ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

“นายท่านจะไปที่นั่นทำไมขอรับ”พ่อบ้านป๋อแสดงสีหน้าราวกับสงสัย

“ข้าอยากไปดูความเป็๞อยู่ของนาง”

“ได้ขอรับนายท่าน”พ่อบ้านป๋อพูดจบก็รีบเดินนำทางเศรษฐีเสียนไปยังบ้านของฟู่จินถั่งในทันที

ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงหน้าบ้านของฟู่จินถั่ง เศรษฐีเสียนมองดูบ้านไม้หลังเล็กแม้จะดูทรุดโทรมตามกาลเวลาแต่กลับดูสะอาดสะอ้านน่าอยู่

หญิงสาวผู้งดงามกับเด็กชายตัวน้อยเดินออกมาจากภายในบ้านพร้อมกับตระกร้าผักในมือ พลันสายตาของเด็กชายก็เหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่แต่งกายสะอาดสะอ้านราวกับผู้ดียืนอยู่

“พี่เหลียนฮวาใครกันที่ยืนอยู่หน้าบ้านของเรา”เด็กชายตัวน้อยพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เศรษฐีเสียน เหลียนฮวามองตามมือของน้องชายในทันที

“ท่านเศรษฐี”นางพูดขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽ก่อนจะวางตระกร้าผักไว้บนแคร่พร้อมกับรีบเดินไปต้อนรับเศรษฐีเสียน

เศรษฐีเสียนที่เห็นเหลียนฮวาเดินมาหาเขา เขามองดูนางพร้อมกับยิ้มให้

“นี่บ้านของเ๽้าเช่นนั้นหรือ”

“เ๯้าค่ะ ท่านเศรษฐีมีอะไรหรือเ๯้าคะถึงได้มาถึงที่นี่”

“ข้าได้ข่าวว่าท่านพ่อของเ๽้าเพิ่งจากไปไม่นาน ข้าเสียใจด้วย”

“ขอบคุณท่านเศรษฐีเ๯้าค่ะ”

“แล้วเ๽้าอยู่ที่นี่กับใครงั้นหรือ”

“ข้าอยู่กับท่านแม่และน้องชายเ๯้าค่ะ”

เศรษฐีเสียนมองไปยังบ้านของนางพร้อมกับมองดูเด็กชายตัวน้องที่นั่งมองเขาอยู่บนแคร่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“แล้วท่านแม่เ๯้าเล่าอยู่ที่ใดกัน”

“ท่านแม่ของข้าไม่ค่อยสบายตอนนี้นอนพักอยู่ข้างในบ้านเ๽้าค่ะ”

“ข้าขอไปเยี่ยมท่านแม่ของเ๯้าจะได้หรือไม่”

“ได้เ๽้าค่ะ”พูดจบเหลียนฮวาก็รีบเดินนำหน้าเศรษฐีเสียนเข้าไปในบ้านเพื่อไปพบท่านแม่ของนาง

เมื่อเศรษฐีเสียนมาถึงห้องนอนของฮูหยินฟู่เขามองดูหญิงวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทางที่ไร้เรี่ยวแรงก่อนจะหันไปมองหน้าของเหลียนฮวา

“ข้าขอคุยกับท่านแม่ของเ๽้าซักครู่ได้หรือไม่”

เหลียนฮวาพยักหน้าให้เศรษฐีเสียนพร้อมกับมองดูท่านแม่ก่อนจะรีบเดินออกไป

เศรษฐีเสียนค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆเตียงของฮูหยินฟู่

“ฮูหยินฟู่เ๯้าเป็๞เช่นไรบ้าง”เขาถามนางด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยน

นางค่อยๆหรี่ตาตื่นขึ้นพร้อมกับมองคนที่อยู่ตรงหน้า

“ทะท่านเศรษฐี”นางพูดขึ้นด้วยความ๻๷ใ๯ก่อนจะพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น

“เ๽้าอย่าลุกเลยพักผ่อนเสียเถอะ วันนี้ข้าแค่มาเยี่ยมเ๽้าข้าได้ข่าวว่าสามีของเ๽้าเพิ่งจากไปเช่นนั้นหรือ”

ฮูหยินฟู่น้ำตาคลอในทันที

“ท่านเศรษฐีข้าต้องขออภัยที่ไม่สามารถหาเงินมาจ่ายท่านได้ตามเวลาที่กำหนดหลังจากสามีของข้าได้จากไปงานในไร่ทั้งหมดก็ต้องตกมาอยู่ที่เหลียนฮวาลูกสาวของข้า นางทำงานทุกอย่างแต่ก็ยังไม่พอที่จะหาเงินมาจ่ายให้ท่านได้”

เศรษฐีเสียนมองดูฮูหยินฟู่ด้วยความเห็นใจ

“เ๽้าไม่ต้องห่วงเ๱ื่๵๹นั้นหรอกเงินเพียงน้อยนิดข้าไม่ได้ใส่ใจนัก มิหนำซ้ำพอข้าได้มาพบเ๽้าในสภาพเช่นนี้ข้ากลับอยากช่วยเหลือด้วยซ้ำ”

“ไม่ได้หรอกเ๯้าค่ะพวกเราเป็๞หนี้ท่านเศรษฐีถึงอย่างไรก็ต้องหาชดใช้ให้ได้”

“อื้มเช่นนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นในเมื่อเ๽้าไม่สามารถหาเงินมาชดใช้ข้าได้ข้าขอบางอย่างแลกเปลี่ยนได้หรือไม่เพื่อทดแทนเงินที่ข้าให้สามีเ๽้าได้กู้ยืมไปตอนมีชีวิตอยู่”

“อะไรเช่นนั้นหรือเ๯้าค่ะ"

“ข้ารู้สึกถูกชะตาบุตรสาวของเ๽้าจึงอยากได้นางมาเป็๲สะใภ้ หากข้าจะให้บุตรสาวของเ๽้าแต่งงานกับบุตรชายของข้าเพื่อชดใช้หนี้จะได้หรือไม่ แต่ถึงแม้ข้าจะให้บุตรสาวของเ๽้าไปอยู่ที่บ้านของข้า ข้าก็ไม่ได้ปล่อยให้เ๽้าต้องลำบาก ข้าจะให้สาวใช้มาดูแลเ๽้าแทนบุตรสาวจนกว่าเ๽้าจะหายดี"

ฮูหยินฟู่ยิ้มด้วยความดีใจ

“หากนางได้เข้าไปเป็๲สะใภ้ของท่านเศรษฐีนับว่าเป็๲วาสนาเ๽้าค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นให้เ๯้าช่วยแจ้งเ๹ื่๪๫นี้กับนางด้วยอีกสามวันข้าจะให้คนมารับนาง”

“ขอบคุณท่านเศรษฐีที่เอ็นดูบุตรสาวของข้า”นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

“เอาล่ะเ๯้าพักผ่อนเสียเถอะข้าไม่รบกวนเ๯้าแล้ว”พูดจบเศรษฐีเสียนก็เดินออกจากห้องของฮูหยินฟู่ในทันที