ขยับตัวเดินขากระเผลกไปที่ห้องของตัวเอง
ฟางหลานย่อตัวลงช้าๆ ตรงหน้าิเซ่อและิต้า
“อิงนายังเด็กเกรงว่าจะซุกซนจน...องค์ชาย ไม่สู้ชอบใจนางนักแต่ ฟางหลานมีนางเพียงคนเดียวที่ฟางหลานรักยิ่งชีวิตหากนางทำสิ่งใดผิดไปหากคิดจะลงโทษขอให้ลงโทษฟางหลานแทนนางด้วย”ิเซ่อเอื้อมมือจับไหล่บางพยุงให้ลุกขึ้น
“ข้าเข้าใจแล้ว วันนี้ิต้าองค์ชายแปดมาร่วมเสวย เ้า ให้ห้องเครื่องยกเครื่องเสวยเถิดพอดี น้องสาวของเ้าคงจะ มาพร้อมหน้าพอดี”ฟางหลานยิ้มบางๆ โบกมือให้นางกำนัล ก่อนจะกล่าวขึ้นเบาๆ
“ใครก็ได้เข้าไปช้วยคุณหนูแต่งตัวอย่าให้องค์ชายทั้งสองรอนาน”รินน้ำชาลงในจอกยกส่งให้ให้ิเซ่อและิต้า ิเซ่อนั่งลงฉุดมือฟางหลานให้นั่งลงข้างๆ เขาซึ่งฟางหลานก็ไม่ขัดข้อง
นางกำนัลสางผมให้อิงนาก่อนเกล้าเก็บให้เรียบร้อย อาภรณ์ถูกเปลี่ยนเสียใหม่ส่งผลให้ใบหน้างดงามผุดผาดอยู่แล้วย่งงดงามยิ่งขึ้นริมฝีปากแม้ไม่ได้แต่งแต้มสีชาดทว่ากับเป็สีชมพูระเรื่อน่ามอง
ประตูห้องถูกเปิดออกก่อนที่อิงนาจะยืน ตัวตรงที่หน้าประตูซึ่งโต๊ะเครื่องเสวย ในตำแหน่งที่องค์ชายทั้งสองนั่งอยู่สามารถมองเห็นอิงนาได้ในทันทีที่ประตูเปิด ิเซ่อหลุบตาต่ำ ิต้ากลับแย้มยิ้ม ลุกขึ้นจากแท่นนั่ง เข้าพยุงอิงนาให้มานั่งข้างๆ เขาตรงข้ามกับิเซ่อ
“เห็นไหมเล่าอิงนาหากไม่ทำตัวซุกซนน้องสาวของพี่ก็งดงามเกินหญิงใด”ฟางหลานเอ่ยปากชมเพื่อจะให้อิงนาเลิกซุกซนเสียที
“ค่ะท่านพี่”รู้ดีว่าทำให้ฟางหลานหนักใจจึงต้องทำตัวน่ารักเสียหน่อยิต้าเลือกคีบของอร่อยวางบนถ้วยข้าวให้
“พรุ่งนี้ต้องอยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหนจนกว่าขาจะหาย”
“ค่ะท่านพี่”ิต้า ฉงนกับท่าทีของอิงนาที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ส่งนางให้ฝึกมารยาทกับเหล่านางใน”อิงนาทะลึ่งพรวดลุกขึ้นยืน
ไม่ไม่ไม่เจี่ยฟู ไม่เอา อิงนา จะทำตัวดีดีต่อจากนี้”ิเซ่อถอนหายใจฟางหลานตบที่หลังมืออิงนาเบาๆ
“นั่งลง”อิงนา คีบ เครื่องเสวยลงบน ถ้วยข้าวของิเซ่อย่างเอาใจ
“อิงนารู้ว่าเจี่ยฟูใจดีที่สุดอย่างที่พี่สาวว่า เจี่ยฟูอย่าส่งอิงนาฝึกมารยาทเลยจะได้ไหมอิงนาสัญญาต่อไปจะไม่ซุกซนอีกแล้ว”
“เชื่อได้แค่ไหน ในวังหลวงไม่ใช่ที่วิ่งเล่น”
“จริงๆ อิงนาสัญญา พรุ่งนี้มะรืนหรือว่าวันไหนจะอยู่เฝ้าพี่สาวให้ไม่ไปไหนเลย”
“อิงนา พอได้แล้ว”ฟางหลานปรามเบาๆ อิงนาสลดลงทันที
“ก็ได้ อิงนายอมแล้วรับรองจะไม่ดื้อไม่ซุกซน”
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ข้าพูดในฐานะคนในวังหลวง วังหลวงล้วนมีกฎเกณฑ์ เคร่งครัดชวนอึดอัดอิงนาน่ารักสดใสหาได้ยากในวังหลวง ยอมให้นางเป็ความสดใส กันนางออกห่างจากกฎระเบียบชวนคลื่นเหียนนั่นเสียข้าไม่เห็นว่ามันจำเป็อิงนาเป็แบบนี้ก็ดีแล้ว ดีกว่าให้นางเงียบขรึมอยู่แต่ในกฎระเบียบ”
“ฟางหลานคิดว่าจะว่าอิงนากับตระกูลกวงในไม่ช้านี้”อิงนาปล่อยน้ำตาร่วงลงบนถ้วยข้าว
“อิงนาต้องคิดถึงพี่สาวแน่ๆ ”
“พี่ก้คิดถึงเ้า แต่เมื่อองค์ชายแปดช่วยพูดเช่นนี้เห็นทีพี่จะต้ง ให้เ้ารั้งอยู่ที่นี่ก่อน”อิงนาขยับตัวลุกขึ้น คว้ามือิต้ามาเขย่าไปมา
“ขอบคุณองค์ชายแปดที่สุดองค์ชายแปดใจดีที่สุดเลย”ิเซ่อวางตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น
“นางอิ่มแล้ว ให้ไปหาข้าที่ห้องหนังสือ”ฟางหลานเหลือบตามองอิงนากับ ิเซ่อสลับกันไปมาิต้ายิ้มเจื่อนๆ อิงนาเลิกคิ้วสูงทำหน้างุนงง ไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง
6K
